Pretty Cheattie พี่เตนล์ขี้ลอก (NCT | JaeTen)

ตอนที่ 2 : รุ่นพี่ไม่ขยัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 เม.ย. 60

2

รุ่นพี่ไม่ขยัน

 

            หนึ่งสัปดาห์ผ่านไปไวเหมือนโกหก

 

            เตนล์เริ่มชินกับห้องใหม่และเพื่อนใหม่ เขามาโรงเรียนโดยรถเมล์และกลับบ้านเอง ต่างจากเมื่อก่อนที่พ่อแม่จะพยายามไปรับไปส่งเขาเสมอ แต่เขาชอบอ้างกับพ่อแม่ว่าลูกชายไปเอาตัวรอดเองที่อเมริกามาได้แล้วเชียวนะ พวกเขาควรจะเบาใจแล้วปล่อยให้เตนล์ได้ใช้ชีวิตด้วยตัวเองเสียที

 

            แถมตอนนี้เขามีชุดวอร์มชมรม สามารถเข้าไปเล่นเทนนิสได้แล้ว

 

            อ้อๆ ความรู้ใหม่คือแจฮยอนพ่อหนุ่มตัวขาวหน้าตาดีกับลีแทยงเองก็อยู่ชมรมเดียวกัน สองคนนั้นเล่นเก่งมากจนเขาอยากจะลองแข่งด้วยสักครั้ง เอาหน่า... เห็นเตนล์สูงไม่ถึงร้อยแปดสิบแบบนี้แต่เขาก็ตีเทนนิสเก่งมากๆเลยนะ

 

            เออ แค่คิดถึงเรื่องเทนนิสเพราะตอนนี้ในห้องมันโคตรจะน่าเบื่อเลย!

 

            ร่างบางเท้าคางมองครูเขียนสมการขยุกขยิกบนกระดาน เขาไม่เขาใจอะไรสักอย่าง เหมือนตอนนี้กำลังเรียนแคลคูลัสอยู่ แต่เขาไม่เข้าใจจริงๆนะ เหมือนทุกคนดูจะเข้าใจทุกอย่างอย่างชัดเจนแล้ว ในหนังสือเลขเต็มไปด้วยการ์ตูนวาดเล่นที่เขาวาดค่าเวลา มีตั้งแต่แมวอ้วน ธงชาติของสหรัฐ หรือจะเป็นพระจันทร์ ดวงดาว อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่เลขหรือสัญลักษณ์ประหลาดพวกนั้น

 

            “เอาล่ะ... ไหนลองมาดูกันว่าใครจะได้ออกมาทำข้อนี้” คุณครูวางปากกาไวท์บอร์ดลงบนโต๊ะกลางแล้วเปิดใบรายชื่อที่เอาไว้เช็คชื่อ ในห้องมีคนอยู่32คนรวมเตนล์ด้วย เพราะโอกาสมีเพียงหนึ่งในสามสิบสองเท่านั้น เตนล์เลยเลือกจะฟุบหน้าลงกับหนังสือโดยไม่สนใจด้วยซ้ำว่าหมึกจากปากกาที่เขาวาดการ์ตูนลงไปนั้นแห้งหรือยัง

 

            และ...

 

            “ชิ-ตา-พ้ล? เอาล่ะ ออกมาทำโจทย์ข้อนี้ซิ”

 

            เอะ... ชื่อเหมือนกูเลยแหะ แต่ๆ ใครจะมาชื่อเหมือนชิตพลที่พราวด์ในความชื่อแปลกของตัวเองเหมือนชิตพล ลี้ชัยพรกุลหรือเตนล์ล่ะ

 

            ไม่สิๆ นั่นมันกูชัดๆ กูเล้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย อิชิบหาย ซวย!

 

            ร่างบางที่หน้ายู่ยี่หยัดตัวลุกขึ้นนั่น เอาเถอะ ครูคงไม่ว่าอะไรหรอก เขาแค่บอกว่ายังไม่เข้าใจบทเรียน แล้วก็จะโค้งงามๆหนึ่งทีแล้วกลับไปนั่งที่เงียบๆ ทำตัวเหมือนไร้ตัวตนในคาบคณิตศาสตร์ต่อไป

 

            “อ้อ เธอนี่เอง เห็นไม่ตั้งใจฟังมาตั้งแต่ต้นคาบแล้วนี่”

 

            -_-;;; อุ่ย...

 

            “ถ้าทำไม่ได้จะหักคะแนนจิตพิสัยหนึ่งคะแนนนะคะ” คุณครูพูดอย่างเหนือกว่า แต่กับคะแนนจิตพิสัยโง่ๆที่ครูให้ตามหน้าตาหรือความไบแอสน่ะ เตนล์ไม่สนใจหรอก นักเรียนในชุดไม่ถูกระเบียบและไม่คิดจะทำให้มันถูกระเบียบแบบเขาน่ะ คะแนนจิตพิสัยติดลบแน่ เขาเคยเห็นเพื่อนที่พยายามตั้งใจเรียนและปฏิบัติตัวดีแทบตาย แพ้ให้กับความขี้ฟ้องและสองมาตรฐานของเพื่อนร่วมห้องและครูประจำชั้นด้วย ดังนั้นคะแนนสิบคะแนนั้นน่ะ เขาไม่สนใจหรอก

 

            ดวงหน้าหวานหยดเงยขึ้นมองกระดานอีกครั้ง

 

            ไอ้เชี่ย... ภาษาอะไรวะเนี่ย

 

            คือไม่ได้มือไม้สั่นจนเขียนไม่ออกหรือมีอาการคล้ายคนขาดยาอะไรเลยนะ คือบนกระดานนี่แม่งอะไรอ่ะ เราเรียนไปทำไมอ่ะ ทั้งห้องจะสอบเข้าวิศวะเหรอถึงต้องรู้ขนาดนี้ แต่คิดไปก็เท่านั้นแหละนะ... มือบางคว้าปากกามาจากโต๊ะ เขาถอนหายใจ ไม่แม้แต่จะเปิดฝาปากกาออกเพื่อเขียนบางอย่างลงไป ก็รู้ว่าทำไม่ได้อยู่แล้ว จะฝืนทำไปทำไมกันล่ะเนอะ

 

            “ขอโทษครับ ผมทำไม่ได้”

 

            “ก็เพราะไม่ตั้งใจฟังน่ะสิ!

 

            ....ก็มันน่าสนใจเสียที่ไหนเล่า คอยดูนะ เขาจะเอาคืนในวิชาภาษาอังกฤษให้หมดเลย...

 

            ห้องเงียบเหมือนป่าช้า คงเป็นเพราะคุณครูที่ไม่เคยหงุดหงิดตวาดใส่รุ่นพี่สุดเฮ้วของน้องในห้อง เธอถอนหายใจเสียงดังใส่เตนล์ แต่ดูเหมือนพี่เตนล์นั่นจะไม่เดือดร้อนอะไรเลยสักนิด ดวงตาว่างเปล่ามองพื้นห้องเรียนเหมือนต้องการหาอะไรพักสายตา

 

            “ไม่คิดจะใช้ความคิดสักหน่อยเหรอ” ครูถามอย่างเหลืออดกับท่าทางไม่มีสัมมาคารวะนั่น

 

            “จะให้ผมเอารูทสามมาบวกกับรูทสี่ ก็คงไม่ได้นี่ครับ เพราะฉะนั้น ไม่มีอะไรในนี้ที่ผมทำได้อยู่แล้ว” เตนล์ชี้กระดาน “เพราะฉะนั้น มันก็คง....”

 

            “ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอมาทำตัวเด็กนอกแถวนี้หรอกนะนายชิ-ตา-พ้ล!

 

            เตนล์ควรจะบอกคุณครูคนนี้ไหมนะว่าเขาชื่อชิตพล พลเป็นเสียงสามัญในภาษาไทย ไม่ต้องม้วนลิ้นหรอก แต่อย่าเลย ดูเหมือนครูจะของขึ้นแล้วล่ะ

 

            “อะไรที่เอามาจากเมืองนอกแล้วมันไม่ดีกับที่นี่ ก็อย่าเอามาใช้ เธอเข้าใจใช่ไหมว่าฉันหมายถึงอะไร” คุณครูพูดอย่างเหลืออด ก่อนจะอนุญาตให้เขากลับเข้าไปนั่งที่ แม้ว่าเธอจะเรียกจองแจฮยอนขึ้นไปแก้โจทย์แล้วหมอนั่นทำเสร็จภายในหนึ่งนาทีโดยไม่ใช้เครื่องคิดเลข คุณครูก็ยังทำตาเขียวแยกเขี้ยวใส่เขาอยู่ดี

 

            คาบคณิตศาสตร์วันนี้ก็บันเทิงด้วยประการฉะนี้ น่าเศร้าที่มีคาบคณิตศาสตร์ทุกวัน ต่อไปนี้เตนล์คงจะโดนกัดไปจนกว่าจะเรียนจบม.ปลายปีสอง บางที่เขาน่าจะยอมไม่ซ้ำชั้น แต่พ่อกับแม่บอกว่านั่นจะทำให้เขาไม่มีพื้นฐานสำหรับไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย เพราะจะให้ไปเรียนพิเศษเสริมตอนเย็นก็ไม่เอา เรื่องมันเลยออกมาเป็นว่าเตนล์ยอมเรียนซ้ำชั้นให้น้องๆโชว์ฉลาดกว่าอยู่นี่แหละ

 

            มือขาวหมุนปากกาอย่างเพลินมือ รอจนคุณครูหยุดค่อนแคะเขาแล้วเรียกให้จองแจฮยอนออกไปนอกห้องเพื่อช่วยยกการบ้านไปวางที่ห้องพักครู นายแจฮยอนอะไรนี่ต้องได้คะแนนจิตพิสัยเต็มสิบแน่นอน แหม รูปร่างหน้าตาอย่างเทพบุตร ใครๆก็รักนี่นา เขาได้ยินมาจากอายอนว่าแจฮยอนน่ะสุดเพอร์เฟคในโรงเรียนเลย รูปหล่อ พ่ออย่างรวย แถมยังเก่งมากอีกต่างหาก อนาคตคุณหมอเลยด้วยซ้ำ

 

            เออ คนเก่งๆแบบนี้นี่น่าอิจฉาจังแฮะ

 

            คาบถัดมาเป็นคาบภาษาอังกฤษที่เตนล์มาเพื่อฆ่าแล้ว เขารีบหยิบหนังสือออกมาจากกระเป๋าเป้แล้วเปิดอ่านว่าวันนี้จะเรียนอะไร ถึงจะไปอเมริกามา แต่ที่โรงเรียนไม่เน้นให้พูดนี่นา เขาเน้นแกรมม่า แต่เตนล์มีพื้นฐานภาษาดีมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว วิชานี้จึงเป็นวิชาโปรดที่เขาชอบเสมอมา และเพราะตั้งใจจะเป็นคนที่มีความสามารถด้านภาษาอย่างจริงจังเขาจึงเลือกไปแลกเปลี่ยนที่สหรัฐยังไงล่ะ

 

            วันนี้เรียนการอ่านและวิเคราะห์บทความ ยากเหมือนกันนี่นา... แต่ความสามารถระดับเขา คงผิดไม่เกินสองข้อแน่นอน ลองให้ครูเรียกตอบสิ ถามข้อเดียวพ่อจะตอบสิบข้อรวดไม่ให้ใครได้ตอบไปเลย

 

            แต่....คาบภาษาอังกฤษที่แสนมีความสุขก็ผ่านไปแบบเตนล์ไม่โดนเรียกตอบ คุณครูแค่เรียกให้เขาอ่านบทความในหนังสือเรียนให้ฟังแล้วชมว่าสำเนียงเขาดี

 

            *ลอย*

 

            ก็ลอยสิฟะ ก็ไปอเมริกามา

 

            กริ่งเวลาพักสิบนาทีดังขึ้น เพื่อนๆทยอยลุกออกจากห้องไปซื้อขนมกินที่มินิมาร์ทหรือไปเข้าห้องน้ำ เตนล์เองก็อยากไปเข้าห้องน้ำสักหน่อย เขาหยัดตัวลุกขึ้นแล้วเดินไปห้องน้ำ พอทำธุระเสร็จ ล้างมือเรียบร้อยเตรียมกลับเข้าห้อง กลับมีคนยืนขวางประตูห้องน้ำอยู่

 

            น้องจองแจฮยอนไงล่ะ

 

            (‘  ‘)

 

            “ขยับหน่อย”

 

            นิ่ง... มันนิ่งครับ

 

            ไม่นิ่งเปล่า จองแจฮยอนมองหน้าเขาเหมือนประเมิณอะไรสักอย่าง แถมขมุบขมิบปากเหมือนกำลังท่องมนต์ดำเสกของเข้าท้องเขาด้วย เตนล์หรี่ตาแล้วเอ่ยซ้ำอีกรอบ “ขยับหน่อย”

 

            “พี่เตนล์”

 

            “จ๋าจ๊ะ” มีอะไรจะพูดก็พอเว้ยน้อง แต่แจฮยอนไม่ได้ยินเสียงในใจพี่เตนล์คนนี้เลย หนุ่มตัวขาวถอนหายใจซ้ำอีกรอบหนึ่งเพราะสีหน้าท่าทางของรุ่นพี่ที่ดูไม่น่าเคารพ

 

            การแต่งกายผิดระเบียบตั้งแต่เอาเสื้อออกนอกกางเกงตั้งแต่หัววัน กางเกงที่เต่อขาตามแฟชั่น รองเท้าคอนเวิร์สสีแดงแจ๊ดแจ๋ผิดระเบียบสีสุภาพ ยังไม่รวมหูที่เต็มไปด้วยจิวและต่างหูมองผ่านๆก็เกินสิบรู และแหวนเงินหลายวงนั่นอีก ถ้าไม่ติดว่าหน้าตาโอเคคงจะโดนมองเป็นพวกอันธพาลไปแล้ว

 

            “ครูลีวิชาคณิตศาสตร์ฝากผมบอกว่า เพราะพี่ไม่ตั้งใจเรียนในคาบเลยตั้งแต่ท่านสอนมาหนึ่งอาทิตย์ ต่อไปนี้พี่จะต้องทำการบ้านในแบบฝึกเสริมส่ง และในวิชาคณิตศาสตร์ ผมจะต้องมานั่งข้างพี่เพื่อช่วยเหลือคนไม่ตั้งใจเรียนให้ไม่สติหลุดแล้ววาดรูปลงไปในสมุดการบ้านแบบนี้”

 

            มือที่ซ่อนไว้ข้างหลังตอนแรกยกขึ้นมา ในมือแจฮยอนมีสมุดการบ้านของเตนล์ที่ลอกแทอิลมา แถมยังเผลอวาดรูปแมวรูปหมาลงไปและโดนปากกาแดงวงซ้ำๆจนแดงเข้ม

 

            แต่เดี๋ยวนะครับน้องจองแจฮยอน

 

            หลังจากชื่นชมศิลปะของตัวเองในสมุดการบ้านแล้ว เตนล์ได้แต่กระพริบตาปริบๆ การบ้านเสริมเหรอ... แจฮยอนมานั่งข้างๆเหรอ...

 

            “HOLY SH*T! NO WAY!

 

            “Yes it it

 

            “บ้าแล้วๆ การบ้านเสริมยากกว่าการบ้านในหนังสือเรียนอีก ใครจะไปทำได้วะ” เตนล์ละล่ำละลักพูด ไม่เอาโว้ยยยยย ขี้เกียจ! คณิตไม่เคยเป็นวิชาโปรดของเขายังไง วันนี้มันก็ยังเป็นอย่างนั้น ครูบ้าไปแล้ว!

 

            “ผมไม่อยากพูดซ้ำหรอก แค่มาบอกให้พี่รู้เฉยๆ แต่ที่งงคือทำไมผมต้องมาโดนร่างแหไปด้วยก็ไม่รู้ ความผิดผมหรือก็เปล่า เพราะความไม่ขยันของพี่เองทั้งนั้น”

 

            เพราะความไม่ขยันของพี่....

 

          เพราะความไม่ขยันของพี่...

 

          เพราะความไม่ขยันของพี่....

 

            T_T ก็กุบอกแล้วว่ากุไม่ช๊อบบบบบบบบบบบบบ

 

            เตนล์ได้แต่กรีดร้องในใจ มองแจฮยอนจับมือตัวเองแล้วยัดสมุดการบ้านใส่แล้วหันหลังกลับห้อง โอ้โหอีพระเอก เท่สุดใจไปเลยครับ

 

            “ก็ไม่ได้ขอนี่!” เตนล์ย่นจมูก ตะโกนไปโดยไม่ได้สนใจว่าคนที่ยืนแถวนั้นจะหันมามอง

 

            เจ้าของรองเท้าผ้าใบสีดำยี่ห้อดีแถมถูกระเบียบโรงเรียนชะงัก จองแจฮยอนหันกลับมาด้วยท่าทางเย่อหยิ่งสมเป็นคุณชายตระกูลผู้ดีเก่า

 

            “ผมก็ไม่ได้อยากทำครับ”

 

            เอาไม้ฟาดหน้าพี่เลยน้องจองแจฮยอนถ้าจะตอบแบบหักหน้าพี่ขนาดนี้ T____T ไอ้ซั๊ด เจ็บถึงกระดองใจ

 

            แต่ก็ทำได้แค่ปล่อยมันเดินกลับห้องไปแล้วยอมรับในโชคชะตา และครูลีกับน้องจองจะได้รู้ ว่าเล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับไอ้เตนล์อดีตนักเรียนแลกเปลี่ยนคนนี้!

 

.

 

.

 

.

 

.

 

            แอร์ในห้องปกครองอาจจะเย็นมาก

 

            แต่แอร์ในห้องพักครูเย็นเยียบเฉียบถึงขั้วหัวใจเตนล์เหลือเกิน

 

            ร่างเล็กยืนกระพริบตาทำหน้าอินโนเซนต์ไม่รู้เรื่องราวระหว่างที่คุณครูถอนหายใจเฮือกใหญ่ชนิดที่ปึกชีทบนโต๊ะแทบปลิว เธอเคาะนิ้วกับโต๊ะแล้วตวัดสายตามองหน้าเตนล์ที แจฮยอนที ที่จริงคงอยากกระโดดกัดคอเขาเป็นซอมบี้เทรนทูปูซานแล้วแต่คงทำไม่ได้หรอก ครูไม่มีเขี้ยวนี่นา (‘  ‘)

 

            “จองแจฮยอนบอกว่าพี่เค้าตั้งใจเรียนดี และส่งการบ้านทุกครั้ง...” คุณครูพูดขึ้น

 

            “ครับ”

 

            “แต่ครูไม่เคยเห็นการบ้านเสริมของนายชิ-ตา-พ๊ล บนโต๊ะเลยสักครั้งเดียว มันหมายความว่ายังไง”

 

            “....”

 

            “ครูไว้ใจเธอเพราะเธอเป็นนักเรียนดีเด่น น่าจะพอช่วยเหลือรุ่นพี่เค้าได้บ้าง แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้ใส่ใจฟังที่ครูบอกไปเท่าไหร่นะ เธอรายงานว่าชิ-ตา-พ๊ล ความประพฤติในคาบดี แต่ทำไมควิซครั้งล่าสุดรุ่นพี่เธอถึงได้คะแนน 3/20 ล่ะ”

 

            แจฮยอนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตวัดสายตามองต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดที่กำลังใช้มือหมุนจิวที่หูอย่างสบายอารมณ์ เตนล์ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้แต่เขาอยากจะจับพี่เขามาเขย่าให้อวัยวะรวมเป็นเนื้อเดียวกันให้หมด! เขาก็รายงานตามที่เห็น วันถัดจากที่บอกเตนล์เขาก็ย้ายมานั่งข้างรุ่นพี่ตอนคาบคณิตศาสตร์ เขาเห็นเตนล์จดสูตรและจดทุกอย่างตามบนกระดานแถมยังอัพเกรดด้วยการมีสมุดจดการบ้านไว้ว่าครูสั่งการบ้านและตัวเองต้องทำการบ้านเสริมอะไรบ้าง ทุกเย็นเขาก็รายงานคุณครูตามที่เห็น ครูก็ดูโอเคดี แต่วันนี้หลังหมดคาบเลขแล้วเขากับพี่เตนล์กลับโดนเรียกไว้ ด้วยเหตุผลที่ว่าคุณชิตพลเขาไม่ส่งการบ้านเลย

 

            ยังไม่รวมควิซครั้งล่าสุดเรื่องที่เพิ่งเรียนไปที่เจ้าตัวทำได้แค่ 3 คะแนนจาก 20 ส่วนเขาได้ 19.5 จาก 20

 

            ก็นั่งเรียนอยู่ด้วยกันแท้ๆแล้วทำไมมันได้แค่นั้นวะครับ!

 

            ร่างสูงหันกลับมามองหน้าคุณครูอีกครั้ง แก้ตัวไปก็ไม่ได้อะไรทั้งนั้น แถมมาถูกด่าทั้งๆที่ไม่ใช่เรื่องของตัวด้วย แต่ไอ้ต้นเรื่องนี่สิ หลังเลิกมีเคลียร์แน่ๆ

 

            “ชิ-ตา-พ๊ล”

 

            “เรียกผมว่าเตนล์เถอะครับ”

 

            “เฮ้อ...เตนล์” คุณครูลีถอนหายใจ “ครูจะไม่ถามแล้วกันนะว่าทำไมถึงไม่ส่งการบ้าน แต่คะแนนเก็บของเธอแทบไม่มี การบ้านเสริมพวกนี้ครูตั้งใจจะเอามันมาเป็นคะแนนช่วยให้อย่างน้อยเธอได้เกิน 50 ถ้าเธอได้น้อยกว่าเกณฑ์ เธอจะต้องซ้ำชั้นเข้าใจไหม เพราะเธอเรียนโปรแกรมวิทย์คณิต”

 

            เหยด... เรื่องใหญ่ว่ะ

 

            “ครับ”

 

            “ไปได้แล้ว ครูให้เวลาสามวัน จัดการการบ้านเสริมทั้งหมดมาส่ง ไม่เข้าใจก็มาถามครูได้ที่ห้องพักครู ไม่ก็ถามแจฮยอนซะ”

 

            “คร้าบ”

 

            หลังจากโดนเนรเทศออกจากห้องพักครูมาได้ เตนล์ก็เตรียมจะกลับห้องเพราะถือว่าเรื่องจบแล้ว แต่ไหล่บางกลับถูกรั้งไว้จากคนที่โดนด่าอยู่ฝ่ายเดียวและท่าทางจะไม่พอใจเอามากๆด้วย

 

            “ทำไมพี่ไม่ทำการบ้าน”

 

            แจฮยอนขมวดคิ้ว การบ้านเสริมยากก็จริง แต่พวกเขาก็มีแชทของกันและกันแล้ว ถ้าไม่เข้าใจหรือพยายามที่จะถามสักนิดเขาก็ยินดีจะช่วย

 

            “ไม่รู้อ่ะ มันยาก แค่เห็นก็ไม่อยากทำแล้ว”

 

            “ถ้าพี่พยายามสักนิดน่ะ บางทีพี่อาจจะทำได้”

 

            “....”

           

            “พี่ไม่ขยัน แถมยังไม่พยายามอีกด้วย”

 

            “นายจะเข้าใจอะไรวะ” เตนล์เริ่มหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว เห็นเขาไม่แคร์เวลาโดนด่าแต่นั่นก็เป็นแค่กลับครูอาจารย์ เจอรุ่นน้องที่ไหนไม่รู้มาด่าแบบนี้เขาก็ไม่โอเคเหมือนกัน แล้วเป็นพ่อหรือไงวะมาสั่งให้ทำนั่นทำนี่ ไม่รู้เรื่องอะไรสักอย่างอย่ามาทำเป็นพูดดีจะได้มั้ย

 

            “ผมเข้าใจว่าพี่ขี้เกียจ ผมเข้าใจถูกไหมล่ะ” เขากอดอกท้าทาย หน้าแมวๆแบบนี้เดี๋ยวก็เถียงกลับมา ถึงจะแอบหวาดหวั่นกับแววตาโกรธขึ้งของรุ่นพี่ที่ตัวเล็กกว่าอยู่บ้าง แต่เรื่องนี้เขาเหนือกว่าเห็นๆ ถ้าคิดว่าจะโกรธเรื่องโดนครูด่าอยู่ฝ่ายเดียวแจฮยอนคิดว่าตัวเองเข้าใจอยู่

 

            คุณครูแค่ต้องการกดดันให้พี่เตนล์ทำการบ้าน ให้รู้สึกผิดจากการที่เขาโดนด่าจากการกระทำของตัวพี่เตนล์เอง

 

            “แม่ง.....”

 

            เตนล์พึมพำแค่นั้นก่อนจะผละออกไป เจ้าตัวไม่ได้เดินไปทางโรงอาหาร แถมเวลาพักก็ใกล้จะหมดเต็มทีแล้วด้วย ร่างสูงถอนหายใจ หงุดหงิดกับพวกพูดไม่รู้เรื่องเต็มทีเหมือนกัน เขาหันหลังเดินไปทางโรงอาหาร ตั้งใจจะซื้อแซนวิชสักชิ้นมากินแก้หิว

 

            แต่สุดท้ายก็อดห่วงคนตัวเล็กไม่ได้ แจฮยอนหันกลับไปมองเตนล์ที่เดินไปเกือบถึงหัวมุมบันได เขาเห็นเตนล์หยิบบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง กล่องสี่เหลี่ยมรูปร่างแบบนั้น

 

            ....บุหรี่อีกแล้ว...

 

            “ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ...”

------

ตอนที่สองมาเสิร์ฟแล้วววว ^/////^v ฮี่ เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย

คอมเม้น/ติดแท็กได้เลยนะคะ! #พี่เตนล์ขี้ลอก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

9 ความคิดเห็น

  1. #8 ocean. (@bt-baitong) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 16:32
    รุ่นน้องเกรี้ยวกราดมาก;-; รุ่นพี่เขาไปผิดทางก็ช่วยดึงเค้ากลับมานะคะรุ่นน๊องงงงงงง แง้ ชอบยองโฮด้วย ลุคนี้หล่อมากบาดใจจจจจจจจจจ
    #8
    0
  2. #5 Sangsternet (@sirinan-net13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 11:20
    ชอบบบบ
    #5
    0
  3. #4 Rmuay Jirasatitkul (@muayyyyyy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 07:38
    โอยย อย่ากดดันเตนล์เลย
    #4
    0
  4. #3 xolym (@aomiilm-wan) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 07:06
    ชอบเตนล์ลุคนี้ และชอบแจฮยอนลุคนี้เช่นกัน ฮอลลลลล ช่วยพี่เขานิสนุงนะลูก ค้างที่เตนล์กะยองโฮ คะ คะ คือ จูบกันนนนแบบนั้นมัน. . . อมก สนุกมากค่าาาา
    #3
    0