Kill Me !! ❥ Kaido

ตอนที่ 13 : Kill Me | บทลงโทษของสัตว์เลี้ยง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    28 พ.ค. 59




 

 

 

 

 

         

          “รู้อะไรไหมคยองซู ...”

 

          “...”

 

          “ที่นี่น่ะไม่ชอบคนทรยศหรอกนะ ...”

 

          “...”

 

          “กูควรจะทำยังไงดี ...”

          .

          .

          .

          .

          .

         

            “กับสุนัขที่เลี้ยงไม่เชื่อง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kyungsoo Scene

 

 

            ผมพยายามตีหน้านิ่งเหมือนไม่เข้าใจคำถามของจงอินทั้ง ๆ ที่กำลังรู้สึกเหมือนโลกจะถล่มลงมาภายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้

 

 

            “พูดอะไรของคุณ”

 

 

            “...”

 

 

            จงอินไม่ตอบแต่กลับลุกจากโต๊ะตัวเดิมและก้าวขาเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ผมเผลอก้าวถอยหลังไปก้าวนึง คนตัวสูงกว่ายกยิ้มมุมปากชั่วร้ายแบบที่ผมไม่ได้เห็นสักพักก่อนที่ขายาว ๆ คู่นั้นจะมาหยุดลงตรงหน้าผม

 

 

            ผมสบตากับคนที่ไม่พูดอะไรสักอย่างด้วยใจที่เต้นระรัว แน่นอนเมื่อเรากำลังทำผิดความหวาดระแวงมันย่อมมีขึ้นเป็นธรรมดา

 

 

            และความรู้สึกนั้นทำให้ผมกำลังหลบสายตาเขา

 

 

            “คิดว่าตัวเองกำลังทำอะไร” เสียงทุ้มถามนิ่ง ๆ ตรงหน้าผม

 

 

            ผมไม่รู้ว่าความหมายของคำถามนั้นคืออะไร แต่ยิ่งเขาเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ผมยิ่งรู้สึกกดดัน

 

 

            “กำลังยืนฟังคุณพูดอะไรสักอย่าง ที่ผมฟังไม่รู้เรื่อง”

 

 

            แต่ปากผมก็ชินกับการโต้ตอบกลับไปโดยปัดทุกอย่างทิ้ง

 

 

            ผมจะไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

 

 

            ถ้าจงอินยังไม่พูดอะไรออกมา ผมจะไม่แสดงพิรุธอะไรออกไปเด็ดขาด

 

 

            ผมเงยหน้าขึ้นมามองเมื่อคนตัวสูงกว่าตรงหน้าไม่ได้พูดอะไรที่เป็นการโต้ตอบผมออกมา ตากลม ๆ ของผมมองไปยังไปหน้าที่นิ่งจนเดาไม่ออกว่าคิดอะไรนั่นแต่สายตาของจงอินกลับทำให้ผมรู้สึกหนาวแม้ว่าอากาศจะคงอุณหภูมิที่ปกติ

 

 

ผมมองสายตานั่นอย่างไม่ค่อยเข้าใจก่อนจะหลบลงมองที่พื้นเพราะไม่อยากสบตากับเขา และคิดว่าควรจะหาทางเลี่ยงออกจากสถานการณ์ที่น่าอึดอัดนี้

 

 

“ถ้าคุณไม่มีอะไรที่มีสาระ ผมจะขอ ...”

 

 

            “กูให้เวลามึงคิดคำโกหกที่พอฟังขึ้น”

 

 

            พูดยังไม่ทันจบผมก็ถูกคนตรงหน้าแทรกขึ้นพร้อม ๆ กับใบหน้าที่เข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่ทันรู้ตัว ผมเอามือดันอกกว้างนั่นไว้ก่อนจะก้าวถอยหลังเล็กน้อยเพื่อเพิ่มระยะห่างระหว่างเราสองคน พร้อม ๆ กับผลักจงอินออกให้พ้นตัวแต่เขากลับล็อคข้อมือผมไว้และดันตัวผมไปกระแทกกลับกำแพงห้องอย่างแรง

 

 

            ปึก !

 

 

            “เจ็บ !!

 

 

ผมขึ้นเสียงใส่เขาพร้อมกับจ้องตาคนตัวสูงอย่างเริ่มมีอารมณ์หงุดหงิด จงอินละสายตาจากผมและมองไปยังซอกคอและส่วนต่าง ๆ บนตัวของผมอย่างโลมเลีย แรงกดข้อมือพร้อมกับใบหน้าที่เคลื่อนมาคลอเคลียใกล้ ๆ ใบหูกลับทำให้ผมรู้สึกวูบไหวแปลก ๆ กับการกระทำห่าม ๆ ของเขา

 

 

ลมหายใจร้อน ๆ เป่าที่ข้างใบหูจนผมรู้สึกขนลุกเกรียวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ตากลมโตมองมือหนาของจงอินที่ล้วงเข้าไปในกางเกงของเขาเองก่อนจะกำบางอย่างออกมาและชูขึ้นตรงหน้าผม

 

 

            “แต่งเรื่องขึ้นมาโกหกกูสิ ... ”

 

 

“...”

 

 

“คิดมาสด ๆ ตอนนี้เลย”

 

 

            จงอินแบมือออกเมื่อพูดประโยคนั้นจบลง ผมมองไปยังสิ่งที่อยู่บนมือของเขา ... สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ

 

 

            วัตถุเล็ก ๆ ที่มีลักษณะเป็นขวดแก้วมันทำให้ผมเข่าแทบอ่อน เพราะมันคือขวดยาแบบเดียวกับที่อยู่ในกระเป๋าของผมตอนนี้

 

 

            มันคือขวดที่ผมทำหายไป ...

 

 

            ใช่ ... ผมวางแผนจะจัดการเขาตั้งนานแล้วแต่ไอ้ยาขวดนี้มันหายไปและผมหามันไม่เจอ

 

 

            ผมไม่รู้ ...

 

 

            ว่ามันมาอยู่ในมือจงอินได้ยังไง

 

 

            แต่มันไม่ใช่เรื่องที่ดี

 

 

            ไม่ดีเลยสักนิดเดียว !!!!

 

 

            “อยากฆ่ากูมากงั้นเหรอ ...” น้ำเสียงราบเรียบของจงอินทำให้ผมรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย

 

 

            “ผมจะฆ่าคุณได้ยังไง”

 

 

            “แล้วขวดนี่มันคือเหี้ยอะไร !!! มึงอธิบายมาสิ !!!!

 
 

            ปัง !!!!!!!!!

 

 

            ฝ่ามือหนาที่ตบลงอย่างดังข้าง ๆ ตัวผมทำให้ผมสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันทีเพราะมันมาพร้อมกับเสียงตะคอกอย่างหยาบคายของจงอิน แววตาที่เหมือนจะเชือดผมให้ขาดเป็นชิ้น ๆ ทำให้ผมรู้สึกกลัวจงอินจะทำอะไรบ้า ๆ ขึ้นมาอีก 

 

 

            “ผมไม่รู้เรื่อง”

 

 

            ผมพูดออกไปพร้อมกับหลบตาเขาและกัดฟันข่มความเจ็บปวดไว้เมื่อมือที่แข็งราวคีมเหล็กนั่นกำลังบีบจนข้อมือผมแทบจะแหลกละเอียดไปแล้ว

 

 

            “คยองซู ...”

 

 

            “...”

 

 

            “มึงจะบอกว่าไม่รู้เรื่อง ... ทั้ง ๆ ที่เจอไอ้นี่หน้าห้องมึงเนี่ยนะ !!!

 

 

            “อ้ะ ปะ ... ปล่อย !

 

 

            ผมร้องออกมาเมื่อรู้สึกเจ็บจนทนไม่ไหวอีกต่อไป แขนผมมันคงแดงมากและในไม่ช้ามันจะเปลี่ยนเป็นรอยช้ำแน่ ๆ ผมมั่นใจ น้ำเสียงเย็นชาบวกกับใบหน้าที่นิ่งสนิททำให้ผมเริ่มรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังจะเกิดกับตัวในไม่ช้า ตาคมมองผมเหมือนจะฆ่าให้ตายผ่านทางสายตามุ่งร้ายนั่น

 

 

“ทั้ง ๆ ที่กูก็ให้โอกาสมึงแล้ว ...”

 

 

“อึก ...”

 

 

“กูไม่ฆ่ามึงทิ้ง ... แต่มึงก็ทรยศ หึ”

 

 

            ผมหลับตาลงเมื่อได้ยินประโยคนั้น ริมฝีปากร้อนแนบเขาที่ข้างลำคอของผมก่อนจะขบกัดลงเบา ๆ แต่แฝงไปด้วยความเย็นชา ไม่มีความหวาบหวาม ไม่มีความรู้สึกปลุกเร้าอะไรทั้งนั้น

 

 

            “ทรยศงั้นเหรอ ?”

 

 

            “...”

 

 

            “ฉันไม่เคยอยู่ข้างเดียวกับนายเลยต่างหากจงอิน

 

 

            ผมพูดเสียงดังด้วยสรรพนามที่เปลี่ยนไปก่อนจะพยายามผลักคนตัวสูงออกห่างจากตัวแต่เพราะข้อมือผมถูกเขาจับไว้ทั้งสองข้างมันทำให้จงอินไม่ได้ผละออกไปอย่างที่ผมตั้งใจตรงกันข้ามกลับทำให้จงอินบีบข้อมือผมแน่นขึ้นไปอีกจนน่ำตาเริ่มคลอที่ตาผมเล็กน้อย

 

 

            มันเจ็บ ...

 

 

            ผมกัดฟันทนความเจ็บปวดนั้นไว้ก่อนจะมองเขาด้วยสายตานิ่ง ๆ

 

 

            “แล้วฉันจะบอกอะไรให้ ลูกน้องนายน่ะ มันก็เลวไม่ได้ต่างจากฉันเลยจงอิน !!! มินโฮน่ะ นายระวังไว้เถอะ !!

 

 

            จงอินผละออกจากซอกคอของผมก่อนจะหัวเราะแผ่วเบาให้กับคำพูดที่เพิ่งหลุดออกไปจากปากผม ตาคมจ้องผมด้วยสายตาเย้ยหยันพร้อม ๆ กับเปลี่ยนมาบีบคางผมไว้แน่นและผลักจนให้ผมโขกกับกำแพงจนเกิดเสียง

 

 

            แม้มันจะไม่มีบาดแผลแต่ก็ทำให้ผมมึนไปนิด ๆ เหมือนกัน

 

 

            “จะทำให้พวกกูแตกคอกันหรือไง”

 

 

            “ฉันแค่บอกให้นายหายโง่ ถ้าห้าแสนมันยังเอาไปโดยนายจับไม่ได้ อีกหน่อยสักล้านนึงมันก็เอาไปได้ ... เพราะเจ้านายแบบนายมันโง่จงอิน !!!!

 

 

            ตาคมวาวโรจน์ทันทีที่ผมพูดจบพร้อม ๆ กับแรงบีบที่เพิ่มมากขึ้นจนน้ำตาผมหยดลงมาให้เห็นจนได้ ผมมองจงอินด้วยสายตาที่ไม่ยอมแพ้ ถ้าวันนี้เขาจะฆ่าผมให้ตายก็เอาเลย

 

 

            เพราะผมก็พูดทุกอย่างไปหมดแล้ว !!

 

 

“คำพูดของคนทรยศอย่างมึง มันฟังขึ้นเหรอวะคยองซู”

 

 

ผมเงียบไม่ได้ตอบอะไรออกไป แล้วผมก็ไม่เข้าใจด้วยว่าผมจะเอาเรื่องนี้มาบอกเขาทำไม

 

 

“หึ ... จะให้กูเชื่อมึงทั้ง ๆ ที่หลักฐานมันอยู่ในมือกูแบบนี้หรอวะ !!!!

 

 

จงอินพูดพร้อมกับปาขวดแก้วเล็ก ๆ นั่นลงพื้นจนมันแตกกระจาย มือหนาคว้าคอผมก่อนจะผลักให้ผมล้มลงไปบริเวณใกล้ ๆ กับเศษแก้วนั่น

 

 

แรงผลักทำให้มือผมกวาดเอาเศษแก้วนั้นมาอยู่ในอุ้มมือ ผมค่อย ๆ แบมือขึ้นมาดูเมื่อเศษเล็ก ๆ บาดมือผมจนทำเกิดแผลเล็ก ๆ แต่จงอินกลับมองด้วยสายตาเย็นชาไม่ได้สนใจต่อเลือดที่กำลังซึมออกมาจากแผลที่มาจากฝีมือของเขาเลยแม้แต่น้อย

 

 

คนแบบจงอินมันเลวเกินกว่าที่ผมจะร้องขอความสงสาร

 

 

“คนที่เคยหักหลังเพื่อนแบบมึงน่ะ ... พูดอะไรไปมันก็เชื่อไม่ได้แล้วล่ะ”

 

 

“จงอิน !!!!

 

 

ผมตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยเสียงที่ดังมากพอ ๆ กับที่ผมรู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกกรีดลงไปที่แผลเก่าจนเป็นรอยลึกและแทงมันซ้ำ ๆ จนเป็นแผลเหวอะหวะ ผมไม่ได้เจ็บรอยแผลนั่นมากเท่ากับคำพูดเฉือดเฉือนของเขา จงอินจะเอาเรื่องนี้มาพูดอีกทำไม !!! ต้องการอะไร !!!!

 

 

เพี๊ยะ !!!!

 

 

“ทั้งหมดก็เพราะมึง !!! มึงเป็นคนเริ่มทุกอย่าง แล้วมึงจะเอาเรื่องนี้มาพูดทำไมวะ !!!

 

 

ผมตบเขาจนหน้าหัน ตบด้วยแรงโมโหทั้งหมดที่มี แล้วตะคอกเขาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างกับเขื่อนแตกเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สำหรับผมเรื่องเพื่อนเป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก ผมเป็นเพื่อนกับแบคฮยอนตั้งแต่เด็ก ๆ หลังจากวันนั้นที่ผมทำร้ายเขา ... ผมไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองทำตัวเป็นเพื่อนที่ดีได้อีกเลย

 

 

ผมมันโง่ ! โง่ที่ปล่อยให้จงอินควบคุมทุกอย่างโดยไม่กล้าขัดขืน

 

 

ผมพยายามฝังคยองซูคนโง่คนเก่าคนนั้นให้ตายไปพร้อม ๆ กับอุบัติเหตุในวันนั้น ... จงอินรื้อฟื้นความผิดของผมขึ้นมาให้ผมอ่อนแออีกทำไม

 

 

“มึงมันเลว ฮึก ...”

 

 

“หึ ...”

 

 

“คนแบบมึง ... ตายไปมันยังไม่สาสมเลยด้วยซ้ำ !!!!!!!!

 

 

            ปึง !

 

 

“นายครับ มีอะไรรึเปล่าครับ ...”

 

 

ลูกน้องของจงอินเปิดประตูเข้ามาอย่างแรงทำให้กระแทกกำแพงจนเกิดเสียงดังไม่ได้ดึงความสนใจของผมไปจากคนตรงหน้าสักนิดผมยังคงจ้องจงอินด้วยสายตาที่ผสมปนกันหลายอารมณ์ไปหมด ลูกน้องของจงอินมองผมกับจงอินสลับกันอย่างงง ๆ

 

 

จงอินไม่ได้หันกลับมามองผม รอยฝ่ามือแดง ๆ บนใบหน้าของเขากับสีหน้านิ่งสนิททำให้ผมไม่รู้ว่าเขาคิดจะทำอะไร

 

 

“ไปเอารถออก”

 

 

จงอินพูดนิ่ง ๆ ก่อนจะมองผ่านผมไปหาลูกน้องที่ยืนฟังอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ กับสีหน้านิ่ง ๆ ของจงอินอยู่ตรงประตู

 

 

“กูจะสั่งสอนให้มันหลาบจำ ... ว่าอย่ามาเก่งกับกูอีก”

 

 

 

 

 

 

 

 












 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “ปล่อย !!!

 

 

            คยองซูพยายามดิ้นให้หลุดการจากเกาะกุมเมื่อมาถึงยังที่หมาย เป็นเวลานานหลายชั่วโมงนับตั้งแจ่จงอินลากเขาออกมาจากบ้านและฟาดท้ายทอยจนเขาสลบไป คนตัวเล็กไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน ตากลมโตมองไปรอบ ๆ ที่ไม่มีแม้แต่เสียงของสิ่งมีชีวิต รอบกายเขามีเพียงเสียงคลื่นเท่านั้นที่พอจะบอกได้ว่าเขาอยู่ที่ทะเล

 

 

            “พาผมมาที่นี่ทำไม”

 

 

            คนตัวเล็กถามด้วยเสียงราบเรียบเมื่อยังไม่สามารถรู้ได้ว่าจงอินอยู่ในอารมณ์ไหน หลังจากที่คนตัวเล็กฟาดมือลงไปบนใบหน้าคมคายจงอินก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเลยจนตอนนี้

 

 

            ไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ จากปากของคนตัวสูง หลังจากที่จงอินเปิดประตูมาลากคยองซูให้ลงจากรถสีดำคันหรู คนตัวเล็กที่พยายามขืนตัวหัวกระแทกขอบประตูอย่างดังและถูกลากกับพื้นไปยังบริเวณที่เป็นน้ำลึกแต่คนตัวเล็กกลับยื้อตัวไว้ไม่ยอมเดินเมื่อเห็นว่าพวกลูกน้องจงอินไม่ได้ตามมาด้วยและทีนี่มีเพียงแค่เขากับจงอิน

 

 

            “จะทำบ้าอะไรน่ะ”

 

 

            “...”

 

 

            “ปล่อยนะ !!

 

 

            ตาคมหันมามองจ้องคยองซูอย่างหงุดหงิดใจก่อนจะอุ้มคนตัวเล็กขึ้นพาดบ่าโดยไม่สนใจเสียงโวยวายของคนตัวเล็กและแรงทุบเลยแม้แต่น้อย ขายาว ๆ อุ้มคนตัวเล็กพร้อมทั้งก้าวเดินไปยังน้ำลึกเรื่อย ๆ ความรู้สึกโมโหที่เกินขีดจำกัดทำให้จงอินเหวี่ยงคนตัวเล็กลงไปในน้ำเมื่อรู้สึกว่ามันได้เลยเอวมาแล้ว

 

 

            “แค่ก ๆ”

 

 

            การถูกเหวี่ยงล้มลงในน้ำลึกกระทันหันทำให้คยองซูสำลักน้ำไอออกมาทันทีที่โผล่ขึ้นจากน้ำมาได้ คนตัวเล็กพยายามเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้สึกว่าคลื่นที่ซัดเข้ามาดันเข้าจมูกเขาจนสำลัก

 

 

            ความลึกของน้ำที่เกือบจะถึงคอของคยองซูทำให้คนตัวเล็กมองจงอินอย่างระแวง คยองซูรู้ว่าจงอินน่ากลัวขนาดไหนแต่เขาก็ไม่มีทางแสดงออกมาให้จงอินเห็นเด็ดขาด

 

 

            “สารเลว !!!!!” คยองซูสาดคำด่าใส่จงอินที่มองมาด้วยสายตาเรียบนิ่ง ความรู้สึกแสบจมูกทำให้คยองซูอยากจะร้องไห้ ทำไมคนใจร้ายถึงต้องทำกับเขาแบบนี้

 

 

            “ทั้งหมดเพราะมึงเลี้ยงไม่เชื่อง”

 

 

            “เหอะ ไม่เชื่องงั้นเหรอ ? เคยดูตัวเองหรือเปล่าว่าใช้ระบบปกครองคนอื่นเหมือนสัตว์เลี้ยง”

 

 

            “หึ”

 

 

            “คนที่ไร้หัวใจแบบคุณน่ะ ชาตินี้ไม่มีทางได้รับความจริงใจจากใครสักคนหรอก !!!!!” คยองซูพูดแล้วผลักจงอินให้เซไปเพียงเล็กน้อยก่อนจะพยายามแกะมือหนานั่นออกจากข้อมือเขา

 

 

            จงอินหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะมองจ้องเข้ามาที่ตาของคยองซูพร้อมทั้งบีบไหล่คนตัวเล็กแน่น ความเจ็บแปล๊บที่ข้อมือและหัวไหล่ทำให้คยองซูนิ่วหน้า

 

 

            “หึ ได้รับความจริงใจ ... ”

 

 

            “...”

 

 

“แล้วก็โดนทำร้ายแบบแบคฮยอนน่ะเหรอ ?”

 

 

            เพี๊ยะ !!!!!!!

 

 

            ฝ่ามือเล็กตบซ้ำลงที่รอยเดิมบนหน้าทำให้จงอินแสดงแววตาเรียบนิ่งกว่าเดิมก่อนจะมองคยองซูพร้อมทั้งขบกรามแน่น

 

 

            “จะเห่าอะไรก็ได้ แต่อย่ามาพูดเรื่องแบคฮยอน เพราะมันไม่ใช่ความผิดของผม !!!!!

 

 

            น้ำตาใส ๆ หยดลงทันทีที่จบประโยค

 

 

มันเป็นแผลลึก ...

 

 

เป็นแผลที่ลึกที่สุดซึ่งคยองซูพยายามที่จะลืมมัน

 

 

            “ไม่ใช่ความผิดของมึงงั้นเหรอ !!!! ลืมไปแล้วรึไงว่ามึงเป็นคนมอมยาเพื่อนมึง !!!!

 

 

            “ฮึก ...”

 

 

            คยองซูทุบลงที่อกแกร่งอย่างแรงและทุบซ้ำ ๆ ลงไปจนคนตัวสูงเป็นฝ่ายที่ทนไม่ไหวจับข้อมือเรียวไว้แน่นพร้อมกับกดหัวของคนตัวเล็กลงไปในน้ำ

 

 

            ความเย็นจากผิวน้ำทำให้ตากลมรู้สึกแสบขึ้นมาอีกทั้งความเค็มจากระดับน้ำทะเลกัดกร่อนจนคนตัวเล็กสำลักน้ำ คยองซูกินน้ำเข้าไปหลายอึกและมันทำให้คนตัวเล็กหายใจติดขัด

 

 

            “มึงเป็นคนทำได้ยินที่กูพูดไหม !!!!!!!!

 

 

            จงอินตะคอกใส่คนตัวเล็กก่อนจะดึงคนตัวเล็กให้พ้นจากน้ำขึ้นมาหายใจแป๊ปนึงและกดซ้ำลงไปอีก

 

 

            คนตัวเล็กร้องไห้ออกมาไม่หยุดกับประโยคที่ได้ยินจากปากจงอิน ใช่ มันเป็นความผิดเขาทั้งหมดนั่นแหละเขาทำมันอย่างที่จงอินพูด

 

 

คนตัวเล็กเริ่มดิ้นลงอย่างอ่อนแรงเพราะยิ่งคยองซูร้องไห้มากเท่าไหร่อาการสำลักก็ยิ่งมากขึ้น คนตัวเล็กไม่สามารถควบคุมจังหวะการหายใจไปพร้อม ๆ กับบังคับการสะอื้นได้

 

 

จงอินดึงคยองซูให้พ้นขึ้นมาจากน้ำอีกครั้งและคนตัวเล็กก็รีบหายใจโกยอากาศเข้าปอดให้มากที่สุด ตากลมที่เบิกค้างไม่ได้ทำให้จงอินรู้สึกเห็นใจเลยแม้แต่น้อย

 

 

            “แค่ก ๆ ๆ ปะ ... ปล่อย”

 

 

            ความเจ็บบริเวณศีรษะแล่นเป็นริ้ว ๆ เมื่อเส้นผมถูกคนตัวสูงจิกดึงไว้อย่างแรง คนตัวเล็กจับข้อมือของจงอินแน่นพร้อมกับเรี่ยวแรงที่เริ่มเหลือน้อยลงเพราะขาดอากาศไปนาน

 

 

            “ฮึก แค่ก ๆ ฮึก เลว หยุดซะที หยุดเดี๋ยวนี้ อ๊าาาาาาา”

 

 

            “เก่งนักใช่ไหม มึงตบกูอีกสิ ตบแบบที่มึงตบตอนได้ยินกูพูดว่ามึงทำร้ายเพื่อนสนิทของตัวเองน่ะ”

 

 

            “ฮือ .... ”

 

 

            คยองซูส่ายหัวแล้วร้องไห้ฟูมฟายออกมาเมื่อรู้สึกหลายอารมณ์ไปหมด ทั้งเจ็บปวดที่กาย ทั้งเสียใจ เคียดแค้นจงอิน เกลียดตัวเอง และอีกหลาย ๆ อย่างที่ประดังประเดเข้ามาทำให้คนตัวเล็กรู้สึกสับสนไปหมด ความเครียดที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กำลังทำให้อาการของคยองซูกำเริบขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

            “จะ ... จงอิน หะ หายใจ ... ไม่ออก”

 

 

            ไม่มีเสียงตอบจากร่างสูง จงอินดึงคยองซูให้ยืนเต็มตัวพร้อมกับจับไหล่ไว้แน่นและจ้องเข้าไปในตาคู่นั้นอย่างเย็นชา

 

 

            “ปวดหัว ... ปล่อยผมนะ ฮือ ...”

 

 

            จงอินปล่อยตัวคยองซูที่เอามือกุมหัวตัวเองก่อนจะล้มลงไปนั่งในน้ำอีกครั้งระดับน้ำที่สูงเลยเอวทำให้คยองซูดำลงไปในน้ำอีกครั้งและหายใจเอาน้ำเข้าไปในปอดจนแสบไปหมด

 

 

            จงอินกัดฟันแน่นก่อนจะดึงตัวคยองซูขึ้นจากน้ำและเขย่าคนตัวเล็กให้อาเจียนเอาน้ำออกมาจากปากเต็มไปหมด

 

 

            “จงอิน ... ผมขอโทษ ฮึก ...”

 

 

            คยองซูพูดเสียงค่อยก่อนจะกุมหัวตัวเองและพิงตัวลงไปที่อกแกร่งของคนที่ตัวเองเกลียดแสนเกลียด แต่เพราะอาการปวดหัวตอนนี้ทำให้แม้แต่แรงจะยืนคยองซูยังแทบไม่มี

 

 

            “ฮืออออ อ้ะ !!!!” คนตัวเล็กร้องไห้ฟูมฟายและทึ้งหัวตัวเองอย่างแรงร้อมทั้งกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งเมื่อหัวของเขามันเหมือนจะระเบิดออกมา แวบนึงคยองซูก็อยากจะตาย ๆ ไปซะ ดีกว่าต้องทรมาณอยู่แบบนี้ !

 

 

            อ่อนแอชะมัด ...

 

 

            เป็นคยองซูนี่มันแย่ที่สุดเลย ...

 

 

            คนตัวเล็กคิดและทุบลงไปที่อกจงอินด้วยแรงที่พอเหลือแต่มันทำได้เหมือนเคาะลงไปที่อกของจงอินเบา ๆ เท่านั้น

 

 

            “รู้ไหมว่ากูอยากจะฆ่ามึงซะให้ตาย”

 

 

            “ฮึก ...”

 

 

            “หมากที่ไร้ค่าแบบมึงมันไม่ได้มีประโยชน์อะไรกับกูเลยแม้แต่นิดเดียว”

 

 

            “ฮึก ...”

 

 

            “แต่ถ้ากูปล่อยให้มึงตายน่ะนะ”

 

 

            .

            .

            .

            .

            .

            .

 

 

            “มันตอบแทนความทรยศของมึงไม่พอหรอก”

 

 

 

 

 

 

            { F }

            จงอินเกลียดคนทรยศ ... และตอนนี้เราก็เกลียดจงอินเหมือนกัน ฮืออออออออออออ กลับมาแล้วน้า หายไปนานแค่ไหนเนี่ย โหววววววววววววววววว ตอนนี้เราปิดเทอมละ มาลุยกันต่อเถอะ

            ปล.คอมเม้นหรือติดแท็ก #fickillme ด้วยน้าาาาาาา

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

481 ความคิดเห็น

  1. #459 Kyss (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 01:50
    โอ้ยย สงสารคยอง คยองก็จะฆ่าจงอินอยุานานแล้วนางก้ไม่ผิดนะ /ไบแอสสุด /แต่จงอินก็เล่นใหญ่ไฟกระพริบมาก อย่าจี้จุดดื้ ฮอลลล
    #459
    0
  2. #407 ` PuGun. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 20:27
    เกลียดจงอินอ่ะ โง่มากกก โดนลูกน้องทรยศหึหึ
    #407
    0
  3. #375 n-ldkys (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 00:38
    โอ๊ยยย เลวไปไหนเนี่ย
    #375
    0
  4. #365 Chan Tt's (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 18:56
    สุดท้ายจะรักกันท่าไหนอ่ะ จงอินโหดขนาดนี้ ==
    #365
    0
  5. #364 8812 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 17:16
    คิดไม่ออกเลยว่าจะไปรักกันยังไง 555555 จงอินก็เชื่อคยองหน่อย โอ้ยยยยย ทำร้ายแต่คยอง คนใจร้ายยยยย ;_; ฮรืออออ
    #364
    0
  6. #363 FAI_9493 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 10:12
    คยองงง สงสารรรร ขอให้หลุดพ้นจากจงอินสักที
    #363
    0
  7. #362 gfernzz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 02:07
    สงสารคยองซูฮือออออออ น้องคยองลูกแม่
    #362
    0
  8. #361 akashi.sama (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 02:02
    ตายไปสบายกว่าอยู่กับจงอินจริงๆนะ ถ้าเป็นนี่นะ ฆ่าตัวตายไปนานล่ะ ทนไม่ได้แน่ๆ =______= ไม่อยากให้ไคซูรักกันแล้วอ่ะ ขอแค่คยองหลุดพ้นจากจงอินพอ
    #361
    0
  9. #360 ディオ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 01:56
    โครตเกลียดจงอินเลย พูดได้แต่นี้ แม่งอยากจะจับหัวกดลงน้ำซ้ำๆ
    #360
    0
  10. #359 LoveD.O. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 23:13
    บางทีตายไปอาจสบายกว่าก็ได้นะ อ่านแล้วเหนื่อยแทนลูกสาวเหลือเกิน
    #359
    0
  11. #358 mew2233 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 22:40
    หายไปนานมากเลบแต่เรายังรออยู่นะ คยองซูทรยศเพราะจงอินบีบบังคับแล้วจะให้ทำยังไงอะ มันจะรักกันได้ยังไงในเมื่อจงอินโหดเ-้ยมขนาดนี้ โหดร้ายมาก
    #358
    0
  12. #357 boompr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 22:23
    โห้ยยยย สงสารคยองซูอ่ะ อ่านแล้วลุ้นตามจนเหนื่อยเลย ดีใจที่ไรท์กลับมา//รอตอนต่อไปจ้าาา ไรท์สู้ๆ
    ปล. ขอถามไรท์หน่อย เขาจะรักกันม้ะ?
    #357
    0
  13. #356 Kaserr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 21:47
    ต่างคนต่างคิดจะฆ่ากัน ถ้าคยองซูตาย จงอินคงว่างมากสินะ คยองซูอยู่ไปทรมาร จงอินไม่เข้าใจ ไม่เชื่อคยองซูเลย มันเกินไปแล้วนะ ถ้าเป็นเรา คงขอตายดีกว่า
    #356
    0
  14. #355 Ass (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 21:42
    คิดถึงงงงงงงงงงมากๆๆๆเลยค่าT^T
    #355
    0
  15. #354 jiibbb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 21:39
    ความแค้นทั้งคู่นี่แบบดุดันหนักหน่วงเหลือเกินแค้นแบบตามจองล้างจองผลาญ แต่ก็สุดดีเราชอบค่ะ ดีใจที่กลับมาาาแงงงง
    #354
    0
  16. #353 Kaserr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 21:27
    กรี๊ดดดดดด ไรท์มาอัพแล้วว เมื่อวานจู่ๆก็คิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ดีใจจจ ใจส่งถึง 55555
    #353
    0
  17. #352 E_Rung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 21:13
    จงอินคือโคตรจะเลววว ฮือออ จะรักกันยังไงวะเนี้ย จบแบบฆ่ากันตายนี่จะไม่แปลกใจอ่ะ นี่ยังนึกภาพความรู้สึกอื่นที่ไม่ใช่เคียดแค้นชิงชังของคนทั้งคู่ไม่ออกเลย

    เรานึกว่าคนเขียนจะทิ้งเรื่องนี้ซะแล้ว ฮือออ ในที่สุดก็กลับมา กำลังเข้มข้นเลยค่ะ
    #352
    0
  18. #351 kadi1412 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 21:09
    จงอินทำไมแกช่างโหดร้ายอะไรเบอร์นี้..
    #351
    0
  19. #350 Kaitui (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 20:58
    ฮือออเกลียดจงอิน
    #350
    0
  20. #349 boompr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 20:39
    อร้ายยยยยย ไรท์มาอัพแล้ว จะเป็นลม ดีใจจัง
    #349
    0
  21. #348 marisapueknuan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 20:17
    จงอินใจร้ายอะไรขาดนี้ แบบนี้เค้าจะรักกันยังไง
    #348
    0
  22. #342 ondoseob (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 14:32
    อัพฟิคสักที ถถถถ
    #342
    0
  23. #339 Kwankwan' Tongkul (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:35
    อัพเถอะค้างมากกกก
    #339
    0
  24. #337 boompr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 18:03
    บอกนี้มันค้างมากเลยนะ มาอัพเร็วๆนะ ไรท์ สู้ๆค้าาา
    #337
    0
  25. #336 ディオー (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 01:26
    บ๊ะ ตบโต๊ะหน่อย โคตรขึ้นเลย โห้ยจงอินแม่ง
    #336
    0