[ SF || OS ] EXO Short Stories [ LuMin & Etc. ] By. ~ FL_Ayumu ~

ตอนที่ 21 : [ #ความลับของคิมหันต์ ] OS : Luhan x Xiumin : [Special] ทำงานกับทีมอื่นยังไงให้ได้... - 100% [End]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    20 พ.ค. 62


OS : ทำงานกับทีมอื่นยังไงให้ได้... [Special]

Luhan(คิมหันต์) x Xiumin(มีน) Ver.Thai

Tag : #ความลับของคิมหันต์





ไม่มีใครอยากจะมีความลับหรอก...



ยิ่งกับคนที่ชอบด้วยแล้ว…



แน่นอนว่า ‘คิมหันต์’ เองก็เป็นหนึ่งในนั้น…





“มีนๆ” เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียก “มีอะไรหรือเปล่าครับพี่พีช?”



“คือพี่สังเกตหลายรอบแล้วอ่ะนะ”



“ครับ? มีอะไรหรือเปล่าครับ?”



“คิมหันต์นี่กลัวความมืดจริงๆหรอ?” จบคำถามของพีชทุกคนก็หันมองหน้ากันหมด ก่อนจะเป็นมายมิ้นท์ที่ถามแทนญาติของตน “ทำไมพี่พีชถามแบบนั้นล่ะครับ?”



“ก็ช่วงหลังๆที่เราเล่นบอร์ดเกมกันจนดึกใช่ไหมล่ะ? ไฟของส่วนกลางก็ปิดเพราะเลยเวลาที่กำหนดแล้ว แต่พี่ก็เห็นคิมหันต์เขาเดินไปทางโซนมืดได้แบบไม่กลัวเลยนิ”



“มันก็จริงแหะ” เฟิร์สเองก็เห็นด้วยกับเพื่อนของตน เพราะเท่าที่เธอจำได้ คิมหันต์ดูไม่ได้มีกลัวความมืดเหมือนกับที่น้องเคยเล่าให้ฟังเลยนินา



“แต่ว่า…”



“อย่างตอนนี้ที่ไฟ่ส่วนกลางก็ปิดแล้ว แต่คิมหันต์เขาก้ยังเดินไปเข้าห้องน้ำได้เนี่ย? น้องเขากลัวความมืดจริงๆหรอ?”



เพราะคำถามของพวกพี่ๆทำเอามีนถึงกับคิดตาม เพราะนอกจากครั้งนั้นแล้ว คิมหันต์ก็ดูปกติกับความมืดมากๆด้วย



“มีอะไรหรือเปล่าครับพี่ๆทุกคน ทำหน้าเครียดกันเชียว” เสียงของตัวต้นเรื่องทักถามพี่ๆทุกคน ซึ่งทันทีที่เขาถามปุ๊ป ทุกคนก็จ้องมองเขาแบบจับผิดแทบจะทันที “ผมทำอะไรให้พวกพี่สงสัยหรือเปล่าครับ?”



“คืองี้นะ” มีนที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้นเรียกความสนใจของคิมหันต์ได้อย่างดี “ครับพี่มีน”



“เราปิดบังอะไรพี่อยู่หรือเปล่า?”



“ปิดบัง?”



“ก็เราน่ะ…” มีนทำหน้าลำบากใจที่จะถาม เพราะเหมือนไม่เชื่อใจน้องเท่าไหร่นัก แน่นอนว่าคิมหันต์ย่อมรู้สึกได้ “ถ้าพี่มีอะไรไม่สบายใจเรื่องผมก็พูดหรือถามผมได้เลยนะครับ”



“โอเค งั้นพี่จะถามแล้วนะ”



“ถามมาได้เลยครับ”



“เราน่ะกลัวความมืดจริงๆหรอ?” สิ้นเสียงของมีนคิมหันต์ที่ยิ้มบางๆก็เปลี่ยนเป็นยิ้มเจื่อนๆให้แทน





นี่แหละความลับอย่างแรกของเขา



ความลับที่ว่า...เขาน่ะไม่ได้กลัวความมืด






“ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง?” มีนเริ่มคาดคั้นเหมือนเห็นคนเป็นน้องยิ้มเจื่อนๆใส่ตนและทุกๆคน



“คือผม…”



“ไม่ได้กลัวจริงๆใช่ไหม?” มีนถามย้ำอีกครั้งซึ่งแน่นอนว่าคิมหันต์ก็พยักหน้ารับ “ผมขอโทษนะครับที่ทำให้พี่เข้าใจผิด”



“แล้วทำไมตอนนั้นต้องทำเป็นเหมือนกลัวความมืดจนไม่กล้าผ่านไปด้วยล่ะ?” มีนตามต่อ ซึ่งทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็ปล่อยให้มีนเป็นคนถาม แม้ว่าพวกเขาจะอยากถามก็ตาม แต่ก็รู้ดีว่านี่เป็นเรื่องของคนสองคน ที่พวกเขาทำได้แค่ดูและใส่ใจก็แค่นั้น



“คือจริงๆแล้ว…ตอนนั้นน่ะ...” คิมหันต์อึกอักไม่กล้าบอกความจริงยิ่งดูมีพิรุจมากกว่าเดิมจนทุกคนเริ่มสงสัย



‘ก็บอกไปสิว่าพวกข้าขวางทางไม่ให้เจ้าไปจนกว่ามีนจะมาน่ะ’ เสียงทุ้มดังขึ้นข้างๆก่อนจะตามาด้วยเสียงใสๆ ‘ใช่ๆ บอกไปเลยๆ’



“ตอนนั้นผมไม่ได้กลัวจนไปไม่ได้หรอกนะครับ แต่เป็นเพราะพวกเขาขวางทางอยู่ต่างหาก”



“พวกเขา? ตอนนั้นไม่เห็นมีใครเลยนอกจากเรานะคิมหันต์ที่ยืนอยู่ตรงนั้นน่ะ” มีนพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสงสัยหนักกว่าเก่า ก่อนจะตามมาด้วยมายมิ้นท์ “ใช่ๆ แถมวันนั้นก็มีแค่พวกเราเท่านั้นที่ยังอยู่ที่ตึก จะไปมีคนอื่นได้ยังไง?”



‘หันไปพูดกับเฟิร์สดู เพราะมีบางครั้งที่เฟิร์สพอจะเห็นท่าน ถ้าจำไม่ผิดตอนนั้นเหมือนท่านกำลังก้มหาของอะไรบางอย่างเนี่ยแหละ’



“ก็คนๆนั้นพี่เฟิร์สก็ดูเหมือนจะเคยเห็นนี่ครับ” คิมหันต์ไม่ตอบมายมิ้นท์แต่หันไปพูดกับเฟิร์สแทน ซึ่งแน่นอนวา่หญิงสาวไม่เคยเล่าเรื่องนี้ใครคิมหันต์ฟังมาก่อน “ชายชุดขาวตรงทางเดินระหว่างโต๊ะยาวของพวกพี่กำลังก้มหาของอยู่”





เรื่องที่ว่าเธอเคยเห็นผู้ชายชุดขาวกำลังก้มลงหาของ



แต่พอรู้สึกตัวอีกทีก็หายไปแล้ว





“นี่นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?!”



“ก็ท่านเขาบอกมา” เด็กหนุ่มตอบทำเอาทุกคนในโต๊ะต่างพากันมองหน้าไปมา ก่อนที่คิมหันต์จะพูดต่อ “เพราะในทีมนี้ พี่เฟิร์สเป็นคนที่มีเซ้นส์ด้านนี้เยอะที่สุดแล้วครับ ถึงจะไม่ได้มีทางด้านการมองเห็นพวกเขา แต่ก็มีเรื่องการทำนายที่บางครั้งมันก็ออกมาตรงกับที่พี่พูด”



“นะ...นี่นาย…” เฟิร์สถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก ก่อนจะเป็นพีชที่พูดในสิ่งที่ทุกคนคิด “นายมองเห็นวะ...วิญ...”



“ครับ ก็ตามนั้นครับ” ไม่ต้องรอให้พีชพูดจบคิมหันต์ก็ยืนยันในสิ่งที่ทุกคนคิดทันที ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนพากันขนลุกกับคำตอบที่ได้ยิน ก่อนจะเป็นมีนที่ได้สติก่อนใครแล้วรีบถามคนรักของตนด้วยสีหน้าที่เป็นห่วง “แล้วพวกเขามายืนขวางนายทำไม? เขาต้องการอะไรจากนายหรอเปล่า?”



‘แฟนนายเป็นห่วงนายใช้ได้เลยนะเนี่ย?’ หญิงสาวชุดขาวพูดขึ้นทำเอาคิมหันต์อดยิ้มดีใจกับความเป็นห่วงของรุ่นพี่ตัวเล็กไม่ได้ก่อนจะยกมือลูบหัวคนเป็นพี่ จนคนเป็นพี่อดปัดมือออกไม่ได้ “นี่! พี่เป็นพี่เรานะ อย่าทำเหมือนพี่เป็นเด็กสิ”



“ขอโทษครับๆ พอเห็นพี่แบบนี้แล้วมันอดไม่ไหวน่ะ” คิมหันต์ยิ้มให้คนรัก ซึ่งอีกฝ่ายก็ยังอดเป็นห่วงเขาไม่ได้



“อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ! ตกลงเขาต้องการอะไรจากตัวเราหรือเปล่า?”



“ไม่มีอะไรหรอกครับ พวกเขาน่ะเป็นถึงท่านเจ้าที่กับท่านผู้ช่วยของท่านเจ้าที่ พวกเขาไม่ได้ต้องการอะไรจากตัวผมหรอก”



“แน่นะ?”



“แน่ครับ และจริงๆแล้ว...พวกเขาน่ะช่วยผมต่างหาก”



“ช่วย?” มีนทวนคำพูดของอีกฝ่าย “หมายความว่าไงน่ะ?”



“ก็จริงๆแล้วผมน่ะชอบพี่มีนก่อนที่พี่จะชอบผมเสียอีกครับ” คิมหันต์ตอบคำถามของคนรัก ทำเอาทุกคนในวงต่างอึ้งกับคำตอบที่ได้ยิน แน่นอนว่ามีนเองก็ช็อกไปเหมือนกัน



“ระ...เราชอบพี่ตั้งแต่ตอนไหนน่ะ?”



“ก็ตั้งแต่ตอนที่เจอพี่ครั้งแรกแล้วล่ะครับ”



“ตั้งแต่เริ่มคุยงานด้วยกันอ่ะนะ?” มีนถาม ซึ่งคิมหันต์ก็ส่ายหน้าให้กับอีกฝ่ายก่อนจะตอบ “ตั้งแต่ที่ผมมาฝึกงานวันแรกเลยต่างหากครับ”



“ฝึกงานวันแรก?”



“ใช่ครับ” คิมหันต์ยืนยันก่อนจะพูดขึ้นต่อ “แต่ผมก็ไม่แปลกใจหรอกนะที่พี่มีนจะจำไม่ได้ ก็วันนั้นน่ะ พี่มีนรีบแบบสุดๆเลยนี่นา”





ถึงแม้ว่าพี่มีนจะลืม



เพราะวันนั้นสำหรับพี่มีนแล้วเป็นวันที่วินาศสันตะโรแบบสุดๆ





แต่คิมหันต์คนนี้ไม่มีวันลืม…



วันที่เขาได้เจอมีนเป็นครั้งแรก…





(“มึงอยู่ไหนแล้วเนี่ยไอ้หันต์?”)



“ก็อยู่ BTS หมอชิตเนี่ย จากตรงนี้แล้วไปไงต่อวะ?”



(“มึงก็ออกทางออก...”)



“โอ๊ะ! ขะ...ขอโทษนะพอดีพี่รีบไปหน่อย” คนข้างหลังขอโทษเมื่อเขาเอาแต่รีบจนเดินไม่ระวังทำเอาชนเขา



“ไม่เป็นไรครับ” คิมหันต์หันไปตอบก่อนจะพบว่าคนที่ชนคือชายหนุ่มตัวเล็ก แถมกระเป๋าสตางค์ของอีกฝ่ายก็ตกอยู่ เขาเลยก้มลงไปหยิบให้ก่อนจะส่งคืน “นี่ครับ”



“ขอบคุณมากนะน้อง”



(“เฮ้ย! ไอ้หันต์ มึงยังอยู่ไหมเนี่ย?”)



“เออ อยู่ๆ กำลังจะไปที่ตึก SJ เนี่ยแหละ”



(“แล้วมึงจะมาที่ตึกถูกไหม?”)



“มึงก็บอกทางมาดิ…”



“น้องก็จะไปที่ตึก SJ หรอ?” หนุ่มตัวเล็กถามแทรกขึ้นมาเมื่อได้ยินที่เขาคุยกับเพื่อน “ขอโทษที พอดีพี่ได้ยินน่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังหรอกนะ”



“ไม่เป็นไรครับ” คิมหันต์พูดพร้อมส่ายหน้าไปมา ก่อนจะถามต่อ “พี่รู้จักตึกนี้ใช่ไหมครับ?”



“อือๆ พี่เองก็ทำงานอยู่ตึกนี้เหมือนกัน ถ้าไปไม่ถูกล่ะก็เดี๋ยวพี่พาไปนะ”



“ครับ” คิมหันต์ตอบรับก่อนจะหันไปคุยกับปลายสาย “แค่นี้ก่อนนะ เจอกันที่ตึก”



(“เฮ้ย! ไอ้หันต์ ดะ...!!”) เขากดตัดสายเพื่อนก่อนจะมองไปหาอีกคนที่อาสาจะนำทางให้ “ผมพร้อมแล้วครับ”



“งั้นก็ไปกัน” ชายหนุ่มตัวเล้กเดินนำทางอีกฝ่าย ซึ่งระหว่างทางคิมหันต์ก็สังเกตว่าคนตัวเล็กดูจะมีปัญหากับคนในแชท เพราะเอาแต่พิมพ์แชทตลอด พิมพ์ไปก็บ่นออกเสียงไป



“ระวังครับ” จนเกือบคนชนที่เดินสวนมา แต่ดีที่เขาดึงอีกฝ่ายได้ทัน “ขอบใจนะ พอดีเอาแต่ตอบแชทเรื่องงานน่ะ อยู่ดีๆงานก็เข้า...”





???? ~ So baby don't go… yeah... จงนำทางฉันไปยังที่ที่ฉันจะได้มองเห็นเธอตลอด ~ ????





“สักครู่นะ” อีกฝ่ายหยิบมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะกดรับสาย “ว่าไง?”



(“อยู่ไหนแล้วมีน?!”)



“อยู่บนสกายวอร์คครับ” ร่างเล็กตอบปลายสายก่อนจะยิ่งทำหน้ายุ่งเมื่อได้ยินประโยคถัดมา



(“รีบมาที่บ.ด่วนเลย งานเข้าแล้ว!”)



“ยังมีเข้าได้อีกหรอพี่มิ้นท์!”



(“เออดิ! ถึงได้โทรตามแกนี่ไง! รีบมาเลยนะโว้ยยยย~!!”)



“ครับๆ จะรีบไปเดี๋ยวนี้” คนตัวเล็กกดตัดสายก่อนจะมองมาทางเขา “ดูท่าเราคงต้องรีบเดินกันหน่อยแล้วล่ะ”



“ครับพี่ ผมโอเค รีบไปกันเถอะครับ” สิ้นเสียงนั้นมีนก็เริ่มออกเดินในทันที ซึ่งสปีดของมีนนั้น คิมหันต์คนนี้บอกได้เลยว่า...





ถึงขาจะสั้น แต่ขยันซอยขาสุดๆ เดินโคตรเร็ว!!



ขนาดนั้นขายาวกว่ายังเดินตามเกือบไม่ทันอ่ะ บอกเลย





“นี่แหละตึก SJ” มีนเดินนำน้องเขามาในตึกก่อนจะชี้ไปทางรีเซฟชั่น “น้องเพิ่งมาตึกนี้เป็นครั้งแรก ก็คงยังไม่มีบัตรเข้าตึกอ่ะนะ ก็เอาบัตรประชาชนไม่ก็ใบขับขี่ไปแลกใบเข้าตึกแล้วมาแตะที่เครื่องนะ มันจะมีบอกว่าเราต้องขึ้นลิฟต์ตัวไหน อย่าขึ้นลิฟต์ผิดตัวล่ะ”



“ครับพี่”



“งั้นพี่ไปก่อนนะ” มีนโบกมือให้น้องก่อนจะรีบผ่านเครื่องติ๊ดเข้าไปโซนลิฟต์ ทำเอาคิมหันต์อดขำกับท่าทางของพี่เขาไม่ได้





ทั้งๆที่รีบอยู่แท้ๆแต่ก็ยังเป็นห่วงเขา





“ถ้าได้ทำงานอยู่ที่บ.เดียวกันก็คงดีแฮะ” คิมหันต์ยิ้มบางๆก่อนจะทำตามที่พี่ตัวเล็กบอก แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะเป็นใจ เพราะทันทีที่เขาได้เข้าไปที่บริษัทที่เขาฝึกงาน เขาก็พบว่าพี่คนนั้นนั่งอยู่ทีมข้างๆ และแน่นอนว่าเขาแอบมองพี่ตัวเล็กทุกวัน





จนกระทั่ง…





‘เอาแต่แอบมองแบบนี้คงจะจีบติดหรอกนะ?’ เสียงทุ้มๆของคนสูงวัยดังขึ้นข้างๆหู ทำเอาคิมหันต์สะดุ้งก่อนจะหันไปมองตามเสียงก็พบกับร่างโปร่งแสงร่างหนึ่ง ซึ่งดูจากการแต่วตัวก็พอจะเดาได้ไม่ยากเลยว่าอีกฝ่ายเป็นใคร



“มีอะไรหรือเปล่าคิมหันต์?”



“ไม่มีครับพี่เจมส์” เขาหันกลับไปตอบพี่เจมส์ที่เป็นหัวหน้าทีมนี้ก่อนจะเริ่มพิมพ์งานต่อ แต่ดูเหมือนว่าเสียงนั้นก็ยังไม่หยุด ‘ข้ารู้นะว่าเจ้าได้ยินและเห็นข้าด้วยน่ะ’



‘ท่านรู้?’ เมื่อเห็นว่าปิดต่อไปไม่ได้เพราะอีกฝ่ายรู้ คิมหันต์เลยใช้จิตในการสื่อสาร ‘ข้าน่ะเป็นถึงเจ้าที่เลยนะ เรื่องแค่นี้ทำไมจะไม่รู้’



‘เจ้าที่?’



‘ใช่ ข้าย่อมมองออกว่าใครมีเซ้นส์ด้านนี้’ ท่านเจ้าที่ยังคงพูดต่อ ส่วนคิมหันต์ก็ทำเป็นทำงานเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต ‘จริงๆทีมนั้นก็เหมือนจะมีคนนึงที่พอจะมีเซ้นส์นะ แต่ก็นิดเดียวเท่านั้นแหละ’



‘แบบนี้นี่เอง’ คิมหันต์พยักหน้ารับเบาๆก่อนจะถามต่อ ‘ว่าแต่ว่าท่านรู้ได้ยังไงว่าผมมองคนไหน?’



‘ข้าไม่ได้โง่นะ ก็เห็นอยู่ว่ามองหนุ่มน้อยน่ารักคนนั้น’ ท่านเจ้าที่อธิบายก่อนจะพูดต่อ ‘ถ้าจำไม่ผิดจะชื่อมีน เป็นลูกพี่ลูกน้องของมายมิ้นท์’



‘พี่มีนงั้นหรอ? ชื่อน่ารักจัง’



‘เอาเข้าไป อวยใหญ่เลยนะ ก็เอาแต่คิดในใจ เขาจะรู้ไหมล่ะนั่นน่ะ?’ ท่านเจ้าที่พูดจี้ใจดำอีกฝ่ายอย่างแรง ‘ก็ปกติมีแต่คนเข้าหาผม ก็เลยไม่มั่นใจว่าจะจีบเขายังไงดี?’



‘แกก็ตีเนียนสิ’ ท่านเจ้าที่แนะนำ ‘ก็แกต้องทำงานโคกับทีมเขาไม่ใช่หรอ? ก็ตีเนียนเข้าหาเขาสิ จะยากอะไร?’  


‘มันจะเวิร์คหรอ?’ คิมหันต์ขมวดคิ้ว จนพี่ในทีมสังเกตเห็น “มีอะไรหรือเปล่าคิมหันต์ ติดอะไรตรงไหนหรือเปล่า?”



“เปล่าครับพี่ พอดีคิดโลจิกของโปรแกรมนิดหน่อย”



“ถ้าติดตรงไหนก็บอกนะ ถามพี่ได้เสมอ”



“ครับพี่” คิมหันต์พยักหน้ารับก่อนจะก้มหน้าทำงานต่อ ‘มันจะเวิร์คใช่ไหมครับ?’



‘ถ้าอยากรู้ก็ต้องลอง’ ท่านเจ้าที่พูด ‘ถ้าเอาแต่มองโอกาสนกก็จะ 100% แต่ถ้าลองโอกาสก็ห้าสิบห้าสิบอ่ะ’



‘เรื่องนั้นมันก็จริง’



‘เอาไงล่ะ? จะลองหน่อยไหม?’ ท่านเจ้าที่ถาม ซึ่งแน่นอนว่าคิมหันต์ไม่ลังเลอีกแล้ว ‘ก็คงต้องลองล่ะครับ ก็ผมไม่อยากนกนี่นา :)’



เมื่อคิดได้แบบนั้น คิมหันต์ก็เริ่มลงมือทันที เขาพยายามตีเนียนเข้าใกล้อีกฝ่ายมากที่สุด แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยคืบหน้าเท่าไหร่





จนกระทั่ง…





วันที่ต้องเอาแอพขึ้นระบบจริงที่พนักงานทุกคนจะใช้


ทำให้ทุกๆคนทั้งทีมพี่คริสและพี่เจมส์ต้องอยู่ดึก





“ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” คิมหันต์ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ ซึ่งในระหว่างที่ต้องเดินเข้าไปในโซนที่ปิดไฟแล้ว แต่ยังไม่ทันเดิน ทั้งท่านเจ้าที่และท่านผู้ช่วยก็มายืนขวาง



‘มาขวางผมทำไมครับเนี่ย?’ คิมหันต์ใช้จิตถาม



‘เดี๋ยวก็รู้เองแหละน่า’ ซึ่งท่านทั้งสองก็เอาแต่ยืนไม่รู้ร้อนรู้หนาว เขาเองก็ไม่อยากเดินผ่านสองคนนั้นเท่าไหร่นัก แถมตอนนี้ก็อยากเข้าห้องน้ำจะแย่ แต่ยังไม่ทันจะถามต่อ ท่านผู้ช่วยสาวก็พูดขึ้น ‘ทำหน้าเหมือนกลัวๆอะไรสักอย่างก้แล้วกันนะ’



‘ครับ?’ แต่ยังไม่ทันจะได้รับคำตอบ เขาก็เห็นสีหน้าของทั้งสองยิ้มก่อนจะมองไปทางด้านหลังเขา และพอเขาหันกลับไปมอง





พี่มีน!!!





“เออ...จะไปห้องน้ำหรอครับ?” เขาเอ่ยถามอีกฝ่ายที่ดูมีสีหน้างงๆปนหงุดหงิดเล็กน้อย “ใช่ จะไปเข้าห้องน้ำน่ะ แล้วเราล่ะ?”



“คือผมก็จะเข้าห้องน้ำเหมือนกันครับ” พอเขาตอบกลับไปแบบนั้นก็ดูเหมือนว่าพี่มีนจะคิดอะไรบางอย่างก่อนจะทำหน้าเห็นใจ



‘พี่เขาเข้าใจว่าแกกลัวความมืดน่ะสิ’



‘ฮะ?’ คิมหันต์อึ้งกับสิ่งที่ได้ยิน ‘ผมไม่ได้กลัวความมืดนะ’



‘เอาน่าๆ เลยตามเลยไปก่อน โอกาสมาทั้งทีแล้ว’ พอได้ยินท่านเจ้าที่พูดแบบนั้น เขาจึงเลยตามเลย



“ผมขอไปด้วยได้ไหมครับ?”



“ได้สิ” มีนยิ้มก่อนจะเดินไปห้องน้ำ ซึ่งระหว่างเดินไปเข้าห้องน้ำ เสียงของท่านเจ้าที่และคุณผู้ช่วยก็เดินตามมา



‘ชวนคุยสิ’



“พอปิดไฟแล้วที่นี่มืดมากๆเลยนะครับ”



“ใช่มะๆ? มืดเนอะ เราก็ว่างั้นแหละ” มีนพยักหน้าเห็นด้วยก่อนจะพูดต่อ “เออ...เราว่าจะเข้าห้องน้ำคนพิการน่ะ แล้วเราล่ะ?”



“ผมเองก็จะเข้าห้องน้ำนี้เหมือนกันครับ”



“งั้นเราเข้าก่อนเถอะ” มีนพูดซึ่งคิมหันต์ก็ปฏิเสธ “เข้าก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมรออยู่ข้างนอก”



“แต่ว่า…”



“เข้าก่อนเลยครับ”



“โอเค” รุ่นพี่ตัวเล็กเข้าห้องน้ำไปไม่นานเท่าไหร่ก็ออกมา “ตาเราแล้ว”



‘ทำเป็นกลัวไม่อยากอยู่คนเดียวสิ!’



‘แต่ว่า...’



‘อ้อนเขาสิ โอกาสมาทั้งทีเนี่ย!!’





ซึ่งพออีกฝ่ายเห็นสีหน้าที่กำลังลังเลของเขานั้น...





“ให้เราอยู่รอไหม?” คิมหันต์อึ้งกับประโยคของอีกฝ่าย โอกาสมาตรงหน้าก็คงต้องใช้ให้คุ้มล่ะนะ แต่เหมือนเขาจะคิดนานไปหน่อย พี่มีนเลยพูดย้ำอีกรอบ “เรารอได้นะ”



“งั้นก็ดีครับ” คิมหันต์ยิ้มบางๆตอบกลับมาก่อนจะเข้าห้องน้ำและปิดประตู จนในที่สุดอีกฝ่ายก็ออกมาจากห้องน้ำ



“ขอบคุณที่รอนะครับ” คิมหันต์โค้งขอบคุณ ซึ่งมีนก็ได้แต่โบกมือไปมา “ไม่เป็นไรๆ คนเราก็กลัวกันได้นั่นแหละ อีกอย่างที่นี่พอปิดไฟก็มืดมากๆด้วย”



“นั่นน่ะสิครับ”



“งั้นเราไปทำงานต่อก่อนนะ”





และนั่นก็คือจุดเริ่มต้นที่ทำให้มีนเริ่มสนใจคิมหันต์



จนได้เป็นแฟนกันในที่สุด…





“เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละครับ” คิมหันต์เล่าจบทุกคนก็มีสีหน้าอึ้งเล็กน้อยถึงปานกลาง ก่อนจะเป็นกล้าหาญที่เอ่ยสรุปเรื่อง



“สรุปก็คือนายชอบมีนมาตั้งนานแล้วแต่ไม่กล้าจีบจนท่านเจ้าที่ของที่นี่เห็นและจับได้ ก็เลยช่วยนายที่ดูไม่มีความคืบหน้าในการจีบเลยว่างั้น?”



“จะว่างั้นก็ได้ครับ เพราะพี่มีนเป็นคนแรกที่ผมชอบและจริงจังจนอยากจีบ แต่ไม่รู้จะจีบยังไงดี?” คิมหันต์ยืนยันความเข้าใจของอีกฝ่าย “แต่พอผ่านวันนั้นพวกท่านก็เชียร์พร้อมบอกให้ผมลุยกว่านี้ แล้วพอเห็นท่าทางของพี่มีนผมเลยยิ่งมันใจผมก็เลยเริ่มเนียนรุกขึ้นเรื่อยๆอ่ะครับ”



“จนในที่สุดก็มีวันนี้”



“ครับ” คิมหันต์ตอบก่อนจะหันไปมองหน้าคนรักของตนที่นั่งก้มหน้าก้มตาแต่ก็ปิดแก้มแดงๆของตนไม่มิด “เรื่องที่กลัวความมืดน่ะ ผมขอโทษที่ทำให้พี่เข้าใจผิดนะครับ”



“อือ” มีนก้มหน้าก้มตาตอบ ก่อนที่คิมหันต์จะค่อยๆช้อนใบหน้าของอีกฝ่ายขึ้นมา “แต่ผมน่ะชอบพี่จริงๆนะครับ”



“อือ...รู้แล้ว…”



“รักนะครับพี่มีน” คิมหันต์บอกรักอีกฝ่ายโดยไม่สนใจว่าตรงนั้นจะมีใครอยู่บ้าง ซึ่งแน่นอนว่าทุกคนต่างส่งเสียงโห่แซวแต่เสียงทุกคนก็ไร้ความหมายสำหรับคิมหันต์เมื่อได้ยินประโยคของพี่มีนพร้อมรอยยิ้มเขินๆ



“อือ...พี่เองก็รักคิมหันต์เหมือนกันครับ”





[ The End ]





#++++++++# ความรักของมีน #++++++++#





Talk : 20/05/2019
มาไวเครมไว นานๆจะแต่งเร็วทีนึง เพราะ OS #ความลับของคิมหันต์ ก็จบแล้ว
มาแบบสั้นๆไม่ยาวเท่าไหร่ มาเพราะบอสเลยนะคะ
อำนาจเงินหยวนช่างแรงเสียเหลือเกิน 555555555555555555555
คราวนี้น่าจะไม่มีอะไรแล้วมั้ง ก็น่าจะได้กลับไปแต่งฟิคหลักต่อ
แต่ถ้าอำนาจเงินหยวนแรกอีก ก็อาจจะมีจัดสักหน่อย อิอิๆ
สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณคนอ่านและคนเม้นคนติดแท็กถ้ามี แฮะๆ
รักทุกคนเลยยยย >w<

Talk : 12/05/2019
เพิ่งแต่ง #ความรักของมีน จบไปไม่ทันไร ก็มีสเปฯมาแล้ว 55555555
ตอนแรกอ่ะเราคิดว่าแต่ง OS ฉลองที่ได้ไปงาน #30thXiuminSmile
ก็คิดว่าคงไม่มีอีเว้นท์อะไรแล้ว ก็น่าจะได้กลับไปแต่งฟิคหลัก
ได้แก่ #ฟิคลูกหนี้LM หรือไม่ก็ #ยอดนักสืบเปา แล้วอ่ะนะ
แต่บอสของเราก็ปาโมเม้นท์มาทันที น้ำตาจิไหล TTvTT
มีการกด love เอ้ย กด like ให้รูปพี่หมินที่อัพก่อนจะเข้ากรมด้วย
งานนี้มันต้องฉลองค่าาาาา ยังไงก็ขอฝาก OS #ความลับของคิมหันต์ ด้วยนะคะ

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

307 ความคิดเห็น

  1. #307 kazu323 (@kazu323) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:29
    เล่นทางไมยศาสตร์เฉยเลย มีเจ้าที่ช่วย ล้ำไปอีก
    #307
    1
    • #307-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 21)
      30 มิถุนายน 2562 / 23:30
      ท่านเจ้าที่ "ก็เกรงว่าถ้าปล่อยให้จีบกันเอง ไม่รู้จะได้เป็นแฟนกันเมื่อไหร่"
      #307-1
  2. วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 09:11
    มีท่านเจ้าที่เป็นคนช่วยนี่เอง! โอ้ย ไม่ไหวเลยเนี่ย คิมหันต์ เธอมันเด็กกากต้องให้ท่านเจ้าที่ช่วย เฮ้อๆ มีนนี่ก็นะ แสนซื่อเหลือเกิน 55555
    #306
    1
    • #306-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 21)
      30 มิถุนายน 2562 / 23:29
      ท่านเจ้าที่ "คือมองกันไปกันมา เลยแบบต้องออกโรงสักหน่อย"
      #306-1
  3. วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 00:08
    ร้ายนักเจ้าเด็กคิมหันต์!!!!! ยัยตัวดีนี่ก้อซื่อจริงๆ
    #305
    2
    • #305-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 21)
      20 พฤษภาคม 2562 / 00:37
      คิมหันต์ "ผมไม่ร้ายนะครับ แต่พี่มีนอ่ะซื่อจริง"
      #305-1
    • 20 พฤษภาคม 2562 / 01:35
      แง้งงงง ที่แท้ก็มีคน(?)คอยหนุนหลังนี่เอง
      #305-2
  4. #304 kazu323 (@kazu323) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 23:08
    สำออยเก่ง เด็กนี่
    #304
    1
    • #304-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 21)
      20 พฤษภาคม 2562 / 00:36
      คิมหันต์ "ผมไม่ได้สำออยนะ TT"
      #304-1
  5. วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 15:58
    คิมหันนนนนนต์ แกมันโคตรร้ายเลยยย กลัวความมืดเพื่อจะได้ใกล้ชิดกับมีนล่ะสิ ฮึๆ มันได้ว่ะเด็กคนนี้!
    #303
    1
    • #303-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 21)
      20 พฤษภาคม 2562 / 00:36
      คิมหันต์ "ผมไม่ร้ายนะ อย่าเข้าใจผมผิดดดดดดด"
      #303-1
  6. #302 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2562 / 22:21
    ขอเบะปากมองบนนะคะน้องคิมหันต์ ทำไมน้องเหมือนบอสพี่แบบนี้ล่ะคะ55555
    #302
    3
    • #302-2 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 21)
      20 พฤษภาคม 2562 / 01:08
      คือบับบบน้องคะ มันเกินกว่าที่พี่คิดไปเยอะมากเลยค่ะ แถมอัพ100% เลยด้วย อยากให้ต่ออีกจังต่อเรื่องกวางกับเปาเปาได้มั้ย55555
      #302-2
    • #302-3 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 21)
      20 พฤษภาคม 2562 / 01:10
      เกินกว่าที่คิดไปเยอะเลยนะฮะ
      #302-3