Mystic Land - ฝ่ามิติแดนพิศวง

ตอนที่ 75 : เรื่องสั้น : คุณหนูภูตพรายกับเจ้าชายยักษา (1) : เราและเขา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 99
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    22 ก.พ. 63

คุณหนูภูตพรายกับเจ้าชายยักษา (1) : เราและเขา

     มีเรื่องหนึ่งที่เก็บซ่อนอยู่ในใจมาตลอด เรื่องที่มันผ่านมานานมากแล้ว... นานเกินกว่าที่คนรอบตัวเราจะล่วงรู้เข้า...

     จริง ๆ ก็ไม่รู้ว่าจะเล่าไปทำไมเหมือนกัน แต่บางทีพระองค์ ไม่สิ ลูกพี่ ควรได้รับรู้ไว้นะ เรื่องเกี่ยวกับเรา แล้วก็คนที่เราพูดถึงบ่อยๆ นั่นน่ะ

       เออเล่าเถอะ อยากฟัง

     เรื่องมันเริ่มขึ้นหลายร้อยปีก่อน...

     ตอนนั้นเป็นเวลาที่สายลมยามเย็นโชยมาเข้าฝั่ง เกลียวคลื่นซัดเข้าหาหาดทรายอย่างแผ่วเบา แสงแดดยามอัสดงทอประกายเหนือผิวน้ำ ราวกับใครเอาอัญมณีไปโรยไว้เหนือท้องทะเล เป็นบรรยากาศที่น่าพักผ่อนหย่อนใจอยู่ไม่น้อย หากว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่ได้มีร่างคล้ายคนกำลังไล่กวดกันอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย

     "จับมันเลย!" เสียงชายร่างกำยำสูงราวสองเมตรตะโกนก้อง ขณะที่ร่างขนาดใกล้เคียงกันเกือบสิบที่เปลือยท่อนบนเห็นสีผิวหลากหลาย กำลังพากันกรูเข้าหาร่างเล็กที่กำลังวิ่งหนีกระเสือกกระสน

     "ท่านเทพเจ้าเฟรย์! ไม่สิ ใครก็ได้ช่วยด้วย!" ร่างเล็กผิวขาวสว่างเปล่งประกาย เส้นผมสีทองยาวสลวย ใบหูแหลมยาว กำลังวิ่งไปตามหาดทรายอย่างหวาดกลัว ขณะที่ชายด้านหลังที่มีดวงตาโปนและเขี้ยวขาวยาวโง้งออกนอกปาก กำลังไล่จับเธออย่างบ้าคลั่ง เธอคนนั้นก็คือเราเองนั่นแหละ ในช่วงเวลาที่ห่างไกลออกไป ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกก็คงเป็นผู้ที่เราเคยเป็นล่ะมั้ง

     "นางพรายที่มาจากเอลฟ์ไฮม์ต้องขายได้ราคางามแน่ ๆ" เสียงของร่างยักษ์บอกกับเพื่อน ๆ อืม... อันที่จริงพวกเขาก็เป็นยักษ์ป่าจำพวกหนึ่งนั่นแหละ ไม่แน่ใจว่าเป็นรากษส กุมภัณฑ์หรือทานพ เหมือนกัน แต่คนนอกอย่างพวกเราก็ชอบเรียกเหมารวมแบบนั้นอยู่แล้วนี่

     ตอนนั้นเรา ไม่สิ เอลฟ์เด็กน้อยเพิ่มเกิดมาได้สองปี แม้ร่างกายจะดูเหมือนเจริญวัย ได้ติดตามเทพเจ้าเฟรย์ เจ้าแห่งเอลฟ์มายังเกาะแห่งหนึ่ง เพื่อเจรจาทางการทูตกับยักษ์ที่ปกครองดินแดนนี้ เพื่อยืนยันด้วยตนเองถึงข่าวการการแก่งแย่งยึดอำนาจอะไรพอสมควร หลังจากที่ผู้ปกครองคนก่อน น้องชายของจักรพรรดิยักษ์ผู้ต่อต้านอวตารพระเจ้า ออกไปบำเพ็ญเพียรอย่างไม่มีกำหนด

     ด้วยความเป็นเด็กอยากรู้อยากเห็น เราเลยแอบออกมาเดินเล่นชมทะเลไกลจากที่พักของคณะ แล้วก็มาเจอกับเจ้าพวกยักษ์ป่าเถื่อนไล่กวดจะจับไปนี่แหละ

     จริง ๆ ก็ไม่น่าใช่เพราะความเป็นเด็กมั้ง... เพราะความเป็นเธอมากกว่า... 

     อย่าเพิ่งขัดสิลูกพี่!

     ตอนนั้นเราเองก็ยังไม่มีวิชาอะไรป้องกันตัวเท่าไร หนีได้ไม่นาน ร่างของเด็กสาวผมทองก็โดนพวกยักษ์คว้าแขนเข้า แต่เราก็ยังฉลาดพอที่จะพยายามต่อรองกับพวกนั้นอยู่

     "เอลฟ์คือชีวิตในปกครองเทพเจ้าเฟรย์นะ จะจับตัวกันแบบนี้ ไม่กลัวเทพเฟรย์พิโรธแล้วประกาศสงครามกับเกาะนี้หรือยังไงกัน?" เอลฟ์สาวน้อยเอ่ยถามเจ้ายักษ์ทั้งหลาย แทนที่จะเกรงกลัว มันกลับหัวเราะร่า

     "นั่นแหละที่ต้องการ! จักรพรรดิคนนี้มันเป็นทรราช รีดภาษีประชาชนจนแทบไม่มีกินเพื่อความสุขสบายของตน แถมสั่งฆ่าลูกเมียพวกข้าไป คิดเหรอว่าจะปล่อยให้มัน..."

     "พูดมากไปแล้ว!" ยักษ์อีกรายเตือนเพื่อน ก่อนที่จะแสยะยิ้มน่าสะพรึงออกมา มันน่ากลัวสำหรับเด็กน้อยในตอนนั้นเหลือเกิน 

     ทว่าความน่ากลัวนั้นก็ไม่อาจทำอันตรายอื่น ๆ ได้อีก เมื่อศรดอกหนึ่งแหวกอากาศมาปักเข้าที่พื้นเบื้องหน้ายักษ์ที่จับตัวเรา และไม่ทันพริบตา อีกหลายดอกก็ปักที่พื้นเบื้องหน้ายักษ์ทุกราย 

     "รอบต่อไปเป็นหัวแล้วนะ" เสียงของเด็กชายดังขึ้นมาจากยอดผาริมทะเล พวกยักษ์ทั้งหลายเห็นว่าตัวเองกำลังเสียเปรียบ ก็พากันพูดบางอย่างที่เราฟังไม่ทัน ก่อนที่จะพากันแตกตื่นหนีไป จากนั้นร่างที่เหมือนเด็กชายร่างผอมสูงก็กระโดดลงมาจากยอดผา แล้วหันมามองหน้าเรา ผิวสีเขียวและเขี้ยวเล็กๆ มุมปากบอกให้รู้ว่าเขาเองก็เป็นยักษ์เช่นกัน แถมยังถือธนูในมืออีกต่างหาก และเราก็ควรจะหนีไปให้พ้นน่าจะดีกว่า

     "ไม่ต้องกลัวไปหรอกน่า มาช่วย ไม่ทำร้ายหรอก" เสียงของเด็กชายคนนั้นบอก ก่อนที่จะพยายามยิ้มให้เรา 

     "จะไว้ใจได้ไง เราไม่รู้จักกันสักหน่อย!" เราในร่างเอลฟ์สาวน้อยโพล่งออกไป 

     "นางพรายน้อย เจ้าชื่ออะไรน่ะ?" เด็กชายถามเราด้วยท่าทางเหมือนจะเป็นมิตร เราเองก็พยายามจะเชื่อใจเด็กที่ดูแล้วเหมือนจะอายุุไม่น่าเกินสิบขวบคนนี้

     "ชื่อเซเลส แปลว่าฟากฟ้าแดนสวรรค์"

     "รณฤทธิ์ พรหมพงศ์ แค่นี้เราก็รู้จักกันแล้วเนอะ ฮะฮะฮ่าฮ่า" เด็กชายเผ่ายักษ์เอ่ยพลางระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมา ก่อนจะผิวปากครั้งหนึ่ง แล้วราชสีห์ตัวโตก็เดินออกมาจากพงหญ้า ก่อนที่เขาจะขึ้นไปขี่บนหลังมัน แล้วเอื้อมมือมาหาเรา

     "มากับคณะเทพเฟรย์ใช่ไหม? เดี๋ยวพาไปส่ง"

     ในความทรงจำเท่าที่เราระลึกได้ นั่นเป็นครั้งแรกที่ชีวิตที่มีเราจำได้ว่าเป็นตัวเรา ได้พบกับชีวิตที่ภายหลังกลายเป็นตัวเขา...
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,057 ความคิดเห็น

  1. #1051 งุ้งงิ้ง (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2562 / 10:50

    เหตุผลที่นโรดมยิงพรหมาสตร์ใส่ฟ้าแบบไม่เอาถึงตายแค่สลายพลังสินะ

    #1,051
    0
  2. #1050 Dragon_P (จากตอนที่ 75)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 21:20

    สนุกดีค่ะ รอตอนถัดไปนะคะ

    #1,050
    0