คำพิพากษาหัวใจ

ตอนที่ 14 : ความทรงจำ 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    10 ส.ค. 52


        ศาสตราผู้เป็นปู่ของภานุและภาวัฒน์  เค้าเฝ้าดูความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่มาตลอด โดยที่หลานทั้งคู่ของเค้าไม่รู้   ศาตราจ้างนักสืบมือดีคอยสืบเรื่องของกิ่งแก้ว  

    จากการอาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมรู้ดี  และสามารถสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติที่กิ่งแก้วพยายามปกปิดเค้าไว้ได้  แต่เค้าแกล้งทำเป็นไม่รู้เพื่อให้เธอสบายใจ  เรียกเธอมาคุยด้วยบ่อยๆเพื่อจะดูว่าเธอนั้นเป็นคนเช่นไร  ในสายตาของศาสตรา  กิ่งแกวเป็นเด็กที่น่ารัก  น่าเอ็นดู  อ่อนโยน  อ่อนน้อม  แต่ก็แฝงไปด้วยความพยายามและความอดทน  

  

วันนี้ศาสตราให้คนไปรับกิ่งแก้วมาที่บ้านอีกเช่นเคย กิ่งแก้วดูไม่สดใสเหมือนทุกวัน ใบหน้าดูซีดเซียว ดวงตายังคงบวมจากการร้องไห้มา
 
"หนูกิ่ง ปู่รบกวนหนูรึป่าว วันนี้ดูหนูไม่ค่อยดีเลยนะ"

"อ่อ ไม่ค่ะ กิ่งคงพักผ่อนน้อย นอนไม่หลับเพราะคิดถึงบ้านมั้งคะ" กิ่งแก้วตอบผู้ชรากว่าอย่างอ่อนน้อม เธอฝืนยิ้มเจือนเพื่อให้ท่านสบายใจ
 
ศาสตราถอนหายใจในสิ่งที่เธอทำ
 
"หนูกิ่งปู่ขอพูดตรงๆนะ ปู่เอ็นดูหนูเหมือนลูกเหมือนหลานคนหนึ่ง หนูมีอะไรอยากเล่าให้ปู่ฟังมั้ย ปู่พร้อมจะฟังทุกเมื่อนะ"

 
กิ่งแก้วเงยหน้ามองศาสตรา แต่เธอกลับส่ายหน้า ใจจริงเธออยากจะระบายทุกอย่างให้ใครได้รู้บ้าง แต่คำพูดที่ภานุถากถางเธอไว้ มันให้เธอต้องเก็บมันไว้ เพราะไม่ต้องการให้เค้ามาดูถูกเธอหาว่าเธอหลอกลวงปู่ของเค้าอีก

 
"ไม่มีคะ คุณปู่สบายใจได้ "

เธอจะเก็บมันไว้อักนานแค่ไหนกิ่งแก้ว ศาสตรานั่งมองกิ่งแก้วอย่างถอนใจ เค้าคงต้องพูดอะไรสักอย่างแล้ว
 
"หนูกิ่ง ปู่จะพูดอะไรตรงๆเลยแล้วกันนะ อันที่จริงเรื่องของหนูปู่รู้หมดทุกอย่างแล้ว แต่ตั้งหนูเค้ามาในตระกูลเราทำไม หนูมาที่นี้ทำไม และทำเพื่ออะไร ถูกใครจ้างมา หนูไม่ต้องมาปิดบังปู่อีกต่อไป"
 
กิ่งแก้วตกใจในคำพูดของศาสตรา
 
"คุณปู่รู้" น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ

 
"ใช่ปู่รู้ทุกเรื่อง รวมเรื่องที่หนูกำลังถูกเจ้านุรังแกอยู่ทุกวันนี้ด้วย ทำไมหนูถึงไม่บอกปู่ เพราะที่จริงหนูไม่ได้ตั้งใจจะหักหลังพวกเรา แต่เพราะหนูถูกหลอก และสถานการณมันบีบบังคับให้หนูต้องทำแบบนี้ ปู่เค้าใจหนูนะ"

 
 กิ่งแก้วปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ท่านรู้ทุกอย่าง แต่ยังเอ็นดูเธอเหมือนลูกหลาน  ศาสตราปล่อยให้กิ่งแก้วร้องไห้จนเธอสบายใจ และจนกว่ากิ่งแก้วจะหยุดสะอื้น กิ่งแก้วหยุดสะอื้นและเงยหน้าคุยกับศาตรา

 
"หนูขอโทษคะ ที่จริงหนูไม่สมควรเรียกคุณว่าปู่ด้วยซ้ำ หนูเกือบนำความหายนะมาให้ตระกูลของคุณแล้วคุณยังดีกับหนูอีก หนูไม่รู้จะทำตัวยังไงแล้ว เรื่องที่หนูถูกคุณนุรังแก อันที่จริงมันก็สมควรและ แต่หนูล้มเลิกแผนการทุกอย่างก่อนที่จะมาที่นี้แล้ว เพราะว่าหนู"

 
กิ่งแก้วหยุดคำพูดไว้แค่นั้น เพราะเธอไม่กล้าจะเอ่ยคำนั้นออกไป ศาสตรารู้ทันเลยพูดขึ้น
 

"เพราะหนูรักเจ้านุ    แต่กลับโดนมันจำได้เสียก่อน และมันก็ไม่ฟังอะไร ตัดสินหนูไปเลย ที่จริงหลานของปู่ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เพียงมันคนโกรธหนูมากที่ถูกหนูหักหลัง หนูคงเค้าใจมันนะ แล้วก็เรียกปู่ว่าปู่เหมือนเดิมดีแล้ว เพราะหนูก็คือหลานของปู่คนหนึ่ง"

 
กิ่งแก้วพยักหน้ารับเบาๆ  อย่างซึ้งใจ
 
"แล้วหนูจะทำอะไรต่อไป จะอยู่ทนให้มันรังแกหนูต่อไปเรื่อยๆหรอ ปู่คงยอมๆไม่ได้หรอกนะ"
 
"หนูไม่มีทางเลือกคะ   หนูไม่มีที่ไป ที่นี้ไม่ใช่บ้านของหนู และอีกอย่าง หนูทนไม่ไหวแล้วจริงๆค่ะ เค้าเกลียดหนูมาก เค้าใจร้ายกับหนูจริงๆ คุณปู่ช่วยหนูหน่อยได้มั้ยคะ"
 
"หนูจะให้ปู่ช่วยอะไรล่ะ"
 
"คุณปู่ช่วยส่งหนูกลับประเทศไทยได้มั้ยค่ะ หนูอยากกลับบ้าน แต่ป่านนี้มันคงจะถูกยึดไปแล้ว และหนูก็เป็นห่วงน้องสาวด้วย น้องหนูอยู่กับคุณวัฒน์ไม่รู้ว่าเป็นอย่างไรบ้าง"
 
"ได้สิ ปู่จะส่งหนูกลับปะเทศไทยเอง ส่วนเรื่องอื่นปู่ขอไม่เอ่ยถึงมัน และปู่คงเสียใจกับัมนด้วยจริงๆ"
 
"ไม่เป็นไรคะ มันเป็นสิ่งที่หนูก่อขึ้นมาเอง หนูก็สมควรรับมันไป หนูเค้าใจคะ " น้ำตาเริ่มไหลคลอมาที่สองดวงตาอีกครั้ง
 
"แต่คุณปู่คะ มีอีกเรื่องที่หนูจะขอให้คุณปู่ช่วย หนูขอให้คุณปู่ลาคุณนุให้หนูด้วย บอกเค้าว่าหนูเสียใจมากกับสิ่งที่เกิดขึ้น และหนูรู้ซึ้งกับสิ่งที่หนูทำไว้แล้ว" กิ่งแก้วพูดอย่างสะอื้นอีกครั้ง
 
"ได้สิ ปู่จะบอกให้ ปู่ขอให้หนูโชคดีนะ และหวังว่าเราคงจะได้พบกันอีก หนูเป็นหลานที่น่ารักของปู่นะกิ่งแก้ว" ศาสตราพูดอย่างอ่อนโยน เพราะเค้าเอ็นดูเธอจริงๆ


 
กิ่งแก้วปล่อยโฮอีกครั้ง เธอทราบซึ้งในบุญคุณครั้งนี้ที่เค้ามอบให้เธอ เธอก้มลงกราบเท้าศาตราอย่างรู้คุณ
 
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
กิ่งแก้วกลับมาที่บ้านของภานุอีกครั้ง เพื่อเก็บเสื้อผ้าเตรียมกลับประเทศไทย เธอเก็บของของเธอหมดทุกอย่าง กิ่งแก้วเดินมองรอบๆห้อง ภาพความทรงจำระหว่างเค้ากับเธอมันยังคงอบอวลอยู่ในบ้านหลังนี้ ถึงแม้มันจะเป็นภาพความทรงจำที่ไม่ดีนัก แต่กิ่งแก้วก็เลือกที่จะจำมัน   

 
กิ่งแก้วก้มมองแหวนที่อยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ แหวนหมั้นที่เค้าสมให้เธออย่างอ่อนโยน แต่ตอนนี้มันคงไม่มีความหมายอะไรสำหรับเค้าอีกแล้ว ในเมื่อเกลียดเธออย่างกับอะไรดี    กิ่งแก้วถอดมันออกจากนิ้วและวางมันไว้ที่โต๊ะทำงานของภานุ เธอมองมันอย่างเศร้าใจ ใจจริงเธออยากจะสวมมันไว้ตลอดไป แต่นั้นมันก็คงเป็นได้แค่ฝัน เพราะเธอไม่คู่ควรกับเค้า และเค้าก็ไม่ได้รักเธอด้วย   

 
    กิ่งแก้วปาดน้ำตาออกจากพวงแก้มใส เธอมองบ้านหลังนี้เป็นครั้งสุดท้าย และจะจดจำมันไว้ตลอดไปว่าครั้งหนึ่งเธอเคยได้อยู่ที่นี้กับคนที่เธอรัก ถึงแม้เค้าจะไม่ได้รักเธอก็ตาม กิ่งแก้วหันหลังเดินจากไปและไม่หันกลับมา

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ภานุกลับมาจากที่ทำงาน วันนี้เค้าอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะตกลงเซ็นสัญญาอย่างง่ายดาย   เค้ากลับมาพร้อมดอกกุหลาบช่อใหญ่   ภานุเอามันมาให้กิ่งแก้ว เค้าอยากทำดีกับเธอบ้าง เพราะเมื่อคืนเค้าใจร้ายกับเธอมากไป
 
“กิ่งแก้ว กิ่งแก้ว”   ภานุตะโกนเรียกชื่อกิ่งแก้วรอบบ้าน เค้าเดินไปที่ห้องนอนของเค้า เพราะคิดว่าเธอคงอยู่ในนั้น
 
ในห้องมีแต่ความว่างป่าว วันนี้ดูผิดปกติ เค้าสังเกตเห็นว่าของบางอย่างของเธอนั้นหายไป ภานุวางดอกไม้และเดินไปดูที่ตู้เสื้อผ้า ไม่มีข้าวของของเธอแม้แต่ชิ้นเดียว ทำให้เค้าทราบได้ว่าเธอหนีเค้าไปแล้วจริงๆ   จากคนอารมณ์ดีเริ่มกลายเป็นคนอารมณ์ร้าย เค้าเดินอย่างบึ้งตึงเพื่อจะไปถามคนของเค้าว้าปล่อยกิ่งแก้วหนีไปได้อย่างไร แต่สะดุดตากับบางสิ่งที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเค้า เค้าหยิบมันขึ้นมาดูก็รู้ว่านี้คือแหวนหมั้นที่เค้าให้เธอ  ภานุโกรธมาก กำแหวนแน่นกับกำมือและเดินออกจากห้องไปอย่างฉุนเฉียว
 
            เค้าไปถามคนของเค้าจึงได้รู้ว่าเป็นคำสั่งของปู่เค้า เลยไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งนี้ 
“กิ่งแก้ว เธอมันร้ายจริงๆ เธอหลอกให้ปู่ฉันหลงกลและส่งเธอกลับไปได้ เธอมันแน่จริงๆ” เค้าคำรามกับตัวเองด้วยความเจ็บใจ ภานุรีบขับรถไปบ้านปู่ของเค้าเพื่อเอาความจริงจากปู่เค้า

ภานุเดินเค้ามาหาปู่เค้าอย่างเอาเรื่อง
ศาตราเงยหน้ามองคนหนุ่มที่เดินเข้ามาอย่างรู้ว่าเค้าเข้ามาเพื่ออะไร
 
“ว่าไง วันนี้มาหาปู่ทำไม”
 
“ปู่เอาเมียผมไปไว้ไหน ทำไมไม่บอกผมก่อน”
 
“เมียแก เค้าเป็นเมียแกตั้งแต่เมื่อไร แกพูดดีดีนะ เจ้านุ”
 
“ ปู่กำลังถูกผู้หญิงคนนั้นหลอกอยู่นะครับ ปู่รู้ตัวรึป่าว”
 
“แกคิดว่าปู่โง่ถึงกับให้โดนหลอกรึไง แล้วแกทำอะไรเค้าบ้าง แกอย่างนึกว่าปู่ไม่รู้นะ เค้าไม่ได้เป็นคนเล่าให้ฟัง ปู่ก็รู้เองได้ “
 
ภานุหน้าเสียเมื่อได้ยินคำนั้น
 
“มันก็แค่ผู้หญิงทรยศคนนหนึ่ง โดนสั่งสอนบ้างก็สมแล้วนิ”   
 
“เจ้านุ “ ศาสตราตะคอกใส่หน้าหลานชายตัวเอง
 
“ฉันเลี้ยงแกมา ไม่ได้ให้แกมาคิดแบบนี้ เค้าเป็นคนก็มีหัวใจ แกไม่คิดว่าเค้าจะเสียใจบ้างหรอ “
 
“เสียใจ คนอย่างนั้นจะเสียใจเป็น  เค้าทำผมเจ็บเท่าไรปู่รู้รึป่าว โดนแค่นี้มันยังน้อยไป”
 
“เจ้านุ แกกลับไปเลย และไม่ต้องมาถามหาใครที่นี้อีก ฉันผิดหวังในตัวแก สักวันแกจะรู้ว่าสิ่งที่แกทำอยู่มันผิด แกทำร้ายสิ่งที่มีค่าที่สุดของแกด้วยมือแกเอง แกจำคำปู่ไว้นะ  ไป!! กลับไป”
 
 
ศาสตราโมโหมาก เค้าไล่ให้ภานุกลับไป และไม่ยอมคุยกับเค้าอีก   เพราะเค้ารู้สึกผิดหวังในหลานชายตัวเองที่กลายเป็นซาตานได้ขนาดนี้
 
ภานุยิ่งเพิ่มความแค้นกิ่งแก้วมากขึ้นอีก เค้าไม่เข้าใจว่าทำปู่เค้าถึงช่วยเธอ และยังไล่เค้าออกมาอีก
 
“กิ่งแก้ว เธอไม่รอดไปง่ายๆ อย่างนี้แน่นอน ฉันจะตามเธอไปทุกหนแห่งคอยดู”
 
เค้าคำรามกับตัวเองเพราะความโกรธแค้นครั้งนี้ 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
     กิ่งแก้วถึงประเทศไทยในอีกวัน  ชีวิตนี้ช่างดูเงียบเหงาเสียจริงเวลาที่เธอต้องอยู่คนเดียวเช่นนี้   กิ่งแก้วกลับมาที่บ้านตัวเองอีกครั้ง  เธอแทบล้มทั้งยืน  เมื่อบ้านของเธอนั้นติดป้าย  สิทธิส่วนบุคคล  ห้ามเข้า  นั้นก็หมายความว่าเธอได้เสีบสมับติชิ้นสุดท้ายที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ไปแล้ว

"พ่อคะ แม่คะ  กิ่งขอโทษ"  เธอสะอื้นด้วยความเสียใจ   

แต่เธอก็ยังเหลือรถเต่าคู่ใจคันงามไว้ได้ขับบ้าง  อย่างน้อยก็ยังเหลืออะไรไว้บ้าง   กิ่งแก้วขับมันไปนะที่แห่งหนึ่ง  ที่แห่งความทรงจำของเธอกับใครคนหนึ่ง  คนที่เธอรักเค้าหมดใจ

สวนดอกไม้ที่เค้ามาขอเธอหมั้น   มันเป็นภาพที่เธอไม่เคยลืม  กิ่งแก้วไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้พาตัวเองมาที่นี้  ทั้งๆมันเป็นที่ที่ทำให้เธอต้องปวดใจ  ทำไมเธอถึงเค้าคนนั้นไม่ได้  กิ่งแก้วได้แต่ทอดถอนใจ  กับทุกสิ่งที่เกิดขึ้น  

   ตอนนี้เธอทำใจได้แล้ว  และเริ่มต้นชีวิตไหม่ที่ชานเมือง  เธอกลับมาทำอาชีพพยาบาล  อาชีพที่เธอเรียนจบมา  เพราะเธอไม่อยากหวนกลับวงการนางแบบอีก  มันเป้นวงการที่หลอกลวง  และเป็นความทรงจำไท่ยากจะลืม  กิ่งแก้วพยายามตามหาน้องสาวของตัวเองให้พบ  ที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหนและเป็นอย่างไรบ้าง

    การกลับมาของเธอครั้งนี้  ได้ตกอยู่ในสายตาของมครบางคนที่เฝ้ารอคอยการกลับมาของเธอ  ลางร้ายเริ่มเข้ามาในชีวิตกิ่งแก้วอีกครั้งโดยที่เธอนั้นยังไม่รู้ตัว 

     กิ่งแก้วโหมทำงานหนัก  เธอรับจ้างอยู่เวรตลอด  แทบไม่ได้พักผ่อน  เพราะเธอไม่ต้องการให้ตัวเองว่าง  กลัวว่าตัวเองจะฟุ้งซ่านไปกับเรื่องในอดีต  เธอทำงานหนักจนเพื่อนที่ทำงานเริ่มเป็นห่วง

  "กิ่ง  เธอพักบ้างก็ได้นะ  จะขยันไปถึงไหน  นอนโรงพยาบาลเลยมั้ย"  เพื่อนสาวที่โรงพยาบาลแซ่วอย่างขบขัน

 "อ่อ  กิ่งอยากทำงานเยอะๆ  ไม่อยากว่างอ่ะ  "

"แหม่ๆๆ  ว่างบ้างก็ได้  เดี่ยวแฟนเธอก็น้อยใจแย่"

"กิ่ง ไม่มีแฟนหลอก  และก็คงจะไม่มีอีกแล้ว "  กิ่งแก้วตอบและยิ้มอย่างเจือนๆ  คำๆนี้มันคงตายหายไปจากเธอตลอดไป  เพราะเธอไม่พร้อมที่รับใครเข้ามาใหม่

  กิ่งแก้วมีสีหน้าที่เศร้าลงไปจนเพื่อนๆ สงสัยเลยไม่กล้าพูดอะไรอีก   เพื่อนๆที่นี้รักและชอบเธอมาก  เพราะเธอเป็นคนอ่อนโยน  น่ารัก  คนไข้หลายๆคนก็รักเธอ  นั้นก็เป็นสิ่งทนแทนความเศร้าของเธอได้บ้าง
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

   ภานุรีบเคลียร์งานที่ออสเตรเลีย  เค้ารีบกลับมาประเทศไทยเพื่อตามชำระความแค้นกับใครบ้างคน  เธอหนีเค้ามาทั้งๆทียังไม่ล่ำรา  และยังทำให้เค้าถูกปู่ต่อว่าอีก    แต่นั้นก็รู้ถึงศาตรา  เค้าทราบว่าภานุไม่ยอมเลิกรากับกิ่งแก้วแน่ๆ  เค้าคงทำให้ภานุตาสว่าง  และเลิกทำร้ายกิ่งแก้วเสียที

   ศาสตรา  บินกลับมาประเทศไทยก่อนภานุ  โดยที่ภานุเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าปู่เค้ามาทำไม  เพื่อกิ่งแก้วเค้ายอมกลับมาอีกครั้ง

    ศาสตราไม่เคยมาประเทศไทยอีกเลยตั้งแต่ย่าของเค้านั้นเสียไป  แต่งานนี้เค้าลงทุนกลับมาด้วยตัวเอง ซึ่งสร้างความแปลกใจให้หลานทั้งสองของเค้ามาก  

     และทุกอย่างมันกำลังจะคลี่คลายด้วยมือของศาสตราเอง

+++++++++++++++++++++++++++++++++
    ภานุจะแค้นรุนแรงไปไหน

คุณปู่ลงมือเองเลย 

ตอนต่อไปพี่วัฒน์จะมาแล้ว  หายไปนาน อิอิ

และก็มีเซอไพรซ์ด้วย  ทายสิว่าคืออะไร  หุหุ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

192 ความคิดเห็น

  1. #21 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2552 / 18:50
    หนุกจริงๆ
    #21
    0
  2. #20 kate (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2552 / 16:41
    สนุกมากค่ะ อัพไวๆนะ เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วย
    #20
    0
  3. #19 SiGn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2552 / 00:13
    เพิ่งเข้ามาอ่าน

    เรื่องน่าติดตามดีค่ะ อยากรู้ว่า ชีวิตของ ๒ พี่น้องตระกูล ก. จะเศร้าได้อีกมั้ย

    หึหึ

    เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #19
    0