[SNSD] BLack MOON - สวยอันตราย (Taeny ft.Yoonsic)

ตอนที่ 29 : Shot 23 彡 Future Hearts 【 END 】

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3021
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    10 มิ.ย. 59

Shot 23 Future Hearts

Love doesn't make the world go 'round. Love is what makes the ride worthwhile.
ความรักไม่ได้หมายถึงทุกสิ่งทุกอย่าง แต่ความรักทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างมีความหมาย




มันน่าแปลก...ที่คนเรามักจะแคร์สายตาของคนทั้งโลก ว่าเขาคิดอย่างไรกับเรา เขารู้สึกอย่างไรกับเรา บางครั้งมนุษย์จึงพยายามสร้างเปลือกนอกขึ้นมาจนงดงามสวยหรู เป็นหนึ่งในกลไกลการป้องกันตัวจากสายตาภายนอกที่จ้องมองเราด้วยมุมมองที่ หลากหลาย เป็นหนึ่งในการเพิ่มความมั่นใจให้กับตัวเองยามก้าวเดินอยู่บนเส้นทางชีวิต ที่ไม่แน่นอน... เราอยู่บนโลกที่หลอกตัวเอง ว่าเราควบคุมมันได้ แต่บางทีเราอาจจะไม่รู้จักใครสักคนจริงๆเลยก็ได้ แม้กระทั่งตัวของเราเอง


South Korea
3
เดือนต่อมา


อากาศแจ่มใสในฤดูใบไม้ร่วงถือได้ว่าเป็นช่วงเวลาที่อากาศดีที่สุดของเกาหลี ทัศนียภาพถูกห่มคลุมไปด้วยใบไม้ที่พากันเปลี่ยนสีผลัดใบกลายเป็นสีเหลือง สีส้ม สีแดง สลับแซมกันอย่างงดงามราวกับภาพวาดที่ถูกสร้างขึ้นด้วยจิตรกรฝีมือชั้นเอก ท้องฟ้าปลอดโปร่งโล่งสบาย สายลมเย็นๆพัดเอื่อยอ่อนคลอเคล้าไปด้วยเสียงเล็กๆอันไพเราะของเจ้านกตัวน้อย ที่ผลัดกันขับขานบทเพลงแห่งธรรมชาติที่ไม่อาจพบเจอได้ในเมืองหลวงอันแสน วุ่นวาย


ทางตอนใต้ของประเทศเกาหลี ทิฟฟานี่ แทยอน เจสสิก้า และยุนอา รวมถึงป้าหยองและเจ้าเสือไกอัส ทุกคนมาอยู่รวมตัวกันในบ้านหลังใหญ่ติดชายทะเลซึ่งอยู่ในเมืองเล็กๆอันห่าง ไกล... ที่นี่ปราศจากความวุ่นวาย ผู้คนที่นี่ใช้ชีวิตกันอย่างราบเรียบ สงบสุข ดื่มด่ำกับธรรมชาติรายรอบตัวที่เต็มไปด้วยต้นไม้ แสงแดด และเกลียวคลื่นของมหาสมุทรสีคราม ถามว่าถ้าอยู่ที่นี่ไปนานๆจะเบื่อไหม? พวกเธอคงตอบกันเป็นเสียงเดียวกันว่า ไม่เพราะการย้ายมาอยู่ด้วยกันที่นี่ ได้เห็นรอยยิ้มของทุกคนที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาเกือบครึ่งชีวิต... ถือว่าเป็นอะไรที่มีค่ามากที่สุดแล้ว ที่เราต่างยังมีกันและกันอยู่อย่างนี้


ที่ระเบียงห้องนอนบนชั้นสองของบ้าน คิม แทยอน เอนกายอยู่บนเก้าอี้หวายที่ถูกรองด้วยเบาะหนังชั้นดี ในมือถือแหวนวงหนึ่งซึ่งสลักอักษรตัว ไว้ด้านบน ลวดลายถูกออกแบบให้มีความอ่อนช้อยงดงามและน่าเกรงขามในคราวเดียว ..มันคือแหวนประจำตระกูล.. แหวนที่มีแต่คนของตระกูลคิมเท่านั้นที่ได้ครอบครอง ดวงตาคู่เล็กจ้องมองมันอยู่เนิ่นนาน ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปช้าๆ พร้อมความทรงจำที่กำลังขับเคลื่อนหมุนวนราวกับไม่มีจุดสิ้นสุด... มือเล็กอีกข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อเพื่อหยิบแหวนอีกวงที่หน้าตาเหมือน กันทุกกระเบียดนิ้วขึ้นมา หากจะแตกต่างกันตรงขนาดที่ค่อนข้างใหญ่กว่าเล็กน้อย พลอยให้ร่างเล็กหวนนึกนึกวันที่ได้มันมาเมื่อสามเดือนที่แล้ว ก่อนที่พวกเธอจะย้ายกลับมาอยู่ที่นี่อีกครั้ง...


.

.

.


Chicago, Illinois, U.S.A.
สองวันก่อนการเดินทางย้ายกลับเกาหลี


รองเท้าบูทย่ำลงบนพื้นหินที่เต็มไปด้วยเศษใบไม้แห้งกรอบปลิดปลิวทั่วอาณาบริเวณ กิ่งไม้น้อยใหญ่หักกระจัดกระจายท่ามกลางกอหญ้าและวัชพืชที่ขึ้นเต็มสองข้าง ทาง ปลายสายตาคือสิ่งก่อสร้างสูงใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า บ่งบอกว่าครั้งหนึ่งมันเคยสวยงามและรุ่งเรืองมากแค่ไหน... สายตาสั่นไหวถ่ายมองคฤหาสน์หลังใหญ่ใจกลางหุบเขาที่ถูกปล่อยทิ้งให้รกร้าง สภาพไม่ต่างจากบ้านผีสิงที่เคยเห็นในหนังผีโบราญ ทั้งวังเวงและทรุดโทรม สร้างความหดหู่ให้เกิดขึ้นภายในจิตใจของเธอไม่น้อย... เมื่อคิมแทยอนตระหนักดีว่า นานมาแล้วครั้งหนึ่งในชีวิตเธอเคยอาศัยอยู่ที่นี่ร่วมกับบิดามารดาที่แท้ จริงของตน


"แทยอนอา~ ไม่ให้พี่เข้าไปด้วยจริงๆหรอคะ? ถ้าเกิดเจอตัวอะไรน่ากลัวเดี๋ยวพี่ไปช่วยไม่ทันนะ"
เสียง หวานใสของเจสสิก้าหยุดเรียวขาของแทยอนให้ชะงัก ก่อนร่างเล็กจะหันกลับไปตอบอีกฝ่ายที่เธอเป็นคนบอกให้นั่งรอเฉยๆอยู่บนรถขณะ ที่เธอจะเข้าไปสำรวจข้างในตัวบ้านเพียงลำพัง


"ไม่เป็นไรค่ะพี่เจส แทมีปืนนะ ยิงเก่งแล้วด้วย"
ตอบด้วยความภาคภูมิใจประหนึ่งได้เทควันโดสายดำมาแล้ว


"ถ้าได้ยินเสียงปืนพี่จะรีบเข้าไปช่วยละกันนะคะ ระวังตัวด้วยนะ"
สิ้นเสียงกำชับด้วยความเป็นห่วง แทยอนจึงทำมือโอเคให้คนที่ส่งมือรูปหัวใจให้เธอพร้อมรอยยิ้มเย้าหยอกพร่างพราว


พี่เจสยังคงน่ารักเสมอในสายตาเธอ แม้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเราจะเคยบิดเบี้ยวผิดรูปผิดรอยไปบ้าง..เกินเลยจาก ที่ควรเป็นไปบ้าง..แต่เมื่อทุกอย่างกลับมาเข้าร่องเข้ารอย เจสสิก้าก็ยังคงเป็นพี่เจสคนเดิมของแทยอน เป็นผู้หญิงอีกคนที่รักและเป็นห่วงเธอด้วยหัวใจอันบริสุทธิ์ คอยดูแลช่วยเหลือเธอเหมือนแม่ ไม่ต่างจากอาฟานี่... และในวันนี้เธอก็ขอให้พี่เจสช่วยพามาที่คฤหาสน์หลังนี้ บ้านที่เธอเคยอยู่กับคุณพ่อคุณแม่ก่อนจะเกิดโศกนาฏกรรมคร่าเอาชีวิตของทุกคน ที่นี่ไป แน่นอนว่าเธอไม่ได้บอกให้อาฟานี่รู้เรื่องนี้ ก่อนหน้านี้ก็วางแผนกับพี่เจสแทบตายเพื่อออกมาจากบ้านกันแค่สองคนโดยที่ไม่ ให้อาฟานี่ระแคะระคายใจ... แต่เธอมีบางอย่างต้องทำ บางอย่างที่บอกให้อาฟานี่รู้ไม่ได้


แน่ะๆ อย่าคิดลึกกันนะคะ...
น้องแทงไม่ได้ออกมาเรียนพิเศษนอกรอบกับคุณครูคนแรกหรอกนะ
ไม่ได้คิดอกุศลแบบนั้นกับพี่เจสแล้ว...จริงจริ๊งงง เชื่อสิ..เชื่อ!   /)-(\


ร่างเล็กเดินผ่านประตูไม้บานใหญ่เข้าไปด้านใน บ้านที่ไม่มีคนอาศัยอยู่มานานทำให้เธอต้องระมัดระวังในทุกย่างก้าวขณะย่ำลง บนพื้นที่เต็มไปด้วยฝุ่นดินเขรอะกรัง ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆถูกตั้งทิ้งไว้ราวกับไม่เคยมีใครคิดทำอะไรกับมันนอก จากปล่อยไว้ที่เดิมอย่างนั้น บ้างก็ยังตั้งวางอยู่ดี..บ้างก็ล้มระเนระนาดกระจัดกระจายอยู่บนพื้น.. ฝุ่นจับหนาเตอะบดบังสีที่แท้จริงของมันที่ค่อยๆเสื่อมซีดไปตามกาล


แทยอนกวาดสายตามองบรรยากาศอันอับทึบทึมเทารอบกาย ในมือถือช่อดอกไม้สีขาวช่อหนึ่ง ก่อนจะเดินลึกเข้าไปในตัวบ้าน หยุดอยู่หน้าบานไม้แผ่นหนา ฝ่ามือเล็กผลักมันเข้าไปด้านในช้าๆ เสียงประตูเสียดสีกันท่ามกลางความเงียบและฝุ่นธุลีปลิวฟุ้งกระจายในอากาศ เธอสอดส่องสายตาเข้าไปด้านใน พบกับโต๊ะทำงานตัวใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง คาดว่านี่คงจะเป็นห้องทำงานของคุณพ่อ ตาคู่เล็กเหลือบไปเห็นบานประตูที่ถูกเลื่อนเปิดทิ้งไว้อยู่ไม่ไกล เธอเดินเข้าไปดูตามสัญชาติญาณแล้วก็พบกับเตียงนอนหลังใหญ่ที่ไม่ต้องคิดหาคำ ตอบก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือห้องนอนของพ่อกับแม่เธอ


เสมือนเขื่อนที่ไม่อาจเก็บกักมวลน้ำมหาศาลที่อยู่ด้านหลังกำแพงได้อีกต่อไป สุดท้ายจึงไม่อาจต้านทานสายน้ำที่เอ่อล้นออกมา ดั่งหยาดน้ำตาที่ค่อยๆร่วงลงสู่แก้มทั้งสองข้างอย่างไม่รู้ตัว... รอยยิ้มของพ่อแม่ที่ได้เจอในฝัน ยังคงชัดเจนและอบอุ่นอยู่ในหัวใจของเธอเสมอ เป็นรอยยิ้มอันงดงามไม่ต่างจากภาพถ่ายบนฝาผนังที่อยู่ตรงหน้าเธอ แทยอนสาวเท้าเข้าไปช้าๆ มองหน้าผู้ให้กำเนิดในรูปถ่ายโดยไม่อาจห้ามหยดน้ำตาที่ไหลลงมาได้เลย มันไม่ใช่ความโศกเศร้าเสียใจหรือการร้องไห้ฟูมฟายอย่างคนสูญเสีย แต่มันเป็นความรักความคิดถึงจากก้นบึ้งความรู้สึกของคนเป็นลูกที่ถูกกลั่น ออกมาเป็นหยาดน้ำตาแห่งความอาลัย


"ขอบคุณนะคะที่ทำให้แทเกิดมา"


แทยอนวางดอกไม้สีขาวช่อใหญ่ไว้หน้ารูปถ่ายครอบครัวเธอ..รูปถ่ายของพ่อกับแม่ที่ กำลังประคองเด็กน้อยวัยแบเบาะไว้ในอ้อมกอดอย่างทะนุถนอม แววตาของพวกเขาเปี่ยมด้วยประกายแห่งความสุข เป็นรูปถ่ายของครอบครัวที่แสนอบอุ่นขาคู่เรียวค่อยๆถอยออกมาช้าๆ จนกระทั่งเท้าของเธอไปเหยียบโดนอะไรบางอย่าง แทยอนก้มลงไปดูจึงรู้ว่าเป็นกรอบรูปที่ไม่มีภาพอยู่ด้านใน กระจกแตกไปแล้วตั้งแต่ก่อนที่เธอจะเหยียบมันเสียอีก... ไม่มีเวลาใส่ใจกับมันมากนัก แทยอนเลื่อนสายตาไปยังลิ้นชักล่างสุดของโต๊ะทำงานพ่อ



"พ่อกับแม่อยากให้หนูหาเวลาไปดูบ้านของเราที่แอริโซนา แหวนประจำตระกูลของเรายังอยู่ที่นั่น อยู่ในลิ้นที่ชักโต๊ะทำงานของพ่อ... มันเป็นแหวนของพ่อกับแม่ แทยอนเอามาเก็บไว้ซะ วงหนึ่งเก็บไว้กับตัวเอง ส่วนอีกวงก็เอาไว้ให้คนที่ลูกรัก"


"
แทเอาอีกวงให้อาฟานี่ได้ไหมคะ?"


"
ได้สิ...เขาก็เลี้ยงหนูมานี่คะ บอกแล้วไง ว่าพ่อกับแม่อโหสิกรรมให้..น้องชายของพ่อต่างหากที่เป็นต้นเหตุของเรื่อง ทั้งหมด แต่แทยอนไม่ต้องไปตามแก้แค้นเขานะลูก พ่อกับแม่ขอให้ลูกใช้ชีวิตอย่างมีความสุข...ทุกสิ่งทุกอย่างจะเดินไปตามหน ทางของมันเอง ปล่อยให้มันเป็นบาปของเขา อย่ายกเอามาเป็นบาปของเรา...เข้าใจไหมลูก?"


แทยอนยังจำคำพูดของพ่อกับแม่ได้ดี..วันที่เธอถูกยิงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด เธอได้เจอ ได้พูดคุยกับพวกเขา ได้กอดเขาราวกับว่ามันเกิดขึ้นในชีวิตจริง ทุกอย่างมันเหมือนจริงเสียจนเธอคิดว่าเธอได้ตายและกลายเป็นผีไปอยู่กับเขา เรียบร้อยแล้ว... หากนั่นไม่ใช่ความฝันเพ้อเจ้อของคนนอนไม่ได้สติใกล้หมดลมหายใจ มันก็คงเป็นความห่วงใยที่พ่อกับแม่มีให้เธอ


เด็กสาวอยากรู้ว่าแหวนที่พวกเขาพูดถึงในความฝันมีอยู่จริงหรือเปล่า?
เพราะถ้าหากมันมีอยู่จริง ก็แสดงว่าเธอได้เจอพวกเขาจริงๆ...ไม่ใช่แค่ฝันไป


ร่างเล็กชั่งใจอยู่ครู่นึงด้วยไม่รู้ว่าจะเปิดลิ้นชักอันไหนก่อนดี ทั้งๆที่คุณพ่อก็บอก (ในฝัน) แล้วว่าเก็บแหวนไว้ที่ลิ้นชักชั้นล่างสุด แต่โต๊ะทำงานอันใหญ่โตมโหฬารอลังการดาวล้านดวงของคุณพ่อก็ทำให้เธอเกิดอาการ อึ้งค้าง...ก็อีลิ้นชักชั้นล่างสุดดันอยู่เรียงกันเป็นตับในระดับเดียวกัน เจ็ดอันรวด เพ่งมองต่ำกว่านี้ก็เป็นขาโต๊ะแล้ว ไม่มีลิ้นชักที่ต่ำกว่านี้อีกแล้ว! ไปต่อแทบไม่ถูก อารมณ์เหมือนเล่นเกมเสี่ยงทายเมื่อเธอต้องเดาว่าจะเปิดอันไหนก่อนดี



ตาดีได้ ตาร้ายเสีย(เวลา)
.....
อารมณ์นั้น (-__-)°



หลังจากงมเข็มอยู่นานสองนาน ในที่สุดแทยอนก็เจอกล่องบางอย่างถูกเก็บไว้ด้านในลึกสุดของลิ้นชักอันที่สาม กล่องขนาดประมาณฝ่ามือขนาดใหญ่กว่ากล่องใส่แหวนทั่วไปเล็กน้อย รอบๆกล่องบุด้วยหนังสีน้ำตาลเข้มสลักอักษรตัว สีทองบนฝากล่อง... แทยอนเป่าฝุ่นที่เกาะอยู่ออกพลางใช้ปลายนิ้วถูมันเบาๆ และเมื่อเปิดฝากล่องออกมา สิ่งที่เธอตามหาก็ปรากฎอยู่ตรงหน้าเธอ


แหวนประจำตระกูลคิม


ร่างเล็กเดินออกมาจากบ้านพร้อมรอยยิ้มประดับบนใบหน้า ก่อนจะกระโดดขึ้นรถแล้วคลายยิ้มให้พี่เจสอย่างอารมณ์ดี... เธอดีใจที่แหวนคู่นี้มีอยู่จริง เพราะมันหมายความว่าการที่เธอได้เจอพ่อกับแม่ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความฝัน แต่มันเกิดขึ้นจริง


"เป็นไงคะ เดินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ออกมาเชียว"
แทยอนตอบคำถามพี่เจสด้วยการหยิบกล่องแหวนในกระเป๋าเสื้อออกมาเปิดให้เขาดู


"ที่แทได้เจอพ่อกับแม่ไม่ใช่แค่ฝันนะ...ดูสิพี่เจส แหวนที่พ่อบอกให้มาหา มันมีอยู่จริงๆด้วย"


"ดีใจด้วยนะคะคนเก่ง" ผู้ใหญ่ชำเลืองมองเธออย่างมีอารมณ์ขันพลางลูบหัวแทยอนเบาๆอย่างรักใคร่ เอ็นดู... "จะไปไหนอีกมั้ยคะ? หรือว่าจะกลับบ้านกันเลย"


"กลับเลยก็ได้ค่ะ.....พี่เจสอยากไปไหนก่อนรึเปล่าล่ะ แทไปเป็นเพื่อนก็ได้นะ"
คำถามของเด็กสาวเปลี่ยนสายตาเขาให้ระยับพร่างพราวแฝงเลศนัยหยอกเย้ายวนยั่ว


"อยากไปนอนเตียงนุ่มๆ บนชั้นที่สูงที่สุดของโรงแรมหรูริมชายหาด...แทงกูจะไปนอนกับพี่มั้ยคะ?" เอ่ยด้วยสำเนียงแหบหวาน พาลเอาหัวใจไม่เป็นอันสงบยามพี่เจสสิก้าเคลื่อนกายหอมกรุ่นเข้ามาชิดใกล้ "หรือว่า...จะระลึกความหลังกันบนรถดี?"


ภาพความทรงจำยามพี่เจสสวมบทบาทคุณครูคนแรกสอนเธอก้าวสู่ความเป็นผู้ใหญ่เพียงชั่วข้ามคืนผุดขึ้น มาสะบัดส่ายร่ายระบำอยู่ในหัวสมอง.. ไม่ว่าจะเป็นบทจุมพิตอันลึกซึ้งช่ำชองที่เขาสอนเธอบนรถ หรือแม้กระทั่งบทรักอันร้อนแรงจัดเจนที่เขาประเคนให้เธอถึงบนโต๊ะหรือแม้ กระทั่ง บนเตียง



ทุกอย่างล้วนเป็นประสบการณ์ครั้งแรก
และคนเรามักจดจำ 'ครั้งแรก' ได้ดีเสมอ



"อ่อยหรอคะ? หนูจะฟ้องพี่ยุน"


"ชิส์ เด็กขี้ฟ้อง" เจสสิก้ายิ้มมุมปากก่อนดึงตัวกลับไปนั่งหลังพวงมาลัยตามเดิม "แค่นี้เขาไม่เรียกว่าอ่อยหรอกนะ...เพราะถ้าจะอ่อย พี่ไม่ปล่อยเธอไว้หรอก" ไม่ลืมที่จะส่งสายตายิ้มเยาะส่งท้าย บอกความหมายกลายๆว่าเธอมันก็แค่เด็กน้อยด้อยวิชาที่ไม่ว่ายังก็ยังห่างชั้น กับผู้ใหญ่อย่างเขาเยอะ แต่เด็กอย่างเธอก็ยังไม่วายทำเป็นอวดเก่งด้วยความที่เป็นคนชอบเอาชนะไม่ว่า เรื่องใดก็ตาม


"ต่อให้อ่อยจริงๆหนูก็ไม่กลัวหรอก..."


"หื๊ม?" พี่เจสหันมาเลิกคิ้วใส่


"ก็พี่เจสทำให้หนูโตเป็นผู้ใหญ่ไปแล้วนี่นา~ แทโตแล้วนะ อย่าเรียกว่า 'เด็ก' สิ"


เด็กหน้าใสใจ(ไม่)ซื่อค่อยๆเอนหัวลงไปซบไหล่ ก่อนจะช้อนสายตาเจ้าเล่ห์ขึ้นไปจรดบนเรียวหน้าของผู้ใหญ่ที่ห่างออกไปแค่ คืบ... ได้ยินพี่เจสทำเสียงหึในลำคอพร้อมกับอาการส่ายหน้าเบาๆราวกับไม่เห็นด้วยใน คำพูดอวดดีของเธอ ก่อนใบหน้าเชิดรั้นจะผินมาหาเธอช้าๆ ส่งผลให้กลีบปากที่ถูกแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีแดงสดอยู่ห่างจากปลายจมูกแทยอน เพียงแค่อากาศกางกั้น... สายตาเราสานสบกันเป็นประกายวิบวับระยับพราวอย่างคนรู้เท่าทันในความหมาย ในเมื่อเด็กมันก็ขี้แหย่ ส่วนผู้ใหญ่นั้นก็ขี้ยั่ว พอมารวมตัวกันก็ไม่ต่างจากหมาหยอกไก่ที่ชอบเย้ากันไปแหย่กันมาสนุกปาก


"โตขึ้นแค่ไหนแล้วคะ? ไหน...ขอพิสูจน์หน่อยซิ~"
ประโยคกระซิบกระเส่าที่เปล่งออกจากริมฝีปากบาง ยังไม่ทำให้หัวใจของแทยอนกระตุกวาบเท่ากับใบหน้าสวยจัดที่โน้มลงมาเรื่อยๆ จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจและกลิ่นน้ำหอมของผู้ใหญ่ยามเขาขยับกายเข้า มาหาเธอ


แม้จะเริ่มประหม่า ทว่าแทยอนก็ไม่ถอยหนี..ทำใจดีสู้เสือเพื่อลบคำสบประหม่าอย่างคนไม่อยากแพ้ ทั้งๆที่ในใจมันเริ่มหลุกหลิกลนลานแต่ก็พยายามเก็บอาการไม่ให้เขาเห็น แทยอนพยายามข่มลมหายใจที่เริ่มตีรวนให้มันหล่นลึกลงไปในอก ยามกลีบปากสีสดคู่นั้นเผยอออกเล็กน้อย แล้วค่อยๆเคลื่อนมายังส่วนเดียวกันช้าๆ... วินาทีนี้ แทยอนยอมรับว่าอยากจะยกธงขาวยอมแพ้ ลดทิฐิบ้าๆนั่นลง แล้วถอยกลับไปนั่งบนเบาะของตัวเองดีๆ พร้อมให้เขาตีตราว่าเธอมันก็ยังเด็กน้อยอย่างที่เขาว่านั่นแหละ!


สติเส้นบางเริ่มระส่ำระสายเมื่อเหลือช่องว่างให้อากาศไหลผ่านเพียงน้อยนิด พลันแทบหยุดหายใจเมื่อริมฝีปากคู่นั้นพุ่งเฉี่ยวเรียวปากเธอไปแล้วจรดลงบน ซอกคอแบบไม่ทันตั้งตัว ขนเกือบทั่วร่างก็พากันลุกชูชันอย่างหฤหรรษ์ยามถูกฟันซี่เล็กขบกัดเบาๆ สลับกับสัมผัสอุ่นวาบจากกลีบปากที่กำลังบดสัมผัสเนิบนาบอย่างใจเย็น... เป็นการกลั่นแกล้งอันแสนยวนยั่วของผู้ใหญ่ที่ทำให้เด็กหน้าใสพ่ายแพ้อย่าง ราบคาบ ในเมื่อมวยมันคนละชั้น สุดท้ายแทยอนจึงเอาคืนด้วยการฝังฟันขบงับซอกคอหอมๆของเขาเป็นการแก้แค้น! ให้อีกฝ่ายผละออกมามองหน้าเธอพร้อมเสียงหัวเราะแผ่วและแววตาอันไม่น่าไว้ใจ


"กลับไปนั่งที่ตัวเองดีดีได้แล้วปะ"


หน้าผากของเด็กสาวถูกนิ้วเรียวๆนั่นจิ้มจนแทบหงาย แทยอนได้แต่ลูบเหม่งตัวเองปอยๆขณะเอนหลังกลับไปนั่งเบาะของตัวเอง ก่อนที่ความรู้สึกอุ่นชื้นหน่วงหนึบบริเวณลำคอจะทำให้เธอรีบดึงที่บังแดดลง มาส่องกระจกด้วยความตกใจ



ชิบหายรอยดูด! (Д;)


"แอร้ยยยยย พี่เจสดูดคอแททำไมเนี่ย!!!"
กว่าจะรู้ได้ก็สายเกินไป ในเมื่อเธอก็ปล่อยให้เขางับคอเพลินไปหน่อย กว่าจะหาทางแก้เผ็ดเขาคืนได้ ก็ดันปล่อยมาถึงตอนที่คอเป็นรอยแดงช้ำเสียแล้ว ตายแน่มึง คิมแทยอนจะบอกอาฟานี่ยังไงว่าไอ้รอยเนี่ยมันไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเธอกับพี่เจ สแอบฟีทเจอริ่งกันตอนเขาเผลอ!



รู้งี้ทำให้เสร็จก่อนก็ดี อาฟานี่จะได้ไม่เข้าใจผิด...... เอ๊ย! ไม่ใช่!!!



"อาฟานี่ต้องคิดมากแน่เลย พี่เจสอ่า~ ทำไรไม่นึกถึงสวัสดิภาพของแทเลยเนี่ย"


"แทงกูโตแล้วไม่ใช่หรอคะ...ไม่เห็นต้องกลัวอาฟานี่เลยนี่"
พี่เจสวาดยิ้มร้ายพลางไหวไหล่ขณะเปลี่ยนเกียร์พารถออกสู่ท้องถนน


คนเป็นน้องก็ทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับความปราชัยพ่ายแพ้อีกครั้ง ยังไงเธอก็ไม่มีวันต่อกรกับพี่เจสได้ไม่ว่าจะเรื่องไหน แต่มันก็ไม่สำคัญเท่าไหร่หรอก ในเมื่อเธอเองก็ไม่ได้คิดที่จะไปสู้รบปรบมือกับเขาอยู่แล้ว ในเมื่อพี่เจสสิก้าคือคนที่หวังดีกับเธอที่สุด รักเธอที่สุด และอยู่เคียงข้างเธอมาตลอด.. แทยอนยังจำได้ดี วันที่เขาส่งเธอเข้านอนตอนที่อาฟานี่ไม่อยู่.. วันที่เขาคอยปลอบเธอเวลาเสียใจ.. วันที่เขาคอยให้กำลังใจ ในวันที่เธออ่อนล้าหากไม่นับอาฟานี่ เขาก็เป็นอีกคนที่แทยอนมั่นใจว่าในวันที่เธอล้มลง เขาจะเป็นคนแรกที่ยื่นมือเขามาฉุดเธอขึ้นไป และเขาจะเป็นคนที่ คิม แทยอน คนนี้ พร้อมที่จะปกป้องเขาด้วยชีวิตเช่นกัน



"แทงกูขา~ ไปนอนกันนะ ป่ะ...เดี๋ยวพี่เจสไปส่งถึงเตียงเลย เล่านิทานให้ฟังด้วย ดีไหมคะ?"


"
ยังไม่เลิกร้องไห้อีกหรอเจ้าเด็กขี้แย"


"
แทง กู หนูก็รู้ใช่ไหมคะ ถึงพี่จะชอบแหย่ชอบยั่วหนูเล่น มันก็ไม่ได้หมายความพี่อยากทำอะไรแบบนั้นกับเราจริงๆสักหน่อย.. พี่จะบอกให้นะว่าการที่แค่เรามีเซ็กส์กับใคร ซักคนมันไม่ได้ทำให้เป็นผู้ใหญ่ขึ้นจากเดิมหรอก เซ็กส์มันก็เป็นแค่สะพานให้เราก้าวผ่านความไร้เดียงสาไปสู่ 'กลกามแห่งความใคร่' เท่านั้นแหละ"



พี่เจสคือคนในครอบครัวของเธอ
คือส่วนหนึ่งของชีวิตเธอ
เขาเป็นเหมือนแม่...
เป็นเหมือนเพื่อน...
และที่สำคัญ
เขาคือ...คุณครูคนแรก


ที่สอนให้แทยอนรู้ว่า...
การมีเซ็กส์ไม่ช่วยให้ความเป็นเด็กน้อยลงได้เลย



.

.

.




โฮกกกกกกก ~
เสียงคำรามทักทายที่ไม่ใช่การขู่ของไกอัส ฉุดให้เด็กสาวที่กำลังรำลึกความหลังไปไกลให้กลับมาสู่โลกปัจจุบันอีกครั้ง


"หือออ~ อะไรของแกเนี่ยไกอัส!" แทยอนเหวใส่เจ้าเสือ แถมตบหัวมันดังป้าบ..! ก่อนจะค่อยๆปาดเอาน้ำลายเหนียวหนืดที่กระเด็นจากเขี้ยวไกอัสมาติดแก้มเธอออก


"ทีหลังเอาตีนสะกิดได้ม๊ะ?! แหกปากใส่แบบนี้กลากขึ้นหน้ากันพอดี"


โฮรววว~ แม้จะไม่ใช่ประโยคคำถามแต่เจ้าเสือขาวกลับโต้ตอบทันทีด้วยเสียงใหญ่ๆของมันพร้อมเอาอุ้งเท้าสะกิดหัวเธอยิกๆๆ


อาการดังกล่าวหนีไม่พ้นคำว่า ..กวนตีน.. เธอขอยกให้มันเป็นเสือที่กวนบาทาที่สุดในโลก มันคงลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นถึงจ้าวป่าผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ใช่หมาปัญญาอ่อนที่คนทั่วไปเขาชอบเลี้ยงกัน... สงสัยมันคงมานั่งรอเธอนานแล้ว ก่อนหน้านี้คงนั่งจ้องหน้าเธอพร้อมเสียงครืดคราดอยู่นานสองนาน แต่ติดว่าเธอจมอยู่กับความคิดของตัวเองมากไปหน่อย จนสุดท้ายมันเลยแหกปากคำรามเรียกความสนใจจากเพื่อนสนิทคนเดียวของมัน


แทยอนรวบแหวนทั้งสองวงไว้ในมือ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้อง เปิดลิ้นชักข้างเตียงออก แล้วหยิบกล่องแหวนประจำตระกูลขึ้นมา บรรจงใส่แหวนทั้งสองเข้าไป ก่อนจะวางกล่องนั้นไว้ที่เดิม... เด็กสาวเหลือบมองกล่องใบเล็กๆอีกอันที่วางอยู่ข้างกัน มันคือกล่องของขวัญที่เธอตั้งใจจะให้อาฟานี่ตั้งนานแล้วแต่ก็ดันมาถูกยิง เสียก่อน มือเล็กค่อยๆช้อนมันขึ้นมา เปิดฝา แล้วหยิบของด้านในออกมาเชยชม



"ได้เวลาแกออกโรงแล้วนะ"
พูดกับสร้อยทองคำขาววาววับที่ประดับด้วยจี้รูปหัวใจอันเล็กๆ แต่ไฮไลท์ของมันไม่ได้อยู่ที่สร้อยเส้นนี้หรอก แต่เป็นลูกกุญแจสีทองเหลืองทรงโบราญที่คล้องอยู่กับสร้อยต่างหาก ขนาดของมันใหญ่เกินกว่าที่จะเอามาทำเป็นจี้แน่นอน แถมจี้รูปหัวใจก็มีอยู่แล้ว...แน่นอนว่าแทยอนไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นเครื่อง ประดับ แต่มันคือกุญแจสำหรับไขความลับตลอดระยะเวลาเกือบเก้าปีของเธอต่างหาก


"ไกอัส มานี่เร็ว"

เจ้าเสือ กระโดดขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างว่าง่าย หูตั้งหางกระดิกรอลุ้นว่าเด็กสาวจะเล่นอะไรสนุกๆกัน พลันสายตาคมเฉียบก็เหลือบไปเห็นว่าร่างเล็กกำลังหยิบของบางอย่าง... ไม่นะ ผ้าคาดผม! ...ไกอัสเกลียดผ้าคาดผมที่สุด มันเตรียมถอยหนี


"แอะๆๆ อย่าเพิ่งไปไหนสิ ฉันให้แกช่วยแป้บเดียว มานั่งนิ่งๆเลย"
เสียงดุหน่อยๆทำให้มันก้าวขาไม่ออก ไกอัสจำได้ดีว่าทุกครั้งที่วัตถุประหลาดนี้มาอยู่บนหัวทีไร มันจะน่ารำคาญมากๆ อยากสะบัดทิ้งหรือเอาเท้าเขี่ยออกก็โดนดุ... แต่ทุกคนจะมองมันแล้วยิ้มขำๆทุกที ไม่รู้ว่ามันมีอะไรดีนักหนา


แทยอนรู้ดีว่าไกอัสไม่ชอบให้เอาผ้าคาดผม...แต่ลองคิดดูสิ เสือตัวเป้งอันน่าเกรงขาม บนหัวคาดผ้าสีหวานลายมุ้งมิ้ง บางครั้งก็มีโบว์หรือดอกไม้ประดับบนยอด แม้จะดูขัดกับหน้าตาดุดันแต่มันก็โคตรน่ารักและตลกมากๆในสายตาเธอ และนั่นคือเหตุผลที่เธอกับอาฟานี่ชอบเอาผ้าคาดผมมาผูกหัวให้มันบ่อยๆ... ตาโล๊กกกก ตาหลก! น่าเอ็นดูจะตาย (‵▽′)


สุดท้ายเจ้าเสือ ก็นั่งตัวแข็งทื่อโดยมีผ้าคาดผมสีชมพูหวานแหววแต๋วตุ๊ดประดับ เฉิดฉายอยู่บนหัว เท่านั้นยังไม่พอ...แทยอนยังผูกกล่องของขวัญอันเล็กเอาไว้บนนั้นอีกต่างหาก! เรียกได้ว่าไม่สงสารอดีตจ้าวป่าที่พลาดท่ามาเป็นสัตว์เลี้ยงของเธอเลยแม้แต่ น้อย... ตาคู่เล็กเหลือบมองนาฬิกาบนฝาผนัง คาดว่าอาฟานี่คงยังไม่ตื่นในเวลาเช้าตรู่แบบนี้แน่ และเธอจะไปปลุกเขาด้วยของขวัญสุดเซอร์ไพรส์ที่อยู่บนหัวไกอัสนี่แหละ


"ป่ะ...เอาของขวัญไปให้อาฟานี่กัน ฉันให้เกียรตินายเป็นคนถือเลยนะเนี่ย"


ถามกันสักคำไหมว่าไกอัสอยากได้รับเกียรตินั้นหรือเปล่า? แทยอนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เดินนำออกไปอย่างอารมณ์ดี ขณะที่ไกอัสเดินตามไปติดๆด้วยสีหน้าหงุดหงิดขัดใจ หากเสือสามารถพูดภาษาคนได้ รับรองว่าป่านนี้ไกอัสมันคงกร่นด่าเธอจนเสียผู้เสียคนไปแล้ว



.

.

.



บนถนนอันเงียบสงบยามเช้าตรู่ แสงอาทิตย์อ่อนๆสาดกระทบลงบนผิวเรียบดำสนิทของรถสปอร์ตคันหรูจนเปล่งประกาย วับวาวราวกับเครื่องประดับอัญมณีเคลื่อนที่ได้... ภายในตัวรถปรากฎใบหน้าคมคายของหญิงสาวที่กำลังฮัมเพลงเบาๆตามจังหวะดนตรีคลา สสิคที่เปิดเคล้าคลอไว้ เคาะนิ้วลงบนพวงมาลัยอย่างรื่นรมย์ประหนึ่งว่าเธอกำลังดื่มด่ำอิ่มเอมไปกับ ธรรมชาติรอบกายที่ขับเคลื่อนไปด้วยความสุนทรีย์ยามสิ้นสุดแสงมืดมิดแห่ง ราตรีกาล


ควอน ยูริ ค่อยๆเทียบรถเข้าไหล่ทาง หยุดรถของเธออยู่ด้านหน้าร้านกาแฟขนาดย่อมที่ถูกตกแต่งอย่างมีสไตล์ บ่งบอกถึงรสนิยมอันไม่ธรรมดาของผู้เป็นเจ้าของ.. ตาสวยคมถ่ายมองผ่านกระจกบานใสเข้าไปในร้าน จึงพบกับเรียวหน้าสวยหวานกำลังแย้มยิ้มขณะชงกาแฟแก้วนึงในมือ ห่างออกไปไม่ไกลนัก มีร่างสูงใหญ่ของชายวัยกลางคน ในมือถือผ้าขนหนูเช็ดทำความสะอาดโต๊ะไม้ที่ก่อนหน้านี้คงมีแขกเข้ามาใช้ บริการ ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆภายในร้านกับลูกค้าอีกคู่หนึ่งที่นั่งจีบกันอยู่มุมสงบ ด้านในสุด... หากมองเผินๆคงเป็นแค่เพียงเรื่องปกติธรรมดาที่ขับเคลื่อนแต่ละชีวิตไปพร้อมๆ กันบนโลกใบนี้ ในสภาพสังคมที่หลากหลาย ผู้คนต่างแยกย้ายกันทำหน้าที่ของตน เราต่างดิ้นรนเอาชีวิตรอด สร้างเนื้อสร้างตัว และพยายามไขว่คว้าหาสิ่งที่เรียกว่า 'ความสุข'


สำหรับยูริแล้ว ความสุขของเธอในตอนนี้คงไม่ใช่การมีเงินทองหรือสิ่งของมากมายกองอยู่ตรงหน้า แต่เป็นการได้เห็นรอยยิ้มเล็กๆจากใครคนนึงมากกว่า


เธอถอดแว่นสีดำเหน็บกระเป๋าเสื้อแจคเก็ต ก่อนจะก้าวลงจากรถ ตรงเข้าไปในร้านกาแฟที่ไม่ต้องเดาก็รู้ ว่าหากเจ้าของร้านได้เห็นหน้าเธอแล้วจะพูดคำไหนออกมา...


"มาอีกละ! เมื่อไหร่จะเลิกยุ่งกับลูกสาวฉันซักที"


นั่นไง...กะไว้ไม่มีผิด ( -`д´-)


"หงุดหงิดบ่อยเดี๋ยวหน้าเหี่ยวเร็วนะ ฉันมาบ่อยเสียด้วยสิ"
สาว หน้าคมเดินผ่านเขาไปอย่างไม่ยี่หระ เปรียบเหมือนเขาเป็นอากาศธาตุที่เธอไม่ได้เกรงกลัวหรือเกรงใจในสายตาประหัต ประหารคู่นั้นเลย แม้ว่าชายคนนี้จะเป็นพ่อของคนที่ตามจีบอยู่ก็ตามที


"เหนื่อยไหมคะสาวน้อย?" ยูริยืนเท้าคางกับเคาท์เตอร์ ส่งสายตาวิบวับพร้อมรอยยิ้มหวานๆไปให้


"สวัสดีค่ะพี่ยูล...ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ สนุกดีออก"
ตอบไปตามความเป็นจริง ไอรีนไม่ได้รู้สึกว่าการทำงานแบบนี้มันทำให้เหนื่อยกายเลย เพราะมันชุ่มชื่นจากหัวใจของเธอต่างหาก ที่ทำให้ร่างกายขับเคลื่อนไปได้อย่างไม่เหนื่อยท้อ... เธอมีเวลาอยู่กับคุณพ่อมากขึ้น ซึ่งแตกต่างกับก่อนหน้านี้ลิบลับ เธอกับพ่อแทบไม่ค่อยได้เห็นหน้ากันด้วยซ้ำ เนื่องจากต่างคนต่างไม่มีเวลา ต่างทำหน้าที่ของตนจนลืมแบ่งเวลาให้กัน


"เหนื่อยหน่อยสิคะ พี่อยากพาเราไปที่ที่นึง...ไปด้วยกันนะคะ


"ร้านเพิ่งจะเปิดเองนะคะ เดี๋ยวคุณพ่อก็บ่นกันพอดีว่าไม่มีคนช่วยทำงาน...ขานั้นน่ะ ชงกาแฟยังกินไม่ได้เลยนะคะ"
ไอรีนตอบพลางหัวเราะอารมณ์ดี


"พี่พาคนมาช่วยแล้วค่ะ ส่วนเราน่ะ ถอดผ้ากันเปื้อนได้แล้วค่ะ"


"อย่าบอกนะว่า..." ไอรีนชะเง้อไปที่ประตูก็พบกับร่างสูงกำยำที่คุ้นหน้าคุ้นตาดี "โรนัลโด้จนได้สินะคะ" เด็กสาววาดยิ้มจนตาโค้งหยีน่ารัก โรนัลโด้คือคนที่ยูริชอบพามาช่วยงานที่ร้านเป็นประจำ เพื่อเป็นข้ออ้างในการพาเธอออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก... หนุ่มตาน้ำข้าวคนนี้คือลูกน้องของตระกูลควอน ความสามารถในการชงกาแฟเป็นเลิศ ส่วนทักษะด้านการต่อสู้คงไม่ต้องพูดถึง ขึ้นชื่อว่าคนของตระกูลควอน..แน่นอนว่ายกมือตบทีเดียวก็สลบโลกดับได้ไม่ยาก


"ทีนี้จะไปกับพี่ได้ยังคะ?"


"ขัดใจคุณพ่อบ่อยๆแบบนี้เดี๋ยวคุณพ่อก็เกลียดขี้หน้าพี่ยูลกันพอดีอ่ะ"


"ไว้เกลียดพี่จริงๆเมื่อไหร่ค่อยเอาไปลบความจำอีกรอบเนอะ"


"คนใจร้าย~"



กว่าจะรู้สึกตัวอีกที ไอรีนก็พบว่าตนเองนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับในรถของพี่ยูริเป็นที่เรียบร้อย จะว่าใจง่ายก็คงใช่ เพราะเขามาชวนเธอทีไรก็ขัดใจเขาไม่ลงทุกที... สุดท้ายก็สะพายกระเป๋าเดินเนียนออกมา ปล่อยให้คุณพ่ออยู่ที่ร้านกับหนุ่มกล้ามปูชื่อโรนัลโด้ ที่ดูเหมือนว่าตอนนี้จะกลายเป็นคนโปรดของคุณพ่อไปเสียแล้ว เพราะนอกจากจะขยันช่วยทำงานแบบไม่รู้จักเหนื่อย เขายังทำทุกอย่างได้ดีและรวดเร็วกว่าเธออีกด้วย แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ว่าคุณพ่อจะไม่บ่นนะ! กว่าจะผ่านออกมาได้ก็โดนคุณพ่อบ่นจนหูชาเหมือนกัน


"เริ่มชินกับการใช้ชีวิตแบบนี้หรือยังคะ" ยูริเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงห่วงใยขณะสาวพวงมาลัยพารถออกสู่ถนนสายหลัก "ยังไงก็ขอโทษอีกครั้งนะที่พวกพี่ทำให้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้...น้องไอรีนคนลำบากน่าดู" ดวงตาสวยคมหันกลับมาสบตาเด็กสาวข้างๆวูบหนึ่ง...ถึงเป็นเพียงแค่วูบเดียวแต่ ไอรีนก็สัมผัสได้ถึงความจริงใจที่เขามอบให้


"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูก็ได้ลำบากอะไรขนาดนั้น...ยังมีคนที่เขาลำบากกว่านี้อีกตั้งเยอะนะคะ"


ไอรีนก็ยังเป็นเด็กคนหนึ่งที่น่ารักมากๆในสายตายูริเสมอ ต่อให้ต้องดูแลร้านด้วยความเหน็ดเหนื่อย ต้องปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมบ้านเมืองใหม่ ไหนจะต้องอดทนอธิบายสิ่งต่างๆให้กับคุณพ่อที่แทบจะจำเรื่องราวของตัวเองกว่า ค่อนชีวิตไม่ได้เลย... เด็กสาวคนนี้ก็ไม่เคยปริปากบ่น ไม่เคยโกรธหรือโทษใคร


หลังจากที่พาตัวนายคิม จองอู ไปไว้ที่ Safe House ได้สำเร็จ... ยูริให้คนของเธอทำการลบล้างความจำทั้งหมดของเขาจนหมด และป้อนความทรงจำใหม่ที่ถูกปรับแต่งจนไม่เหลือเค้าเดิมเข้าไปทดแทน เมื่อทุกอย่างสำเร็จไปด้วยดีตามขั้นตอน ไอรีนและพ่อจึงถูกพามาอยู่ที่บ้านหลังเก่าที่เกาหลีใต้... พ่อของไอรีนฟื้นขึ้นมาบนเตียงหลังใหญ่ภายในห้องนอนที่เคยอยู่กับภรรยา เขารู้แค่ว่าตัวเองชื่ออะไร เป็นพ่อของใคร สิ่งที่ชายคนนี้จำได้ก็คือบ้าน..ร้านกาแฟของเขา..และลูกสาวคนสวยที่เขารัก ดั่งดวงใจ แต่เรื่องราวมากมายตั้งแต่ที่เขาคิดร้ายกับครอบครัวของแทยอน หรือแม้กระทั่งเรื่องที่แทยอนถูกยิงจนเกือบตายด้วยฝีมือเขา ก็กลายเป็นเพียงเงาแห่งอดีตอันมืดมนที่ทุกคนไม่อยากจะรื้อฟื้นพูดถึงมันอีก


ไอรีนบอกคุณพ่อว่าเขาลื่นตกบันไดจนทำให้ความทรงจำบางส่วนหายไป ใช้เวลาปรับตัวอยู่นานพอสมควรกว่าหัวใจของคนเป็นลูกจะชาและชินกับคุณพ่อคน ใหม่ที่ดูเหมือนคนไม่ค่อยรู้เรื่องรู้ราวอะไร แต่ก็ยังดีที่อย่างน้อย..เขาก็ไม่ใช่คนร้ายกาจอย่างที่ผ่านมา


"ใกล้จะถึงแล้ว...หลับตาก่อนสิคะ"


"หืม?" ไอรีนเลิกคิ้วสงสัย


"ปิดตาก่อนนะคะ ห้ามแอบดูล่ะ พี่มีอะไรจะให้เราดู"
ไม่พูดเปล่า พี่ยูริยังเอื้อมหยิบเอาผ้าปิดตารูปหมีแพนด้าที่เหน็บไว้ข้างประตูมาให้เธอ ใส่เสียด้วย ไอรีนเห็นรอยยิ้มพร่างพราวของเขาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะรับที่ปิดตามาใส่อย่างว่าง่าย ได้ยินผู้ใหญ่ข้างๆพึมพำว่า 'เด็กดี' ยามรู้สึกได้ถึงสัมผัสเบาๆจากฝ่ามือที่กำลังลูบหัวเธอด้วยความอ่อนโยน


นั่งมาได้อีกสักพักทุกอย่างก็หยุดเคลื่อนไหว ยานพาหนะคันหรูจอดนิ่งสนิทก่อนจะถูกดับเครื่องยนต์ในเวลาต่อมา


"ถึงแล้วค่ะ นั่งอยู่เฉยๆก่อนนะ"
ยูริกำชับขณะเปิดประตูลงจากรถแล้วพาร่างสูงเพรียวเดินอ้อมไปยังประตูอีกฝั่ง ที่ไอรีนนั่งอยู่ เธอเปิดประตูออกช้าๆ วาดยิ้มขึ้นบนใบหน้ายามค่อยๆประคองคนอ่อนวัยกว่าลงมาจากรถราคาแพงของเธอ


"ค่อยๆเดินนะคะ อีกนิดนึงก็ถึงแล้ว"
น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยขึ้นขณะโอบร่างบอบบางของเด็กสาวที่มองไม่เห็นอะไรให้เดิน ไปช้าๆบนพื้นหญ้าเขียวขจี... ไอรีนยอมรับว่าตอนนี้หัวใจของเธอกำลังเต้นตุบตับด้วยความตื่นเต้น สองขาค่อยๆก้าวไปข้างหน้าแม้ว่าจะไม่ค่อยมั่นใจ แต่ก็รู้สึกปลอดภัยเมื่อมีสองมือของเขาประคับประคองไว้แบบนี้ จนกระทั่งฝีเท้าก้าวช้าลงเรื่อยๆ และหยุดลง


"เปิดตาได้แล้วค่ะ"


ภาพเบื้องหน้าปรากฎสู่สายตา บ่งบอกว่าเราทั้งคู่กำลังยืนอยู่บนเนินเขาที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้าเขียวฉะอุ่ม กระแสลมเอื่อยอ่อนโอบอุ้มพัดชโลมผิวเนื้อดั่งคำทักทายอ่อนโยนจากสายลมยาม เช้า แสงแดดอ่อนๆกระทบผิวน้ำเบื้องล่าง สะท้อนเป็นประกายระยิบระยับบนมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ที่ทอดยาวออกไปสุดลูกหู ลูกตา


"สวยไหมคะ?" ยูริค่อยๆเกยคางลงบนไหล่บอบบางของเด็กสาว เรียวแขนทั้งสองข้างสอดผ่านเอวคอดเข้าไปรั้งร่างเล็กเข้ามาอยู่ในวงแขน นัยน์ตาสวยคมเต้นระริกเป็นประกายยามเห็นแก้มขาวๆของคนอ่อนวัยกว่าเปล่งสีแดง ระเรื่อด้วยความขวยเขิน...เมื่อเด็กยังมัวแต่อายไม่ตอบคำถาม เธอจึงยิงประโยคถัดไปพร้อมเสียงหัวเราะพริ้วแผ่วหยอกเอิน "...สวยแค่ไหนก็ไม่สู้เด็กคนนี้หรอก.....เนอะ"



พบ้า~ เขินนะพี่ยูลเนี่ย >/////<
ไอรีนได้แต่โวยวายในใจ ใบหน้าเปล่งสีแดงเรื่อให้ผู้ใหญ่หัวเราะเอ็นดูระรื่น



"อยู่ตรงนี้แป๊บนึงนะ...ห้ามแอบหันมามองล่ะ"
ยู ริคลายอ้อมกอด ก่อนจะเดินกลับไปยังรถที่จอดอยู่ด้านหลัง ขณะที่ไอรีนก็ยังคงเป็นเด็กดีเช่นเดิม ด้วยการยืนรอเขานิ่งๆ เหม่อมองท้องฟ้าท้องทะเลเบื้องหน้าไปเรื่อยเปื่อย ในใจก็แอบลุ้นว่าผู้ใหญ่ลูกไม้แพรวพราวจะมีอะไรมาเซอร์ไพรส์เธออีก


ประตูรถถูกเปิดออกอีกครั้งด้วยฝีมือเจ้าของรถ ยูริสอดตัวเข้าไปหยิบช่อดอกไม้ที่แอบซ่อนเอาไว้ด้านหลังตั้งแต่ก่อนมาหาไอรี น แขนข้างนึงอุ้มมันไว้ ส่วนอีกอีกข้างก็ดันประตูรถให้ปิดกลับไปเหมือนเดิม... ขาเรียวยาวก้าวไปหาเด็กสาวพร้อมรอยยิ้มที่บรรจงปั้นแต่งบนใบหน้าสวยคม เป็นรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่ไม่ว่าใครได้เห็นก็คงหลงใหลชื่นชม



"คบกับพี่ไหมคะ..น้องไอรีน"


ดอกไม้ช่อโตถูกยื่นให้พร้อมกับคำถามชวนให้ตื่นเต้นประหลาดใจ ไอรีนไม่คิดมาก่อนว่าพี่ยูริจะจริงจังกับเธอ ที่ผ่านมาเธอคิดว่าเขาคงแค่เอ็นดูเธอหรือคงจะแค่สงสารเธอเขาอาจจะรู้สึกผิดหรือต้องการรับผิดชอบชีวิตเธอด้วยการหยิบยื่นความช่วย เหลือเล็กๆน้อยๆให้สองพ่อลูกที่ชีวิตพลิกผันจากมหาเศรษฐีกลายเป็นเจ้าของ ร้านกาแฟเล็กๆที่ยังไม่รู้ว่าจะไปรอดหรือเปล่า


"ถ้าไม่รับ พี่จะถือว่าน้องไอรีนไม่ได้คิดอะไรด้วยนะคะ.....ถ้าอย่างนั้นเราก็เป็นพี่น้องกะ---"
ยังไม่ทันพูดจบประโยค ไอรีนก็โผเข้าไปกอดร่างสูงเพรียวตรงหน้าอย่างไม่บอกกล่าวให้ทันตั้งตัว ดอกไม้ช่อโตไม่อาจขวางกั้นไออุ่นของกันและกันได้ เด็กสาวซุกใบหน้าอ่อนวัยลงบนบ่าที่ถูกคลุมด้วยแจคเก็ตหนังสีเข้ม แทนคำตอบรับที่ไม่ได้พูดออกไป เราต่างรับรู้ด้วยหัวใจว่า



ตอนนี้...

วินาทีนี้...

หัวใจของเรากำลังเต้นด้วยความรู้สึกเดียวกัน



 


.

.

.










แทยอนใช้ลูกกุญแจสำรองค่อยๆไขเข้าไปในห้องนอนของอาฟานี่อย่างเบามือ พยายามไม่ให้เกิดเสียงแม้เพียงสักเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เจ้าของห้องที่กำลัง ทอดกายหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงรู้สึกตัวและตื่นขึ้นมาเสียก่อน ขาเรียวเล็กค่อยๆเยื้องย่องเงียบเชียบ โดยมีไกอัสย่องตามหลังไปติดๆ ก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงชิดใกล้ พิจารณาใบหน้าสวยหวานที่คงความงดงามมิเสื่อมสร่างไม่ต่างจากเมื่อหลายปีก่อน แววตาที่แทยอนใช้มองผู้ใหญ่เปี่ยมไปด้วยความรักใคร่ชื่นชม อีกทั้งยังมีประกายแห่งความภาคภูมิใจเต้นระริกเริงรื่นอยู่ในนั้น


การที่อาฟานี่ยอมให้เธอเข้าไปยุ่มย่ามวุ่นวายอยู่ในหัวใจ พร้อมกับยกฐานะให้เธอเป็นคนพิเศษอย่างที่ยูริหรือผู้ใหญ่คนอื่นเคยยืน มันย่อมทำให้เด็กสาวอย่างแทยอนเกิดความลำพองภูมิใจ ที่สามารถมายืนอยู่ในจุดนี้ได้แม้จะไม่มีอะไรไปเทียบกับผู้ใหญ่เหล่านั้นได้ เลย... เธอไม่มีความสามารถมากพอที่จะปกป้องอาฟานี่ได้แบบยูริ เธอไม่มีเงินมากมายมหาศาลหรือแม้กระทั่งหลักประกันใดๆที่จะทำให้ผู้ใหญ่อุ่นใจได้เลยว่าเธอจะดูแลเขาได้ตลอดรอดฝั่งอย่างที่ผู้ใหญ่คนอื่นทำได้ หนำซ้ำยังต้องให้เขาคอยปกป้องดูแลเธออีกต่างหาก... แต่ถึงอย่างนั้น อาฟานี่ก็ยังวางใจให้เธอก้าวเข้าไปอยู่ในตำแหน่งที่พิเศษกว่าคนอื่นๆ ที่ทั้งสำคัญ มีค่า มีความหมายกว่าคำว่าเด็กในการปกครอง เพราะตอนนี้ เราต่างเป็นเจ้าของซึ่งกันและกัน


เด็กสาวค่อยๆใช้นิ้วเล็กเกลี่ยไรผมที่ตกลงมาคลอเคลียบนเนินแก้มออกอย่างเบามือ สายตาแสนซนก็แอบเลื่อนหล่นลงด้านล่างไปยังชุดนอนสายเดี่ยวเนื้อผ้าบางเฉียบ นาบลู่ไปกับผิวเนื้อผุดผาดเนียนนุ่มที่ยั่วหยอกอยู่ตรงหน้า ทำให้อดไม่ได้ที่จะโน้มจมูกลงเพื่อสัมผัสผิวเนื้อหอมกรุ่นให้ชื่นใจ และทันใดนั้นเอง...


"อ๊ะ!!!"


ร่างเล็กๆของแทยอนก็ถูก ผู้ใหญ่ดึงลงไปกอดแนบชิด รอยยิ้มร้ายวาดระบายบนกลีบปากอิ่มสวยขณะที่เปลือกตายังคงปิดสนิทไปต่างจาก ก่อนหน้านี้... อาฟานี่แกล้งเธออีกจนได้ ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เด็กสาวรู้เพียงว่า เขาคงรู้สึกตัวมาสักพักนึงแล้วแน่ๆ


"ตื่นแล้วก็ไม่ยอมบอก~"
เสียงเล็กๆคล้ายจะต่อว่า แต่อากัปกิริยานั้นช่างออดอ้อนน่ารักน่าหยิกในสายตาผู้ใหญ่เหลือเกิน


"ลืมไปรึเปล่า..อาเป็นนักฆ่านะคะ มีคนย่องเข้ามาในห้องแบบนี้จะไม่รู้สึกตัวได้ไงหื้ม..."


"แสดงว่ารู้ตัวตั้งแต่แรกเลยใช่ไหมคะ?"
แทยอนหมายถึงตั้งแต่ที่เธอย่องเข้ามาแอบมองหน้าเขาอยู่นานสองนาน


"ก็...ตื่น ตั้งแต่ตอนที่ลูกกุญแจเสียบเข้ามาในลูกบิดประตูล่ะมั้ง" ผู้ใหญ่ลืมตาขึ้นมาช้าๆ เผยให้เห็นนัยน์ตาเชื่อมหวานดั่งมีน้ำตาลเคลือบแฝงอยู่ข้างใน พาลให้หัวใจแทยอนเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ และแทบจะหยุดเต้นเมื่ออาฟานี่เปล่งประโยคถัดมา... "ตอนแรกนึกว่าผู้ร้ายขึ้นบ้าน" มือบางค่อยๆรั้งท้ายทอยเด็กสาวลงมาแล้วจรดริมฝีปากหยอกเอิน "แต่พอได้กลิ่นแบบนี้ ก็รู้เลยว่าเป็นเธอ คิม แทยอน~" พูดจบก็ฝังจมูกลงซอกคอของคนด้านบน แทยอนย่นคอหนี พยายามดันตัวขึ้นจากแรงดึงดูดเบื้องล่าง แต่อาฟานี่ก็ยังรั้งตัวเธอไม่ปล่อย


"จะหนีไปไหนหื้ม~"
อ้อมกอดรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆจนเด็กสาวเริ่มหายใจไม่ออก


"ท...แทจะเซอร์ไพรส์อาฟานี่ต่างหาก ไม่ได้หนีซะหน่อย"
แก้มขาวใสเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ ราวกับถูกแผดเผาจากสายตาเร่าร้อนดั่งไฟ แทยอนจึงกวักมือเรียกไกอัสขึ้นมาบนเตียงก่อนที่ความประหม่าจะฉุดคร่าลมหายใจ ไปมากกว่านี้ เจ้าเสือขาวรีบกระโดดขึ้นมาเสนอหน้าใหญ่ๆด้วยความไวแสง แฝงด้วยความหวังลึกๆว่าใครสักคนจะเอาผ้าคาดผมกับกล่องของขวัญสีตุ้ดแต๋วออก จากหัวมันเสียที แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ค่อยได้รับความสนใจเท่าที่ควรนัก


"น่ารักจัง~"
เอ่ยเสียงหวาน ลูบหัวมันสองสามที สละเวลาอันมีค่าเพียงไม่กี่วิเพื่อเหลือบมองหน้าเจ้าเสือและกล่องสีหวานด้าน บน แล้วกลับมาให้ความสนใจกับใบหูกลิ่นแป้งเด็กของแทยอนเช่นเดิม ฝ่ามือนุ่มเริ่มซุกซนด้วยการเค้นคลึงบนสะโพกมน ก่อนค่อยๆเลื้อยไปบีบเฟ้นบั้นท้าย ให้คนอ่อนวัยกว่าส่งเสียงครางต่ำประท้วงในลำคอ


"ฮื่อ~ อาฟานี่ช่วยสนใจของขวัญแทบนหัวไกอัสหน่อยได้ไหมคะ"


"ให้ไกอัสรอไปก่อนสิ...ตอนนี้สนใจอะไรที่อยู่ในชุดนอนมากกว่า~"


ไม่พูดเปล่า มือเรียวสวยยังสอดผ่านชายกระโปรงเข้าไปหยอกล้อกับผิวขาวนุ่มด้านในอย่างไม่ ยี่หระ ตรงกับจังหวะที่ผู้ใหญ่ใช้มืออีกข้างรั้งใบหน้าอ่อยวัยของเด็กสาวลงมา เพื่อมอบจุมพิตอันแสนดูดดื่ม..หนักหน่วง..และทวีความเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ดั่งเปลวไฟที่ถูกเติมเชื้อเพลิงจนลุกโหม เผลอแวบเดียวก็แพร่ลามรุนแรง ยากเกินกว่าจะดับไฟแห่งราคะนี้ให้มอดดับกลับไปสงบสิ้นฤทธิ์ได้อย่างเก่า เสียงครางกระเส่าอื้ออึงในลำคอ บ่งบอกว่าแทยอนพยายามข่มอารมณ์ของตัวเองแค่ไหน แต่สุดท้ายก็ต้องยอมศิโรราบให้กับเพลิงไฟที่กำลังแผดเผาเธอจากภายในจนร้อน รุ่มทรมาน...


อาฟานี่กำลังทำให้เธอ 'กระหาย' และ 'ต้องการ' สัมผัสจากเขามากขึ้นเรื่อยๆ


สองลิ้นฟอนฟัดกันอย่างเมามัน รุกไล่ฟาดฟันประหนึ่งสงครามย่อมๆที่ต่างคนต่างช่วงชิงความหอมหวานซึ่งกันและ กันอย่างไม่รู้จักเหนื่อยหน่าย ขณะที่ผู้ใหญ่ใช้ความจัดเจนในลีลา ไล่ต้อนเด็กสาวที่ยังห่างชั้นกันลิบลับด้วยสองมือที่กำลังลากไล้ป่ายปัดไป ทั่วเรือนร่างขาวผ่อง ให้เด็กตัวเล็กหอบหายใจหนักหน่วงทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ


"ฟ...ฟานี่~"


แทยอนอาศัยจังหวะที่อาฟานี่ถอนลิ้นกลับไป ผละออกมากอบโกยอากาศหายใจพร้อมเสียงเรียกแหบพร่า ลมหายใจถูกฉุดคร่าเป็นเวลานานผสานความหวิวไหวจากสัมผัสที่ถูกกระตุ้นให้ เสียวซ่านทรมาน อาฟานี่รู้ดีไปหมดว่าจุดไหนที่ทำให้เธอรู้สึกดี... ไม่ว่าสองมือคู่นั้นลากผ่านไปยังจุดใด แทยอนก็พร้อมจะส่งเสียงครางตามด้วยความเผลอไผล ไม่อาจควบคุมตัวเองได้เลย


"ขยับขึ้นไปหน่อยนะคะ"


คำขอมาพร้อมกับการที่เธอถูกดันตัวเข้าหาหัวเตียง สวนทางกับใบหน้าของผู้ใหญ่ที่เลื่อนหล่นลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดอยู่ใต้หน้าอกที่กำลังกระเพิ่มขึ้นลงตามลมหายใจของเด็กสาวด้าน บน ชายกระโปรงชุดนอนถูกรูดร่นขึ้นมาช้าๆ ผ่านเอวคอดเว้าได้รูป สู่แผ่นหลังลาดโค้งงอนงาม และก่อนที่มันจะหลุดผ่านหัวไหล่ออกไป เสียงเล็กๆก็ท้วงขึ้นพร้อมกับชายเสื้อด้านล่างที่ถูกดึงขืนด้วยมือเล็กๆของ คนอ่อนวัยกว่า


"งื้อ~ ฟ..ฟานี่ แทเขินอ่า..."


"อายอะไรคะ...อาเคยเห็นมาหมดแล้วนะ"


จะว่าไปที่เขาพูดมันก็ถูก เธอปล่อยให้ร่างกายเปลือยเปล่าให้เขาเห็นมาก็หลายต่อหลายครั้ง แต่มันก็ยังไม่ชินสักที แล้วนี่ก็แต่เช้าตรู่เลยด้วย ไม่ใช่ว่าฟ้ามืดไร้แสงเสียเมื่อไหร่... แล้วที่สำคัญ! จะให้เธอเป็น Woman on top ให้เขากินเป็นขนมหวานแบบนี้เนี่ยนะ? แทยอนไม่ได้มีความมั่นใจมากขนาดนั้นหรอกค่ะ ที่ดูเหมือนว่าจะหน้าด้านๆเนี่ย เอาเข้าจริงๆก็โคตรจะอายเลย!



แต่เหนือสิ่งอื่นใด...คุณอาช่วยหันไปมองข้างๆเถอะค่ะ
จะให้เปลื้องผ้าร่อนสวาทโชว์เจ้าเสือที่นั่งหัวโด่อยู่ใกล้ๆ
มันจะไม่มั่นหน้าไปหน่อยหรอ?



"ไกอัสมันจ้องอยู่เงี๊ยะ แล้วแทจะไม่อายได้ไงล่ะคะ!?"


"ก็คิดว่ามีแค่เราสิแทยอน...แค่เธอกับฉัน~"


คนหน้าหวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระซิบกระเส่า นัยน์ตาเชื่อมฉ่ำส่องประกายพร่างพราว ทว่าคมกริบดุดันพร้อมที่จะเชือดกรีดหัวใจเธอในคราวเดียว ชุดนอนสีอ่อนตัวเดิมถูกมือเรียวสวยเกี่ยวมันออกอีกครั้ง แต่คราวนี้ไร้การขัดขืนจากคนที่กำลังตกอยู่ในภวังค์ จนกระทั่งมันถูกรูดให้ไหลผ่านหน้าอกและหัวไหล่ออกไปอย่างง่ายดาย ทิฟฟานี่ปลดตะขอชุดชั้นใน เหวี่ยงทิ้งไปอย่างไม่ใยดีเมื่อหมดหน้าที่ของมันในยามนี้ ก่อนที่ฝ่ามือจะรั้งแผ่นหลังด้านบนลงมา แล้วฝังใบหน้าสวยหวานบนเนินอกขาวราวหิมะที่อวดสายตาอยู่ด้านบน ปลายจมูกซุกไซร้สูดกลิ่นหอมอ่อนละมุน ขณะที่เรียวปากก็หมกมุ่นอยู่กับการขบเม้มดูดดุนผิวนุ่ม จนเกิดเป็นร่องรอยสีกุหลาบตีตราเด่นชัดว่าเด็กคนนี้ เป็นของเธอ


"ไกอัสเป็นเด็กดี..ให้ 'รอ' แค่นี้ทำได้สบายอยู่แล้ว" ทิฟฟานี่เอ่ยด้วยเสียงแหบหวาน เมื่อริมฝีปากถอยห่างจากทรวงอกได้เพียงน้อยนิด "ส่วนแทยอนก็ต้องเป็น 'เด็กดี' เหมือนกันนะ ห้ามดื้อ...เพราะตอนนี้ ฉันจะกินเธอทั้งตัว..ทุกซอก..ทุกมุม~" เรียวปากคู่เดิมจรดลงบนยอดอกอีกครั้ง ทวีความเร่าร้อนอย่างที่แทยอนต้องเปล่งเสียงครวญครางไม่เป็นภาษา


ท้ายที่สุดแล้ว เจ้าเสือขาวผู้ยิ่งใหญ่ก็ถูกทิ้งให้นั่งรออยู่ข้างเตียงประหนึ่งเป็น อากาศธาตุไร้ตัวตน มันเพียงทำตามคำสั่งจากเจ้านายคนสวยที่บอกให้มันไม่เดินหนีไปไหน กลายเป็นสักขีพยานรักไปโดยปริยายเมื่อเจ้านายและเพื่อนรักของมันฉายหนังสด ให้ดูแบบเรียลไทม์ Full HD สี่มิติในระยะประชิดแบบไม่อายผีสางนางแมวที่ไหน... เจ้าแมวตัวใหญ่ทำได้เพียงลอบถอนหายใจ ดวงตากลมใสสะท้อนแววสองร่างเปล่าเปลือยเกยก่ายกันนัวเนียทุกฉากทุกตอน




░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░

พื้นที่ส่วนตัวของแทนี่...หากต้องการอ่าน NC เม้นบอกในนี้เลยค่ะ
ไม่ได้เอาลงในห้องมืด เพราะสั้น (สั้นจิง 555) แต่งแก้บนมาดาม


░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░░




ผ่านไปสักพักใหญ่ๆ ในที่สุดการรอคอยของไกอัสก็สิ้นสุดลงด้วยเสียงกรีดร้องเฮือกสุดท้ายที่ดู แล้วคงสร้างความทรมานทุรนทุราย ทว่ากลับมีรอยยิ้มพึงใจบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อพร่างพรายฉ่ำชื้น... บางทีมันก็อดเป็นห่วงไม่ได้ว่าทิฟฟานี่และแทยอนสบายดีไหม? เป็นอะไรหรือเปล่า? ถึงได้ส่งเสียงร้องเหมือนคนต้องการความช่วยเหลือแบบนี้ แต่พอมองใบหน้าของทั้งคู่ดีๆกลับดูสุขสมเปรมปรียิ่งกว่าตอนกินข้าวอร่อยๆ ฝีมือป้าหยองเสียอีก... บางทีไกอัสก็ไม่เข้าใจในการแสดงออกที่โคตรขัดแย้งนี้ เสือสับสนหนักมาก


หลังจากสงคราม(?)บนเตียงจบลง ทิฟฟานี่ก็เรียกให้ไกอัสเข้ามาหา แววตาของเจ้าเสือบ่งบอกถึงความซื่อสัตย์และจงรักภักษ์ดีไม่เคยเปลี่ยน เธอกดจูบบนปลายจมูกมันหนึ่งที่ หยิบที่คาดผมพร้อมกล่องของขวัญออกมาด้วยความรู้สึกค่อนข้างประหลาดใจ... แทยอนชอบมีอะไรมาเซอร์ไพรส์เธออยู่เสมอ ไม่ใช่แค่ตอนนี้..ไม่ใช่แค่ตอนที่เรากลายเป็นของกันและกัน.. แต่มันเป็นแบบนี้เสมอมาตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตร่วมกัน ไม่ว่าในฐานะใดก็ตาม


กล่องของขวัญถูกเปิดออกช้าๆ แทยอนนั่งลุ้นอยู่ข้างๆ สายตาเป็นประกายจนอดไม่ได้ที่ผู้ใหญ่จะหยิกแก้มใสๆไปหนึ่งทีด้วยความ เอ็นดู... สร้อยทองคำขาวปรากฎสู่สายตาพร้อมจี้เล็กๆดีไซน์สวยหรู แต่สิ่งที่วางอยู่คู่กันทำให้หญิงสาวเลิกคิ้วสงสัย ก่อนหันไปหาคำตอบจากเจ้าตัวเล็กด้วยสายตาปนยิ้มอ่อนหวาน


"แทไม่ได้มีให้แค่สร้อยหรอกนะ...กุญแจดอกนี้ เอาไว้ไขความลับของแทด้วย"
แม้คำตอบจะไม่ช่วยคลายความสงสัยให้กระจ่าง แต่ผู้ใหญ่ก็ระบายยิ้มกว้างยามได้ฟังคำตอบ


"ใส่ให้หน่อยสิคะ"


ร่างระหงเปลือยเปล่าค่อยๆหันหลังให้เด็กสาว รวบผมนุ่มสลวยไปไว้ด้านหน้า เผยให้เห็นต้นคอขาวเนียนที่แทยอนเห็นแล้วอยากจะซุกไซร้สูดดมให้ชื่นใจ.. แทยอนบรรจงใส่สร้อยแล้วติดตะขอให้เรียบร้อย ก่อนจะค่อยๆเอนกายลงไปกอดเขาจากด้านหลัง กลิ่นเหงื่อที่ผสมกลิ่นกายของผู้ใหญ่นั้นหอมเย้ายวนเสียจนคนเป็นเด็กอยากจะ คลอเคลียไม่ห่าง แอบรอจังหวะที่อาฟานี่ผินหน้ามาหา จึงหอมแก้มเขาแรงๆให้สมใจอยาก


"ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่ไหมคะ ว่าแทรักอาฟานี่แค่ไหน..." เสียงใสๆเอ่ยด้วยจริตอันแสนออดอ้อนน่ารัก "แล้วอาฟานี่ล่ะคะ รักแทมากแค่ไหนนะ?"


"ไม่ต้องบอกก็น่าจะรู้มั้งคะ"


ทิฟฟานี่วาดยิ้มหวานละมุนแต้มบนเรียวปาก มือเรียวสวยเอื้อมขึ้นไปแตะสัมผัสใบหน้าอ่อนวัยของแทยอนเพียงแผ่วเบา ก่อนจะรั้งให้โน้มลงมาเพื่อมอบจูบอันแสนหอมหวานแทนคำตอบที่ทั้งคู่ต่างรู้ดี ว่าหัวใจของเรารู้สึกต่อกันเช่นไร... เรื่องราวของเราไม่ได้สวยหรูเหมือนในละครรักหวานชื่น บางครั้งก็ขมขื่นจากอดีตมืดดำที่ทิ้งรอยแผลมากมายไว้เบื้องหลัง ราวกับความฝันที่ไม่อาจเป็นจริงได้ เหลือเชื่อยิ่งกว่าเรื่องเล่าในนิยายที่เคยได้ยิน... แม้ว่าครอบครัวของแทยอนจะแตกสลายไปด้วยมือคู่นี้ แต่ก็ด้วยสองมือนี้อีกเช่นกัน ที่มอบชีวิตใหม่อันแสนอบอุ่นให้เธอ



มันไม่อาจทดแทนกันได้
แต่ก็ไม่สามารถทำลายคำว่า เรา ได้เช่นกัน



"ใส่เสื้อผ้ากันนะคะ หนูจะพาอาไปดูกล่องความลับของคิมแทยอน"


"โอเคค่ะ ที่รัก~"


ขณะที่สองอาหลานเดินออกมาจากห้องนอนของทิฟฟานี่ด้วยชุดนอนยับย่นตัวเดิมที่หยิบ ขึ้นมาใส่ลวกๆ เจสสิก้าที่กำลังกรีดกรายออกมาจากห้องนอนของตัวเองพอดิบพอดี จึงจิกตาใส่พร้อมรอยยิ้มร้ายยียวนกระแซะไปยังเพื่อนสาวคนสวยที่ดูเหมือนว่า จะ หื่นแต่เช้า


"งี้ไม่ต้องกินข้าวกันแล้วม้างงง~ กินเด็กแถวนี้จนอิ่มแล้วสิ"


"ก็ไม่เห็นต้องปล่อยให้หิวโซตอนดึกๆไม่ใช่หรอ...ฉันหิวได้ทั้งวัน หรือแกไม่เป็น?" ทิฟฟานี่ถามกลับ


"ก็คงไม่ต่าง"


เจสสิก้าไหวไหล่ไม่ปฏิเสธคำถามเพื่อน แถมยังเกลื่อนยิ้มทั่วใบหน้าอย่างมีอารมณ์ขัน และในจังหวะเดียวกัน ร่างสูงเพรียวที่มองปร้าดเดียวก็รู้ว่าใครก็เดินโซเซงัวเงียออกมาจากห้องนอน ที่เจสสิก้าเปิดประตูทิ้งไว้ ซึ่งเป็นห้องเดียวกันกับที่ร่างบางเพิ่งจะพาร่างอรชรของตัวเองออกมาเมื่อกี้ นั่นเอง... ดูจากสภาพเหมือนคนอดหลับอดนอนมาทั้งคืนของยุนอาแล้ว ไม่ต้องเดาให้เสียเวลาก็พอจะรู้ว่าเมื่อคืนคงเจอศึกหนักจากยัยขี้ยั่วมาแน่ๆ


"แหม...ทำเป็นแซวคนอื่น แกเองก็คงหิวบ่อยเหมือนฉันล่ะมั้ง"


"ของมันอร่อย ช่วยไม่ได้~"


สองเพื่อนรักจุดยิ้มมุมปาก สายตารู้เท่าทันสานสบกันด้วยประกายระรักยั่วล้อ ทั้งยังไม่ทิ้งแววเจ้าเล่ห์เพทุบายยามปรายสายตามอง 'เด็ก' สองคนที่ตกเป็นเป้าจำเลยให้เจสสิก้าและทิฟฟานี่ได้ลับฝีปากกันสนุกสนาน พูดจาสองแง่สองง่ามกันอยู่สองคน ไม่เกรงใจเด็กน้อยที่มันยืนหน้าแดงก่ำแก้มร้อนผ่าวกันเลยทีเดียว... คุยกันแต่เรื่องใต้สะดือแบบนี้ คิดว่าแทยอนจะอายไหมคะ? มันให้อารมณ์เหมือนเพิ่งจะเสร็จสมอารมณ์หมายมาหมาดๆ แล้วก็เดินออกมาประกาศให้โลกรู้ว่า


กินกันมาค่ะ..เพิ่งเสร็จ..อร่อยมาก (=*=)


และเมื่อแทยอนเห็นว่ามีพี่ยุนอาเดินเข้ามาสมทบ คนหัวอกเดียวกัน ถูกพาดพิงเหมือนกัน ย่อมเข้าข้างกันอยู่แล้ว(มั้ง?) ความรู้สึกฮึกเหิมเหมือนมีกำลังเสริมเข้ามาหนุนหลังให้อุ่นใจว่าอย่างน้อยกู ก็ไม่ได้เดียวดายอับอายอยู่คนเดียว พี่ยุนต้องอายเหมือนกันแน่ๆที่อาฟานี่กับพี่เจสเอาแต่คุยเรื่องใต้สะดือ พาดพิงถึงบุคคลที่สามซึ่งยืนหัวโด่อยู่ตรงนี้อย่างพวกเธอ และถ้าจะพูดอะไรออกไปตอนนี้ พี่ยุนก็ต้องช่วยเสริมทับให้เธอบ้างแหละ!


"ผู้หญิงวัยนี้เขาทะลึ่งกันทุกคนเลยรึป่าวนะ...ยิ่งแก่ยิ่งทะลึ่ง"



"คิมแทยอน!!!"

สองเพื่อนซี้ประสานเสียงแหลมปรี้ดตวาดเจ้าเด็กปากเสียที่บังอาจพูดคำว่า แก่ ให้ได้ยิน มิหนำซ้ำยังเขกกะโหลกดังโป๊กไปแรงๆเพราะคำพูดมันเสียดแทงหัวใจจนคนสวยอย่างพวกเธอรับไม่ได้


"อย่าทำน้องมันแรงสิคะ พวกพี่ก็เอาแต่พูดเรื่องใต้สะดืออ่ะ คนอื่นเขาก็อายเป็นนะ"
ยุนอาเห็นแทยอนนิ่วหน้าลูบหัวตัวเองป้อยๆ จึงพูดช่วยเด็กมันบ้าง


"หรือเธออยากโดนด้วยอีกคนคะ? อิม ยุนอา"


"ไม่คร้าบ พวกพี่ไม่แก่เลย ไม่ทะลึ่งด้วย จริงจริ๊งงง"


นักฆ่าฝีมือระดับท็อปเทพอย่าง อิม ยุนอา ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองเกิดมาเพื่อ 'กลัวเมีย' ได้ถึงเพียงนี้... ทำคนอื่นกลัวมาก็เยอะ ฆ่าคนอื่นตายมาก็เยอะ แต่สุดท้ายกลับสิ้นลายเพราะฤทธิ์เงิง! นี่ก็เริ่มไม่ค่อยมั่นใจแล้วว่าคิดผิดหรือคิดถูกที่ยอมให้ยัยขี้หื่นข่มเหง เธออยู่ทุกวัน ไหนจะโดนรังแกบนเตียงด้วยสารพัดของเล่นที่พี่สิก้าสรรหามาให้ใจหายใจคว่ำไม่ หยุดหย่อน..ไหนจะเรื่องนอกเตียงที่คำพูดเมียถือเป็นประกาศิตขั้นเด็ดขาด ห้ามหือห้ามอือ เพราะหืออือทีไรเป็นอันต้องโดนตีทัพแตกพ่ายกระเจิงทุกที


"เดี๋ยวฉันตามลงไปข้างล่าง แกกับยุนกินข้าวกันก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอ"


"อย่าบอกนะว่าจะเปลี่ยนบรรยากาศไปกินกันต่อที่ห้องแทงกู"
คำพูดของพี่เจสทำแทยอนแทบล้มหงายอยากจะหายตัวไปให้พ้นๆจนต้องรีบแก้ตัว


"ไม่ใช่ซะหน่อยพี่เจสสส แทจะพาอาฟานี่ไปดูของขวัญต่างหาก เห้อออ~"


"ของขวัญอะไรคะ ดูด้วยได้ป่ะ?"


"ความลับย่ะ"
ไม่ต้องรอให้แทยอนอ้าปาก ทิฟฟานี่ก็ชิงตอบให้ พลางแกว่งลูกกุญแจทรงโบราณไปมาบนนิ้วเรียวอวดให้เพื่อนอิจฉาเล่น


"ย่ะ! ฉันก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้น"
แขน เพรียวบางของยุนอาถูกเจสสิก้าฉุดให้เดินลงบันไดไปชั้นล่างชนิดที่ไม่ทันให้ ตั้งตัว ปล่อยให้อิหมีอ้วนส่งเสียงหัวเราะระริกกวนใจไล่หลัง


"ไปดูความลับของเรากันดีกว่าเนอะ"
ทิฟฟานี่เอ่ยอย่างอารมณ์ดีกับเจ้าตัวเล็กที่ยืนกลั้นหัวเราะอยู่ข้างๆ





ประตูไม้บานใหญ่ถูกเจ้าของห้องผลักเข้าไปช้าๆ สิ่งแรกที่ปรากฎสู่สายตาคือหีบสมบัติขนาดใหญ่สีน้ำตาลเข้ม ตั้งเด่นตระหง่านอยู่บนพรมลายขนสัตว์กลางพื้นห้อง รอบๆกล่องรายล้อมด้วยเทียนหอมอโรม่าที่ถูกจุดเว้นระยะเรียงต่อกันจนเป็นรูป หัวใจ ส่องสว่างส่งกลิ่นหอมละมุนละมัยกำจายไปทั่วบริเวณ ฝากล่องถูกปิดแน่นหนา คล้องด้วยแม่กุญแจทรงโบราณเช่นเดียวกับลูกกุญแจดอกที่แทยอนให้มาไม่มีผิด เพี้ยน...


"ขยันทำเซอร์ไพรส์แบบนี้ กลัวอาไม่รักรึไงคะ?"


"อยากให้รักมากกว่าเดิม...รักมากกว่าใคร...และรักกันตลอดไปต่างหาก"


บ่อยครั้งที่แทยอนมักจะให้คำตอบในแบบที่เหนือความคาดหมาย เด็กคนนี้ขยันใช้คำพูดสารพัดเพื่อเอาอกเอาใจ ให้ผู้ใหญ่คลายยิ้มหวานหยด นัยน์ตาเปล่งประกายระริกรื่นรมย์ ก่อนจะดึงเด็กน้อยเข้ามากอดให้ชื่นใจ... ไม่ว่าวันนี้แทยอนจะโตขึ้นมากแค่ไหน ในสายตาของคนที่เลี้ยงเขามาตั้งแต่เล็กๆ แทยอนย่อมยังเป็นเด็กสำหรับเธออยู่ดี แม้ในวันนี้ เด็กคนเดิมจะทำให้หัวใจของเธอสั่นไหว คล้ายกับความรู้สึกตอนมีความรักในวัยแรกรุ่นก็ตาม...


ลูกกุญแจดอกสำคัญถูกนำมาไขเพื่อเปิดกล่องแห่งความลับที่แทยอนเก็บซ่อนมันมาหลายปี ทิฟฟานี่เดาไม่ออกเลยว่าอะไรคือของที่อยู่ด้านใน จนกระทั่งฝาหีบถูกเปิดออกช้าๆ เผยให้เห็นสมุดมากมายหลากสีสันวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยโดยให้ สันปกอยู่ด้านบน เดาว่ามันคงจะเป็นไดอารี่ เพราะเมื่อสังเกตุดูดีๆ สันปกของแต่ละเล่มจะมีตัวเลขของแต่ละปีกำกับไว้ เรียงจากปีแรกที่แทยอนเริ่มเขียนมันไล่มาจนถึงปีล่าสุด


"ลองเปิดดูสิคะ...แทเก็บไว้ดูคนเดียวมาตั้งหลายปี แต่ตอนนี้อยากให้อาฟานี่ได้เห็นมันบ้าง"


มือเรียวสวยเลือกหยิบเล่มแรกที่อยู่ซ้ายมือสุดขึ้นมา ปีค.ศ.เก่าสุด แสดงว่าคงเป็นปีแรกที่แทยอนเริ่มทำมัน และเมื่อเปิดออกมา เธอก็พบกับรูปถ่ายมากมาย ทั้งหมดเป็นรูปของเธอในอริยาบทต่างๆ ทั้งที่รู้ตัวบ้าง ไม่รู้ตัวบ้าง ชัดบ้าง เบลอบ้าง สถานที่ก็แตกต่างกันออกไป มีตัวหนังสือเขียนบรรยายสั้นๆใต้รูปทุกใบ พร้อมทั้งระบุวันเดือนปีที่รูปถูกถ่ายไว้ชัดเจน


"หนูเหมือนพวกสตอล์กเกอร์เลยเนอะ"


แทยอนเอ่ยขึ้นขณะที่เขาพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อยๆ เธอเริ่มเก็บรูปพวกนี้ตั้งแต่ที่อาฟานี่ซื้อมือถือเครื่องแรกให้ตอนประถม ปลาย รูปแรกที่ถ่ายคือใบหน้าของอาฟานี่ที่กำลังขับรถพาเธอกลับบ้านหลังเลิกเรียน เขียนคำบรรยายไว้ใต้ภาพทุกใบว่ามีเหตุการณ์สำคัญอะไรเกิดขึ้นในวันนั้น... แทยอนจะล้างรูปแล้วนำมาติดที่ไดอารี่เรื่อยๆ เหมือนเป็นบันทึกส่วนตัวสำหรับจดจำเรื่องราวเก่าๆที่ไม่อยากให้มันหล่นหายไป กับกาลเวลา หนึ่งเล่มเท่ากับความทรงจำหนึ่งปี และเท่าที่นับดูดีๆ ตอนนี้มันมีเกือบสิบเล่มเห็นจะได้


"ไม่เบื่อที่จะทำมันบ้างหรอแทยอน"
ถ้าเป็นเด็กคนอื่นหรือแม้กระทั่งตัวเธอเอง บางทีอาจจะทำมันได้แค่ไม่กี่เดือนแล้วก็เลิกทิ้งไป แต่ทำไมเด็กคนนี้ถึงยังทำมันได้สม่ำเสมอเป็นเวลาหลายปีเช่นนี้


"มัน ก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรนี่คะ... แทชอบเวลาอาฟานี่ยิ้ม หัวเราะ หรือตอนที่ตั้งใจทำอะไรสักอย่าง.. รู้ตัวไหมคะว่ามันทำให้เด็กคนนี้หลงรักจนโงหัวไม่ขึ้นเลย"
แทยอนค่อยๆเอนตัวเข้าไปซบอิงอยู่ในอ้อมแขนของอาฟานี่ หัวของเธอถูกขยี้เบาๆสองสามครั้ง ทั้งห้องอบอวลไปด้วยเสียงหัวเราะต่อกระซิกยามสองอาหลานกระเซ้าเย้าหยอกกันไป มา... คนนึงก็ช่างอ้อน ส่วนอีกคนก็เอ็นดูเด็กขี้อ้อนจนล้นหัวใจ


หลายต่อหลายครั้ง ที่ทิฟฟานี่เฝ้าถามตัวเองว่า ความรักของเธอเป็นแบบไหน? ใช่ในแบบที่เป็นอยู่หรือเปล่า? เรื่องราวที่ผ่านมาล้วนเป็นคำตอบให้เธอว่าความรักไม่เคยมีรูปแบบตายตัว ความรักไม่มีกฎเกณฑ์ ความรักไม่มีขอบเขตหรือข้อจำกัดว่ามันควรเป็นแบบไหน... ความรักไม่เคยเลือกบุคคล ไม่เคยเลือกฐานะ ไม่เคยเลือกเวลา หรือแม้กระทั่งที่มาของมัน... เธออาจเรียกความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับยูริว่าความรัก แต่ท้ายที่สุดแล้วเราต่างพบว่ามันไม่ใช่ความรักในรูปแบบของคู่ชีวิต นั่นคงเป็นเหตุผลที่เธอและเขาไม่เคยใช้ชีวิตร่วมกันจริงๆจังๆอย่างที่คู่รักทั่วไปพึงทำ


สำหรับแทยอน เขาคือความรักของเธออย่างไม่ต้องสงสัย..แม้จะยังไม่มีคำตอบหรือหนทางแน่นอน ชี้ชัดว่าท้ายที่สุดแล้วบทสรุปจะลงเอยในรูปแบบไหน จะเป็นเพียงความอ่อนไหวทางอารมณ์เพียงชั่วครั้งชั่วคราว หรือจะหนักแน่นยาวนานไม่ผันแปร สุดแท้แต่จะไขว่คว้าหาคำตอบในเมื่อไม่มีสิ่งใดให้คำตอบได้นอกจาก เวลา เธอขอให้โอกาสเขาได้แสดงความรักของเขาได้อย่างอิสระ ทำทุกอย่างได้เต็มที่ เพื่อยืนยันคำสัญญาของเด็กคนหนึ่งที่ครั้งนึงเคยพูดไว้ว่าเขาอยากเป็น ความรักครั้งสุดท้าย ในชีวิตเธอ


ความรักต้องการอะไร? คงเปล่าประโยชน์ที่จะไล่หาคำตอบจากความรักผู้ไม่เคยมีตัวตน ...เราตะโกนถามออกไป สิ่งที่ได้กลับมานั้นว่างเปล่า... ท้ายที่สุดแล้วหากลองหันกลับมาค้นใจของตัวเองดู คำตอบนั้นอาจชัดเจนกว่าคำนิยามใดๆที่ใครต่างบัญญัติไว้มากมายบนโลกใบนี้.. ณ ตอนนี้ เวลานี้ ทิฟฟานี่ให้คำตอบกับตัวเองได้แล้วว่า ความรักของเธออาจไม่ได้ต้องการอะไรมากมาย ไม่ใช่ทรัพย์สินเงินทองก่ายกองตรงหน้า ไม่ใช่หลักประกันมั่นคงให้เธอพึ่งพิงอิงแอบอย่างคนอ่อนแอ...


ความรักของเธออาจไม่ต้องการอะไรเลย


นอกจากใครสักคนที่เธอสามารถใช้ชีวิตที่เหลือไปกับเขาโดยไม่มีวันเบื่อ.. ใครสักคนที่พร้อมจะแอบอิงซบกายด้วยกันยามหลับนอนและทักทายด้วยรอยยิ้มสดใสใน ยามตื่น.. ใครสักคนที่เราอยากเห็นหน้าเขาในทุกๆวัน.. ใครสักคนที่คอยเป็นกำลังใจให้กัน ยืนอยู่เคียงข้างกันไปจนวินาทีสุดท้ายก่อนลมหายใจสิ้นสุดลง.. ใครคนนั้นอาจเป็น คิม แทยอน เด็กคนนี้ที่อยู่กับเธอมาเกือบยี่สิบปี เด็กคนที่เพิ่งจะทำเรื่องเซอร์ไพรส์ให้เธอได้ระบายยิ้มอย่างมีความสุข ตั้งแต่เช้าตรู่... วันข้างหน้า 'ใครคนนั้น' อาจไม่ใช่เขาอีกต่อไป แต่เธอหยุดความกังวลนั้นไว้ตั้งแต่วินาทีแรกที่ให้เขาก้าวเข้ามาอยู่ตรงนี้


ไม่ว่าเรื่องราวของเราจะจบลงแบบใด
ทิฟฟานี่มั่นใจว่า สำหรับเธอแล้ว......
มันจะยังคงงดงามและน่าจดจำตลอดไป




... คิม แทยอน ฉันรักเธอ ...





 








สามารถซื้อเล่ม e-book ได้แล้วจ้า...คลิ๊กที่นี่

E-Book ราคา 270 บาท
พร้อมตอนพิเศษทั้ง 4 ตอนที่ไม่มีให้อ่านในบอร์ด
เนื้อหาเหมือนที่พิมพ์ออกมาเป็นรูปเล่มทุกอย่างค่ะ


เห็นแต่ง NC มาเยอะขนาดนี้อย่าคิดว่าไรท์หื่น เคยทำมาแล้วทุกท่านะคะ
บางครั้ง จินตนาการสำคัญเหนือประสบการณ์ #‎จำไว้ (ยังแก้ตัวทันมั้ย?)
ใครอยากอ่าน NC ตอนนี้เม้นไว้เลยจร้า แต่งน้อยเลยไม่ได้เอาลงห้องมืด
แต่ถ้าใครได้อ่านแล้ว จะกลับมาบอกเล่าให้ไรท์ฟังบ้างว่าเคยทำท่านี้รึยัง?
ก็ยินดีนะคะ
บอกเลย ไม่มั่นหน้าจริงคงทำไม่ได้ 55555555555555555

จบแบบนี้หวังว่าคงจะโอเคกันนะคะ ไม่ได้หวานเยิ้มหวือหวาอะไรมากมาย
และยังมองไม่เห็นบทสรุปว่า ตกลงอิอาหลานคู่นี้มันจะรักกันจนตายรึป่าว?
อิน้องแทมันจะเบื่อคนแก่ก่อนมั้ย แล้วผู้ใหญ่ล่ะ จริงจังกับเด็กมันแค่ไหน
ถ้ามองดีๆจะเห็นว่าอาฟานี่เผื่อใจไว้ค่อนข้างเยอะ ด้วยความที่อีกคนยังเด็ก
ส่วนแทยอนก็รักเขามาก แต่ก็มากแบบเด็กๆ แบบคนยังไม่เคยเจอสังคม
จริงๆความรักของคู่นี้มันไม่น่ามีทางเป็นไปได้มาตั้งแต่แรกแล้วเนอะว่ามั้ย
แต่ในรูปแบบของความรักบนโลกความเป็นจริง ก็ยังมีให้เห็นอีกมากมาย
ไอที่น่าจะได้กันก็ดันไม่ได้...ไอ้ที่ไม่น่าจะได้กันก็กินอร่อยมาก็เยอะแยะ
ไอที่น่าจะไปรอด ก็ดันไม่รอด..ไอที่ดูร่อแร่ไม่น่ารอด แต่คบกันจนแก่ก็มี
นานๆจะทอล์คยาวหน่อย เห็นว่ามันจบแล้วก็อยากจะเวิ่นเว้อกับรีดนิดนึง

เนื้องเรื่องจบแล้วแต่ก็ยังไม่จบดีนะคะ ตอนหน้าเอา Epilogue มาฝาก
อย่าลืมติดตามบทสรุปของเรื่องนี้กันต่อ (แน่นอนว่าไรท์ไม่ลืมยุนสิกนะ)
ขอโทษที่ตอนนี้โผล่มาน้อย เห็นว่ามันยาวมากกกกกกแล้ว เลยขอตัดไป
ไว้รวมอ่านตอนหน้าทีเดียวเลยนะคะ จะไม่หายไปนานแบบนี้แล้ว สัญญา
ไรท์เพิ่งจัดอีเว้นท์ของบริษัทเสร็จค่ะ คงไม่วุ่นวายเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว


mkb (17).gif




Next;

"จะบอกว่าที่ยอมให้เจสสิก้าดูดคอมาตอนนั้น ก็เพราะของสิ่งนี้ใช่มั้ยคะ?
อาจะโกรธเธอดีไหม? คิม แทยอน"



"ทำไมพี่ยูลไม่คิดจะบอกกันเลย พี่เคยคบกับพี่ฟานี่ ทุกคนรู้ ยกเว้นฉันคนเดียว"



"ยุนมีเรื่องจะบอกพี่สิก้า"

"เรื่องอะไรคะ?"

"ถอดเสื้อก่อนสิ แล้วจะบอก....."

"ความทรงจำของยุนกลับมาแล้วนะคะ ยุนจำทุกอย่างได้แล้ว"



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

1,647 ความคิดเห็น

  1. #1638 mai77anukoolphan (@mai77anukoolphan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 10:47

    สนุกมาก ขอNCทุกตอนได้ไหมคับ

    Man77anukoolphan@gmail.com

    #1638
    0
  2. วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 18:53
    อาเด๊ะ! สุดท้ายคู่กันนี้หว่ากลับไปอ่านแพพ!!
    #1601
    0
  3. #1598 Sayonaraaaaa (@Sayonaraaaaa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 15:18
    ขอncหน่อย(ยังทันมั้ยอ่ะไรท์)
    punnada308@gmail.com

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 13 ตุลาคม 2560 / 15:32
    #1598
    0
  4. #1597 Sayonaraaaaa (@Sayonaraaaaa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2560 / 15:15
    ขอncหน่อย(ยังไม่อ่ะไรท์)

    punnada308@gmail.com
    #1597
    0
  5. #1530 24588 (@24588) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 กันยายน 2559 / 14:12
    nc หน่อย
    gggr45090@gmail.com
    #1530
    0
  6. #1474 Tayoki (@modtanoy004) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 22:07
    ขอ nc ทุกตอนหน่อยนะคะ พลีสสสสสสส

    mod16122545@hotmail.com
    #1474
    0
  7. #1472 Sweetbear (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 เมษายน 2559 / 08:50
    อ่านแล้วฟิน มันค้างๆ 5555 ขอ nc ทุกตอนเรยนะฮะ epoonaja@gmail.com
    #1472
    0
  8. #1453 sinsun_ananya (@sinsun_ananya) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 16:47
    ขอ nc ทุกตอนเลยนะค่ะไรท์ ขอบคุนค่ะ
    fonthongsonsri@gmail. com
    #1453
    0
  9. #1420 Natthaphat2545 (@Natthaphat2545) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 เมษายน 2559 / 21:16
    ขอ nc หน่อยค่ะไรท์
    natapal.123@gmail.com
    #1420
    0
  10. #1410 Sulli Littlegril Both'z (@abcdefgpop) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 08:57
    ขอ nc ตอนนี้หน่อยค่ะ
    sullifx1211@gmail.com
    #1410
    0
  11. #1371 chwndd (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 22:08
    ขอ nc ตอนนี้หน่อยค่าแทนี่ chompoo_30359wj@hotmail.com
    #1371
    0
  12. #1357 snsd_redvelvet (@0842215988kie) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2558 / 14:33
    อยากไปอยู่แทนเจ้าเสือ 5555 ขอ nc คร่ nu_10535@hotmail.com
    #1357
    0
  13. #1291 sudaporn chailert (@hvsd) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 23:50
    เพิ่งได้อ่าน แต่ชอบสไตล์การแต่งแบบนี้มากเลย อ่านรวดเดียว สนุกมากๆ

    ขอ nc ทุกตอนเลยได้มั้ยครับ
    aomiiz1224@gmail.com

    ขอบคุณครับ
    #1291
    0
  14. #1276 Stef (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 19:11
    เค้าขอ NC ตอนนี้ไรท์ยังส่งให้ไหม ฮือออ มาช้าไปสินะ เม้นละก็ขอชมหน่อยละกัน เป็นเรื่องแรกที่อ่านแล้วคาดเดาเหตุการณ์ล้วงหน้าไม่ออกว่าจะเกิดอะไรขึ้น มีการไขปริศนาทุกตอนซะด้วย ปกติเป็นคนชอบหนังแนวๆนี้อยู่แล้ว พอเจอเรื่องนี้ อ่านจบภายใน 2 วัน ซึ่งเป็นวันที่ต้องไปรร ด้วย เพื่อนแซวทุกวันนนนจ้าาาา แปบๆnc จนจะเรียกนี่ว่า หื่น แทนชื่อละ รักไรท์นะ /ประจบอ่อน ของNCเค้าโหน่ยนนย ทุกตอนเลยย เย่ kratip1464@hotmail.com
    #1276
    0
  15. #1253 dna (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 01:12
    เพิ่งมาอ่านค่ะ อ่านรวดเดียวจนถึงตอนนี้เลย สนุกมากค่ะไรท์ ทีแรกคิดว่าพี่แทจะรุก แต่กลายเป็นฟานี่รุกซะเยอะ555 แล้วก็แอบคาดหวังอยู่นิดนึงว่าจะจบแบบแทงสิกหรือเปล่า แต่จบแบบนี้ถือว่าโอเคค่ะ. สนุกมากจริงๆ

    #ขอncย้อนหลังจะทันมั้ย555 mangoseaandsky0022@gmail.com
    #1253
    1
    • #1253-1 Rainn (@flying-rain) (จากตอนที่ 29)
      18 ตุลาคม 2558 / 15:28
      ส่ง NC ให้แล้วนะคะ ^^
      #1253-1
  16. #1177 Gift (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2558 / 16:59
    ขอncหน่อยค่ะgiftyathimard@gmail.com

    #1177
    0
  17. #1131 H_SS (@hallppss) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2558 / 06:53
    ไรท์ต๋าาา ขอ NC หน่อยแน hall_love_s.k@hotmail.co.th
    #1131
    0
  18. #1127 iceblue (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 10:04
    ขอ nc ตอนนี้ทันมั้ยอ่ะ icenavyblue@hotmail.com
    #1127
    0
  19. #1123 loveonenight (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2558 / 15:47
    ไรท์อ่าขอ nc ตอนนี้ทันมั้ยเอ่ยยย



    เค้าอยากได้อ่า ขอ nc ด้วยนะจั๊บ



    namtam_sugar@hotmail.com
    #1123
    0
  20. #1113 natnichainton (@natnichainton) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 07:35
    natnichainton@gmail.com ขอ nc ทุกตอนเลยนะคะ พรีสสสสส~~
    #1113
    0
  21. #1110 Eye Hussarin (@iieyeeye) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 21:34
    ขอncค่ะ pim_eyez@hotmail.com
    #1110
    0
  22. #1109 Eye Hussarin (@iieyeeye) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 21:33
    pim_eyez@hotmail.com ขอ nc ค่ะะ
    #1109
    0
  23. #1107 TaeNy_SS (@pompam_ss) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 20:40
    ทำไมฟานี่หื่นอย่างงี้เนี้ยยย5555555 ขอncด้วยคนนะคะ pompam_taeny09@hotmail.com ขอบคุณค่ะ^0^
    #1107
    0
  24. #1101 Grace (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 01:37
    ขอNC ด้วยคนค่าาา>< nathita.1346@gmail.com
    #1101
    0
  25. #1096 Poppy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 09:16
    ขอ nc ด้วยงับ

    Poppy_city3@hotmail.com
    #1096
    0