[นิยาย] Vijini วีจิณี เทพธิดาล่าอสูร

ตอนที่ 1 : กัณฑ์ที่ ๑ อารัมภบท : เทพธิดา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 263
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    20 เม.ย. 64

กัณฑ์ที่ ๑ มนุสสภูมิ

อารัมภบท : เทพธิดา

ในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาล มีสิ่งมีชีวิตหลายกลุ่มหลายเผ่าพันธุ์ดำรงอยู่

นอกจากมนุษย์บนดินแดนที่พวกเขาเรียกว่าโลก ยังมีชนกลุ่มอื่นที่มีวิทยาการเจริญก้าวหน้า และมีความสามารถบางประการที่เผ่าพันธุ์อื่นเฝ้าฝันถึง พวกเขาอาศัยในต่างดวงดาว ต่างมิติที่มนุษย์ไม่อาจเข้าถึงได้โดยง่าย

พวกเขามีความสามารถในการเดินทางท่องเที่ยวในจักรวาล ถ่ายทอดอารยธรรมของตนที่สืบทอดกันมาให้แก่ดินแดนต่าง ๆ รวมถึงโลกของมนุษย์ ดังนั้นแม้จะอาศัยอยู่ห่างไกลออกไปเกินมนุษย์สามัญจะเดินทางถึง แต่มนุษย์ก็ยังรู้จักพวกเขา และเรียกพวกเขาว่า “เทพ” หรือ “เทวดา” ผู้เปล่งรัศมีเรืองรองและลงมาจากฟากฟ้าเพื่อช่วยเหลือมนุษย์ และปกป้องสิ่งมีชีวิตบนโลกจากเผ่าพันธุ์อันโหดร้าย ที่เรียกว่า "อสูร” หรือ “ปีศาจ”

มีเรื่องเล่าว่า เมื่อนานมาแล้ว เผ่าพันธุ์เทวดาได้ขับไล่เหล่าอสูรออกไปจากโลกมนุษย์ และแต่งตั้งพรรคพวกของตนบางส่วน ให้อยู่ดูแลผืนโลกและสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ พวกนั้นอาจถูกเรียกว่า “เจ้าที่เจ้าทาง” “เจ้าป่าเจ้าเขา” “นางไม้” “เทพารักษ์” หรือชื่ออะไรก็ตามที่มนุษย์สรรหามาเรียกได้ โดยพวกเขาจะทำการปกปักรักษาโลกมนุษย์  และรักษาสมดุลของธรรมชาติเอาไว้

แต่ในบางครั้ง พวกเขาก็ไม่อาจจะทำตามหน้าที่ได้...

“ว้าย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!”

ริมสระน้ำกลางป่า เสียงหญิงสาวนางหนึ่งกรีดร้องดังลั่น ร่างผิวขาวนวลอวบอั๋นที่มีผ้าแถบสีเขียวพันรอบหน้าอก และผ้านุ่งสีเขียวอีกผืนพันรอบเอว กำลังถูกชายฉกรรจ์ผิวสีแดงร่างยักษ์ หน้าตาโหดเหี้ยมอำมหิต หนวดเคราเผ้าผมรกรุงรัง คว้าข้อมือข้างหนึ่งเอาไว้แน่น ผมสีดำขลับทัดดอกไม้ขาวของเธอกระเซอะกระเซิงเหมือนถูกจิกหัวมาไม่นานนัก

“ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงเล็ก ๆ แบบเด็กน้อยดังขึ้น ก่อนที่ร่างของเด็กหญิงคนหนึ่งจะปรากฏออกมาจากไม้พุ่มต้นหนึ่ง พร้อมกับขว้างหินเข้าใส่ชายร่างใหญ่อย่างรุนแรง ทว่าเมื่อกระทบร่างผิวสีแดงนั้น ก้อนหินก็พลันแตกสลายไป

“เปล่าประโยชน์ แค่นั้นไม่ระคายผิวข้าหรอก พวกเทพารักษ์สาวๆ ทำได้แค่นี้เรอะ?!” ชายฉกรรจ์เอ่ยพลางเตะเด็กน้อยจนปลิวไปกระแทกกับหินก้อนใหญ่ ริมบึงที่ห่างออกไปไม่ไกลนัก

“ย่ำยีพวกเจ้าหลังแพ้สงครามกับพวกกองทัพสวรรค์นั่นก็ไม่เลว! ต่อไปนี้ข้าจะยึดที่นี่เป็นเขตซ่องสุมกำลังของเหล่าอสูร และพวกเทพธิดาอารักษ์แบบเจ้าจะต้องมาเป็นทาสบำเรอข้า!”

“เจ้าทำอะไรน้องข้า! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะเจ้าอสูร!” หญิงสาวพูดขึ้นด้วยความขุ่นเคือง พลังงานสีเขียวปรากฏขึ้นที่มือของเธอข้างที่ไม่ถูกพันธนาการ ก่อนที่เธอจะฟาดฝ่ามือเข้าใส่แก้มชายที่เธอเรียกว่าอสูร

เผียะ!

เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อดังสนั่น ก้อนพลังงานสีเขียวระเบิดเต็มหน้าของชายฉกรรจ์จนผงะไปครู่หนึ่ง ทว่ามันก็ยังคงไม่สะทกสะท้าน แถมยังดึงตัวหญิงสาวที่ถูกเรียกว่าเทพารักษ์เข้าไปใกล้ ด้วยท่าทีคุกคามเต็มที่ ดอกไม้และผ้าผ่อนของหญิงสาวเริ่มหลุดลุ่ย

“อย่าเข้ามานะ!”

เธอกรีดร้องลั่น ทว่าเจ้าอสูรก็ไม่ปล่อยมือ มันก็ต้องชะงักไป เมื่ออะไรบางอย่างเข้ามาขัดจังหวะ

“ว่าจะเอาวีดิทัศน์มาคืนสักหน่อย มัวเล่นอะไรกันอยู่นั่น?” เสียงอย่างเด็กสาวเอ่ยขึ้นมาจากด้านหลัง ทำเอาอสูรร้ายต้องหันกลับไปมอง และพบว่าเจ้าของเสียงยืนห่างจากด้านหลังของมันไม่ถึงเมตร

เธอเป็นเด็กสาวดวงตาคม ผมสีดำหยักศกรวบเป็นหางม้าไว้ด้วยศิราภรณ์สีทอง ปลิวไสวไปตามลมคล้ายเกลียวคลื่น อกเต่งตูมถูกห่มด้วยภูษาสีขาวขาบหรือสีเงินอมคราม นุ่งผ้าโจงกระเบนสีเขียวน้ำไหล ประดับประดาร่างกายด้วยเครื่องทองแซมอัญมณีสีคราม บ่งบอกว่าเธอคงเป็นผู้มีฐานะของชนสักกลุ่มหนึ่ง แถมรัศมีที่เรืองรองออกจากร่างก็ทำให้เธอดูแตกต่างจากทุกคนในบริเวณนี้

“มาพอดีเลย ช่วยพี่ด้วย! เจ้าอสูรนี่จะทำร้ายพี่!” หญิงสาวร้องเรียกอย่างมีความหวัง เมื่อเห็นเด็กสาวปรากฏตัว

“ได้สิ ว่าจะหาอะไรยืดเส้นยืดสายหลังโดนกักบริเวณอยู่เลย” เด็กสาวผู้เปล่งรัศมีเอ่ยขึ้นมา พลางชำเลืองตามองไปยังอสูรร้าย

“เจ้าเป็นใคร บังอาจมาขัดความสุขของข้า!” เสียงอสูรถามดังสนั่น แต่เด็กสาวกลับยกมือขึ้นมาปิดปาก แล้วหาวอย่างไม่สะทกสะท้าน และนั่นทำให้เจ้าอสูรไม่พอใจหัวฟัดหัวเหวี่ยง มันจ้องเด็กสาวเขม็ง ราวกับอยากกินเลือดกินเนื้อเสียเต็มประดา

“เรา วีจิณีเทพธิดา มาจากนครอมราวดี แห่งดาวดึงส์พิภพ” เด็กสาวแนะนำตัวกับอสูร ท่าทางคุกคามของมันไม่อาจทำเธอสะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียว “เรารู้จักกับพี่สาวนางไม้คนนั้น ว่าจะมาคืนวีดิทัศน์ที่ยืมไปดูช่วงโดนกักบริเวณน่ะ“

“ไม่กลัวข้างั้นรึ! เช่นนั้นเจ้าจะได้รับรู้ถึงความน่ากลัวของข้า และมาช่วยกามกิจร่วมกับนาง!” อสูรร้ายตวาดเสียงดังลั่น ก่อนจะเอื้อมมือไปหมายกระชากเสื้อผ้าอาภรณ์ท่อนบนของเธอให้หลุดออก!

มือของมันกำลังเข้าใกล้เนินอกของเด็กสาวจนห่างไปไม่ถึงคืบ ทว่าไม่ทันที่มันจะได้สัมผัสผ้าหรือเนินอกของเธอ เสียงดังราวสายฟ้าฟาดก็ดังขึ้นมาเสียก่อน...

เปรี้ยง!

ร่างของเจ้าอสูรปลิวกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร ข้ามบึงใหญ่ด้วยความรุนแรงจนเกิดคลื่นหลายระลอก กระแทกเข้ากับหน้าผาจนก้อนศิลาถึงกับแตกร้าว ขณะที่เด็กสาวก็ยกมือขึ้นบิดขี้เกียจอย่างไม่สะทกสะท้าน แล้วมองเจ้าอสูรที่ปลิวไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

 

“น... นี่มันอะไรกัน! จ... เจ้าทำอะไร! ข... ข้ากำลังจะ... อ๊าก!”

อสูรร้ายร้องด้วยความเจ็บปวด มันมองที่หน้าอกของตน ซึ่งปรากฏร่องรอยเหมือนถูกบางอย่างเล่นงานจนทะลุ ร่างของมันถูกอัดแน่นจนฝังเข้ากับหน้าผา ไม่อาจขยับเขยื้อนมาทำอันตรายใครได้ เด็กสาวเห็นก็หยุดบิดขี้เกียจ แล้วขยับมือข้างหนึ่งมาเป่าเบาๆ ก่อนจะมองอสูรร้ายด้วยสายตาสังเวช

“อ่อนแอจัง... นั่นก็แค่หมัดตรงธรรมดา หมัดเดียวเอง...”

สาวน้อยผู้เรียกตัวเองว่าวีจิณีเอ่ยพลางชำเลืองมองไปยังเทพารักษ์ทั้งสอง ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะทำอะไร ลำแสงสว่างสีขาวประกายรุ้งก็ทอลงมาจากฟากฟ้า พร้อมกับเงาร่างคล้ายมนุษย์เพศชาย ที่เปล่งแสงจ้าจนแทบมองไม่ชัด อยู่ท่ามกลางลำแสงนั้น

“เจ้าเองรึ? มีธุระอะไรที่นี่?” วีจิณีกล่าวกับร่างอันเปล่งแสงสว่างที่เดินออกมาจากลำแสงสีรุ้ง

“มีอะไรบางอย่างให้ทำน่ะ คิดว่าน่าจะไม่มีใครทำได้นอกจากเจ๊ด้วยสิ” ร่างเปล่งแสงนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงยียวน ทำเอาวีจิณีฉีกยิ้มราวกับพึงใจในคำตอบ ก่อนจะตอบกลับไป

“ไหนว่ามาสิ ว่าจะให้ทำอะไร”





วีจิณี และอสูรกับเทพารักษ์สาว ภาพประกอบโดย ติรัชต์ ปรินท์

..................................................................................................



เกร็ดน่ารู้

ศิราภรณ์ : เครื่องประดับศีรษะ มีหลายรูปแบบตามลำดับศักดิ์ผู้สวม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

90 ความคิดเห็น

  1. #79 ลั่ว ต้าหมิง (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2564 / 09:08
    สาวน้อยจอมพลัง
    #79
    0
  2. #70 เด็กธรรมดาผู้ไร้โชค (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มีนาคม 2564 / 17:42

    ก็เจ๋งดีนะครับ :D ตอนแรกนึกว่านางเอกเป็น ไซตามะ เห็นบอก หมัดตรงธรรมดา แหม่ เอาซะทะลุเลย

    #70
    0
  3. #69 NararaJungPaepru (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 มีนาคม 2564 / 22:05
    น่าติดตามมากครับ ลงตัวมาก
    #69
    0
  4. #49 yojamato (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2563 / 13:56
    ทำไมอสูร หื่นจัง
    #49
    0
  5. #33 Pun (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2563 / 16:52

    ความยาวกำลังดี ไม่ยืดจนเกินไป ใช้คำศัพท์ได้ดี

    อ่านแล้วนึกถึง one punch man 555

    #33
    0
  6. #15 Gow63 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 23:22

    อา... นี่น่าจะเป็นงานเขียนที่ลงตัวที่สุดเลยนะ ภาษาสวยมาก บรรยายได้ดี และไม่รู้สึกเยิ่นเย้อหรือเอื่อยเกินไป เอาจริงๆ คือรู้สึกว่าชอบภาษาเรื่องนี้ที่สุดละ

    ส่วนเนื้อหาก็สนุกกว่าภาคการ์ตูนอีก มีความแน่น และใช้จังหวะได้ดี คาแรคเตอร์น่าสนใจ .. รวมถึงรู้สึกมีไรเรทๆ ด้วย 555

    #15
    0