คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย § เพียงคนเดียว | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

เรื่องราวที่เขียนต่อไปนี้เป็นเรื่องราวที่เขียนขึ้นตามความคิด ทัศนคติ และจิตนาการส่วนตัวของผู้เขียน ไม่ได้พาดพิงถึงบุคคลใดหรือเรื่องใด หากมีข้อผิดพาดประการใดต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ ด้วย

เนื้อเรื่อง อัปเดต 5 ก.ค. 61 / 13:53


บางทีชีวิตคนเรามันก็ไม่ได้มีอะไรง่ายเลยสักเรื่องเดียว ฉันชื่อน้ำรินค่ะ ตั้งแต่ฉันเกิดมาคนๆเดียวในครอบครัวฉันก็คือยาย ฉันไม่เคยได้สัมผัสกับมิตรภาพหรือความรักจากใครเลยนอกจากยายเพียงคนเดียว ฉันเคยได้ยินคนๆหนึ่งบอกมาว่าสุสานคือศูนย์รวมแห่งความฝัน ฉันคิดว่ามันคือความจริง เพราะว่าฉันเอง....ก็อาจจะ เป็นหนึ่งในนั้น หนึ่งในคนที่ปล่อยให้คามฝันของตัวเองเป็นแค่ความฝันไปตลอดชีวิต ก็ชีวิตคนเรามันไม่มีอะไรง่ายเลยนี่คะ

            สิ่งที่คนรอบกายมองตัวฉันและสิ่งที่ฉันสร้างให้คนอื่นมองคือ ฉันเป็นเด็กขยัน กินง่าย อยู่ง่าย ฉลาดและเข้มแข็ง ความจริงคือฉันก็เป็นแค่เด็กโง่ๆคนหนึ่งที่ชีวิตมีแต่ความผิดพลาดเต็มไปหมด ฉันไม่ได้เรียนในสายที่ตัวเองต้องการ ไม่ได้เป็นเด็กเรียนเก่ง ไม่ได้ขยัน แล้วก็ไม่ใช่พวกกินง่ายอยู่ง่ายอะไรแบบนั้นหรอก ฉันก็แค่เป็นคนพูดเก่งเท่านั้นเอง ทุกคนเชื่อในสิ่งที่ฉันพยายามสร้างขึ้น ฉันไม่ได้อยากมีตัวตนแบบนี้ไม่ได้อยากอยู่โดยที่ไม่มีเพื่อนเลยสักคน ฉันเคยคบใครตั้งหลายคนทั้งที่แบบจริงใจและไม่จริงใจ คบกันแบบคนรักให้ทุกอย่างที่เขาปรารถนาแม้กระทั้งตัวของฉันชีวิตของฉัน แต่ตอนนี้ฉันกลับไม่มีใคร และยืนอย่างโดดเดี่ยว........... ไม่รู้ว่าเพราะอะไรที่ทำให้ฉันดำลึกมาจนถึงจุดๆนี้ แต่วันนี้ทุกเรื่องราวในชีวิตมันกำลังถาโมมาใส่และผลักดันให้ฉันเข้าไปอยู่ที่หลุมดำ

            สะพานสูงฉันมองลงไปด้านล่างด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคิดแม่น้ำกว้างใหญ่ฉันเคยคิดว่าตัวเองหน่ะอยากตายวันละหลายๆครั้งคิดวิธีการตายให้กับตัวเอง และตอนนี้บนสะพานแห่งนี้ฉันจะทำยังไงดีหล่ะ กระโดนลงไปทิ้งเรื่องราวทั้งหมดเอาไว้ปล่อยให้มันเลือนหายไปตามกาลเวลาหรือว่าจะทนอยู่กับสิ่งเหล่านี้ต่อไป พอได้คิดว่าจะต้องตายแล้วจริงๆทำไมมันไม่มีความสุขเลยนะ

            เสียงโทรศัพท์

            เสียงที่ดังขึ้นเรียกสติฉันให้กลับมา ฉันทิ้งตัวลงนั่งพิงราวสะพานและกดรับสายทั้งน้ำตา

            (น้ำเป็นไงบ้างลูก อยู่กรุงเทพเหนื่อยไหม ไม่กลับบ้านมาหลายปีแล้วนะ ยายคิดถึง จำป้าสมได้ไหมเขากลับมาอยู่บ้านแล้วนะ มาขายของ น้ำไม่มาขายของที่บ้านบ้างหล่ะลูก)เสียงปลายสายเรียกน้ำตาของฉันให้ไหลออกมาพรั่งพรู นี่ฉันกำลังจะทำอะไรลงไป

                “ยาย”ฉันพูดออกมาได้เพียงคำเดียวเพราะเสียงสะอื้นทุกอย่างมันมาจุกอยู่ที่คอจนฉันไม่สามารถพูดอะไรได้อีก

            (น้ำเป็นอะไรหรือเปล่าลูกร้องไห้อยู่หรอ น้ำกลับบ้านมาอยู่กับยายเถอะนะลูก)เสียงยายดูตกใจมากกับน้ำเสียงของฉัน ถึงแม่จะพูดออกไปได้เพียงคำเดียว       

            “พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ น้ำจะกลับไปหายายนะ”ฉันกลั้นไม่ให้เสียงของตัวเองสั่นเครือ

            (ยายจะทำของโปรดไว้รอนะ)

            ปลายทางที่มันมืดมนมักจะมีแสงสว่างอยู่เสมอ ความจริงฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวขนาดนั้น ฉันยังมียายแล้วก็ยังจะต้องมีชีวิตต่อไปเพื่อตัวฉัน แล้วก็คนที่รักฉัน ทำไมฉันจะต้องการผู้คนมากมาย ทำไมฉันถึงอยากได้รับการยอมรับจากคนอื่น ทำไมฉันถึงอยากได้รับความรักจากคนอื่นทั้งๆที่ ก็มีคนที่ทั้งรัก ทั้งหวังดี ยอมรับในตัวฉันและเป็นห่วงฉันมากที่สุดอยู่แล้ว ทำไมฉันถึงต้องการมากนักทั้งๆที่ แค่เพียงคนเดียว คนเดียวก็พอแล้ว ฉันเลือกที่จะเดินออกมาจากสะพานนั่นแล้วก้าวต่อไป

ผลงานอื่นๆ ของ เงือกติดปีก

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น