[ SF || OS ] EXO Short Stories [ LuMin & Etc. ] By. ~ FL_Ayumu ~

ตอนที่ 7 : [ #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM ] Chapter 1 : ไม่จบเพราะลงวิชาเรียนผิดว่าแย่แล้ว แต่ไม่จบเพราะ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 347
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 เม.ย. 59




SF - Engineering's Project - Family Project (Luhan x Minseok)
Chapter 1 : ไม่จบเพราะลงวิชาเรียนผิดว่าแย่แล้ว
แต่ไม่จบเพราะสมาชิกในโปรเจ็กต์แตกหักกันนี่หนักกว่า!!

Tag : #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM


 

ห้องอาจารย์จงแด

 

“เรื่องโปรเจ็กต์ก็เอาแบบที่เราคุยกันเมื่อกี้นะ โอเคใช่ไหม? มีอะไรไม่เข้าใจตรงไหนอ่ะป่ะ?”

“ที่คุยเมื่อกี้ผมเข้าใจแล้วครับ แค่ตอนนี้นะ” มินซอกตอบอาจารย์ที่ปรึกษาด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง ก็แหม...คุยกับอาจารย์บ่อยจนสนิทกันและสามารถพูดเล่นกันได้ และอีกอย่างคืออาจารย์จงแดเป็นคนที่ไม่ค่อยถือตัว คุยเล่นกันได้ เพราะแบบนี้มินซอกถึงได้รักได้ปลื้มอาจารย์มากชอบเข้ามาคุยเล่นกับอาจารย์บ่อยๆ บางครั้งก็แซวเล่นบ้าง แต่ก็ยังอยู่ในขอบเขตที่เหมาะสม

“นั่นไงๆ ฮ่าๆๆ”

“เดี๋ยวไว้ผมเริ่มทำแล้วถ้าติดตรงไหนผมจะมาถามอาจารย์แล้วนะนะครับ”

“ได้ๆ แล้วว่าแต่ว่าเป็นไงบ้างมินซอก? เรื่องวิชาเรียนที่ลงผิดน่ะ โอเคแล้วใช่ไหม?” อาจารย์จงแดไม่ใช่เพียงแค่ดูเรื่องโปรเจ็กต์ของกลุ่มเขาเท่านั้น แต่ยังดูเรื่องวิชาเรียนของนักศึกษาตัวเล็กคนนี้อีกด้วย เป็นอาจารย์ในอุดมคติของมินซอกแบบสุดๆ ยิ่งได้อยู่ใกล้อาจารย์ก็ยิ่งปลื้ม รู้สึกฟินประดุจดัง EXO-L ได้เจอสมาชิก EXO ทุกๆคน

“ตอนนี้ผมลงแก้ไปแล้วครับ แล้วเอาวิชาที่ตอนปี 1 ที่ผมลงผิดมาเป็นวิชาเลือกของปี 4 เรียบร้อยแล้วครับอาจารย์

“ลำบากแย่เลยนะ แต่ก็ดีแล้วล่ะ ^^

เนื่องจากว่าตอนปี 1 มินซอกดันลงทะเบียนเรียนวิชาผิดวิชา ความจริงมินซอกต้องลงวิชาเลือกของคณะศิลปศาสตร์ หมวดภาษา เขาเลยเลือกลงภาษาเกาหลี เพราะมันเป็นภาษาแม่ของเขาเอง หวังเก็บเกรดซึ่งก็ไม่ผิดหวังเพราะได้เอมานั่นเอง แต่ก็ดีใจอยู่ได้ไม่นาน เพราะตนเพิ่งมารู้ตอนปี 3 เทอม 2 ว่าวิชาภาษาเกาหลีที่ลงนั้นมันไม่ใช่วิชาเลือกหมวดภาษา! เป็นแค่วิชาเลือกปกติเฉยๆ

มินซอกคนนี้ล่ะอยากจะบ้าตาย! ชื่อวิชามันก็บอกอยู่ว่า ภาษาเกาหลี แล้วทำไมมันไม่เป็นวิชาเลือกหมวดภาษาวะครับ?! มินซอกคนนี้โคตรข้องใจ ใครแม่งเป็นคนกำหนดเป็นคนวางหลักสูตรวะ? โคตรอยากเห็นหน้า!

คือแบบ...แม่ง-โคตร-ฟัค-โล-จิค-มาก! เรียนภาษาเกาหลีแต่กลับไม่นับเป็นวิชาเลือกภาษา! บ่นไปก็เท่านั้นแหละ เพราะสุดท้ายมินซอกก็ต้องไปเลือกลงภาษาจีน เพราะอย่างน้อยก็มีลู่หานคอยช่วยสอนและติวให้ ก็เพื่อนชาวจีนของเขาพูดได้หลายภาษา จีน (ภาษาบ้านเกิด) , เกาหลี (เพราะเคยไปเรียนแลกเปลี่ยนตอนมัธยม), ไทย (ก็มาเรียนแลกเปลี่ยนตอนมหาวิทยาลัย) และภาษาอังกฤษ (ภาษาสากล) และเมื่อมินซอกเห็นว่าเพื่อนชาวจีนของตนเก่งหลายภาษาแบบนี้ จึงเคยถามไปว่า...

 

“เก่งหลายภาษาแบบนี้ ทำไมไม่ไปเรียนคณะศิลปศาสตร์หรืออักษรศาสตร์ไปเลยล่ะ?”

 

และคำตอบที่ได้รับก็คือ...

 

“เรียนเพื่อให้ฟังพูดอ่านเขียนได้เฉยๆ ไม่ได้กะจะจริงจังกับมัน วิศวะน่าสนุกกว่าเยอะเลย ดูท้าทายความสามารถอยู่ตลอดเวลา”

 

มินซอกได้แต่คิดในใจ นี่ขนาดไม่จริงจังกับมันนะ ยังเก่งขนาดนี้ แล้วถ้ามันจริงจังล่ะ!

 

แต่ก็ช่างเรื่องความสามารถด้านภาษาของลู่หานเถอะ มาสนใจเรื่องลงทะเบียนเรียนของตนดีกว่า คราวนี้มินซอกเช็คอย่างละเอียดเลยว่าภาษาจีนเป็นวิชาเลือกของคณะศิลปศาสตร์ หมวดภาษาจริงๆใช่ไหม? เพราะถ้าลงผิดคราวนี้อาจไม่จบได้เลยทีเดียว เพราะวิชาเลือกหมวดภาษาเปิดแค่เทอม 1 เท่านั้น

 

บอกเลยว่าถ้าไม่จบเพราะวิชาเลือกมันคงเป็นอะไรที่แย่มากๆ เศร้ากว่านี้ไม่มีอีกแล้ว T^T

 

“ว่าแต่ว่าช่วงนี้ ปาร์ค จินยอง กับ อิม แจบอม ไม่ว่างหรอ? อาจารย์เห็นแค่เรามาหาอาจารย์เพื่อคุยเรื่องโปรเจ็กต์คนเดียวเลย” คำถามของอาจารย์จงแดทำเอามินซอกถึงกับเหงื่อตก

 

ขอถอนคำพูดเมื่อกี้ที่ว่า ถ้าไม่จบเพราะวิชาเลือกมันคงเป็นอะไรที่แย่มากๆ เศร้ากว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

เพราะตอนนี้นึกเรื่องที่เศร้ากว่าออกแล้ว

และเรื่องที่ว่าก็คือ...สถานะโปรเจ็กต์ของเขานั้น กลายเป็น ‘ครอบครัวหย่าร้าง ไปเรียบร้อยแล้ว

 

ไม่เข้าใจ ทั้งๆที่ทั้งสองคนก็ดูรักกันมาก อยู่ดีๆกับทะเลาะกันเสียอย่างนั้น ทะเลาะกันไปมาสุดท้ายก็เลิกกันเฉยเลย และพอเลิกกันเท่านั้นแหละ หน้าของอีกฝ่ายก็ไม่อยากมอง พอไม่อยากมองไม่อยากเห็นก็ไม่มา พอไม่มางานก็ไม่ค่อยเดิน เพราะกลายเป็นงานของทั้งสามคนมีมินซอกทำอยู่คนเดียว มาพบอาจารย์ก็มาพบคนเดียว

 

รู้งี้เชื่อที่ลู่หานเตือนตอนนั้นก็ดีหรอก ไม่น่าโลกสวยเลยกู T^T

 

“มินซอก? จะตอบอาจารย์ได้ยังว่าทำไมสองคนนั้นถึงไม่มา?” จงแดถามนักศึกษาในความดูแลของตนอีกรอบ เนื่องจากเห็นว่ามินซอกเอาแต่นั่งนิ่งๆ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

“คือแบบว่า...สองคนนั้นไม่ว่างครับ มีธุระด่วนนิดหน่อยน่ะ แฮะๆ”

“ไม่ว่างอีกแล้วหรอ? เลยปล่อยให้เรามาคนเดียว ลำบากหน่อยนะ คราวหน้าพาสองคนนั้นมาให้ได้ล่ะ รู้ไหม? เพราะการมารับสารคนเดียวทำให้ข้อมูลตกหล่นได้ง่าย มาฟังสามคนน่าจะดีกว่า จะได้ช่วยกันจำ”

“ครับอาจารย์ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”

“ตามสบาย ขอให้โชคดี ไว้เจอกันคราวหน้านะ” มินซอกโค้งให้อาจารย์ที่ปรึกษาประจำกลุ่มตนเล็กน้อย ก่อนเดินออกจากห้องไป

“เฮ้อออ~ จะรู้ไหมนะว่าตัวเองเป็นคนที่โกหกคนอื่นไม่เก่งเอาเสียเลย”

ทันทีที่ประตูห้องปิดลงและนักศึกษาในความดูแลของเขาเดินออกไปแล้ว อาจารย์จงแดพูดขึ้นก่อนจะถอนหายใจ ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่ามินซอกโกหก ก็เด็กคนนั้นโกหกเก่งซะที่ไหน? จากข่าวที่เขาได้ยินมาและท่าทางของมินซอกตอนตอบคำถามเรื่องของแจบอมและจินยองก็พอจะเดาได้แล้วว่าสถานะโปรเจ็กตอนนี้คงจะกลายเป็น โปรเจ็กต์ครอบครัวหย่าล้างความมั่นใจก็สักประมาณ 70% – 80% และที่ถามนี่ก็แค่จะดูปฏิกิริยาของมินซอกเฉยๆก็เท่านั้น ซึ่งจากที่ดู อาจารย์จงแดก็ขอคอนเฟิร์มว่า...

 

สถานะโปรเจ็กตอนนี้กลายเป็น โปรเจ็กต์ครอบครัวหย่าล้าง ไปเรียบร้อยแล้วแน่ๆ มั่นใจ 100% เต็ม!!

 

สงสารมินซอกจังเลย คงจะลำบากน่าดูเลยหากต้องทำงานของทั้งสามคนด้วยตัวคนเดียว

 

==F==A==M==I==L==Y====P==R==O==J==E==C==T==

  

“เป็นไงบ้างไอ้เปา? คุยกับอาจารย์จงแดเป็นไงมั้ง?” นักศึกษาตากวางที่รอมินซอกอยู่ที่โต๊ะนั่งใต้ตึกคณะทักขึ้น เมื่อเห็นมินซอกเดินลงบันไดมา

“ก็ดี แต่จารย์บอกว่าคราวหน้าให้พาทั้งสองคนนั้นมาด้วย”

“เรื่องใหญ่เลยนะนั่นน่ะ จะไปพาสองคนนั้นมาได้ยังไงล่ะ?”

“ก็ใช่ไง ถึงได้กลุ้มอยู่นี่แหละ รู้งี้กูเชื่อที่มึงพูดก็ดีหรอก” นักศึกษาหน้ากลมบ่นอย่างเหนื่อยใจ ใครจะไปคิดว่าไอ้สองคนที่มันรักกันปานจะกลืนกินมันจะทะเลาะจนเลิก และไอ้เรื่องที่เป็นประเด็นน่ะก็โคตรจะปัญญาอ่อนสุดๆ ไม่น่าเชื่อว่ามันจะเป็นเรื่องที่ทะเลาะกันจนเลิกกันได้ ซึ่งเรื่องนั้นก็คือ...

 

อิม แจบอม ลืมเรื่องที่จินยองไม่กินถั่วงอก!!

 

คือแบบว่าช่วงนี้ไหนจะเรื่องเรียนไหนจะโปรเจ็กต์ มันก็มีบ้างที่จะลืม แจบอมจึงเผลอสั่งข้าวกับผัดถั่วงอกมากิน พอจินยองเห็นก็บ่นเพราะตัวเองกินด้วยไม่ได้ และพอบ่นมากๆเข้าแจบอมที่เครียดเรื่องทำโปรเจ็กต์ก็โวยวายขึ้นมา จินยองที่เห็นแจบอมเป็นอย่างนั้นก็โกรธหนักเข้าไปอีก มินซอกกับลู่หานที่นั่งทำโปรเจ็กต์อยู่ที่ห้องโปรเจ็กต์ (คือทางคณะได้จัดห้องเอาไว้ให้ เพื่อให้นักศึกษาได้มีที่ทำโปรเจ็กต์) ก็รีบช่วยกันไกล่เกลี่ย แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลยแม้แต่น้อย

 

จนกระทั่ง...

 

“จินยอง ใจเย็นๆก่อนสิ แจบอมเขาทำโปรเจ็กต์ก็เลยอาจจะลืมไปบ้าง นายต้องเข้าใจหน่อยสิ เรื่องแค่นี้เองนะ” มินซอกเอ่ยพร้อมลูบหลังจินยองหวังให้ใจเย็นลงกว่าเดิม แต่ก็...

“เรื่องแค่นี้หรอ? ฉันเองก็ทำโปรเจ็กต์เหมือนกันนะมินซอก มีสมาธิมุ่งมั่นกับโปรเจ็กต์มากแค่ไหนนายก็รู้นิ! ฉันยังไม่ลืมเรื่องของแจบอมเลย!! ทำโปรเจ็กต์จนลืมมันเป็นข้ออ้างมากกว่า!”

“ว่าไงนะ!” แจบอมเริ่มโกรธมากกว่าเดิม จนลู่หานต้องช่วยพูด

“เอาน่าๆ ใจเย็นๆ มึงก็รู้ไม่ใช่หรอว่าจินยองเขาขี้บ่นน่ะ ใจเย็นๆก่อนสิ” สิ่งที่ลู่หานพูดหวังจะให้แจบอมเย็นลง แต่มันกลับให้ผลที่ตรงกันข้าม!

“ถ้ากูรู้ว่าจินยองจะขี้บ่นแถมยังงี่เง่าแบบนี้นะ กูไม่คบจินยองเป็นแฟนหรอก! น่ารำคาญ!!”

“แจบอม!!” ทั้งลู่หานและมินซอกต่างอึ้งไปกับประโยคที่แจบอมพูด ส่วนปาร์ค จินยองที่ได้ยินประโยคนั้นก็ช็อก และพอตั้งสติได้ก็ยิ่งโกรธมากกว่าเดิม

“นายพูดอย่างนี้หมายความว่าไงฮะ?! อิม แจบอม!!”

“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ!”

“ถ้าไม่อยากคบกันก็เลิก!”

“ได้! งั้นเราเลิกกัน! จบแค่นี้แหละ!

“บาย! / บาย!” ทั้งสองพูดพร้อมกันก่อนที่จะเดินออกจากห้องโปรเจ็กต์ไปคนละประตู เนื่องจากห้องทำโปรเจ็กต์มี 2 ประตูซึ่งอยู่กันคนละฝั่ง ทิ้งให้ทั้งมินซอกและลู่หานที่คอยช่วยห้ามถึงกับอึ้ง!

 

มึงสองคนเลิกกันเพราะเรื่องถั่วงอกเนี่ยนะ!!

 

ฟัคคคคคคค~!!!

 

คิดกี่ทีๆก็โคตรจะปัญญาอ่อน! แต่มันสะเออะเลิกกันได้! คือแย่ คือไม่ดีงาม T^T

 

และพอทั้งสองคนเดินออกจากห้องไป มินซอกก็เพิ่งมานึกได้ทีหลังว่า...

 

Ship Lost!! แล้วโปรเจ็กต์กลุ่มกูล่ะ!! T^T

 

เอาน่า~! ทั้งสองคนเป็นคนที่มีความรับผิดชอบมาโดยตลอด คงแยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวออกแหละน่า

 

แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้มินซอกจะมองโลกในแง่ดีเกินไปเป็นครั้งที่สอง

 

เพราะว่า...

 

วันต่อมาหลังจากเกิดเหตุการณ์ที่ทั้งสองคนนั้นเลิกกัน...

 

“จินยอง วันนี้ไม่มีเรียนช่วงบ่ายใช่ไหม? ไปทำโปรเจ็กต์กันเถอะ!!” มินซอกเอ่ยชวนด้วยน้ำเสียงร่าเริง ทำเหมือนว่าเมื่อวานไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ก็ได้” จินยองรับคำก่อนที่จะเดินไปที่ห้องโปรเจ็กต์เพื่อทำงานต่อจากเมื่อวาน ซึ่งก็ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

จนกระทั่ง...

 

“เฮ้ยหมิน! งานที่กูทำค้างไว้เมื่อวาน...”

แจบอมเข้ามาในห้องโปรเจ็กต์ ซึ่งตอนนี้ไม่ได้มีแค่กลุ่มมินซอกเท่านั้น มีกลุ่มอื่นๆด้วย บรรยากาศทั้งห้องเงียบกริบ ทุกคนจับจ้องไปที่คู่รัก(?)ประจำภาคที่กำลังส่งสายตาใส่กันอยู่ แต่มันไม่ใช่สายตาแบบรักใคร่เหมือนแต่ก่อน แต่เป็นสายตาโกรธเคืองแทน

“งั้นกูขอตัวก่อนนะ ไม่อยากมีเรื่องตอนนี้” เป็นฝ่ายแจบอมที่ทำลายความเงียบก่อนที่จะเดินออกไป ส่วนทางด้านจินยองก็...

“โทษนะมินซอก ขอตัวกลับก่อนนะ” ก่อนจะเดินออกไปอีกทาง ทิ้งให้มินซอกต้องทำโปรเจ็กต์คนเดียว ท่ามกลางสายตาสงสัยที่ถูกส่งมาถามแต่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากพูด จนมินซอกทนไม่ไหว...

“ไม่ต้องถามแล้ว! แค่ดูสายตาของสองคนนั้นก็น่าจะเดากันได้แล้วนะ! ถ้ามีเวลามาสงสัยกันนักล่ะก็ เอาเวลาไปทำโปรเจ็กต์ของกลุ่มตัวเองดีกว่าไหม?!

สิ้นเสียงของมินซอก ทุกคนก็รู้ว่าต้องทำตัวยังไง ก้มหน้าก้มตาทำโปรเจ็กต์อย่างเดียวเลยจ้า ถึงจะเห็นน่ารักๆแบบนี้ แต่อย่าให้โกรธเชียวนะ ตอนเหวี่ยงนี่น่ากลัวอย่าบอกใคร เคยเห็นกันมาแล้วตอนมินซอกเหวี่ยงใส่ลู่หานอยู่ครั้งหนึ่งตอนปี 2

 

ซึ่งเรื่องมันก็มีอยู่ว่า...

 

“เอาล่ะ! ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว ถ้าไม่มีใครสงสัยอะไรตรงไหนก็เลิกคลาสได้” อาจารย์อี้ชิงซึ่งสอนวิชา Programming Technique (เป็นวิชาที่ว่าด้วยการสอนเทคนิคในการเขียนโปรแกรม) ก็ปล่อยนักศึกษาให้ไปทานข้าว แต่ก็ไม่ใช่ทุกคน เพราะว่า...

“คิม มินซอก”

“ครับอาจารย์อี้ชิง?” มินซอกที่กำลังจะเดินออกจากห้องหันไปบอกเพื่อนๆที่จะไปกินข้าวเที่ยงด้วยกันว่าให้รอสักพัก ก่อนจะเดินกลับไปหาอาจารย์ “อาจารย์มีอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ไอ้มีน่ะมันก็มี ถ้าไม่มีจะเรียกทำไมล่ะ? ^^

 

นั่นไง! เจออาจารย์อี้กวนบาทาเข้าให้ = =;

 

อาจารย์อี้น่ะมี 3 โหมด ได้แก่... โหมดอึน โหมดจริงจัง และโหมดขี้เล่น (ถ้าเล่นหนักๆหน่อยก็อัพเลเวลเป็น โหมดกวนบาทา) มินซอกขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะเป็นครั้งแรกที่เจอหมวดขี้เล่นของอาจารย์ (ปกติอาจารย์อี้น่ะ ถ้าไม่ใช่กำลังสอนหรือทำงานอยู่จะเข้าสู่โหมดอึน) บอกเลยว่าถ้าเป็นเพื่อนนี่โวยไปแล้ว แต่เห็นว่าเป็นอาจารย์หรอกนะเลยนิ่งแทน ส่วนอาจารย์อี้ที่เห็นว่าศิษย์โปรดของจงแดไม่เล่นด้วยจึงกลับเข้าสู้โหมดจริงจังทันที

“อาจารย์ไม่กวนแล้ว ว่าแต่ว่าเมื่อไหร่เราจะส่งงานให้อาจารย์เสียที? คนอื่นเขาส่งกันหมดแล้วนะ”

“ส่งงาน? งานอะไรหรอครับ? ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย” มินซอกยิ่งงงหนักกว่าเก่า งานที่ไหนอ่ะ? เขาจำได้ว่าเขาทำส่งทุกงานแล้วนิ?

“ก็ที่อาจารย์สั่งในคาบไงว่าให้เขียนโปรแกรมซื้อขายสินค้า ซึ่งตัวโปรแกรมต้องอ่านข้อมูลจาก File ซึ่งเป็นสต็อกสินค้าในนั้นจะมีชื่อสินค้า, ราคาจำนวนสินค้าที่เหลืออยู่ และมีอีก 1 File ว่าลูกค้ามาซื้อสินค้าไหน? ซื้อกี่อัน? ซึ่งทั้ง 2 File ต้องอัพเดตอยู่ตลอด ให้เวลาทำตั้ง 1 อาทิตย์ และกำหนดส่งก็คือเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว คนอื่นก็ส่งกันหมด เหลือแค่มินซอกนี่แหละที่ยังไม่ส่ง”

“มีงานนี้ด้วยหรอครับ?! ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย!! O[]O!?” ตาโตเป็นไข่ห่านเมื่อได้ยินงานที่อาจารย์ทวง มันมีตอนไหนวะ? ทำไมเขาไม่รู้เรื่อง?!!

“แต่จะว่าไปเหมือนว่าคาบนั้นนายจะไม่สบายเลยไม่ได้มานะ แต่ลู่หานไม่ได้บอกนายหรอ? คาบนั้นลู่หานก็เข้านี่นา”

“อะ...”

“หืม?”

“ไอ้กวางหน้าเหี่ยว!!!!! มึงรีบโผล่หัวเข้ามาในห้องเดี๋ยวนี้เลยนะ!!” ไม่ใช่แค่ลู่หานที่ยืนรออยู่หน้าห้องตกใจกับเสียงเรียกตนเท่านั้น อาจารย์อี้ชิงก็อึ้ง อยู่ดีๆก็ตะโกน ใครบ้างจะไม่ตกใจ?

“มะ...มีอะไรหรอปะ...เปาจื่อ? ^^;” ต้นเหตุ(?)โผล่หน้ายิ้มเจื่อนๆมาให้ ก่อนที่จะเดินเข้ามาหา

“งานของอาจารย์อี้งานนี้ทำไมมึงไม่บอกกู”

“คะ...คือว่า” หนุ่มตากวางนึกออกทันทีว่าลืมบอกงานไหนให้มินซอกทำ ก็เพราะมันมีอยู่งานเดียวเนี่ยแหละ = =

“ลืม? ใช่ไหมลู่หาน?”

“ก็ตามนั้นแหละ กูขอโทษ >/|\<

มินซอกโคตรหงุดหงิด เพราะตนต้องรีบปั่นงานนี้ให้เสร็จ ยังดีที่อาจารย์อี้ใจดี ให้เวลาเขาทำตั้ง 3 วัน แต่อีก 2 วันเขาดันมีธุระด่วน หรือจะพูดง่ายๆก็คือ เขาต้องทำงานเสร็จภายในวันนี้นั่นเอง! เจ้าตัวต้นเหตุน่ะก็สำนึกผิด ก็เลยเข้าไปง้อ (ซึ่งดูเหมือนง้องแง้ง) ใส่มินซอกเสียมากกว่า ซึ่งตอนนั้นเพื่อนตัวเปี๊ยกก็กำลังหงุดหงิดเรื่องที่ลู่หานลืมบอกตนอยู่เป็นทุนเดิม แถมตอนนี้ก็กำลังปั่นงานอยู่ด้วย พอเจอลู่หานทำตัวน่ารำคาญแบบนั้น ก็เลย...

“รำคาญโว้ยยยย~!!

ซึ่งหลังจากที่มินซอกตะโกนขึ้นมาเสียงดัง เขาก็เลยใช้วิชาที่ร่ำเรียนมาจัดการเข้าให้ อย่างน้อยๆก็เทควันโด้สายดำเชียวนะ ต่อให้เป็นลู่หานที่เป็นนักกีฬาฟุตบอลแข้งทองก็จอด

 

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ยังจำวันนั้นได้ดี...สภาพลู่หานคือเละ! น็อคหลับไปเลยทีเดียว

 

ส่วนมินซอกน่ะหรอ? พอเห็นลู่หานสลบไปเพราะฝีมือตัวเองก็ขอให้เพื่อนที่อยู่ในเหตุการณ์ช่วยพาลู่หานไปที่ห้องพยาบาล ส่วนตนก็ปั่นงานต่อจนเสร็จนั่นแหละ แล้วค่อยไปดูอาการของเพื่อนรักที่ห้องพยาบาล ซึ่งหลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นก็ไม่มีใครกล้าทำให้มินซอกโกรธอีกเลย

 

จบเรื่องความน่ากลัวของมินซอกไว้เพียงเท่านี้...

 

ส่วนเรื่องของคู่รัก(?)ประจำภาค หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น ทั้งจินยองและแจบอมก็ไม่มาช่วยมินซอกทำโปรเจ็กต์จบอีกเลย ซึ่งทั้งสองฝ่ายให้เหตุผลว่า ไม่อยากมาเจอหน้าของอีกฝ่ายเพราะไม่อยากมีเรื่อง

 

ถามจริง! สองคนนั้นสงสารตนบ้างไหม? ต้องทำโปรเจ็กต์คนเดียว ต้องไปพบอาจารย์ที่ปรึกษาคนเดียวเนี่ย!

 

==F==A==M==I==L==Y====P==R==O==J==E==C==T==

 

“กูว่ามึงบอกอาจารย์ไปตามตรงดีกว่า เรื่องสถานะโปรเจ็กต์ของกลุ่มมึงตอนนี้น่ะ”

“ก็อยากบอกอยู่หรอก แต่มันพูดไม่ออกนิ และถ้าพูดไปก็อาจไม่ได้ทำโปรเจ็กต์นี้” มินซอกได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรม ก็เขาอยากทำโปรเจ็กต์อันนี้มากนิ มันเป็นเรื่องที่เขาชอบและสนใจ แต่มันเป็นงานที่ต้องทำอย่างน้อยสองคน เพราะถ้าทำคนเดียวมันจะหนักมาก และถ้าอาจารย์จงแดรู้เรื่องนี้ก็คงไม่ให้เขาทำโปรเจ็กต์นี้แน่ๆเลย

“สรุปคือยังไงก็จะไม่บอก?”

“อือ! ก็อยากทำนิ ทำคนเดียวก็ได้!

“ใครว่าทำคนเดียวล่ะ? สองคนต่างหาก J” สิ้นเสียงของลู่หาน ทำเอามินซอกสงสัย? สองคน? มาจากไหนอีกคนหนึ่งล่ะ? ถ้าเป็นการ์ตูน ป่านนี้หัวของมินซอกคงมีแต่เครื่องหมายคำถาม

“ก็กูอีกคนไง J

“ฮะ? มึงว่าไงนะ?” มินซอกถามย้ำทันที นี่เขาหูฝาดหรือว่าลู่หานพูดว่าจะช่วยตนจริงๆ

“ก็บอกว่าเดี๋ยวช่วย ไม่ได้ยินหรือไง?”

“แต่ว่า...แล้วโปรเจ็กต์มึงล่ะ?”

“ไม่ต้องห่วง กูทำไปได้เยอะพอสมควรแล้ว พอแบ่งเวลามาช่วยมึงได้อยู่แล้ว ^^” รอยยิ้มของมินซอกปรากฎขึ้นอีกครั้งเพราะคำพูดของลู่หาน หลังจากที่เครียดอยู่นานเรื่องนี้ ลู่หานเป็นเพื่อนที่ดี คอยช่วยเหลือมินซอกตลอดเวลาที่ตนมีปัญหา เขารู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่มีนักศึกษาตากวางอยู่ใกล้ๆ ส่วนลู่หานเองก็ชอบที่จะเห็นรอยยิ้มบนริมฝีปากเล็กๆของมินซอก ก็เปาจื่อน่ะ เหมาะกับรอยยิ้มมากกว่านี่นา นี่เป็นสิ่งที่ลู่หานคิดอยู่ตลอดเวลา

“ขอบใจมากนะ มึงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดเลย ^^

 

แต่บางครั้งเขาก็แอบคิดว่า...เขาไม่ได้อยากจะเป็นแค่เพื่อน แต่อยากจะเป็นมากกว่านั้น...

 

“ว่าแต่ว่าวันนี้มึงเองก็ไปคุยกับอาจารย์อี้มาไม่ใช่หรอ? เป็นไงมั่ง?”

“ก็ไม่มีอะไรมาก แค่เข้าไปรายงานความคืบหน้าว่าทำส่วนไหนเสร็จไปแล้วบ้างก็เท่านั้นเอง ไม่ต้องห่วงกูหรอก เราเพื่อนกัน ยังไงก็ต้องช่วยเหลือกันตอนลำบากอยู่แล้ว”

“อย่างงั้นหรอ?”

“ใช่แล้ว ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกูจะช่วยมึงเอง ^^

 

นี่แหละ! ฮีโร่ของน้องจ็อก ไว้เรียนจบเมื่อไหร่เลี้ยงขอบคุณแน่นอน *^*


 ==F==A==M==I==L==Y====P==R==O==J==E==C==T==



:: Talk :: 10/04/59 ::
เราปั่น #ฟิคลูกหนี้LM ไม่ทัน เลยขอเอา #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM มาเสริฟก่อนน้าาาา
มาแบบ 100% ไปเลย อ่านแบบเต็มๆก่อนไปเที่ยวสงกรานต์
เรามาเฉลยสาเหตุแล้วว่าทำไมคู่รักถึงได้เลิกกัน ทำไมเลิกกันได้ง่ายจัง 5555
สงสารหมินแรงมาก ทำไมทำร้ายหมินจัง 555555
แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ยังมีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยยยย ยินดีด้วยนะหมิน 
อย่างน้อยเราไม่ปล่อยให้นายลำบากคนเดียวหรอก ต้องลำบากเป็นเพื่อนกัน หลอกๆ 55555
ยังไงก็ฝากเป็นกำลังใจให้ #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM ด้วยน้าาาา
ขอบคุณคร้าบบบ >w<

:: Talk :: 03/04/59 ::
สวัสดีค่าาาา หลังจากที่เพิ่งอัพ #ฟิคลูกหนี้LM ไปเมื่อกี้นี้
เราก็มาอัพ SF นี่ต่อเลยดีกว่า 5555 แต่มาเบาๆ 30% ก่อนพอ มาเป็นน้ำจิ้มๆ
ไม่ใช่อะไร ประเด็นคือแต่งไม่ทัน 555555 แล้วก็จะมาบอกว่า เค้าอาจจะหายหน้าหายตาไปแปปนึง
เพราะว่าช่วงสงกรานต์ไปบ้านปู่ซึ่งไม่มีเน็ต ทำให้อาจไม่ได้อัพฟิค
แต่คิดว่าคงมีเวลาแต่ง ก็อาจจะมาอัพให้ก่อน สักวันที่ 10 ไรงี้ ถ้าไม่ติดอะไรอ่ะนะ
ถ้าติดก็รอไปหลังสงกรานต์เลยจ้าาาา

มาที่ฟิคของเราดีกว่า น่าสงสารพี่ฟมินของเราจริงๆ อะไรจะเคราะห์ซ้ำกรรมซัดแบบนี้ ไม่ร้องนะลูกกก
ว่าแต่ว่าทำไมคู่รักของเราถึงเลิกกันได้นะ งานนี้มีเฉลยแน่นอน ติดตามกันด้วยนะ อิอิ
ยังไงก็ขอฝาก #ฟิคชีวิตเด็กปีสี่LM เรื่องนี้ด้วยน้าาาา ขอบคุณคร้าบบบบ >w<



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

307 ความคิดเห็น

  1. #44 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2559 / 09:43
    ค่ะ ไม่อยากเป็นแค่เพื่อน ก็ช่วยเปาจื่อทุกอย่าง ไม่อจากเห็นเขาเศร้าหรือเหนื่อย เปาจื่อเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า หื้มม หลงเปาจื่อก็บอกพี่ลู่ แบบนี้เรียกว่ารักรึเปล่านะ
    #44
    1
    • #44-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 7)
      18 เมษายน 2559 / 00:07
      ลู่หาน : รักครับ เรียกว่ารักแน่นอน ^^
      #44-1
  2. #43 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 00:50
    ทำไมไม่ยุบโปรเจ็คลู่ แล้วมาจับคู่กะหมินไปเลยล่ะ ในเมื่อถ้าสถานะหย่าร้างอาจารย์ก้อจะต้องให้เปลี่ยนโปรเจ็คอยู่แล้วอ่ะ
    #43
    1
    • #43-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 7)
      18 เมษายน 2559 / 00:07
      มินซอก : ก็อยากยุบอยู่ แต่ยุบไม่ได้อ่ะ แต่เราจะยังไม่บอกตอนนี้นะ เดี๋ยวจะเป็นการสปอยคนอ่าน ไม่ดีๆ รออ่านตอนหน้านะครับ ^^
      #43-1
  3. #42 Kamiminto (@Kamiminto) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 23:05
    หล่อมากกกกกค่าาาา5555555
    #42
    1
    • #42-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 7)
      18 เมษายน 2559 / 00:06
      ลู่หาน : ขอบคุณที่ชมครับ คนหล่อก็งี้ 55555
      #42-1
  4. #41 LUMINLIN♡ (@alwayslumin) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 22:54
    พ่อพระเอกกกกกก พ่อหล่อออออ ดีแล้วเก่อ ทำคะแนนเข้าไว้
    #41
    1
    • #41-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 7)
      18 เมษายน 2559 / 00:06
      ลู่หาน : ผมก็ทำอยู่ แต่ไม่รู้ว่าเขาจะให้คะแนนผมไหม?
      #41-1
  5. #40 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 15:00
    เห็นป่ะ!!! พี่หานเตือนแล้ววว มินซอกดื้อเองงง. ไม่เชื่ออออ่ะ
    #40
    1
    • #40-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 7)
      4 เมษายน 2559 / 15:56
      มินซอก : งืออออ เสียจายยยย น่าจะเชื่อลุ่หาน TT^TT
      #40-1
  6. #39 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2559 / 00:18
    ทำไมชีวิตมินซอกต้องรันทดขนาดนี้ นี่แหละผลกรรมของพวกโลกสวย
    #39
    1
    • #39-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 7)
      4 เมษายน 2559 / 15:55
      มินซอก : นั่นสิ ไม่น่าโลกสวยเลย TT^TT
      #39-1