EnduuReview ประสบการณ์การเรียนสาขาด้านการเขียน

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 288 Views

  • 6 Comments

  • 20 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    0

    Overall
    288

ตอนที่ 4 : EnduuReview 3 :: ป้ายชื่อกับสมุดล่าลายเซ็น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ต.ค. 60

#3

ป้ายชื่อกับสมุดล่าลายเซ็น

 

                จำได้ว่าสัปดาห์นั้นพวกเราได้กลับเข้าหอหลังสองทุ่มเป็นอย่างต่ำทุกวัน ไม่สิ ตั้งแต่สัปดาห์นั้นจนไปถึงสามอาทิตย์ต่อมาของการเปิดเทอมพวกเราก็ยังคงกลับช้าอยู่ดี

                วันแรกของการนัดรวมตัวกันมาทำงาน พวกเรายังไม่ค่อยรู้จักกันดีนัก เพื่อนสาขาหลายคนยังคงนั่งบื่อๆ ไม่ค่อยกล้าพูดกันเท่าไร แม้แต่จะออกความเห็นยังไม่ค่อยออกกันเลย เรียกได้ว่าเป็นคนแปลกหน้าที่เจอกันครั้งที่สองหรือสาม ไม่สนิทมากพอจะคุยเล่นลูบหัวลูบหางกันได้ (แต่ผ่านไปอาทิตย์เดียวแทบจะตบหัวกันเล่นได้แล้วมั้ง...)

                พวกเรานั่งทำงานกันในห้องสาขา นัดกันมาตั้งแต่เช้า แต่เริ่มทำงานกันจริงๆ ก็ปาไปบ่าย เพราะสัปดาห์นั้นเป็นช่วงพายุเข้า ฝนตกไม่มีท่าทีจะซา ตกแปบเดียวน้ำก็ท่วมแล้ว ทำให้เพื่อนสาขาบางคนออกจากหอไม่ได้ด้วยซ้ำ ไหนจะต้องแบ่งทีมกันไปซื้อของมาทำป้ายอีก

                แน่นอนวันนั้นรุ่นพี่ปีสองก็มานั่งคุมด้วย

                สิ่งแรกที่พวกเราต้องทำออกมาก่อนคือป้าย เราต้องหาแบบ และทำตัวอย่างออกมาให้ได้อันหนึ่ง ถ้ารุ่นพี่ที่อยู่ชั้นปีสูงๆ ขึ้นไปให้ผ่าน พวกเราถึงจะเริ่มทำป้ายอื่นที่เหลืออยู่ได้

                ผ่านไปอยู่ครึ่งค่อนวัน ผลที่ได้ออกมาก็คือล้มเหลว

                ป้ายแบบแรกไม่ผ่าน รุ่นพี่ไม่ชอบ

                บอกพวกเราว่าแค่ไม่ชอบ สั่งให้ไปออกแบบใหม่ โดยให้เงื่อนไขมา ขอมีสีส้มเพราะเป็นสีประจำสาขา แข็งแรงชนิดฉีกหรือเปียกแล้วห้ามขาด ขอป้ายใหญ่ๆ เห็นชื่อชัดเจน ขอแบบอลังการ ขอที่มันสร้างสรรค์กว่านี้ ดีไซน์ไม่จำเป็นต้องจำกัดที่สี่เหลี่ยม

                ป้ายไม่ผ่านไม่พอ ยังโดนรุ่นพี่ติเรื่องใช้เวลาโดยเสียเปล่า แบ่งงานกันไม่เป็นระบบอีกด้วย อาจเพราะปีพวกเรามันมีอะไรหลายอย่างที่เร่งๆ ไปหมด มันเลยรู้สึกลนไปเสียทุกอย่าง โชคดีที่การเข้าเชียร์กลางต้องถูกเลื่อนออกไปเพราะพายุเข้าซะก่อน เวลาส่วนใหญ่ของพวกเราเลยหมดไปกับการทำป้ายชื่อ ป้ายชื่อ และป้ายชื่อ

                หลายคนมองหน้ากัน เชื่อว่ามีหลายคนคงสบถในใจ

                ...ต้องทำยังไงมันถึงจะสร้างสรรค์พอล่ะ?

                ได้แต่ถอนหายใจหนักๆ

                ปาเข้าวันที่สองคราวนี้พวกเราเตรียมการกันมาเป็นอย่างดี วางแผนพูดคุยกันในไลน์ตั้งแต่เมื่อคืน ออกแบบมาให้รุ่นพี่ได้เลือกเลย 3-4 แบบ แบ่งกลุ่มย่อยๆ กระจายกันไปทำ โดยมีฝ่ายอาร์ตรับหน้าที่วาด ฝ่ายซื้อของ ฝ่ายลงสี ฝ่ายเขียนอักษร

                เอาวะ มันต้องมีสักอันที่ผ่านดิ

                นั่งทำกันอยู่นาน สุดท้ายก็ผ่าน

                เออ ผ่านสักที!

 

                ถึงจะบอกว่าผ่าน แต่ก็ผ่านแค่ความเห็นของรุ่นพี่ปีสอง วันที่รุ่นพี่จะตรวจจริงๆ บรรยากาศกดดันกว่านี้เยอะ เครียดกว่านี้พอตัว เพราะพวกเราโดนไซโคมาว่าปีสามสี่ให้ผ่านยาก เรื่องป้ายพวกเราต้องเร่งกันทำที่เหลืออีกสามสิบกว่าแผ่น ไหนจะสมุดอีก จากตอนนั้นมาก็ถือว่าใช้เงินเยอะ เล่นเอาแกลบไปพอสมควร

                ต่อจากป้ายเสร็จพวกเราก็ต้องมาเย็บสมุด ขั้นตอนไม่ได้ต่างอะไรกับตอนทำป้ายสักนิด ออกแบบปก หาวิธีเย็บเข้ารูปเล่ม แบ่งกลุ่มงานกันไป

                ช่วงนี้เองที่เพื่อนหลายคนบ่นอยากซิ่ว

                ทำไมพวกเราต้องเข้ามาเจออะไรแบบนี้

                ทำไมพวกเราต้องทำอะไรแบบนี้ ในขณะที่สาขาอื่นเขานอนตีพุงอยู่หอบ้าง กลับบ้านบ้าง รอรุ่นพี่ทำให้สบายๆ

                สารพัดคำถามของคำว่าทำไม และทำไม

                กลับเข้าหอมืดค่ำดึกดื่นทุกวัน เสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้พัก ทั้งเหนื่อย ทั้งท้อ

                ตอนนั้นพวกเราไม่ได้เข้าใจอะไรหรอก แต่หลังจากวันนั้นพอทุกอย่างผ่านไปแล้วถึงได้เข้าใจ

                การทำแบบนี้ทำให้พวกเรารู้จักการทำงานเป็นทีมและรู้จักวางแผนอย่างเป็นระบบมากขึ้น อีกทั้งยังรู้จักกับเพื่อนและยังสนิทสนมกันเร็วมากกว่าสาขาอื่น สาขาพวกเราคนน้อย เพราะงั้นต้องรักกันเข้าไว้ ทั้งอาจารย์กับรุ่นพี่ต่างก็บอกแบบนี้มา

                อืม แต่นึกย้อนไปแล้วก็ขำจริงๆ นะ ทั้งสนุกทั้งเครียด เราเชื่อว่าถ้าผ่านตรงนั้นไปได้ ตรงอื่นก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรอีกแล้วล่ะ

                สุดท้ายก็ถึงวันเปิดเทอม พวกเราโดนนัดตรวจสมุดกับป้ายช่วงหัวค่ำหลังจากเข้าเชียร์กลางเสร็จ ตอนนั้นเราดูเวลา คือสายแล้วครึ่งชั่วโมง เลทมากกกก

                ฉิบหายอีกแล้ว

                ในใจตอนนั้นเหมือนมีสัญญาณดังวี้หว่อว่า ตายแน่ ตายแน่ ตายแน่  ไม่ต้องรงต้องรออะไรทั้งนั้น รีบวิ่งติดสปีดสี่คูณร้อยหลังจากเลิกเชียร์กลางกลับคณะทันทีอย่างกับนักแข่ง

                เข้าไปแล้วเราแอบมีอาการตื่นคนพอควร รุ่นพี่ทุกชั้นปี และทุกคนที่เราไม่เคยเจอในวันปฐมนิเทศโผล่มากันครบทุกคน บรรยากาศดูซีเรียสกดดันแปลกๆ มาก เข้าไปก็ก้มหน้ายกมือสวัสดีพี่ๆ แล้วนั่งห้อยป้ายชื่อกับถือสมุดเรียงแถวรอเพื่อนคนอื่นที่ถูกจับแยกไปตอนเชียร์กลาง

                เวลานั้นไม่กล้ามองไปไหนนอกจากนั่งก้มหน้าเขี่ยพื้นไปมา สูดลมหายใจเข้าออก ท่องพุทโธเรียกสติสตังของตัวเอง ในหัวก็นึกถึงคำที่เพื่อนบอก

                'ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอย่าร้อง ไม่ว่าพี่จะฉีกสมุดฉีกป้าย สะบัดจนมันยับเยินขนาดไหนก็อย่าออกอาการ'

                ซึ่งเราก็พยายามไม่ออกอาการแล้วนะ แต่ตอนเห็นพี่เขาสะบัดสมุดที่อุตส่าห์นั่งทำมานานมันก็อดส่งเสียงเล็กๆ น้อยๆ บ้างไม่ได้...สะบัดที่ว่ามันไม่ใช่เบาๆ พี่สะบัดแรงมาก แรงแบบไปโกรธแค้นใครมา

                เอาจริงนะ มันเป็นงานชิ้นที่พวกเรานั่งหัวหมุนกันทำมาหลายวันไม่ให้หวงก็แปลกแล้ว

                สุดท้ายพี่ปี 4 ก็ถามอะไรพวกเราไปเรื่อยว่าทำเองกันจริงรึเปล่า ออกแบบกันเองใช่ไหม รู้ไหมทำไมให้ทำแบบนี้ พวกพี่ปีสองก็ออกมาไกลเกลี่ยให้พวกเราบ้างไรบ้าง ด้วยความสงสารกลัวว่าพวกเราจะไม่มีตังค์กินข้าวกันแล้วมั้ง พี่ๆ ถึงให้ป้ายพวกเราผ่าน แต่สมุดต้องกลับไปนั่งแก้กันใหม่ แล้วนัดรุ่นพี่มาตรวจอีกครั้ง

                ส่วนป้ายก็ให้เริ่มใส่ได้ตั้งแต่พรุ่งนี้ไป ห้ามถอดเด็ดขาดยกเว้นตอนอยู่หอ ไปไหนก็ต้องเอาไปด้วย ถ้าเห็นว่าไม่ใส่พวกเราจะโดนว่า แล้วโดนยึดป้าย ถอดได้อีกทีก็วันครูหลังจากนั้นหนึ่งเดือนนู่น แรกๆ ใส่ไปก็แอบอายนิดหน่อย เพราะป้ายที่พวกเราทำมันใหญ่เว่อวังไปนิดนึง หลังๆ ก็เฉยๆ แล้ว แค่แอบเกะกะตอนทำงานเฉยๆ

                คราวนี้พวกเรามีเวลาทำสมุดใหม่ 3 วัน

                รอบนี้พวกเราไม่ได้มีเวลาทั้งวันในการทำเยอะนัก เพราะต้องแบ่งเวลาไปเรียนด้วย เลยวางเงื่อนไขกันง่ายๆ ว่าใครมีเรียนก็เรียน เรียนเสร็จก็มาเย็บสมุดต่อ เรียกได้ว่าสัปดาห์นั้นจะเจอปี 1 สาขาพวกเราได้ก็แถวห้องสาขาเท่านั้น ไม่ก็เวลาเรียน (เหมือนจะจำได้ว่า มีคนบอกว่าสาขาพวกเราเป็นของแรร์ คนน้อยไม่พอยังหาตัวยากอีกต่างหาก...)

                แต่หลังจากอดทนนั่งทำกันมา สมุดสามสิบกว่าเล่มของพวกเราก็ผ่าน ถึงภายหลังจะมีคนมาเพิ่มจนต้องมานั่งทำกันใหม่อีกฉบับหนึ่งแบบเร่งด่วนก็เถอะนะ...

                เมื่อได้ยินคำว่าผ่าน ก็เหมือนเอาภูเขายกออกจากอก

                "ผ่านหมดแล้ว งันเริ่มล่าลายเซ็นเลยไหม?"

                แต่ยังไม่ทันจะได้โล่งใจ ก็เหมือนมีคนโยนภูเขาลูกสูงๆ ลูกนั้นกลับเข้ามาใหม่อีกหน

                เดี๋ยวนะพี่ เดี๋ยวนะ ปี 1 มองรุ่นพี่ตาปริบๆ

                ทำสมุดเสร็จแล้วคิดว่าจะได้ทำอะไรต่อล่ะอาทิตย์ต่อไป?

                แหงสิ ภารกิจต่อไปที่พวกเราได้รับมอบหมายมาก็คือ ล่าลายเซ็นรุ่นพี่ให้ครบทุกคนและทุกชั้นปีภายใน 1 สัปดาห์

                เฮ้อ...ใจจิตใจคอจะไม่ให้พักกันเลยจริงๆ เหรอ 


----------------

03.10.2017

ได้รับการแก้ไขแล้ว

10.09.2017

ยังไม่ผ่านการแก้ไข  เดี๋ยวตอนต่อจะไปจะขอเล่าเข้าตอนเรียนว่าเรียนเป็นยังไงบ้าง ตัดช่วงล่าลายเซ็นไปไว้พาร์ทอื่นแทนนะครับ หากใครอยากเห็นว่ารูปแบบป้ายชื่อกับสมุดที่ทำเป็นยังไงสามารถติดต่อขอดูได้ทางเพจเลยนะ

0 ความคิดเห็น