Kill Me !! ❥ Kaido

ตอนที่ 7 : Kill Me | ทางที่เลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    6 ม.ค. 59
















 

 

มันคงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด ...

 

 

ใช่ ... นี่แหละดีที่สุดแล้ว ...

 

 

คยองซูคิดและมองกระเป๋าใบใหญ่สีดำสนิทที่วางอยู่ข้างตัว

 

 

กระเป๋าที่เขาก็รู้ว่าข้างในนั้นมันมีอะไรอยู่แม้ว่ามันจะปิดสนิท ...

 

 

เมื่อวันก่อนหลังจากที่คนตัวเล็กอาบน้ำล้างเนื้อตัวที่เลอะน้ำตาลจนหมดแล้วเผลอหลับไปโดยลืมเดินไปล็อคห้อง หลับไปได้แค่ไม่เท่าไหร่แอลก็เดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมกับโซ่ ... แม้จะขัดขืนแต่คยองซูก็ถูกล่ามไว้ให้อยู่ในห้องห้องเหมือนกับสัตว์เลี้ยง แน่นอนนั่นคือคำสั่งของจงอินอย่างไม่ต้องสงสัย

 

 

มันเป็นเหมือนการบังคับ ... ให้สัตว์เลี้ยงตัวเล็กตากลมโตนี่ต้องทำอย่างที่จงอินต้องการอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

 

 

วันถัดมาคยองซูก็ตอบตกลงเรื่องการมาส่งของให้จงอินแลกกับการที่จะได้มีชีวิตรอดทั้งตัวเขาและแม่ของเขาอย่างไม่คิดอะไรมากเพราะนั่นคือสิ่งที่เขาคิดจะทำอยู่แล้ว

 

 

สู้ไปยังไงก็แพ้ ... คนตัวเล็กพลาดตั้งแต่กลับมาเพื่อแก้แค้นคนที่เลวสุดขั้วอย่างจงอินแล้วล่ะ

 

 

แต่การเดินเข้าเส้นทางนี้ ... มันก็อันตรายไม่ได้ต่างกันเลยสักนิด

 

 

“ที่จริงกูไปส่งคนเดียวก็ได้” คยองซูพูดเรียบ ๆ และหันกลบมามองหน้าคนข้าง ๆ ตัวที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว

 

 

“ไม่กลัวตายรึไง” คำถามจากมินโฮที่กำลังขับรถถามขึ้นก่อนจะลอบมองคยองซูผ่านทางกระจกมองหลัง

 

 

“ถ้ากลัว ... จะกล้าไปดักยิงเจ้านายมึงไหมล่ะ” คนตัวเล็กตอบกลับอย่างไม่เดือนร้อนและตวัดสายมามองคนที่พูดประโยคเมื่อสักครู่นั้น

 

 

“หึ”

 

 

คำตอบนั้นดูจะถูกใจมินโฮกับกับแอลไม่น้อยเพราะทั้งสองคนต่างยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อเห็นท่าทีของคนตัวเล็ก

 

 

จริง ๆ ไปกันสามคนมันก็ดีแหละ แต่คยองซูแค่รู้สึกว่ามันอึดอัด จะทำอะไรก็ไม่สะดวก เพราะยังมีอีกสองคนที่ตามเขาไปด้วย

 

 

“นายให้กูสองคนทำงานนี้มานานแล้ว คิดจะมาแย่งกันรึไง” แอลถามเรียบ ๆ แต่เป็นการถามเล่นเสียมากกว่าเพราะดูจากสีหน้าแล้วร่างโปร่งนั่นก็ไม่ได้มีท่าทีโกรธหรือแสดงอาการไม่พอใจอะไรออกมา

 

 

“ต่อให้กูทำงานนี้ พวกมึงก็ได้เงินเท่าเดิมอยู่ดี”

 

 

“แยกกันส่งอาจจะไวกว่าด้วยก็ได้” มินโฮพูดและดีดนิ้วดังเป๊าะก่อนจะพยักหน้า

 

 

“ก็แล้วทำไมไม่ทำล่ะ” คยองซูมองมินโฮสลับกับแอลอย่างต้องการคำตอบ

 

 

ในเมื่อก็รู้ว่าทำแบบนั้นมันดีกว่าทำไมไม่ทำแบบนั้นซะ

 

 

“คิดว่านายจะยอมเหรอ ? ที่จะปล่อยให้มึงไปไหนมาไหนคนเดียว” คำตอบเรียบ ๆ จากปากของแอลทำให้คยองซูมีสีหน้าที่นิ่งไปเมื่อได้ยินชื่อของผู้ชายคนนั้น

 

 

นั่นสินะ ... จงอินไม่มีทางปล่อยให้คยองซูมีโอกาสหนีง่ายหรอก ๆ

 

 

แต่คยองซูขอถามว่าถึงจงอินปล่อยให้เขาไปไหนมาไหนคนเดียว แล้วคิดว่าคนตัวเล็กนี่จะกล้าหนีไปไหม ? ในเมื่อจงอินเองก็มีไพ่ตายอยู่ ...

 

 

ไพ่ที่ต้องแลกกับตัวของคยองซู ...

 

 

เพราะงั้น ... คยองซูถึงหนีไปจากจงอินไม่ได้

 

 

“แล้วหนีไปได้ไหมล่ะ”

 

 

คยองซูกัดฟันและพูดเสียงเบาราวกับกระซิบกับตัวเอง แต่ความเงียบสงบบนรถก็ทำให้ผู้ฟังอีกสองคนได้ยินคำพูดเหล่านั้นอย่างชัดเจน แอลมองมือเล็กกำแน่นขึ้นจนเส้นเลือดขึ้นก่อนจะมองสลับกับหน้าขาว ๆ นั่น

 

 

คยองซูน่ะเลือกที่จะกลับเข้ามาเป็นหมากในกระดานที่อันตรายนี้เองนี่นา

 

 

 

........

 

 

........

 

 

........

 

 

 

เอี๊ยด ...

 

 

คยองซูเงยหน้ามองกระจกข้างตัวเมื่อรถจอดสนิทที่เดิม โกดังเดิม ... มันน่าจะเป็นที่เดียวที่จงอินใช้ส่งยานรกพวกนี้ แต่ถ้าเป็นแบบนั้นคนตัวเล็กก็อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมไม่มีใครแจ้งตำรวจเลยสักคน

 

 

จะบอกว่าธุรกิจบ้า ๆ นี่ไม่มีใครหักหลังกันเลยอย่างนั้นหรอ ?

 

 

“ไม่กลัวคนที่มาซื้อ มันจะเอาไปบอกตำรวจหรือไงถึงมาติดต่อกันแต่ที่เดิม ๆ แบบนี้” เพราะความสงสัยจึงทำให้คยองซูหันไปหาคนข้างตัวอย่างต้องการคำตอบ มือเล็กถือกระเป๋าใบใหญ่กว่าขนาดตัวของตัวเองก่อนจะยู่หน้าเล็กน้อยเมื่อพบว่าน้ำหนักมันผิดจากที่คิดไว้มากโข

 

 

“ตราบใดที่ยังได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย ไม่มีใครพูดหรอก” แอลตอบเสียงเรียบและแย่งกระเป๋าไปจากมือของคยองซูมาถือไว้เอง

 

 

ขืนให้คนตัวเล็กนี่ถือมีหวังหล่นกระจายไม่เป็นท่าแน่

 

 

ทั้งสามคนเดินเข้าไปช้า ๆ อย่างไม่รีบร้อนเท่าไหร่อาจจะเพราะมาทันเวลาโดยไม่เลทเหมือนครั้งที่แล้ว และอีกอย่างคนที่มาติดต่อซื้อในครั้งนี้ก็ไม่ได้สำคัญอะไรมากมาย

 

 

“รอตรงนี้แหละ” แอลดึงแขนของคยองซูให้หยุดและคนตัวเล็กก็ทำตามอย่างว่าง่ายแม้จะสงสัยว่าทำไมคราวที่แล้วถึงไปยืนกันครบทุกคนแต่คราวนี้ส่งมินโฮเดินไปหาคนเดียว

 

 

คยองซูมองมินโฮที่เดินเข้าไปพูดกับคนที่สั่งของ จากระยะที่คนตัวเล็กยืนห่างพอสมควรทำให้ฟังไม่รู้เรื่องว่ามินโฮพูดอะไรกับผู้ชายคนนั้นบ้าง

 

 

และเพราะความสงสัยจนทนไม่ไหวทำให้คยองซูต้องเอ่ยปากถามแอลอย่างไม่เข้าใจ

 

 

“นี่ ... ทำไมคราวที่แล้วต้องเข้าไปยืนคุมขนาดนั้นแต่คราวนี้กลับไม่ต้องล่ะ”

 

 

“หึ แล้วมันเหมือนกันไหมล่ะ” แอลหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเหมือนกับรู้อยู่แล้วว่าต้องได้ยินคำถามนี้จากปากของคยองซูแน่ ๆ เพราะคิ้วที่ขมวดตลอดนั่นแหละที่ทำให้แอลรู้ว่าคนตัวเล็กนี่ต้องถามเขาแน่ ๆ

 

 

ดูเหมือนคำตอบนั้นจะไม่เคลียร์เท่าไหร่เพราะคิ้วของคยองซูก็ไม่ได้คลายออกจากกันแต่อย่างใด

 

 

“หมายความว่ายังไง ที่ว่าไม่เหมือน”

 

 

แอลหันมาสบตาคนตัวเล็กก่อนจะดึงคยองซูมาอยู่ข้างหน้าและชี้มือไปยังมินโฮกับผู้ชายที่อยู่ห่างออกไป

 

 

“มึงมองไปให้ดี ๆ”

 

 

“...”

 

 

“ผู้ชายคนนี้กับคนที่ชื่อมาร์ค ... อันตรายต่างกันแค่ไหน”

 

 

คยองซูมองตามไปก่อนจะใช้ความคิดผู้ชายคนนี้มากับลูกน้องเพียงแค่นิดเดียวและไม่ได้มีท่าทีอันตรายอะไรเลย แต่กลับมาร์คคราวนั้น ... ทั้งแววตาเจ้าเล่ห์และรอยยิ้มนั้นมันทำให้ยิ่งต้องระวังตัวโดยการเข้าไปพร้อมกันหลาย ๆ คนสินะ

 

 

ที่จริง ... การที่อันตรายสิ ... ที่ควรจะอยู่ห่าง ๆ ไม่ใช่เดินเข้าไปหลาย ๆ คนแบบนั้น คยองซูคิดและมองอย่างไม่เข้าใจ

 

 

หลังจากที่คุยกันจบฝั่งนั้นก็มองทางคยองซูเล็กน้อยและมินโฮก็หันตามมาก่อนจะส่งของไปให้ฝั่งนั้น และรับเงินแลกมาโดยที่ไม่ได้นับเหมือนเดิม จากนั้นทั้งสองก็พูดกันอีกเล็กน้อยก่อนจะต่างคนต่างแยกย้ายกันไปและมินโฮก็เดินกลับมาหาพวกเขา

 

 

แม้จะสงสัยว่าฝั่งนั้นมองมาที่เขาทำไมแต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไป คยองซูมองเงินในกระเป๋าที่ตุงแน่นไปหมดแทนและเงยมองมินโฮแทน

 

 

“ไม่นับเหรอ ?” คยองซูถามและมองกลับไปยังกระเป๋าอีกครั้ง จากประสบการณ์ครั้งที่ผ่านมาทำให้คยองซูรู้สึกว่าหากเงินหายไปอีกคนที่จะซวยก็คงไม่พ้นเขาอีกนั่นแหละ ครั้งก่อนเงินหลายแสนที่หายไปเขายังเอาคืนจากมาร์คไม่ได้เลย

 

 

ไม่ใช่ยังไม่ได้ลองแต่เขาไม่อยากโทรไปหามาร์คต่างหาก ... เพราะเขารู้สึกว่ามาร์คดูแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้

 

 

“นับแล้ว” เสียงที่ตอบกลับมาทำให้คยองซูหลุดจากความคิดและพยักหน้ารับส่ง ๆ

 

 

คนตัวเล็กละสายตาจากกระเป๋าใบใหญ่ก่อนจะเดินตามแอลและมีมินโฮกำลังเดิมตามหลังมาช้า ๆ

 

 

“ที่ถามน่ะ ...”

 

 

“...”

 

 

“เพราะคิดว่าเป็นงานของตัวเองแล้วรึเปล่า”

 

 

ขาเรียวชะงักไปเล็กน้อยกับประโยคนั้น คยองซูหยุดก่อนจะมองกลับหลังไปยังมินโฮที่มองมาด้วยสายตาเรียบ ๆ

 

 

“มะ ...”

 

 

คยองซูชะงักและอ้าปากค้างไว้ก่อนจะค่อย ๆ หุบลงช้า ๆ ปากที่กำลังจะปฏิเสธถูกสมองร้องค้านขึ้นมากระทันหันจนคนตัวเล็กลังเล ... สุดท้ายคยองซูก็หลบตามินโฮและไม่ตอบอะไรพร้อมกับก้าวขาเดินตามแอลต่อโดยพยายามไม่คิดอะไรอีก

 

 

คยองซูขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อในใจลึก ๆ สมองของคนตัวเล็กกลับกำลังคิดตามที่มินโฮพูด

 

 

และคำถามที่มันตามมาก็คือ ...

 

 

ตัวเขาน่ะ ...

 

 

เลือกทางเดินทางนี้แบบเต็มตัวแล้วใช่ไหม ?

 

 

 

 

 

 

---------------------------------------















 

 

“ทำงานดีนี่”

 

 

ประโยคเรียบ ๆ ถูกเอ่ยขึ้นโดยที่คนพูดไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองผม หรืออาจจะมองแต่เป็นผมเองนี่แหละที่เป็นฝ่ายไม่ได้มองหน้าเขา

 

 

แค่อยู่ในห้องเดียวกันผมยังอึดอัด

 

 

ผมไม่ได้ตอบอะไรออกไปนอกจากวางเอกสารทั้งหมดลงบนโต๊ะของเขาและกำลังหันหลังเพื่อที่จะจะเดินออกไปข้างนอก

 

 

ผมไม่อยากอยู่ใกล้เขาเลยสักนิด

 

 

“ไม่มีใครบอกหรือไงว่าเวลากูพูดด้วยให้ตอบรับ”

 

 

“ครับ ขอบคุณที่ชมว่าผมทำงานดี” ผมหันไปตอบตามที่เขาต้องการและมองสบตากับจงอินด้วยสายตาเรียบเฉย ๆ

 

 

สรรพนามที่เปลี่ยนไปของผมนี่มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอก ช่วงสองสามวันที่ผ่านมานี่ผมก็ใช้คำพูดแบบนี้กับเขามาตลอด ... ก็ตั้งแต่ผมตัดสินใจว่าผมจะก้าวเข้ามาในเส้นทางสีดำนี้นั่นแหละ

 

 

ในเมื่อตั้งใจจะทำอะไรแล้ว ผมก็ไม่อยากให้มีอะไรมาทำให้แผนการของผมมันติดขัด

 

 

“หึ”

 

 

จงอินไม่ตอบอะไรกลับการประชดนั่นแต่กลับไปสนใจเอกสารบนโต๊ะต่อ ผมไม่รู้หรอกว่าเขาทำอะไรและผมก็ไม่สนใจด้วย แต่เท่าที่ดูคงเป็นงานที่เหล่าคนโต ๆ เขาทำกันนั่นแหละเพียงแต่ของจงอินมันเป็นงานผิดกฏหมายก็เท่านั้น คงไม่แปลกถ้าจงอินจะทำงานเพราะอายุเขาก็มากกว่าพี่ชานยอลกับพี่เซฮุนสองคนนั้นอยู่ปีสาม จงอินก็คงจบมาแล้วหลายปี

 

 

ถ้าเทียบกับผม ผมก็แค่เด็กปีหนึ่งที่ในใบประวัติระบุว่าเสียชีวิตไปแล้วก็เท่านั้น

 

 

พอพูดถึงมหาลัยแล้ว ... ผมก็คิดถึงเพื่อน ๆ นะ ... พวกมันสบายดีกันหรือเปล่า ?

 

 

ช่างเหอะ ผมส่ายหัวให้กับความคิดเหล่านั้นและสนใจไปที่คนตรงหน้าแทน เมื่อเห็นว่าจงอินไม่ได้ตอบอะไรต่อและดูท่าจะไม่สนใจการมีตัวตนของผมแล้วด้วย ผมก็หันหลังเตรียมจะเดินกลับออกไป แต่เมื่อขาก้าวกำลังจะถึงประตูผมกลับชะงักอยู่แค่นั้น ...

 

 

และอะไรบางอย่างก็ทำให้ผมหันกลับมามองจงอินอีกครั้ง

 

 

“ผมขอแยกทำงานคนเดียวได้ไหม ?”

 

 

“มึงเป็นใคร”

 

 

ปากกาในมือคนตัวสูงถูกวางลงทันทีที่เขาพูดจบและสายตาคม ๆ ก็มองสบขึ้นมาจ้องหน้าผมนิ่ง ๆ ผมมองตาคู่นั้นกลับอย่างไม่เกรงกลัว ผมก็แค่พูดไปตามที่ใจคิดเท่านั้นเอง มันจะผิดอะไรล่ะแค่บอกว่าจะขอทำงานคนเดียว

 

 

“โด คยองซู”

 

 

ผมไม่ได้กวนตีนแต่ถ้าถามว่าผมเป็นใครผมก็มีแค่คำตอบนี้ที่จะให้

 

 

“หึ เพิ่งก้าวเข้ามาได้ไม่กี่วันก็คิดจะต่อรอง ? อย่าลืมว่างานที่มึงทำอยู่มันแลกกับอะไร”

 

 

“ผมไม่เคยลืม แต่ที่ผมพูดเพราะผมทำงานร่วมกับสองคนนั้นไม่ถนัด”

 

 

จงอินมองผมด้วยสายตาที่มีแววสงสัยเล็กน้อย แค่เล็กน้อยจริง ๆ เพราะเขาแทบไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลยถ้าผมไม่สังเกตุดี ๆ

 

 

“แอลกับมินโฮติดนิสัยไร้มารยาทมาจากคุณ”

 

 

ตาคมแข็งกร้าวขึ้นมานิดนึงเมื่อได้ยินคำว่าไร้มารยาทและเห็นว่าผมไม่มีท่าทีแสดงความเกรงกลัวเขาแม้แต่น้อย เหอะ ... ผมถูกเขาทำอะไรมาตั้งเยอะ กับแค่สายตาแข็ง ๆ นี่ไม่ทำให้ผมรู้สึกอะไรหรอก ดังนั้นผมจึงพูดต่อโดยไม่สนใจสายตาที่แทบจะบีบคอผมคู่นั้น

 

 

“พวกเขาไม่สนว่าลูกค้าจะต้องการอะไร เขาแค่ส่งของตามที่สั่งแต่ไม่มีปฏิสัมพันธ์กับลูกค้า ไม่มีการพบปะเจรจาและเพราะนิสัยอย่างนั้นมันทำให้งานไม่สามารถเดินหน้าไปไหนได้”

 

 

“กำลังหลอกด่า ?” จงอินถามเมื่อผมพูดเป็นนัย ๆ ว่านิสัยไร้มารยาททางสังคมของเขากำลังทำให้งานไม่เดินไปไหน

 

 

“ก็แค่พูดไปตามที่เห็น”

 

 

แม้ว่าในใจผมจะสั่งให้ตอบกลับไปว่าก็มึงมันไร้มารยาทจริง ๆ จะไม่ให้ด่าได้ยังไงแต่ผมก็เลือกตอบกลับไปแบบนั้นแทน

 

 

“ที่พูดมาต้องการอะไร”

 

 

“ผมก็แค่อยากให้มีการพบปะลูกค้าบ้าง มันอาจจะทำให้ยอดขายเราเพิ่มขึ้น” แม้ว่าผมไม่ชอบงานนี้เท่าไหร่แต่สิ่งที่ผมพูดมันก็เป็นความจริง

 

 

            “ก็พบอยู่ตลอด”

 

 

            “ผมหมายถึงการที่ไปนั่งคุยกัน ทานอาหาร หรือแค่กาแฟก็ได้”

 

 

            “ฮ่า ๆ นี่มึงคิดว่ากำลังเจรจาซื้อหุ้นหรือไง ? มึงก็เห็นนี่ว่าในกระเป๋านั่นมันมีอะไร” จงอินหัวเราะเสียงดังเหมือนเห็นเป็นเรื่องสนุกและพูดต่อซะยาวยืด

 

 

            “ก็เพราะแบบนั้นไง ผมถึงคิดว่าวิธีที่ผมพูดมันดีกว่าการไปซื้อขายในที่เดิม ๆ ของคุณ โดยที่ตำรวจจะมาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้” แต่ผมก็เถียงเขากลับไปอยู่ดี

 

 

            “แล้วซื้อขายในที่แจ้งแบบนี้มันปลอดภัยหรือไง” เสียงจงอินดูจะดุขึ้นเล็กน้อยจนผมสังเกตได้ แน่นอนแหละเขาคงไม่อยากให้ความคิดเสี่ยง ๆ ของผมทำให้งานของเขาพังทลายลงหรอกนะ

 

 

            “ผมรู้ว่ามันไม่ปลอดภัย ผมถึงอาสาจะทำคนเดียว”

 

 

            ใช่ทำคนเดียวมันสะดวกและดีต่อตัวเองด้วย

 

 

            “ถ้ามึงพลาด ... คิดว่ากูจะเสียรายได้ขนาดไหน ?”

 

 

            “ถ้ามันพลาด ... ผมจะไม่สาวมาถึงคุณแน่ ๆ ... ชีวิตแม่ผมอยู่ในมือคุณ”

 

 

            จงอินเริ่มเอนหลังลงและมองผมด้วยท่าทางสบาย ๆ อาจจะเพราะข้อเสนอที่น่าสนใจ และแน่นอนว่าข้อเสนอดังกล่าวจงอินเป็นฝ่ายได้เปรียบอย่างไม่ต้องสงสัย

 

 

            ถ้ามันสำเร็จ จงอินจะขยายกลุ่มลูกค้าไปได้มากขึ้น ... แต่แน่นอนว่างานนี้มันก็เสี่ยงพอสมควรเพราะมันโจ่งแจ้งเกินไป แต่ถ้ามันผิดพลาดผมจะเป็นคนรับผิดชอบทุกอย่างด้วยตัวเอง

 

 

            ผมกล้า ... เพราะทุกอย่างต้องมีการลงทุน

 

 

            “มินโฮกับแอลไม่เห็นด้วยกับผม แต่ถ้าเป็นคำสั่งของคุณเขาก็คงไม่ขัด”

 

 

            “มันเสี่ยงเกินไป”

 

 

            “ผมก็ไม่ได้อยากที่จะเสี่ยง แต่ถ้าสองคนนั้นไม่เห็นด้วยผมก็พร้อมที่จะทำคนเดียว” ผมตอบกลับไปด้วยสายตาที่แน่วแน่จนจงอินชะงักและมองผมเหมือนจับพิรุธ

 

 

            “มึงคิดอะไรอยู่กันแน่” จงอินถามและจ้องตาผมด้วยความสงสัยทำให้ผมชะงักเมื่อคำถามมันจี้ใจผมเข้าจัง ๆ

 

 

            “...”

 

 

            ผมคิดอะไรงั้นหรอ ? ก็ ... ก็เปล่านี่

 

 

            “กูถาม”

 

 

            “เปล่า” ผมรีบตอบกลับไปเพื่อไม่ให้มีพิรุธ แต่จงอินไม่ใช่คนโง่การที่ผมเงียบไปหลายนาทีมันย่อมทำให้เขาสงสัยอย่างแน่นอน

 

 

            “คิดจะหนีหรือไง ?”

 

 

            คำถามนั้นทำให้ผมอยากหัวเราะดัง ๆ สักที เขาคิดว่าผมหนีไปไหนได้ยังงั้นเหรอ ? ในเมื่อเขามีสิ่งที่จะมาขู่ผมได้ทุกอย่าง ... ผมยิ้มออกมาอย่างสมเพสตัวเองนิด ๆ และตอบกลับไปด้วยเสียงที่เบา

 

 

            “ถ้าผมหนีไปจากคุณได้ ... ผมคงไม่ทำงานนรก ๆ แบบนี้”

 

 

            “...”

 

 

            “อีกอย่าง ... ต่อให้สิ่งที่ผมทำมันจะเสี่ยงแค่ไหน ถึงผมเป็นอะไรไปมันก็ไม่มีผลเสียกับคุณอยู่แล้วนี่”

 

 

            ร่างกายผมมันเหมือนกับหมากตัวนึงของเขาอยู่แล้ว ไม่ใช่หรอ ? ... ผมคิดต่อในใจไม่ได้พูดออกไป

 

 

            “...”

 

 

            “ต่อให้ผมตาย มันก็ยังไม่กระทบกับงานของคุณเลย”

 

 

            “หึ”

 

 

            จงอินหัวเราะและเงียบพร้อมกับมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ผมไม่ชอบ แต่ก็นั่นแหละผมทำอะไรไม่ได้อยู่ดีแม้ว่าอยากจะควักตาคู่นั้นออกมาบีบเล่นก็ตาม

 

 

            “ก็ได้...”

 

 

            “...”

 

 

            “กูจะให้มึงทำอย่างที่มึงบอก”

 

 

            ประโยคนั้นทำให้ผมยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้จงอินสงสัยอะไรอีก ก็ ... มันไม่ได้มีอะไรนี่นา J

 

 

            “แต่ถ้ามึงคิดจะหนี ...”

 

 

            ...

 

 

            ...

 

 

“กูคงไม่ต้องบอกใช่ไหม ? ... ว่าครอบครัวของมึงจะเป็นยังไงต่อ”

 

 

 

 

 

 

 

{ F }

น้องคยองทำอะไรแปลก ๆ อีกแล้ว เราไม่สบายใจเลยยยยยยยยยยย เรื่องนี้คยองถูกกระทำอย่างมากมายมหาศาลจนนิสัยและความคิดเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ได้โปรดอย่าด่าที่ไรท์เตอร์ไม่ปราณีน้องคยอง ฮ่า ๆ นี่ปรับบทสำหรับเวอร์ชั่นฟิคแล้ว ถ้าเป็นเวอร์ชั่นนิยายจะต้มให้เดือดยิ่งกว่านี้อีก (อ้าว)

ไม่สนุกกันแล้วเหรออออออ หายกันไปไหนหมด งื้อออออออ คอมเม้นและติดแท็ก #fickillme ให้กันบ้างน้า ยิ่งมีเม้นมีแท็กเค้าก็ยิ่งมีกำลังใจนะเออ

 

 


 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

481 ความคิดเห็น

  1. #473 REAL LIFE IS NOT LIKE THAT (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2560 / 22:00
    เราเดาไม่ถูกว่าแผนคยองคืออะไรจริงๆ ตั้งใจจะทำไรอะตัวเล็กกกกก
    #473
    0
  2. #454 Kyss (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 23:40
    คยองนี่ฉลาดอะ นางร้ายเหมือนกันนะ
    #454
    0
  3. #400 ` PuGun. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 17:17
    คยองจะทำไรอัลไลลูกกกกกกกกกก
    #400
    0
  4. #275 ディオー (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 01:23
    ตายๆ คยองจะทำอะไรอีกละ
    #275
    0
  5. #259 MookMark (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 01:37
    คยองคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย
    #259
    0
  6. #234 lufian (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 13:27
    หึหึ คยองหนูสู้ๆนะ555555555
    #234
    0
  7. #233 lufian (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 13:26
    หึหึ คยองหนูสู้ๆนะ555555555
    #233
    0
  8. #187 darlingKaDee (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 19:13
    โอ๊ยดี ชอบคยองแบบแบดๆ แบดให้จงอินมันกลัวเลยลูก คยองจะทำอะไรอีกกก
    #187
    0
  9. #165 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 16:11
    คยองคิดจิทำอัลไล แต่ถ้าทำอะไรที่จงอินล่มจม เราก็จะ #ทีมคยอง เราหมั้นไส้จงอิน
    #165
    0
  10. #164 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 16:10
    คยองต้องเป็นคนแข็งกระด้างกว่าเดิมแน่ๆเลย แต่ก็ดีละ เข้มแข็งลูก สู้วววว
    #164
    0
  11. #163 Tfiom Kati (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 08:07
    คยองจะทำอะรัยอ่าาาาา
    #163
    0
  12. #162 akashi.sama (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 02:04
    คยองคิดจะทำอะไรน่ะ ดูมีพิรุธ แต่เราว่าคงไม่หนีแน่ๆ น่าจะทำอย่างอื่นมากกว่า เป็นสายให้ตำรวจ???
    #162
    0
  13. #161 Llynn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 22:38
    ตื่นเต้นสุดๆอ่ะไรต์ สู้ๆน้า ครั้งหน้าขอแบบเต็มๆ
    #161
    0
  14. #160 Elppa'Fernnyy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 20:31
    ต่อเร้วววววว
    #160
    0
  15. #159 mew2233 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 20:29
    สนุกค่า แต่ขอจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งน้าไรท์ TT แต่ก็รู้สึกหนทางดูยากมากที่จะจบสวยงาม เพราะจงอินเป็นซะแบบนี้
    #159
    0
  16. #158 E_Rung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 18:48
    จงอินคนใจร้ายยยย แล้วคยองซูคิดจะทำอะไรกันแน่ หนูดูมีลับลมคมใน
    #158
    0
  17. #157 E_Rung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 21:22
    เราว่าแอลนี่แปลกอ่ะ คิดอะไรกับคยองซูแน่ๆเลยใช่ไหม
    #157
    0
  18. #156 akashi.sama (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2558 / 02:49
    ชอบแอลอ่ะ ไม่รู้ทำไม งื้ออออ เป็นพระเอกแทนจงอินเลยเถอะ ไม่ก็เอาพี่มาร์คเป็นพระเอกก็ได้
    #156
    0
  19. #155 mew2233 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 22:49
    มาร์คก็ดูไม่น่าไว้ใจให้ฝากฝังลูกก้อนไว้ได้ แต่จงอินก็เลวเกินไปเช่นกัน ชีวิตคยองซูลูกแม่น่าสงสารไปแล้ว ฮืออออออ
    #155
    0
  20. #150 Hashiyama Aiiro (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 20:25
    น่านไง คยองซูเริ่มแล้ว คยองซูสาวน้อย(?)ส่งยา 555 รออ่านอยู่นะค่ะ
    #150
    0
  21. #149 YeolyNan (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 15:11
    แบบนี้นี่มองไม่เห็นทางที่จะรักกันได้เลนแฮะ แทบจะฆ่ากันตายย แถมจงอินก้ใจร้ายกับคยองมากด้วย ทุกอย่างเลย จะรักกันไงอ่ะ หรือไม่รักกัน อดสู
    #149
    0
  22. #148 Llynn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 05:24
    ไปหามาร์คเลย เดี๋ยวๆ555
    #148
    0
  23. #147 นะคะนะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 01:24
    เห้ยยยยย สนุกกกกก รอนะคะ สู้ๆๆๆๆ
    #147
    0
  24. #146 Mossy Lovelyz (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 23:56
    แอลแปลกๆอะชอบคยองแน่ๆ(มโน)5555
    #146
    0
  25. #144 Kaserr (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2558 / 21:24
    คยองซูเด็กส่งขิองงง ดี๊ดี
    #144
    0