โนอาห์ นักดาบคนสุดท้ายแห่งเอ็นโดร่า

ตอนที่ 25 : ตอนพิเศษ : กำเนิดคู่รักนักดาบแห่งเนินมังกรดำ (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    16 เม.ย. 63

ตอนพิเศษ : กำเนิดคู่รักนักดาบแห่งเนินมังกรดำ (จบ)

หลังจากที่โนอาห์กับราเชลออกเดินทางกันต่อ และในที่สุดพวกเขาทั้งสองคนก็มาถึงเนินมังกรดำแล้ว

ณ เนินมังกรดำ

พอโนอาห์กับราเชลเดินทางมาถึงพวกเขาก็เห็นเพียงแต่ทุ่งหญ้าสีดำที่ถูกเผาด้วยไฟ แน่นอนว่าที่เนินนี้ไม่มีสิ่งมีชีวิตอยู่แล้ว เพียงแต่...

“โนอาห์นั่นมันอะไรน่ะ” ราเชลชี้ไปที่ต้นไม้ที่ตั้งตระหง่านอยู่ต้นเดียวทั้ง ๆ ที่รอบ ๆ ข้างโดนเผาวอดไปหมดแล้ว

“อ๋อ ถ้าจำไม่ผิดน่าจะเป็นสัญลักษณ์ที่มังกรดำชอบทำทิ้งไว้ตอนที่เธอทำลายเสร็จแล้วน่ะ”

“เดี๋ยวก่อนนะ...เมื่อกี้นี้นายเรียกมังกรดำว่า [เธอ] งั้นเหรอ?” ราเชลถามด้วยความสงสัย

“อื้ม...มังกรดำเป็นปีศาจหญิงที่มาจากทางตอนเหนือของไดม่อนเกรทน่ะ”

พอราเชลได้ยินสิ่งที่โนอาห์พูดแบบนั้น เธอก็เริ่มสงสัยว่า [โนอาห์เป็นใครและมาจากไหน] เพราะครั้งแรกที่เธอเจอโนอาห์เขาก็อยู่ในสภาพสะบักสะบอมพร้อมกับพกดาบสีดำที่ใหญ่เกินที่ตัวเองจะถือได้

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ...ราเชลก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรไปนอกจากเชื่อมั่นในตัวเขาในตอนนี้ก็พอ

.....

หลังจากที่ทั้งคู่เห็นสัญลักษณ์ที่มังกรดำทำทิ้งไว้แล้วสิ่งต่อไปที่จะต้องทำเลยก็เลย [การตามหาเวียนและอาริสะ] ... ปกตินักดาบจะมีการทิ้งสัญลักษณ์บางอย่างไว้ที่ต้นไม้แต่พอดีว่าที่เนินมังกรดำไม่มีต้นไม้อีกแล้วพวกโนอาห์จึงมองหาตามพื้นแทน โดยใช้วิธีแยกกันหา

ระหว่างที่โนอาห์และราเชลแยกกันหาอยู่นั้น ราเชลก็ถามถึงเรื่องงานแต่ง

“โนอาห์ เรื่องแต่งงานนายอยากจัดวันไหนเหรอ”

“อ๋อ...ก็อย่างที่บอกเมื่อคืนนั่นแหละ”

“งั้นเหรอ...”

“อื้ม”

โนอาห์ก็ตอบมาพร้อมกับมองหาสัญลักษณ์ที่เวียนกับอาริสะทิ้งไว้ และในตอนนั้นเองราเชลก็เห็นสัญลักษณ์รูปดาบสามเล่มที่เวียนชอบเขียนลงสมุดพอดี เธอก็เลยตะโกนเรียกโนอาห์ให้รีบวิ่งมาที่เธอ

“โนอาห์เหมือนฉันจะเจอแล้วนะ”

“ไหน ๆ ” โนอาห์วิ่งมาจากนั้นเขาก็นั่งยอง ๆ ลงไปแล้วมองดูสัญลักษณ์นั้นชัด ๆ ไม่นานนักโนอาห์ก็พูดว่า “อ่า...เวียนกับอาริสะยังไม่ตาย”

“เฮ้อ~ โล่งไปที” ราเชลถอนหายใจออกมาทันที

“แต่ว่า...ก็ตกอยู่ในอันตรายเหมือนกัน”

พอโนอาห์พูดออกมาแบบนั้น ราเชลก็ถามไปว่า

“ตกอยู่ในอันตรายงั้นเหรอ”

“อื้ม...ดูที่สัญลักษณ์สิ มันถูกเขียนแบบเร่งรีบและเหมือนจะใช้กิ่งไม้ยาว ๆ เขียนด้วย”

ราเชลนั่งยอง ๆ ลงมาแล้วจ้องมองดู

“ใช่จริง ๆ ด้วย งั้นก็แสดงว่าไม่เวียนก็อาริสะกำลังถูกจับอยู่แล้วใช้กิ่งไม้ยาว ๆ ยื่นมาเขียนสินะ”

“เปล่าหรอก...น่าจะเป็นดาบยาวของอาริสะมากกว่า ดูตรงรอยไหม้ตรงนั้นสิ” โนอาห์ชี้ไปด้านขวาซึ่งห่างจากสัญลักษณ์ไม่มากเท่าไหร่ ราเชลก็มองตามไปก็เห็นปลอกดาบที่ถูกไฟไหม้จนไม่เหลือชิ้นดี

“อ๊ะ ตรงตามที่นายบอกเลย”

“อื้ม ฉันว่าพวกเรารีบตามหาเจ้าพวกนั้นกันเถอะ”

“อื้ม!!”

ราเชลพยักหน้าตอบพร้อมกับวิ่งตามหลังโนอาห์ไป ระหว่างที่เธอกำลังตามหลังโนอาห์อยู่นั้นเธอก็คิดในใจว่า

“เท่จังเลย ทั้งเก่งทั้งฉลาด แต่ตอนที่ทำหน้าจริงจังมันไม่สมเป็นนายเท่าไหร่นะ ฮ่า ๆ ๆ”

-----------------

....

..

.

หลังจากที่ทั้งคู่เดินวิ่งตามร่องรอยของพวกเวียน ไม่นานนักโนอาห์ก็หันไปบอกราเชลก็หลบในพุ่มไม้ทันที

ฟุ่บ~

โนอาห์กับราเชลรีบหลบไปในพุ่มไม้และดับจิตของตัวเองให้เหมือนกับคนที่ตายไปแล้วเพื่อจ้องมองปีศาจมังกรดำที่อยู่ในรูปลักษณ์ของมนุษย์เพศหญิงผมยาวสีดำพร้อมใส่ชุดเดรสดำสวยงาม

และในตอนนี้มังกรดำก็กำลังถือดาบของพวกเวียนขึ้นมาส่องนู่นส่องนี่อยู่ พอโนอาห์เห็นแบบนั้นก็ส่งสัญญาณมือให้ราเชลอยู่ตรงนี้เพื่อรอคำสั่งต่อไป แต่ราเชลกลับถามโนอาห์ขึ้นมาทันทีว่า

“นายจะทำบ้าอะไร”

“ชู่~ เงียบ ๆ ก่อน ฉันจะเป็นตัวล่อให้เอง ส่วนเธอก็เล็งไปที่หลังคอของยายนั่นเลยนะ”

พอโนอาห์พูดจบเขาก็กระโดดออกไปจากพุ่มไม้ทันที และทันใดนั้นเองมังกรดำก็หันมาทางโนอาห์แล้วยิ้มออกมาพร้อมกับพูดว่า

“โถ่~ นึกว่าใคร”

“เจอกันอีกแล้วนะ [เซลิก้า] ”

“หืม~ คราวนี้ยอมเรียกชื่อจริงฉันด้วยงั้นเหรอ... [โนะอะระ] ”

“เฮ้ย เฮ้ย~ อย่าเรียกฉันด้วยชื่อนั้นสิ”

“ทีนายยังเรียกชื่อเดิมฉันได้เลย ฉันจะเรียกชื่อเดิมของนายไม่ได้งั้นเหรอเพื่อน”

ราเชล เวียนและอาริสะต่างได้ยินบทสนทนาเหล่านี้อย่างชัดเจน และพออาริสะได้ยินแบบนั้นเธอก็ตะโกนถามโนอาห์ไปว่า

“นี่นายอย่าบอกนะว่านายเป็นคนจากทวีปอาสะ!!”

“หา? ...อาริสะเมื่อกี้เธอพูดว่าไงนะ” โนอาห์ถามออกไปแบบมึน ๆ จากนั้นอยู่ดี ๆ อาริสะกับเวียนก็หมดสติไปทันที

พอเซลิก้าเห็นแบบนั้นเธอก็ยิ้มออกมาอีกครั้งแล้วพูดกับโนอาห์ว่า

“ใช้พลังจิตแบบภายในอัดไว้ที่ปลายดาบแล้วขยับดาบเล็กน้อยเพื่อให้เกิดคลื่นใบมีดสุญญากาศออกไปกระแทกที่ต้นคอทั้งสองคนนั้นสินะ”

ระหว่างที่เซลิก้ากำลังพูดอยู่นั้น โนอาห์ก็เห็นช่องว่างของเซลิก้า และในตอนนั้นเองราเชลก็กระโจนออกมาจากพุ่มไม้ด้วยความเร็วสูง

ฟุ่บ~

ราเชลหายตัวมาล็อกคอเซลิก้าไว้แล้วเอาด้านมีคมของดาบจ่อคอไว้

“จับตัวได้แล้ว”

โนอาห์เห็นแบบนั้นก็รีบตะโกนบอกราเชลไปว่า

“อย่าแตะตัวมังกรดำนะ!!”

เซลิก้ายิ้มออกมา “ช้าไปแล้วโนะอะระ”

ตู้ม!!!

เชลิก้าระเบิดเพลิงสีดำออกมาจากร่างกายจนร่างของราเชลกระเด็นออกไปด้วยความรุนแรงทันที แต่แล้วโนอาห์ก็ใช้ท่าอิไอเสริมความเร็วพุ่งไปรับร่างของราเชลไว้

“ราเชล ราเชล!!” โนอาห์ตะโกนเรียกสติของราเชลแต่ก็ไม่เป็นผล เขาก็เลยอุ้มราเชลไปวางไว้ในที่ปลอดภัยแล้วรีบวิ่งกลับไปหาเซลิก้าทันที

....

พอโนอาห์วิ่งกลับมา ณ จุดระเบิดแล้วเขาก็เห็นเซลิก้ากำลังปัดไฟสีดำที่ลุกไหม้บนเดรสสีดำสวย ๆ ของเธออยู่

“เซลิก้า!!” โนอาห์ตะโกนใส่เธอด้วยความเกรี้ยวโกรธ แต่เซลิก้าก็เงยหน้าขึ้นมาแล้วยิ้มให้พร้อมกับพูดว่า

“ปกตินายไม่ทำตัวแบบนั้นนี่ อ๋อ!! ผู้หญิงนักดาบที่ชื่อราเชลเป็นคนรักนี่เอง”

“เซลิก้า...ฉันจะขอเตือนเธอเป็นครั้งสุดท้าย รีบออกจากเนินนี้ซะ!!”

พอเซลิก้าได้ยินสิ่งที่โนอาห์พูดออกพร้อมกับทำสายตาเอาจริงแบบนั้น เธอก็พูดขึ้นมาว่า

“หืม~~ นายคิดจะฆ่าพวกเดียวกันงั้นเหรอ”

“ใช่...ถ้าเธอแตะต้องราเชลและเพื่อน ๆ ของฉันอีก ต่อให้เป็นเธอฉันก็จะฆ่าอย่างไม่ลังเลแน่นอน”

“โอเค...เห็นแก่หน้านายฉันจะยอมถอยไปก่อนก็ได้...แต่ว่า โนะอะระ...นายจงอย่าลืมว่าตัวเองเป็นใครก็แล้วกัน ไปล่ะไว้เจอกันนะ...”

ฟุ่บ~

พอเซลิก้าพูดจบก็หายตัวไปทันที จากนั้นโนอาห์ก็รีบวิ่งไปปลุกเวียนกับอาริสะทันที

เพี๊ยะๆ

โนอาห์ตบหน้าทั้งสองคนเบา ๆ ไม่นานนักพวกเขาก็ตื่นขึ้นมา

“หืม~ นี่พวกเรามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง” เวียนถาม

พอโนอาห์ได้ยินแบบนั้นเขาก็คิดในใจว่า

“เวทลบล้างความทรงจำของเซลิก้างั้นเหรอ...ยายนั่นมาทำอะไรที่นี่กันนะ”

พอพวกเวียนตื่นแล้ว ราเชลก็เดินโซซัดโซเซมาหาโนอาห์แล้วถามว่า

“มังกรดำล่ะ”

“เธอไปแล้ว”

พอโนอาห์พูดแบบนั้นออกไป จู่ ๆ ราเชลก็เจ็บหัวไปแวบหนึ่งก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาแล้วถามโนอาห์ออกไปว่า

“พวกเรา...มาที่นี่ทำไม”

“ชิ!! ราเชลก็โดนล้างความทรงจำด้วยงั้นเหรอ” โนอาห์คิดในใจ จากนั้นเขาก็พูดออกไปให้ทุกคนฟังว่า

“โทษทีนะพอดีฉันพาพวกนายมาหาวัตถุดิบที่จะเอาไปใช้ในงานแต่งงานน่ะ”

พออาริสะได้ยินแบบนั้นเธอก็วิ่งมาดึงคอเสื้อโนอาห์แล้วถามว่า

“นายพูดว่าไงนะโนอาห์”

“เอ่อ...ก็งานแต่งงานไง”

“ไม่ใช่ ฉันหมายถึงใครจะแต่งงาน?”

อาริสะถามออกไปแบบนั้น เวียนก็มองไปที่ราเชลเขาก็เห็นว่าเธอกำลังเขินอยู่ เวียนก็เลยบอกอาริสะไปว่า

“เฮ้อ~ รู้ล่ะ อาริสะ...โนอาห์กับราเชลจะแต่งงานกันน่ะ”

“หา!!! ว่าไงนะ!!” อาริสะตกใจทันที จากนั้นเธอก็ถามโนอาห์ไปว่า “พวกนายไปชอบกันตอนไหนบอกมาซะโนอาห์”

“เอ่อ...มันเรื่องของฉันหรือเปล่าวะอาริสะ”

“บอกมา!!” อาริสะไม่ยอม จนสุดท้ายโนอาห์ก็ต้องตอบเธอไปว่า

“ก็ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้ว”

พออาริสะได้ยินแบบนั้นเธอก็ถอนหายใจออกมาแล้วปล่อยคอเสื้อของโนอาห์ลง

“เฮ้อ~ ไม่น่าเชื่อว่านายจะชอบคนเป็นด้วยแต่เอาเถอะ...บนโลกนี้คงมีแค่ราเชลที่จัดการนายได้อยู่หมัดล่ะนะ” อาริสะพูดจบก็ยิ้มออกมาแล้วบอกโนอาห์กับราเชลต่อไปว่า “ยินดีด้วยนะทั้งสองคน”

ราเชลยิ้มออกมาแล้วตอบอาริสะไปว่า

“อื้ม ขอบคุณนะ”

และจากนั้นทุกอย่างก็จบลง โดยที่พวกเขาไม่ได้รับรู้เลยว่าเมื่อครู่นี้ได้มีเหตุการณ์อะไรเกิดขึ้นบ้าง...

-------------------

.....

...

..

.

เจ็ดปีผ่านไป

หลังจากสงครามโลกครั้งที่สองจบลง ท่ามกลางกองซากศพโนอาห์ก็ลุกขึ้นมาแล้วใช้ดาบแสงอาทิตย์ตัดผมที่ยาวของตัวเองออกไปจนเหลือไว้เพียงปะบ่า จากนั้นเขาก็เงยหน้ามองท้องฟ้าพร้อมกับร้องไห้ออกมาแล้วพูดว่า

“ฝันงั้นเหรอ...”

พอโนอาห์พูดจบเขาก็เดินข้ามซากศพของมนุษย์ ปีศาจ และเทพไปข้างหน้าเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดหมายปลายทาง ระหว่างทางก็มีศัตรุที่ไม่ยอมแพ้ทั้งปีศาจ จอมเวทและเทพพุ่งเข้าหาโนอาห์ด้วยความบ้าคลั่ง แต่โนอาห์ก็ทำแค่เพียงฟันไปที่คอของพวกเขาทั้ง ๆ เดินไปข้างหน้าแบบนั้น

“โลกที่ไม่มีเธอมันน่าเบื่อชะมัด”

โนอาห์กล่าวออกมาพร้อมกับฆ่าศัตรูของเขาต่อไปแบบนั้นอย่างไม่หยุดแม้แต่น้อย จนกระทั่งเขาเดินมาจนสุดทาง

“หืม...ทุ่งหญ้าสีเขียวงั้นเหรอ”

เขาพูดออกมาด้วยความแปลกใจ จากนั้นโนอาห์ก็ยิ้มออกมานิด ๆ แล้วหยิบดาบแสงอาทิตย์ขึ้นมาพร้อมกับขว้างมันด้วยแรงอันมหาศาลจนดาบแสงอาทิตย์ลอยละลิ่วหายไปไหนก็ไม่รู้ ไม่ใช่แค่นั้นเขาหยิบดาบประกายดาวขึ้นมาแล้วขว้างออกไปคนละทิศเช่นกัน และสุดท้ายดาบเล่มที่สามเขาก็ขว้างออกไปคนละทิศเหมือนกัน

พอเขาขว้างมันออกไปแล้วโนอาห์ก็กระโดดลงไปที่ทุ่งหญ้าสีเขียว มันเป็นทุ่งหญ้าที่เกิดขึ้นท่ามกลางแผ่นดินที่เต็มไปด้วยเลือด จากนั้นเขาก็นอนลงไปที่ทุ่งหญ้านั้นพร้อมกับเงยหน้ามองท้องฟ้า

“ราเชล...เวียน...อาริสะ...ท่านเซริว...ทุกคน....”

โนอาห์กล่าวออกมาพร้อมกับหลับตาลงเพื่อหวนคิดถึงงานแต่งงานที่สนุกที่สุดของเขาและราเชล โนอาห์ยังจำวันนั้นได้ดีมันเป็นวันที่ทุกคนในหมู่บ้านนักดาบมีรอยยิ้ม และเป็นวันที่ราเชลมีความสุขที่สุด

แต่วันนี้...โนอาห์ไม่เหลือใครอีกแล้ว...

พอโนอาห์นอนหลับไปสักพัก เขาก็ลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าไดแมนชั่น มิกะ มาสมานอนดูดาวอยู่ข้าง ๆ เขาแล้ว

“ตื่นแล้วเหรอ” ไดแมนชั่นถาม

“อืม” โนอาห์ตอบ

“เห~~ นายเจอที่สวย ๆ แบบนี้ได้ยังไงกันนะ” มาสถามด้วยความทะเล้น

“ก็แค่เดินมาเรื่อย ๆ น่ะ” โนอาห์ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“นี่ นี่ ~ โนอาห์~ เราจะไปไหนกันต่องั้นเหรอ~~~” มิกะถามลากเสียงยาว ๆ

พอโนอาห์ได้ยินแบบนั้นเขาก็ลุกขึ้นนั่งแล้วพูดกับทุกคนไปว่า

“ฉันไม่รู้เหมือนกันแต่ว่า...” โนอาห์พูดจบเขาก็ดึงเข็มกลัดของหน่วยดอกไม้สังหารออกมาวางไว้บนพื้น “...จากวันนี้เป็นต้นไปฉันขอเลิกเป็นดอกไม้สังหารนะ”

พอมิกะ มาส และไดแมนชั่นได้ยินแบบนั้นพวกเขาทั้งสามคนก็พร้อมใจกันดึงเข็มกลัดออกแล้ววางไว้บนพื้นอย่างพร้อมเพรียง จากนั้นไดแมนชั่นก็พูดว่า

“ในที่สุดฉันก็จะได้เป็นอิสระจากนายสักทีสินะ”

“คงงั้นมั้ง” โนอาห์ตอบ

“เย่~~ ในที่สุดฉันก็จะได้รุกนายหนัก ๆ ได้แล้วสินะ” มาสถามพร้อมยั่วยวนโนอาห์เล็กน้อย

“ถ้าทำได้ล่ะนะ” โนอาห์ตอบอย่างใจเย็น

“แล้วโนอาห์~~ นายจะไปไหนล่ะ~~” มิกะถามลากเสียงยาว ๆ

พอโนอาห์ได้ยินแบบนั้นเขาก็ลุกขึ้นแล้วหันกลับมาบอกทุกคนด้วยรอยยิ้มว่า

“ฉันจะเดินทางรอบโลกน่ะ”

ด้วยรอยยิ้มนั้นของโนอาห์ก็ทำให้มุมมองของเขาเปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ จากนั้นโนอาห์ก็เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าอีกครั้งแล้วพูดในใจว่า

“ราเชล...เอ็นโดร่าที่เธอรัก ฉันจะปกป้องมันเอาไว้เอง”

-------------------------------------------------

ตอนพิเศษ กำเนิดคู่รักนักดาบแห่งเนินมังกรดำ จบบริบูรณ์

คุยกันท้ายตอน

ในที่สุดตอนพิเศษที่เอาไว้คั่นภาคต่อไปก็จบลงแล้วครับ เป็นยังไงบ้างครับ อาจจะไม่มีอะไรมากแต่ในตอนพิเศษชุดนี้ก็ทำให้เราได้รู้ว่าแต่ก่อนโนอาห์เคยเจออะไรมา และเขากับราเชลรักกันได้ยังไง ถึงจะรายละเอียดน้อยไปก็ตาม แหะ ๆ

จริง ๆ ผมไม่อยากเปิดเผยอะไรมากครับเพราะในเนื้อเรื่องหลักจะมีรายละเอียดเยอะกว่านี้แน่นอน

สำหรับบทที่ 22 จะมาประมาณวันเสาร์นี้นะครับถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง และเราจะมาเริ่มภาคใหม่กัน ซึ่งในภาคใหม่นี้กลุ่มของวินดี้จะไปทำอะไรที่ไออ้อนวอล และโนอาห์จะฟื้นขึ้นมาตอนไหนกันแน่ รวมไปถึงหากไม่มีสิบสองจอมเวทแล้วเอ็นโดร่าที่ถูกเควิลบอกว่าอ่อนแอจะไม่ยิ่งอ่อนแอขึ้นไปอีกงั้นเหรอ?

ทั้งหมดทั้งมวลต้องไปตามกันต่อในภาคต่อไปนะครับ สุดท้ายนี้ขอขอบคุณทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านและติดตามเป็นประจำด้วยนะครับ ถ้าอยากให้กำลังให้ผมก็คอมเม้น กดหัวใจ หรือส่งสติกเกอร์อะไรก็ได้ครับผมจะได้มีกำลังใจเขียนต่อไป ขอบคุณนะครับไว้เจอกันใหม่ตอนหน้าครับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น