Kill Me !! ❥ Kaido

ตอนที่ 6 : Kill Me | บีบคั้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 801
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    5 ม.ค. 59
















 

 

          Kyungsoo Scene

           

 

 

 

            “ปล่อยดิวะ !” ผมพยายามสะบัดแขนออกจากเกาะกุมของไอ้พวกบ้าตรงหน้าที่ผมรู้ชื่อมันแล้วว่าชื่อมินโฮกับแอล

 

 

            ก็ไอ้บ้าสองคนที่ขับรถไปส่งของกับผมเมื่อวานนั่นแหละ

 

 

            ไร้เสียงตอบกลับจากบุคคลทั้งสองผมจึงเลิกที่จะสั่งให้ปล่อยและพยายามขืนตัวเองไว้แทน แต่ก็ไม่เป็นผลฝั่งสองคนมันย่อมมีแรงมากกว่าคนเดียวอยู่แล้ว อย่างว่าแต่สองคนเลยแค่คนเดียวแต่ตัวอย่างกับยักษ์แบบนี้ก็ลากผมได้แล้วเหมือนที่มินโฮเคยทำกับผมนั่นไงล่ะ

 

 

            “ปล่อย !!!!!

 

 

            ตุบ !

 

 

            มือที่ลากตัวผมให้มายังห้องนี้ปล่อยลงเมื่อถึงที่หมายและผมก็ลงไปกองกับพื้นเรียบร้อยเพราะผมมัวแต่ขืนตัวไว้และไอ้แรงที่ปล่อยแบบไม่บอกไม่กล่าวก็ทำให้ผมหน้าทิ่มลงไปที่พื้น

 

 

            ผมไม่เข้าใจว่าบ้านนี้มันเป็นขุมนรกหรือยังไง ! ทั้ง ๆ ที่ผมก็ทำงานให้แลกกับความปลอดภัยของแม่แล้วพวกมันยังต้องการอะไรอีก จะโขกสับผมทุกวันเลยใช่ไหม

 

 

            “เงินไม่ครบ”

 

 

            ผมเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากเจ้าของรองเท้าสลิปเปอร์สีขาว ผมมองคนตัวสูงตรงหน้าที่ผมเกลียดแสนเกลียดก่อนจะหาวออกมาเบา ๆ และจ้องเขาอย่างหาเรื่อง

 

 

            แค่นี้น่ะหรอ ? ที่ลากผมมาตั้งแต่เช้า

 

 

            นี่มันหกโมง !!!!! รอให้มันสายกว่านี้ค่อยเรียกมาพูดไม่ได้หรือไง !

 

 

            “หายไปห้าแสน”

 

 

            “แล้วผิดที่กูหรือไง !” ผมตะโกนถามก่อนจะลุกขึ้นยืนช้า ๆ

 

 

            “หึ ๆ”

 

 

            ผมนั่งลงบนเก้าอี้อย่างใส่อารมณ์ อยากพูดอะไรนักก็พูดมาเลย ! ผมจะนั่งฟังให้ก็ได้ก็เล่นลากมาแล้วนี่

 

 

            มันใช่ความผิดของผมหรือเปล่าที่จะถูกโกง ? ก็เล่นซื้อกันเป็นจำนวนมากมายขนาดนั้นแล้วก่อนจะกลับก็ไม่นับให้ดี ไม่สิ ... คงนับได้หรอกเป็นปึก ๆ ขนาดนั้นน่ะ

 

 

            “งานแรกก็ได้เรื่องเลย”

 

 

            “กูไม่ได้อยากทำตั้งแต่แรกแล้วมึงก็รู้” ผมเถียงและยกมือขึ้นมากอดอกจ้องคนตัวสูงที่กำลังโยนความผิดทั้งหมดมาให้ผม พูดเหมือนผมเสนอทำงานนี้เองทั้ง ๆ ที่ผมไม่ได้อยากทำเลยสักนิด

 

 

            “แต่มึงต้องทำ”

 

 

            “...”

 

 

            “แล้วก็ควรทำให้มันดีด้วย” จงอินพูดเรียบ ๆ และเดินมานั่งลงตรงข้ามกับผมโดยที่ไม่ได้แสดงท่าทีโมโหอะไรออกมาเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่เงินบางส่วนจากการซื้อขายมันหายไป

 

 

            “แล้วจะให้ทำยังไง !” ผมถามด้วยเสียงแข็ง ถ้าเป็นปกติผมคงไม่กล้าใช้น้ำเสียงแบบนี้เท่าไหร่เพราะยังไงจงอินก็มีแม่เป็นข้อต่อรอง แต่ตอนนี้คงเพราะอารมณ์ง่วงบวกกับการต้องมาฟังเรื่องที่ไม่ใช่ความผิดของตัวเองกลับทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิดจนกล้าที่จะขึ้นเสียงกับคนตรงหน้า

 

 

            “ก็ไปเอามาสิ ส่วนที่เหลือน่ะ”

 

 

            “หะ” ผมทวนคำอย่างไม่เชื่อหูเมื่อได้ยินอย่างนั้น

 

 

            เขาพูดเหมือนตอนนี้มาร์คกำลังเดินเล่นอยู่ในบ้านหลังนี้และผมสามารถเดินไปหามาร์คพร้อมว่า นาย ๆ เอาเงินอีกห้าแสนมานะง่าย ๆ ยังงั้นแหละ ถ้ามันง่ายขนาดนั้นทำไม่ทำเองซะเลยล่ะ

 

 

            “มันง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง”

 

 

            “ก็ไม่น่าจะยาก ... ถ้าเป็นมึง” จงอินพูดและยิ้มมุมปากแบบเดิม แบบที่ผมไม่ชอบและเกลียดมาตลอดนั่นแหละ

 

 

            “หมายความว่ายังไง ?”

 

 

            “มินโฮบอกว่าลูกน้องคนสนิทของจงแดถูกใจมึง”

 

 

            “แล้วมันเกี่ยวกันยังไง ...” ผมถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ มาร์คชอบผมแต่เงินทั้งหมดก็เป็นของจงแดไม่ใช่หรือไง ที่จริงปล่อยผ่านไปเลยก็ไม่น่าจะเสียหายอะไร เพราะจงอินก็ดูไม่ได้มีท่าทีทุกข์ร้อนอะไรเลยกับเงินที่หายไป ผมว่ามันจงใจที่จะหาเรื่องผมมากกว่า

 

 

            “ก็ ... ” จงอินยิ้มนิด ๆ ก่อนจะพูดเว้นช่วงหายใจระยะหนึ่ง

 

 

            “...”

 

                                                

            “มาร์คมันคงกล่อมให้จงแดยอมคืนมาได้ง่าย ๆ หลงมึงซะขนาดนั้น ...”

 

 

            ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรออกไป นึกอยากหัวเราะให้กับความคิดของคนตรงหน้า มาร์คหลงผม ? เหอะ ! หมอนั่นอาจจะทำไปแค่หยอดเล่น ๆ ก็ได้ และผมไม่คิดจะเอาคนที่อยู่ในวงการแบบนี้มาเป็นแฟนหรอกนะ !

 

 

            “อ่อ ... ไม่ก็ ... ลองเอาร่างกายเข้าแลกสิ เผื่อมึงจะได้สบายไปทั้งชาติเลยไง”

 

 

            ซ่า ....

 

 

            ไม่ต้องให้พูดซ้ำกาแฟบนโต๊ะทำงานของคนตรงหน้าถูกผมยกและสาดไปยังหน้าคม ๆ นั่นทันทีโดยที่ผมไม่ได้สนเลยสักนิดว่ากาแฟแก้วนั่นมันยังร้อนอยู่หรือไม่ ร้อนสิดีเผื่อว่าความร้อนในถ้วยกาแฟจะทำให้จงอินรู้ตัวซะมั่งว่าคำพูดที่ออกมาแต่ละคำมันหยาบคายและดูถูกผมมากขนาดไหน

 

 

            “ไม่มีใครมีความคิดต่ำ ๆ ได้เท่ามึงหรอก” ผมพูดทิ้งท้ายก่อนจะกระแทกแก้วกาแฟลงกับโต๊ะและลุกขึ้นยืนมองจงอินที่หัวเราะออกมาเบา ๆ

 

 

            “ทำอะไรไม่คิดถึงผลที่จะตามมาอีกแล้ว”

 

 

            “...”

 

 

            ฟึบ !

 

 

            แขนผมถูกกระชากอย่างแรงส่งผลให้ตัวผมถูกดึงกึ่งลากเข้าไปใกล้ ๆ ร่างสูงนั้นอย่างไม่ทันตั้งตัว มือหนาบีบปลายคางผมจนร้องออกมาเบา ๆ นมจืดที่ใช้ผสมกับกาแฟจากเหยือกเล็ก ๆ ที่วางอยู่คู่กันถูกกรอกเข้ามาในปากผมจนสำลัก

 

 

            “กินมันเข้าไป !” เสียงเย็น ๆ พูดตามหลังจากโยนเหยือกเล็กที่สูงกว่าแก้วนิดเดียวนั่นทิ้งลงไปที่พื้นแล้วหันไปคว้าถ้วยน้ำตาลขึ้นมาถือไว้แทน

 

 

            ผมพยายามดิ้นจากการถูกล็อคตัวแบบนั้นแต่แรงของผมกับเขามันต่างกันเกินไป น้ำตาลถูกเทลงบนหน้าผมพร้อมกับมือหนาที่ยัดมันลงมาในปากผมก่อนจะเขย่าจนน้ำตาลพวกนั้นไหลผ่านลำคอลงไป

 

 

            “แค่ก ๆ” ผมสำลักออกมาเมื่อรสชาติหวานบาดลิ้นมันกำลังทำให้ผมจะเป็นบ้า เม็ดสีขาวละเอียดเล็ก ๆ นั้นกำลังละลายตัวช้า ๆ ในปากผมที่กำลังสำลักอย่างเป็นเอาตาย

 

 

            จงอินดึงคอเสื้อผมให้กว้างขึ้นเขาลูบไปที่ลำคอผมซึ่งมีพลาสเตอร์ปิดนั่น ก่อนจะดึงพลาสเตอร์ออกเผยให้เห็นรอยและความช้ำเป็นจ้ำตรงลำคอ เขาผลักผมลงกับพื้นก่อนจะจิกหัวผมให้เงยหน้ามองเขา

 

 

            “รอยที่คอยังไม่หายดี ... หาเรื่องจะทำเพิ่มอีกแล้ว”

 

 

            “ยะ ... อย่า ... นะ แค่ก ๆ” ผมร้องห้ามเมื่อคิดว่าเขากำลังจะทำแบบวันนั้นอีก

 

 

            ผมรู้สึกหายใจติดขัดและสำลักหนักขึ้นเมื่อรสหวานมันบาดคอและไหนยังมีเม็ดเล็ก ๆ ของน้ำตาลติดอยู่ในลำคอผมเต็มไปหมด มันจะไม่มีปัญหาเลยถ้าผมไม่ได้ถูกบังคับให้กินนมจืดนั่นเข้าไปก่อน แค่นมรสจืดก็ทำให้คอผมเฝื่อนมากพอแล้วพอมีอย่างอื่นตามมามันยิ่งทำให้แย่หนักลงไปอีก

 

 

            “หึ ... สำลักเหรอ ? ”

 

 

            “แค่ก ๆๆๆๆ” ผมทั้งสำลักและจับแขนเขาไว้ ยิ่งพยายามดิ้นมากเท่าไหร่ก็ยิ่งเจ็บ หนังศีรษะเหมือนจะแยกร่างผมออกจากกันได้เมื่อเขากำลังดึงรั้งจนผมต้องยืนขึ้นตามด้วยความเจ็บปวด

 

 

            “อยากได้ไหมล่ะน้ำน่ะ ...” จงอินพูดและยิ้มให้ผมอย่างชั่วร้าย แววตาที่เขามองมามันทำให้ผมรู้สึกกลัวเขาขึ้นมานิด ๆ ...

 

 

            ผมไอจนน้ำหูน้ำตาไหลออกมาเต็มไปหมด ทั้งแสบตาทั้งแสบคอ ผมเริ่มกลัวมากจริง ๆ เพราะผมไม่เคยเห็นจงอินโมโหขนาดนี้ และเมื่อดูจากสายตาเขาผมคิดว่าเขาในตอนนี้สามารถฆ่าผมทิ้งได้อย่างไม่ลังเล

 

 

          “เดี๋ยวจะเอาน้ำให้”

 

 





 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ก็อก ๆ ๆ

 

 

            สงครามทางสายตาระหว่างผมกับเขาหยุดชะงักเมื่อมีเสียงเคาะประตูสองสามครั้งก่อนที่ประตูบานนั้นจะถูกเปิดออกโดยลูกน้องของจงอิน

 

 

จงอินละสายตาจากผมที่เละยิ่งกว่าโจ๊กและปล่อยเส้นผมที่เขาจิกไว้จนผมปวดหัวไปหมด เขาหันไปมองผู้มาใหม่ที่เดินเข้ามาในห้องด้วยสีหน้านิ่ง ๆ

 

 

            “ใครสั่งให้เข้ามา” คำถามแรกถูกส่งตรงไปยังแอลที่เดินเข้ามาในเวลาผมกำลังจะถูกจงอินฆ่าตายอยู่ร่อมร่อ ผมรู้สึกดีใจลึก ๆ ที่เขาเข้ามาก่อนที่ผมจะได้รู้ว่าไอ้จะเอาน้ำให้ของจงอินมันหมายความว่าอะไร

 

 

            สายตาแอลดูแปลกใจเล็กน้อยกับสภาพข้าวของภายในห้องที่เรียกได้ว่าเละพอสมควร ไม่ต้องบอกก็คงพอจะเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะจากสภาพกาแฟบนตัวของจงอินและข้าวของที่กระจายเต็มพื้นพร้อมกับผมที่นั่งอยู่ในสภาพเละ ๆ นี่ตงเป็นคำตอบได้ดีว่าถ้าแอลเข้ามาช้ากว่านี้เขาอาจจะได้เห็นศพของผมแทนที่จะเห็นผมในสภาพร่อแร่แบบตอนนี้

 

 

            “มีคนมาขอพบครับนาย”

 

 

            แอลมองสบตาผมแวบนึงก่อนจะหันหนีและเลิกสนใจของรอบ ๆ ตัวพร้อมทั้งบอกจุดประสงค์ของการเข้ามาในจังหวะนี้ให้จงอินรู้

 

 

            “บอกว่ากูทำธุระเสร็จเมื่อไหร่กูจะลงไป” จงอินพูดเสียงเรียบและหันสายตากลับมามองยังผมที่กำรอบคอตัวเองไว้

 

 

ผมเริ่มจะหายใจไม่ออก มันรู้สึกเหนียวหนืดและหวานในคอไปหมด

 

 

            “แต่คนที่มาขอพบ เป็นคุณยุนโฮนะครับ”

 

 

            กึก

 

 

            จงอินชะงักเมื่อได้ยินชื่อนั้นและยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อย ยิ้มในแบบที่ผมก็ไม่รู้ว่าเขาพอใจหรือไม่พอใจ จงอินมองผมที่จ้องเขาตอบอย่างไม่ยอมแพ้ก่อนจะพูดกับผมด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ใดใดทั้งสิ้น

 

 

            “มึงนี่มันโชคดีตลอดเลยนะ มายคยองซู ...”

 

 

            “...”

 

 

            ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ผมรู้สึกอยากกินน้ำล้างคอมากและไม่พร้อมจะต่อเถียงด้วยวาจาร้ายกาจอะไรทั้งนั้น ถ้าใครลองมากินน้ำตาลทรายขาวเข้าไปเป็นถ้วย ๆ แบบผมคงจะรู้สึกคลื่นไส้เหมือนผมนี่แหละ ถึงผมจะไม่ได้พูดอะไรแต่ก็ยังมองเขาด้วยสายตาวาวโรจน์เหมือนเดิม ผู้ชายคนนี้เขาทำกับผมมากเกินไป เขาทำร้ายผมเกินไปแล้ว !

 

 

            ผมเกลียดคำว่ามายคยองซูจากปากของเขา !

 

 

            “บอกว่าฉันขอเวลาอาบน้ำล้างตัวสักสิบนาที ...”

 

 

            จงอินพูดกับแอลแต่สายเขาก็ยังไม่ได้ละหนีจากผมไปไหนเช่นเดียวกับที่ผมจ้องเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

 

            “...”

 

 

            “ส่วนไอ้สัตว์เลี้ยงนี่ ...”

 

 

            “...”

 

 

            “ลากไปขังที่ห้องแล้วก็ล่ามขา ... อย่าให้เป็นบ้าขึ้นมาอีก”

 

 

 







 

 

----------------------------------------------------



 

 
 

 






 

            “ไปทำท่าไหนล่ะ ถึงเละแบบนี้”

 

 

            “ไม่ต้องยุ่งหรอก” ผมพูดเรียบ ๆ และนั่งลงเช็ดหัวให้แห้งพร้อมทั้งเอาไดร์มาเป่าและไม่สนใจที่จะตอบคำถามจากปากของแอลนั่น

 

 

หลังจากที่ถูกพาออกมาจากห้องของจงอินผมรีบหาน้ำดื่มตามเข้าไปล้างคอหลาย ๆ อึกจนผมกลัวว่าตัวเองอาจจะบวมน้ำตายแทนซะก่อนก็ได้ แล้วผมก็เดินกลับห้องมาคว้าผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำทันทีโดยไม่ได้สนใจว่าแอลจะเดินตามผมมาเข้ามาในห้องหรือเปล่า ... แต่พอผมออกมาจากห้องน้ำผมก็เห็นเขานั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ ... บนเตียงของผม

 

 

            “หึ ... ก็แค่อยากรู้ว่าลูกหมาตัวเล็กแค่เนี้ย เอาอะไรไปสู้กับนาย”

 

 

            “ฉันไม่ใช่หมา” ผมหันไปมองเขาด้วยสายฉุนเล็ก ๆ แต่ก็ไม่ได้อาละวาดหรือทำอะไรออกไป บอกตามตรงนะ ผมยังเหนื่อยกับการปะทะกับจงอินอยู่เลย จะให้มาปะทะกับแอลอีกคนผมไม่เอาด้วยหรอก

 

 

            แอลหัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนและผลักหัวผมจนหน้าแทบจะทิ่มลงไปกับพื้น ผมเงยหน้าขึ้นมาพร้อมทั้งกำหมัดแตรียมจะตอบโต้เต็มที่ ผมว่าจะไม่ตอบโต้แล้วนะแต่นี่มันชักจะเกินไปแล้ว ! เข้ามาในห้องผมแล้วยังทำร้ายผมอีกงั้นหรอ ?

 

 

แอลทำหน้านิ่ง ๆ มองผมที่กำหมัดแน่นอย่างไม่แสดงอารมณ์อะไรแล้วจากนั้นเขาก็เดินออกไปจากห้องผมโดยไม่ได้สนใจผมที่กำลังไม่พอใจเขาอยู่เลยสักนิด อะไรของมันเนี่ย !!!! ผมมองตามไปจนประตูห้องถูกปิดลง แต่ผมก็ไม่ได้เดินตามไปล็อกประตูหรอก

 

 

เพราะถึงผมล็อก ... พวกนั้นก็มีกุญแจอยู่ดี

 

 

            ชีวิตผมในบ้านหลังนี้มันอันตรายทุกวินาทีเลยว่าไหมล่ะ ?

 

 

            จะว่าไปตอนที่ไปส่งของด้วยกันมินโฮเคยบอกผมว่าเขาทำงานที่นี่มาหลายปีแล้วซึ่งก็น่าจะเหมารวมถึงแอลด้วย ... แต่น่าแปลกที่ผมไม่เคยเห็นหน้าพวกเขามาก่อนเลย

 

 

            ถึงแม้จะไม่อยากพูดถึงอดีตที่เลวร้ายเท่าไหร่ แต่ผมก็ต้องพูดจริง ๆ ว่าวันที่พวกลูกน้องของจงอินข่มขืนผม ... ผมจำได้ว่าไม่มีสองคนนี้รวมอยู่ในกลุ่มนั้นแน่ ๆ เพราะพวกที่ข่มขืนผม ผมจำหน้าพวกมันได้ทุกคน !

 

 

            ผมอยากจะฆ่ามัน !!!! ฆ่าไอ้พวกนั้น ฆ่าจงอิน !!!!!

 

 

            แต่ทำไมพอถึงเวลาที่จะฆ่าผมกลับไม่กล้าทุกที !!

 

 

            “โอ้ย !

 

 

            ผมทึ้งหัวตัวเองอย่างหงุดหงิด และวางไดร์เป่าผมไว้ข้างลำตัวก่อนจะกระแทกตัวลงนอนแรง ๆ ให้หายหงุดหงิด เวลาผมคิดถึงเรื่องนั้นทีไรมันก็เหมือนกับว่าผมยอมปล่อยให้ความทรงจำที่แย่ ๆ เหล่านั้นไหลกลับมาหลอกหลอนตัวผมเองอีกครั้ง

 

 

            อ่า ... ให้ตายสิ ... อุส่าหยุดใช้ไปสักพักแล้วนะ

 

 

            ผมคิดอย่างหงุดหงิดและลุกไปหยิบยาแก้เครียดบนโต๊ะตัวเล็กขึ้นมาใส่ปากก่อนจะดื่มน้ำตามลงไปอีกครั้ง ดักไว้ก่อนดีกว่า ... ผมว่าอีกสักพักผมคงจะปวดหัวมากแน่ ๆ เพราะทุกครั้งที่ผมเครียดทีไรหัวผมมันเหมือนจะระเบิดตลอดเวลาเลย

 

 

            ผมกลับมานั่งลงบนเตียงอย่างเดิมก่อนจะนึกเรื่องอื่นแทนเรื่องเครียด ๆ พวกนั้น การปะทะกันของผมกับจงอินวันนี้มันทำให้ผมรู้อีกอย่างก็คือผู้ชายคนนั้นน่ากลัว ... จริงอยู่ที่ผมโดนมาสารพัดแต่ผมไม่เคยเจอกับเขาตรง ๆ แบบนี้ การที่ผมโดนเขาทำวันนี้ทำให้ผมรู้ว่าเขาฆ่าผมได้อย่างที่ปากพูดจริง ๆ

 

 

            แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมกลัวเท่ากับเรื่องของแม่ ... ถ้าเขาไม่พอใจในสิ่งที่ผมทำ ...

 

 

แม่ของผมคง ...

 

 

เหอะ ... ผมกลับมาอยู่ในวังวนแบบนี้อีกแล้วสินะ เป็นหมากตัวนึง ... ให้จงอินใช้ได้ตามใจชอบ ตอนแรกผมมาอย่างมาดมั่นและไม่กลัวเขาเลยสักนิดแต่พอรู้ว่าเขารู้ที่อยู่ของแม่ทุกอย่างมันก็รวนไปหมด กำแพงความปลอดภัยของแม่ที่ผมสร้างไว้โดยการให้แม่ไปอยู่กับป้าเหมือนถูกเขาทำลายออกช้า ๆ และจ่อปืนเล็งไปตรงนั้น

 

 

ผมสู้เขาไม่ได้เหมือนเดิม

 

 

ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากสู้ หรือไม่เคยลองสู้ แต่เพราะผมกลัว ... กลัวว่าเขาจะฆ่าแม่ผมขึ้นมาจริง ๆ

 

 

จงอินมันชั่วช้าเกินกว่าคนทั่วไป เขาทำอะไรก็ได้ตามที่ใจอยากจะทำแม้ว่ามันจะไร้สาระ แต่เพื่อคำว่าชัยชนะเขาสามารถทำได้ทุกอย่างจริง ๆ นั่นแหละ

 

 

ถ้าจงอินฆ่าแม่ผม ... ผมคงใจสลายและฆ่าตัวตายตามอย่างไม่ลังเล

 

 

เพราะอย่างงั้นผมถึงเอาแม่มาเสี่ยงไม่ได้ !

 

 

ผมไม่รู้หรอกว่าหลังจากนี้ชีวิตของผมจะถูกดึงไปทางไหน แต่ในเมื่อผมก้าวขาเข้ามาในโลกสีดำที่มีแต่ความแค้นนี่ไปแล้ว ... ผมจะไม่ยอมหันหลังกลับง่าย ๆ แน่

 

 

มันเสี่ยงเกินไปถ้าผมคิดจะฆ่าเขาตรง ๆ แน่นอนลูกน้องจงอินไม่ได้มีแค่แอลกับมินโฮและไอ้พวกบ้านั่น ... แต่ยังไม่อีกเยอะผมมั่นใจ ถึงผมฆ่าจงอินได้ ... ผมกับแม่ก็ไม่รอดจากลูกน้องคนอื่น ๆ ของมันอยู่ดี ... ดังนั้น ...

 

 

ถ้าผมปะทะกับเขาตรง ๆ ไม่ได้ ...

 

 

ผมก็เปลี่ยนวิธีการสู้เป็นแบบอื่น ... ถ้าผมฆ่าเขาด้วยการเอาความแค้นที่มีทั้งหมดใส่กระสุนแล้วอัดใส่เขาตรง ๆ ไม่ได้ ... ผมก็ใช้โอกาสที่ได้เข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้เป็นมีดเล่มเล็ก ๆ และเชือดเขาช้า ๆ ...

 

 

ผมจะทำให้จงอินต้องทรมาณ ...

 

 

เขาจะต้องรู้สึกเหมือนตาย ... ทั้งที่ยังเป็น

 

 






 

ผมสัญญา !

 

 

 

 

 











 

{ F }

ฮืออออออออ ขอโทษน้าที่หายไปนาน คือเรากลับต่างจังหวัดแล้วไม่ได้เอาโน๊ตบุ๊คไป แฮะ ๆ แต่ตอนนี้กลับมาเอาแล้วอัพได้ปกติแล้ว เยเย้ >< น้องคยองถูกกระทำตามท้องเรื่อง แต่ ! เหมือนจะมีบางอย่างเปลี่ยนไป น้องคยองไม่คิดที่จะฆ่าจงอินแล้ว ... ทำไมถึงเปลี่ยนใจเกิดอะไรขึ้น ?

โปรดคอมเม้นเป็นกำลัง และติดตามได้ในตอนต่อไปนะฮ้าบบบบบบบบบบบบ

 

 


 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

481 ความคิดเห็น

  1. #453 Kyss (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 22:53
    จงอินนี่เลวทรามได้ใจจริงๆ คยองคิดถูกแล้วลูก จะฆ่าเสือทั้งทีต้องค่อยๆย่องเข้าไปฆ่าโดยที่มันไม่รู้ตัว
    #453
    0
  2. #427 puzzle97 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2559 / 10:07
    ทำคยองซูได้ยังไง จงอินนน ;_;
    #427
    0
  3. #399 ` PuGun. (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 17:12
    เห้อมมมมม จงอินแม่งมันร้ายมันเลวมากอ่ะ ฮืออออออออออ
    #399
    0
  4. #313 JJayxyz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 00:49
    คยองซูจะแก้แค้นจงอินยังไงหนออออออ
    #313
    0
  5. #274 ディオー (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 01:14
    คยองต้องสู้เค้านะ
    #274
    0
  6. #232 lufian (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 13:09
    คยองสู้ๆ จงอินแย่มาก ฮืออออออ
    #232
    0
  7. #186 darlingKaDee (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2558 / 19:06
    ทำยังไง ทำให้จงอินรักงั้นเหรอ ดีๆๆ หักอกมันให้เจ็บ
    #186
    0
  8. #154 mew2233 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2558 / 22:46
    อยากให้คยองซูทำให้จงอินรักได้ แล้วก็ฆ่าตัวเองตายไปเลย 55555 สะใจดี
    #154
    0
  9. #142 kami_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2558 / 21:48
    อยู่ทีมคยองซูเลยค่ะ คยองซูไฟท์ติ้ง
    #142
    0
  10. #141 MyDyo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 20:40
    แอร่กกกกกกกกก ... เราจะคอยดู อย่างห่างๆ นะคยอง~
    #141
    0
  11. #140 Mossy Lovelyz (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 23:07
    คยองไม่ฆ่าแล้วแต่จะหว่านเสน่ห์แทน55555
    #140
    0
  12. #139 รัก3ลี(เอสเจ) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 16:36
    คยองจะไปอยู่ฝั่งนู้นแทนแมะ เอาเลยๆหัดหลังตงอินเลย
    #139
    0
  13. #138 Hashiyama Aiiro (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 07:08
    รีบมาต่อนะค่ะ รอๆ เข้ามาดูแทบทุกวันเลย สู้ๆค่ะ
    #138
    0
  14. #137 akashi.sama (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2558 / 01:45
    ตายทั้งเป็น? จะหลอกให้จงอินรักแล้วก็ทิ้งหรือเปล่านะ มันน่าจะเป็นหนทางเดียวที่ทำให้รักกันได้แล้วล่ะ5555555 ชอบแอลคยองอ่ะ น่ารักดี เหมือนแอลจะแอบเป็นห่วงคยองนะ มีการมาพูดแบบเอ็นดู(?)ด้วยว่าเป็นหมาไปสู้เจ้านายได้ยังไง แฝงความเป็นห่วงนะเนี่ย เชียร์คู่นี้แทนได้ป่ะ5555555
    #137
    0
  15. #136 papin (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 23:59
    สงสารคยองต๋าจุง เป็นกำลังใจให้ไรท์น้า สนุกมากมาย เลิฟยูว
    #136
    0
  16. #135 E_Rung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 17:39
    แอลนี่แปลกๆนะ โอ้ย เครียดกับไคซู แบบคู่นี้จะรักกันได้ยังไงง ดูไม่ออกเลยอ่ะ
    #135
    0
  17. #134 Llynn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2558 / 16:42
    สู้ๆนะไร
    #134
    0
  18. #132 E_Rung (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2558 / 14:55
    ชอกช้ำจริงๆนะเวลาลูกชายโดนข่มเหง เกลียดจงอินที่มาใช้วาจาดูถูกคยองซู เพราะใครล่ะที่ทำให้คยองต้องเป็นแบบนี้ จงอินทั้งนั้นล่ะ คนเลว ชั่วมาก เปลี่ยนพระเอกไปเลยได้ไหม ไม่อยากเจอ โอ้ยเกลียดอ่ะ บรรยายไม่ถูก ไม่รู้จะเอาคำไหนมาด่าจงอินดี
    #132
    0
  19. #126 Kaserr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2558 / 10:41
    รออออออออออออออออ
    #126
    0
  20. #125 kami_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 19:36
    น้ำอะไรคะ เราคิดไปไกลลลล 55555
    #125
    0
  21. #124 Elppa'Fernnyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 20:11
    ทำไมเริ่มคิดไปไกลว่าน้ำที่ว่านั้นคืออะไร..
    #124
    0
  22. #123 Kaserr (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 13:41
    น้ำอะไรรรร จิตเล็กๆ
    #123
    0
  23. #122 E'DO (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2558 / 00:54
    คิดไม่ออก เลย ว่าตะมารักกันได้ยังไง อิจงอิน เลวขนาดนี้
    #122
    0
  24. #121 thanboom (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 20:11
    จะรักกันยังไงล่ะคะคู่นี้ ต่อด่วนน
    #121
    0
  25. #119 △KhraihsA▽ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2558 / 12:33
    น้ำาาาาาาาาาาาาาาาาาา
    #119
    0