คำพิพากษาหัวใจ

ตอนที่ 10 : คนใจร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    1 ส.ค. 52

    เกศเกล้าลืมตาขึ้น  เธอต่อยขยับเปลือกตาเพื่อปรับรับกับแสงที่ส่องตา  นี่เธอหลับนานไปเท่าไรแล้วไม่รู้  เธอไม่รู้สึกตัวเลยว่าหลับไปตั้งแต่เมื่อไร  รู้แต่เพียงว่าตอนนี้เธอถูกภาวัฒน์จับได้  และตลอดมาเค้าก็รู้แผนการของเธอทั้งหมด  และตอนนี้เธอก็อยู่ในห้องทดลองของเค้า  เกศเกล้าลุกขึ้นจากโซฟา  เพื่อที่จะเดินไปตรงประตู  เกศเกล้าสะดุดล้มลงดังผลั๊ก  เพราะเธอไม่รู้เลยว่าตอนนี้ที่ข้อเท้าของเธอมีโซล่ามไว้อยู่  เกศเกล้าเริ่มรู้สึกเจ็บแปล๊บมาที่ข้อเท้า

"โอ้ย!!! นี้คุณจงใจจะขังฉันไว้ในนี้ใช่มั้ย"  เกศเกล้าจับที่ข้อเท้าของตัวเอง  และนั้นทำให้เธอนึกถึงคำพูดสุดท้ายที่ภาวัฒน์พูดไว้

"เธอต้องมาเป็นหนูทดลองให้ฉัน"  คำพูดนี้มันฝังอยู่ในความทรงจำของเธอ  เกศเกล้าเริ่มรู้สึกหวั่นกลัวในคำพูดนั้น

เสียงประตูเปิดขึ้น  และตอนนี้กำลังจะมีคนก้าวเข้ามา  เกศเกล้าลุกขึ้นยืนและค่อยๆเดินกลับไปที่โซฟาตัวนั้น  

"ตื่นแล้วหรอ  คนเก่ง   ผมนึกว่าคุณจะตายไปแล้วเสียอีก  ไม่นั้นผมคงไม่คนทดลองยาที่ผมทำแน่เลย"  ภาวัฒน์ด้วยความสะใจ และเย้ยหยัน

เกศเกล้าข่มอารมณ์กลัวของเธอไว้  เพื่อให้เค้ารู้ว่าเธอนั้นได้อ่อนแอ

"ฉันไม่ยอมตายง่ายๆหรอก  นายจะทำอะไรฉันก็เชิญ  เพราะตอนนี้ฉันก็ตกเป็นผู้แพ้อยู่แล้ว  แต่ขอบอกให้รู้ไว้นะว่าคนอย่างฉัน  เกศเกล้าไม่เคยกลัวใคร  และ อะไรทั้งนั้น"  

เธอพูดท้าทายคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า  ทั้งที่ในใจนั้นกลัวจนแทบจะเป็นลม
 
"หึ หึ  เก่งให้ตลอดแล้วกัน  อ่าวนี้ข้าวกินสะ  เดี๋ยวจะเป็นลมตายเสียก่อน"  ภานุยื่นจานข้าวมาให้คนตัวเล็กที่นั่งหันหน้าหนีเค้า

"ไม่  ฉันไม่กินของของนาย  แล้วไม่ต้องมากลัวว่าฉันจะตาย  เพราะถึงยังไงฉันคงไม่มีชีวิตรอดออกไปอยู่แล้ว"  

เกศเกล้าตอบประชดประชันโดยไม่สบตาผู้ฟัง  เธอดื้อจนภาวัฒน์อยากจะจับมาตีหลายๆครั้งนัก  

"แต่เธอต้องกิน ฉันไม่อยากให้ใครมาตายในบ้านของฉัน"  เค้าพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่าไม่พอใจ

เกศเกล้าไม่ฟังได้แต่นั่งหันหลังให้เค้าเท่านั้น  นั้นยิ่งทำให้โกรธมากยิ่งขึ้น  ภาวัมน์วางจานข้าวและจับไหล่ของคนตัวเล็กให้หันหน้ามาประจันหน้ากับเค้า  เกศเกล้าเงยหน้ามองคนตรงหน้าอย่างไม่เกรงกลัว 

"เธอมันอวดดีจริงๆนะ  จะเก่งได้สักกี่น้ำฉันอยากจะรู้"

"ก็คอยดูเอาสิ  คนอย่างฉันไม่เคยยอมใครง่ายอยู่แล้ว  แน่จริงคุณก็ลองดู  แต่ว่าแหละตอนนี้ฉันทำอะไรไม่ได้  ในเมื่อฉันก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์เลี้ยงตัวหนึ่งที่ถูกคนล่ามโว่ไว้"  เธอตอบกลับอย่างเผ็ดร้อน

ภาวัฒน์ตาลุกเป็นไฟในคำพูดของเธอ  เธอไม่เกรงกลัวเค้าจริงๆ  ภาวัฒน์เขย่าร่างคนตัวเล็ก  จนเกศเกล้าหัวสั่นหัวคลอน

"เธอนี้มัน....."  

เกศเกล้าพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นจากมือของเค้า  มันทำให้ภาวัฒน์โกรธในความดื้อรั้นของเธอ  เค้าดึงตัวเธอเข้ามา และประกบปากเค้ากับเธอ  เกศเกล้าตาลุกโตพยามยามขัดขืน  เธอเม้มปากแน่น  ภาวัฒน์สอดมือเข้าไปใต้ท้ายทอยของเกศเกล้าเพื่อล๊อคไม่ให้เธอหันหน้าหนี

เกศเกล้ารัวกำปั้นน้อยๆไปที่แผ่นอกกว้างของเค้า  นั้นไม่ได้ทำให้เค้าละความพยายามเลย  ภาวัฒน์ใช้มืออีกข้างจับค้างคนตัวเล็ก  บีบที่ปลายคางทำให้ลิ้นอุ่นของเค้าได้เข้าไปสัมผัสกับความหอมหวานของเกศเกล้า  เค้าบดขยี้ริมผีปากบางอย่างร้อนแรง  ทำให้เกศเกล้าครางออกมากด้วยความเจ็บ  

"อื้อ....."  เธอพยายามดิ้นออก  แต่ไม่สำเร็จเมื่อภาวัฒน์เปลี่ยนจากความร้อนแรงมาเป็น  จูบที่อ่อนหวาน  ทำให้เกศเกล้าเคลิ้มคล้อยตามเค้าโดยไม่รู้ตัว  กำปั้นน้อยๆที่ทุบอกเค้าเมื่อกี้กลับกลายไม่มีแรงไปเฉยๆ  ตอนนี้เธอไม่มีแรงที่ต้านทาน  เพราะถูกเค้าควมคุมไปหมดแล้ว

ภาวัฒน์ถอนริมฝีปากออกมาอย่างเสียดายในความหอมหวานนั้น  มองเกศเกล้าอย่างสะใจที่เค้าสามารถปราบคนดื้อได้

เกศเกล้ารู้สึกตัวผลักเค้าออกจากตัว  แล้วเอามือขยี้ปากของตัวเองที่ตอนนี้มันบวมเจ่อเพราะถูกเค้าจูบ

"เป็นไง  ชอบมั้ย  กล้าปากดีอีกมั้ย"  เค้าเย้ยหยันเธออีกครั้ง

"เพี๊ย!!!"  เกศเกล้าฟาดฝ่ามือบางของเธอไปที่หน้าของเค้า

"คนเลว  คุณมันไม่ใช้สุภาพบุรุษ"  

น้ำตาของเกศเกล้ามันไหลออกมาอาบสองแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่  เธอถูกเค้าเหยียดหยามจนไม่สามารถจะสะกดอารมณ์ไว้ได้อีกแล้ว

ภาวัฒน์อึ้งไปกับภาพนั้น  เพราะเค้าไม่คิดว่าเธอจะร้องไห้เพราะการกระทำของตัว  ภาวัฒน์จะยื่นมือไปปลอบเธอ  แต่ชักมือกลับเพราะไม่อยากใจอ่อนกับคนคนนี้

"ผมมันเลวแล้วคุณละ  คืออะไร "  เค้าพูดถากถาง  มันช่างทิ้มแทงใจของเกศเกล้ามาก

"ออกไป  ไป "เธอตะโกนไล่เค้า  เพราะไม่อยากเห็นหน้าเค้าอีก  

ภาวัฒน์เดินออกมาอย่างอารมณ์เสีย  ที่ไม่สามารถทำอะไรเธอไปได้มากกว่านี้  ไม่รู้เพราะอะไร  ทำไมเค้าถึงทนเห็นน้ำตาของผู้หญิงคนนี้ไม่ได้  ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน  ภาวัฒน์ ขับรถอย่างอารมณ์ฉุนเฉียวออกจากบ้านไปและไม่กลับเข้าเป็นเวลานาน

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ภานุรู้จากคนของเค้าว่าวันนี้ทั้งวัน  กิ่งแก้วไม่ออกมาจากห้องเลย  และเธอก็ไม่ยอมกินข้าวด้วย  มันทำให้เค้าโกรธเธอมากขึ้น  จริงๆแล้วเค้าเป็นห่วงเธอมากกว่า  เพราะเมื่อวานเค้ารังแกเธอมากไป  และดีใจอยู่ในใจที่เค้าได้เป็นคนแรกของเธอ  เพราะความโกรธถึงได้ทำอะไรรุนแรงกับเธอถึงขนาดนั้น

ภานุเดินเข้ามาในห้องนอนของเค้า  เห็นกิ่งแก้วนั่งเหม่อลอยอยู่ตรงข้างๆห้องมองออกไปตรงหน้าต่าง  คนของเค้าบอกว่าเธอนั่งอยู่ตรงนี้ทั้งวันไม่ไปไหนเลย  จนเค้าเดินเข้ามายืนอยู่ข้างหลังเธอแล้ว  เธอยังไม่รู้ตัวเลย

"กิ่งแก้ว  อวดเก่งนักหรือไง  ถึงไม่ยอมกินข้าว  คิดจะประท้วงผมหรอ  ผมไม่สนใสจหรอกนะ"  ภานุพูดประชดประชัน

เสียงนั้นทำให้กิ่งแก้วสะดุ้งตัว  เธอไม่รู้ตัวเลยว่าเค้าเข้ามาตั้งแต่เมื่อไร  เธอรีบปาดน้ำตาที่ไหลอาบทั้งสองแก้มและหันมาหาเค้า

ภานุเห็นดวงตาที่บวมช้ำ  วันนี้เธอคงร้องไห้มาทั้งวันแน่ๆ 

กิ่งแก้ว หันมามองหน้าเค้าและไม่ได้พูดอะไรพยายามจะเดินหนีไป  แต่ถูกคว้าแขนเอาไว้

"นี้ผมถามคุณ  ไม่ได้ยินรึไง "เค้าตะคอกใส่เธอ

กิ่งแก้วมองหน้าเค้าอย่างปวดร้าว  และพยามยามจะแกะมือเค้าออกจากอแขน  แต่ภานุกลับบีบมันแน่นขึ้น

"โอ้ย!!"  เธอร้องออกมาเบาๆ  เพราะเจ็บที่ต้นแขน  ภานุโมโหกิ่งแก้วมากที่เธอเงียบไม่ยอมพูดกับเค้า  เค้าเขย่าตัวเธอแรงทำให้กิ่งแก้วเซมาปะทะตัวเค้า

"นี่เธอคิดจะเล่นสงครามประสาทกับฉันใช่มั้ย  ได้เมื่อไม่พูดนั้นเราก็มาทำอย่างอื่นกันก็แล้วกัน"  

กิ่งแก้วตาลุกโตเมื่อได้ยินประโยคนั้น  เธอนึกถึงเมื่อวานมันช่างเจ็บปวดนัก  เธอมีสีหน้าที่ซีดเผือดลงทันที แลพพยามยามจะดึงมือออกจากเค้า

"ไม่  ไม่  คะ  "  กิ่งแก้วยอมพูดกับเค้าแล้ว

"พูดออกมาได้แล้วหรอห่ะ " เค้าตะคอกด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

"อย่าทำอะไรกิ่งเลยนะคะ  กิ่งกลัวแล้วนะคะ " 

กิ่งแก้วอ้อนวอนขอร้องเค้า  เพราะตอนนี้เธอไม่มีเรียวแรงแม้จะต้านทานอะไรเค้าได้ทั้งนั้น 

"ฉันถามเธอ  แล้วทำไมไม่ตอบละ"  ภานุมีน้ำเสียงที่อ่อนลงเมื่อเห็นมาคนตรงหน้าเค้าตอนนี้หน้าซีด  และไม่ค่อยสู้ดีเท่าไร

"กิ่ง  ไม่หิวคะ  "  เธอก้มหน้าตอบเค้าเบาๆ  

"ไม่หิวก็ต้องกิน  เธอยังต้องรับผิดชอบในความผิดที่เธอทำไว้อีกเยอะ  ฉันไม่อยากให้จำเลยของฉันมารีบตายตอนนี้"

กิ่งแก้วเจ็บปวดกับคำพูดนี้มาก  จำเลย  เธอถูกพิพากษาโดยเค้า  และกลายมาเป็นจำเลยในที่สุด  และตอบกลับเค้าโดยไม่รู้ตัวเพราะความอึดใจมันระเบิดออกมา

"จำเลย  จำเลย  คุณเห็นฉันเป็นจำเลย  คิดอยากจะทำอะไรก็ทำ  ตัดสินฉันว่าฉันผิดโดยที่ไม่ฟังฉันอธิบาย  คุณใจร้ายกับฉันมาก ลงโทษฉันอย่างกับว่าฉันไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงบริการคนนึง  เอาสิ  จะให้ฉันทำอะไรอีกละคุณถึงจะพอใจ  ชดใช้อะไรอีก  เพราะตอนนี้ฉันคงไม่มีอะไรให้คุณนอกจากร่างกายนี้แล้ว"  

กิ่งแก้วจับมือภานุขึ้นมาตีตัวเองแบบว่าจะเค้าทำร้ายเธอ  อย่างที่เค้าพอใจ
 
ภานุมีสีหน้าที่ดุร้ายมากขึ้น  เพราะอยู่ดีดีเธอก็แผลงฤทธิ์ขึ้นมา คำพูดของเธอมันทำให้เค้าโมโหมากขึ้น  ภานุจับมือของเธอไว้และดึงตัวเธอเข้ามากอดแน่นๆ  กิ่งแก้วพยายามดิ้นขัดขืนด้วยแรงอันน้อยของเธอ  ภานุก้มลงจูบเธออย่างร้อนแรงเพื่อดับความบ้าของคนตัวเล็กนี้ เค้าจูบเธอเนิ่นนาน  และถอนริมฝีปากออกมา  กิ่งแก้วหยุดดิ้น  น้ำตาใสๆเริ่มไหลมาอีกครั้ง  

ตอนแรกภานุโกรธเธอมากอยากจะลงโทษเธอให้หนักๆ  แต่พอเห็นน้ำตาของเธอแล้วทำให้เค้าเริ่มใจอ่อนลง  แต่นึกถึงคำพูดของที่เธอที่พูดกับเกศเกล้าก็ทำให้เค้าโกรธขึ้นมาอีกครั้ง  มารยาแค่นี้เค้าไม่หลงเชื่อง่ายๆอีกแล้ว

เค้าเหวี่ยงเธอลงบนที่นอน  และทับตัวลงไป  ตอนนี้กิ่งแก้วไม่การขัดขืนอะไรเหมือนตอนแรกอีกแล้ว  เธอคิดว่าในเมื่อเค้าอยากหาความสุขจากร่างกายของเธอก็เชิญ  เพราะเธอหมดแรงที่จะสู้ต่อไป  ภานุมองคนข้างล่างอย่างประหลาดใจที่เธอไม่ขัดขืน  ได้จะนิ่งได้สักกี่น้ำ  เค้าเริ่มบทรักของเค้าอีกครั้ง  มือใหญ่ไต่ลงมาที่อกอวบของเธอ  เข้าบีบเค้น เคล้าคลึงอย่างคุ้นมือ   นิ้วของชายหนุ่มลูบไล่บนยอดดอก ที่ชูชันรับสัมผัสนั้น  เค้าปลุกอารมณ์ร้อนของเธอขึ้นมาได้ทันที  เค้ายิ้มในผลงานนี้

เค้าไล่มือต่ำลงเพื่อขยับสะโพกของเธอให้เปิดรับเค้ามมากขึ้น  เค้าสอดแทรกแก่นกายเข้าหาตัวเธออีกครั้ง  คราวนี้ไม่รุนแรงแต่ค่อยๆเป็นค่อยๆไป เพื่อให้เธอปรับตัวรับเค้าได้ หญิงสาวเผลอครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 คราวนี้ไม่รุนแรงเหมือนคราวก่อน  มันมีความเร่าร้อนบวกความอ่อนหวานเข้าไปด้วย  บางครั้งกิ่งแก้วก็คล้อยตามเข้าไป  เค้าพาหญิงสาวถึงฝั่งไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง  เค้าเร่งจังหวะมากขึ้นและปล่อยสายธารอุ่นสู่ตัวเธอ  ฟุบใบหน้าลงบนตัวเธออย่างหมดแรง
 
  กิ่งแก้วลุกขึ้นมาจากเตียงนั้นเพื่อเค้าไปชำระล้างร่างกาย  เมื่อเห็นว่าเค้นั้นนอนอยู๋  เธอจ้องมองตัวเองที่กระจก มันทุเรศสิ้นดี  เค้าเพียงต้องการหาความสุขบนร่างกายเธอเท่านั้น  รอยแดงที่ฝังบนร่างกายเธอล้างเท่าไรมันก็ล้างไม่ออกสักที  เธออาบน้ำอยู่เนิ่นและออกมา  และเดินไปนอนตรงโซฟา  หลับสนิทเพราะเหนื่อยจากบทรักเมื่อกี้

ภานุรู้สึกตัวหลับตาควานหาคนข้างๆ  ไม่เจอ  ตกใจลืมตาขึ้น  นี่เธอหายไปไหนหรือว่าหนีฉันไป  ภานุรีบลุกจากที่นอนใส่เสื้อผ้า  จะไตมหากิ่งแก้ว  เค้าหันไปเห็นเธอนอนขดตัวหลับใหลอยู่ที่โซฟา  เขาก็โล่งใจ  นึกว่าจะหนีไปสะแล้ว  เค้าหยิบผ้าห่มเพื่อไปห่มให้คนตัวเล็กเพราะอากาศมันเย็น  เธอก็นอนขดตัวอยู่  เธอไม่รู้สึกตัวเลย  คงเพราะเหนื่อยมากจริงๆ  เค้ากวนเธอตลอด  ภานุแอบมองหน้าคนที่หลับใหลอยู่นาน  ใบหน้านี้คือใบหน้าผู้หญิงที่เค้าเคยรักมากที่สุด  และเธอก็มาหักหลังเค้า  ตอนนี้เธอกลายเป็นผู้หญิงที่เค้าเกลียดมากที่สุด  เค้ามองหน้าเธออย่างโกรธแค้น  และสะใจที่ได้ลงโทษเธออย่างสาสม   และเธอจะต้องเจออะไรมากกว่านี้อีกหลายเท่า
 
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เดี๋ยวมาต่อนะจ๊ะ

ใจเย็นๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

192 ความคิดเห็น