[ SF || OS ] EXO Short Stories [ LuMin & Etc. ] By. ~ FL_Ayumu ~

ตอนที่ 20 : [ #ความรักของมีน ] OS : Luhan x Xiumin : ทำงานกับทีมอื่นยังไงให้ได้... - 100% [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 43 ครั้ง
    6 พ.ค. 62



OS : ทำงานกับทีมอื่นยังไงให้ได้...

Luhan(คิมหันต์) x Xiumin(มีน) Ver.Thai

Tag : #ความรักของมีน





แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ แต่เธอไม่รู้(?)บ้างเลย…





และมีนก็มั่นใจว่าจะไม่มีใครรู้...





“มีน”



“มีอะไรหรือเปล่าครับพี่เฟิร์ส?” พนักงานน้องใหม่ ซึ่งจริงๆก็ไม่ใหม่แล้ว เพราะน้องก็ทำงานมาได้หลายเดือนจนจะผ่านโปรอยู่แล้วเอ่ยถามรุ่นพี่ในทีม “พี่ฝากไปเคสในเมลหน่อยสิ พอดีพี่ต้องไปประชุมกับพวกพี่คริสน่ะ”



“เคสในเมล?” เด็กหนุ่มทำหน้าครุ่นคิดก่นอจะนึกออก “ที่ยูสเซอร์แจ้งว่าเข้าใช้งานแอพเราไม่ได้น่ะหรอครับ?”



“ใช่ๆ แต่พี่ยังไม่ทันจะได้เช็กแบบละเอียดก็โดนพี่เขาเรียกตัวไปแล้วน่ะ ฝากดูต่อด้วยนะ แล้วก็อย่าลืมตอบเมลที่ยูสเซอร์แจ้งปัญหามาล่ะ เข้าใจไหม?”



“ครับพี่เฟิร์ส”



“ขอบใจมากนะ”



เมื่อเห็นว่าคนน้องรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ รุ่นพี่อย่างเฟิร์สก็สบายใจก่อนจะออกไปคุยงานกับลูกค้าพร้อมพี่คริสและพี่จ๋าที่เป็น SA* ที่เพิ่งเข้ามาไม่นานเท่าไหร่นัก ก็เหมือนว่าจะเข้ามาก่อนเขาสักเดือนสองเดือน และทิ้งให้เขาที่เป็นจูเนียร์**เทสเตอร์*** พ่วงด้วยตำแหน่งซัพพอทกรณีที่ยูสเซอร์ไม่สามารถเข้าใช้งานแอพที่ทางทีมพัฒนาได้ เรียกได้ว่าเป็นเหมือนหน้าด่านเวลามียูสเซอร์แจ้งที่เข้าใช้งานแอพไม่ได้ เขากับพี่เฟิร์สจะเป็นคนรับเรื่องหลักๆ ก่อนจะนำมาวิเคราะห์หาสาเหตุแบบคร่าวๆเพื่อนำไปปรึกษาพี่คริสกับพี่จ๋าเพื่อหาทางแก้ไข



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


* SA หรือ System Analysis คือคนวิเคราะห์ระบบ วาง Flow การทำงานของระบบหรือแอพพลิเคชั่น

** จูเนียร์ (Junior) หมายถึงน้องๆจบใหม่ที่ยังไม่มีประสบการณ์หรืออายุงานยังน้อยอยู่ เวลาทำวานมักจะถูกประกบด้วยซีเนียร์ (Senior) ก็คือพวกรุ่นพี่ที่มีประสบการณ์หรืออายุงานมากกว่านั่นเอง (ถ้าเป็นตามหลักล่ะก็นะ เพราะในความเป็นจริงก็มีความเป็นไปได้ที่จะไม่มีพี่ซีเนียร์ตอนเวลาลงโปรเจ็กต์เพราะคนขาด)

*** เทสเตอร์ (Tester) คือ คนทดสอบระบบว่ามีข้อผิดพลาดอะไรส่วนไหนหรือไม่ ตรงตามสิ่งที่ลูกค้าต้องการหรือเปล่าก่อนจะส่งงานให้ลูกค้า


- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



ซึ่งตอนแรกๆน่ะมันก็มีพี่เฟิร์สช่วยไง แต่พอหลังๆเหมือนพี่แกเห็นว่านี่สามารถพึงพาได้ก็เริ่มปล่อยให้มีนรับหน้าคนเดียว ส่วนพี่เขาก็ไปช่วยพี่จ๋าที่งานโคตรจะล้นมือ



“เดี๋ยวนี้พี่เฟิร์สเริ่มปล่อยให้รับเรามือคนเดียวแล้วนินา พัฒนาขึ้นเยอะเลยนะเราน่ะ” มายมิ้นท์หันมาพูดเมื่อเห็นว่าเฟิร์สเดินไปกับพี่คริสและพี่จ๋าแล้ว



“มันก็ดีอยู่หรอกนะเพราะพี่เฟิร์สเขาไว้ใจ แต่ผมก็อดกลัวไม่ได้นิ กลัวทำพลาดแล้วพี่แกโดนด่า”



“เอาน่า… เราไม่พลาดง่ายๆหรอก ก็ยังมีพี่ มีพี่กล้า พี่พีช พี่เลย์ มีพี่อีกตั้งหลายๆคน ทุกคนพร้อมช่วยเราอยู่แล้ว” ว่าแล้วก็เอ่ยปลอบญาติของตัวเองเสียหน่อย



ใช่แล้ว มีนน่ะเป็นลูกพี่ลูกน้องของมายมิ้นท์ แต่เป็นญาติทางฝั่งแม่ พอดีน้องเรียนมาสายเดียวกันก็เลยชวนมาทำงานที่เดียวกันเสียเลย และเพราะมายมิ้นท์มีใบหน้าออกไปทางฝั่งแม่เยอะ ซึ่งเขาว่ากันว่าถ้าลูกชายหน้าเหมือนแม่ ลูกสาวหน้าเหมือนพ่อจะไม่อาภัพ



ส่วนมีนเองก็มีใบหน้าที่คล้ายกับแม่ซึ่งเป็นน้าของมายมิ้นท์ เลยทำให้เราสองคนมีใบหน้าที่คล้ายกัน หากแต่ มีนจะมีแก้มเหมือนซาลาเปาเยอะกว่าก็เท่านั้น ส่วนอื่นๆของร่างกายและใบหน้าก็คล้ายมายมิ้นท์หมด ดวงตาแม้จะกลมโตก็เป็นตาชั้นเดียว ทรงผมก็ผมซอยสั้น จะต่างกันก็แค่สีผมที่สีผมของมายมิ้นท์มักเป็นสีแฟชั่น ไม่ว่าจะเป็นสีเขียว ชมพู ม่วง สารพัดจะทำสี



ต่างจากมีนที่มักเป็นสีธรรมชาติมากกว่า ส่วนใหญ่ก็จะเป็นโทนน้ำตาลเป็นหลัก น้ำตาลอ่อน น้ำตาลเข็ม น้ำตาลทอง สารพัดโทนสีที่สีน้ำตาลสามารถทำได้ เพราะน้องคนนี้น่ะไม่กล้าทำสีผมแรงๆอย่างมายมิ้นท์หรอก บอกกลัวไม่เข้ากับหน้า เลยทำสีธรรมชาติมาโดยตลอด นี่ก็บอกน้องประจำว่าถ้าคิดว่าไม่เข้าก็ให้ดูเขาเป็นตัวอย่าง เพราะมีนน่ะหน้าคล้ายเขามากจริงๆ





คือบอกว่าเป็นพี่น้องกันก็มีคนเชื่ออ่ะ





“ว่าแต่ว่าคราวนี้เคสอะไรอีกล่ะ?”



“เห็นเขาบอกว่าเข้าแอพไม่ได้น่ะครับ เดี๋ยวคงต้องลองเช็กข้อมูลในดาต้าเบสฝั่งเราก่อนว่ามีอะไรผิดปกติตรงไหนไหม?” มีนอธิบายให้ญาติของตนฟังเสร็จก็ลงมือทำทันที ใบหน้ายุ่งๆเริ่มปรากฎขึ้นเมื่อมีนหาสาเหตุไม่เจอ



“หน้าออกหมดแล้วนะนั่นน่ะ” กล้าหาญเอ่ยแซวญาติของแฟนจนโดนมายมิ้นท์ตีเข้าที่ต้นแขน “โอ้ย! พี่เจ็บนะครับมิ้นท์”



“ก็อยากแซวมีนก่อนทำไมล่ะ? อย่ามาแกล้งญาติของมิ้นท์นะ!”



“ก็แซวเล่นขำๆเอง” หันไปอ้อนแฟนของตนก่อนจะกลับมาสนใจมีน “ว่าแต่เจออะไรหรอ? หน้ายุ่งเชียวนะเรา”



“ก็นิดหน่อยครับ เพราะดูจากข้อมูลเขาก็ล็อกอินเข้าแอพมาได้แล้ว แต่กลับเข้าใช้งานแอพเราไม่ได้” มีนบ่นด้วยสีหน้าไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก แม้ว่าแอพที่ทำจะเป็นแอพที่ใช้งานในบริษัท แต่ถ้ามีปัญหา ถึงแม้ว่าจะเคลีย์กับพนักงานในบริษัทเดียวกันเองได้ แต่คงจะยากที่จะไม่โดนหัวหน้าอย่างที่โรมเรียกไปปรับทัศนคติอ่ะนะ





ยิ่งพี่แกนั่งอยู่แถวๆนี้ด้วย



มีอะไรเกิดขึ้นทีอย่าหวังเลยว่าจะรอดพ้นสายตาพี่แก





“เป็นเคสเดียวกับครั้งก่อนหรือเปล่า ที่ว่าข้อมูลของพนักงานบางอย่างเป็น Null* น่ะ แล้วทีมโมบาย**ของทีมพี่เจมส์ทำเขาไม่ได้ดัก Null ไว้ เลยทำให้เข้าใช้งานแอพไม่ได้น่ะ” พีชเสนอขึ้นเมื่อเห็นจากในเมล เท่าที่อ่านอาการก็ดูคล้ายๆกับคราวที่แล้ว



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -


* Null หมายถึงไม่มีค่าหรือไม่มีข้อมูล อาจเกิดจากไม่มีข้อมูลจริงๆหรือมีความผิดพลาดในระบบทำให้ข้อมูลหายตอนเก็บลงดาต้าเบสจึงถูกเก็บว่า Null

** ทีมโมบาย ในที่นี้หมายถึงทีมที่พัฒนาแอพพลิเคชั่นบนมือถือแบบรวมๆ ถ้าเรียกแยกก็จะแบ่งเป็นสองฝั่งคือทีม Android (ตระกูล Samsung Vivo Oppo Huawei และอื่นๆมากมายหลายยี่ห่อ) กับทีม iOS (ตระกูล Apple)



- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -



เนื่องจากว่าแอพและระบบที่ทางทีมพี่คริสทำนั้นมันสามารถนำไปรวมกับโปรเจ็กต์ที่ทีมพี่เจมส์กำลังทำอยู่ จากสองแอพที่จะมีทั้งระบบการใช้งานในบริษัทกับแอพที่เอาไว้ให้พนักงานเล่นเป็นมินิเกมนำมารวมเป็นแอพเดียว แถมพองานของทางนั้นก็ยังไม่เสร็จดีก็ถูกส่งมาให้ทางทีมเราทำต่อ เพราะทีมโมบายของพี่เจมส์ถูกดึงไปทำโปรเจ็กต์อื่น เลยทำให้โมบายทีมพี่คริสต้องรับมาทำต่อ และนั่นคือประเด็นล่ะ เพราะด้วยความที่งานที่ส่งมาก็ยังไม่เสร็จดี ข้อผิดพลาดที่ซุกซ่อนไว้ก็เริ่มโผล่มา





และถามว่าใครรับผิดชอบ ก็ทีมเราไง TT





“จริงด้วย จะว่าไปมันก็คล้ายอยู่” ว่าแล้วนิ้วเล็กๆก็เริ่มหาข้อมูลของพนักงาน





และในที่สุด…





“อห.!!”



“อห.นี่คืออะไร? จะด่าหรือตกใจ” พีชถามเมื่อเห็นว่ามีนตะโกนขึ้น เด็กหนุ่มส่ายหน้าไม่ตอบ จนมายมิ้นท์อดสงสัยไม่ได้ “คราวนี้อะไรเป็น null ล่ะ?”



“รูปโปรไฟล์ของพนักงานครับ”



“หะ?”



“มันไม่มีรูปโปรไฟล์ของพนักงานคนนี้ครับ”



“มันจะไม่มีได้ไงวะ?” มายมิ้นท์อดถามขึ้นมาไม่ได้ ส่วยมีนก็หน้านิ่วคิ้วขมวดก่อนจะเริ่มพูดต่อ “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ แต่ที่แน่ๆคือพอทางดาต้าเบสทีมพี่เจมส์เป็น null เลยทำให้ดาต้าเบสของฝั่งเราก็เป็น null เหมือนกัน”



“แล้วแบบนี้ก็ต้องคุยกับทางทีมพี่เจมส์ป่ะ?”



“ใช่ครับ” มีนตอบคำถามของญาติของตนก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นจากเก้าอี้และยกคอมขึ้น “งั้นเดี๋ยวผมขอไปคุยกับพี่เจมส์ก่อนนะครับ”



“แต่พี่เจมส์ไม่อยู่นี่นา” ยังไม่ทันทีจะได้ก้าวออกจากที่นั่งของตัวเอง พีชก็ทักขึ้นเพราะหันไปมองแล้วว่าพี่เจมส์ไม่อยู่”



“เดี๋ยวผมถามคนในทีมพี่เจมส์แทนก็ได้ น่าจะรู้เหมือนกัน” ว่าแล้วมีนก็เดินตรงไปทางทีมพี่เจมส์ที่ไม่มีพี่เจมส์นั่งอยู่ เรียกความสนใจของคนทั้งโต๊ะได้เป็นอย่างดี



“มีอะไรหรือเปล่าครับพี่?”





เพราะการที่จะทำให้คนของทีมพี่คริส(โดยเฉพาะเทสเตอร์ที่ดูจะเดินมาทางนี้บ่อยมากกว่าคนอื่นๆในทีม)เดินมาทางนี้ได้น่ะ



มันก็มีอยู่แค่เหตุผลเดียวเท่านั้นแหละ…





“เออ...คือพอดีมีเมลแจ้งเข้ามาว่าเข้าใช้งานแอพเราไม่ได้น่ะ พี่เช็กข้อมูลแล้วรูปโปรไฟล์ของพนักงานมันเป็น null น่ะ แล้วโมบายไม่ได้ดักไว้มันเลยพัง” มีนเริ่มอธิบายสถานการณ์ให้อีกคนฟังพร้อมทั้งวางคอมและชี้ให้อีกฝ่ายดูเป็นหลักฐาน  ซึ่งอีกฝ่ายก็ตั้งใจฟังและดูข้อมูลที่มีนยื่นให้



“รูปโปรไฟล์เป็น null หรอครับ?”



“พี่เช็กทั้งดาต้าเบสฝั่งพี่แล้วก็ฝั่งเราแล้ว ซึ่งเรื่องนี้น่ะมันก็ต้องแก้ไขไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกนั่นแหละ แต่ตอนนี้เพื่อแก้ปัญหาแบบเบื้องต้นเพื่อให้ยูสเซอร์สามารถใช้แอพได้ พอจะมีวิธีไปเอารูปของพนักงานคนนี้มาเซฟลงดาต้าเบสก่อนได้ไหม?”



“ผมคิดว่าน่าจะได้นะครับ แต่ผมต้องลองเช็กข้อมูลต้นทางที่ทีมผมไปดึงมาน่ะมีรูปของพนักงานคนนี้ไหม? ถ้ามีผมจะได้ดึงลงมาแล้วเซฟลงดาต้าเบสของเราให้นะครับ”  



“งั้นฝากด้วยล่ะ”



“ครับพี่ :)” คนน้องยิ้มบางๆส่งมาให้ รอยยิ้มกับดวงตากลมโตที่เปร่งประกายเหมือนแสงพระอาทิตย์สะท้อนกับน้ำทะเล ไหนจะผมสีบลอนด์โทนขาวสว่างซอยสั้นรับกับในหน้าเรียวได้เป็นอย่างดี



“ขะ...ขอบใจนะ งั้นพี่กลับไปที่โต๊ะพี่ก่อนแล้วกัน ถะ...ถ้าเสร็จแล้วก็บอกพี่ด้วยล่ะ”



“ครับผม :) ” ส่งยิ้มให้อีกครั้งซึ่งนั่นก็ทำเอาคนที่เข้ามาแจ้งปัญหาถึงกับเก็บอาการแทบไม่อยู่ก่อนจะหยิบโน้ตบุ๊คที่วางข้างๆน้องเมื่อครู่แล้วเดินกลับมาที่โต๊ะ



“ทำหน้าแบบนี้คือยังไง?” กล้าหาญถามขึ้นแทบจะทันทีที่น้องกลับมาถึงที่โต๊ะ ตอนไปน่ะมันก็ดูหน้าจริงจังอยู่หรอกนะ แต่ขากลับนี่ ไอ้ความจริงจังมันก็ยังอยู่แต่ลดลง และที่เพิ่มมาก็คงจะเป็นหน้าที่ดูจะแดงขึ้น



“คะ...ครับ?”



“เรื่องบัคน่ะ ทางนั้นว่าไง? มันไม่โอเคหรอหน้าเราถึงได้แดงน่ะ?” เมื่อเห็นน้องดูงงๆเขาจึงถามย้ำอีกรอบพร้อมขยายความให้มากขึ้น



“อ๋อ? เปล่าครับๆ เรียบร้อยดีไม่มีปัญหาอะไร เดี๋ยวน้องแก้เสร็จแล้วจะเดินมาบอกน่ะครับ”



“อาหะ” กล้าหาญรับคำก่อนจะก้มลงไปดูงานของตัวเองก่อน ส่วนมีนนั้นเมื่อเห็นว่ารุ่นพี่ในทีมไม่ได้สนใจอะไรตนแล้วก็ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเคลียร์งานของตัวเองต่อ โดยไม่ลืมที่จะตอบกลับเมลไปเบื้องต้นเพื่อให้ยูสเซอร์รับรู้ว่าเราได้รับทราบถึงปัญหาแล้ว และอยู่ในระหว่างการแก้ไข แล้วค่อยๆแอบหันไปมองทางโต๊ะทีมพี่เจมส์อีกครั้ง





หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือมองแค่น้องฝึกงานคนนั้นคนเดียว


คนที่เป็นเจ้าของดวงตากลมโตเป็นประกายเหมือนลูกกวางตัวน้อยๆ





น้องคนนั้นที่มีนแอบมองมาหลายเดือน...


และพยายามเข้าใกล้แบบเนียนๆโดยที่ไม่มีใครสงสัย…






แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นแบบนั้นอีกต่อไปแล้วนี่สิ





เพราะในระหว่างที่มีนกำลังแอบมองน้องเขาอยู่


ก็มีคนที่กำลังมองมีนที่กำลังแอบมองน้องคนนั้นอยู่เหมือนกัน  :)





#++++++++# ความรักของมีน #++++++++#





“อ้าว พวกพีช ยังไม่กลับกันอีกหรอ? เห็นไม่อยู่ที่โต๊ะนึกว่ากลับกันไปแล้วเสียอีก” พี่คริสที่เดินผ่านโซนนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยบอร์ดเกม (ที่เรียกหรูๆว่า “ไลบารี่” แต่คนในทีมพี่คริสเรียกกันว่า “หลุม” เพราะมีชั้นวางของสูงประมาณเมตรกว่าๆกั้นแบ่งส่วนไว้ทั้งสองฝั่ง ข้างในมีโซฟานั่งกับพื้นพร้อมโต๊ะญี่ปุ่น ซึ่งพอเวลาเข้าไปนั่ง ถ้าไม่เดินมาส่องก็จะไม่เห็นคนที่อยู่ข้างใน) ที่เป็นอีกหนึ่งสถานที่ผ่อนคลายของคนที่บริษัทถามขึ้นเมื่อเห็นว่าบรรดาน้องๆของตนนั่งอยู่ในนั้น ซึ่งก็มี พีช เฟิร์ส กล้าหาญ เลย์ มายมิ้นท์ และมีนนั่งคุยกันอยู่



“ยังค่า กะว่าจะเล่นบอร์ดเกมกันน่ะค่ะก็เลยไม่กลับ แต่ตอนนี้นั่งอ่านดวงกันอยู่ก็เลยยังไม่ได้เริ่มเล่นบอร์ดเกมกันเสียที” พีชเอ่ยตอบหัวหน้าของตน ซึ่งคริสก็ไม่ว่าอะไร



“แบบนี้นี่เอง” เขาพยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเตือนน้องๆในทีม “ก็อย่ากลับดึกมากก็แล้วกันนะ มันอันตราย”



“ค่าาาา / คร้าบบบบ”



“พี่ไปละ”



“กลับดีนะคะพี่คริส” เมื่อเห็นพี่คริสโบกมือและเดินจนลับตาไป ก็เริ่มกลับมาเม้าส์มอยกันต่อ



“เมื่อกี้ที่พีชอ่านนี่ดวงของใครนะ? ขออีกรอบได้มะ?” กล้าหาญถามน้องในทีมของตน พีชเริ่มไล่อ่านดวงในมือถืออีกรอบ “ดวงของคนที่เกิดวันจันทร์ เขาว่ากันว่าจะมีเด็กมาชอบ ไม่ก็ไปชอบเด็ก มักได้ดีกับคนที่เด็กกว่าน่ะ ชีวิตรักจะดีมากๆเลย”



“จริงไหมอ่ะพี่เลย์?” มายมิ้นท์ได้ทีย้อนถามรุ่นพี่ในทีมของตัวเอง จริงๆก็พอจะรู้จากเวลานัดเจอแก๊งค์เพื่อนของตัวเองอยู่แล้วว่าสายฟ้าน่ะมีความสุขและแฮปปี้กับชีวิตรักมากแค่ไหน แต่ขอแซวหน่อยเถอะ



“แน่นอนอยู่แล้ว พี่กับฟ้าเราแฮปปี้กันดี มีไม่เข้าใจกันบ้างแต่เราก็จูนกันได้” เลย์ตอบอย่างภาคภูมิใจ ทำเอามายมิ้นท์อดเบะปากใส่ไม่ได้ มีนที่เห็นแบบนั้นก็ถามต่อ “แล้วของผมอ่ะพี่ วันเสาร์ๆ”



“วันเสาร์หรอ? แปปนะ” พีชไถ่หาดวงของคนที่เกิดวันเสาร์ในมือถือ ก่อนจะเริ่มอ่าน “ดวงของคนที่เกิดวันเสาร์ เขาว่ามักจะได้ดีกับความรักต่างวัย ไม่ว่าจะเด็กกว่าหรือเป็นผู้ใหญ่กว่าก็จะดีทั้งนั้น ถ้ามีคนรักที่เป็นผู้ใหญ่เขาก็จะอุปถัมภ์เรา แต่ถ้าเป็นเด็กก็จะช่วยเหลือเกื้อกูลเรา ไม่ว่าจะเด็กกว่าหรือแก่กว่าก็ดีทั้งนั้นนั่นแหละ”



“แต่มิ้นท์ว่ามีนไม่น่าได้ผู้ใหญ่อุปถัมภ์หรอก น่าจะได้คนที่ช่วยเหลือเกื้อกูลมากกว่า” มายมิ้นท์สวนขึ้นทันทีที่พีชอ่านจบ เรียกความสนใจของทุกคนได้เป็นอย่างดี ก่อนจะชี้นิ้วไปทางด้านหลังของมีน (เนื่องจากตอนนี้มายมิ้นท์ กล้าหาญและเลย์นั่งฝั่งเดียวกัน ส่วนพีช เฟิร์สและมีนนั่งอีกฝั่ง) ซึ่งมีนก็รู้ได้ในทันทีเลยว่าญาติของตนมายถึงใคร “พี่มิ้นท์!!”



“พี่แค่ชี้เฉยๆเอง ร้อนตัวนะเราน่ะ”



“หืม? อะไร? ยังไง? ไหนเล่าซิ” พีชถามขึ้นเป็นคนแรกก่อนจะถามมาด้วยเฟิร์ส “นี่เราพลาดอะไรไปวะ?”



“พี่ว่าพี่พอจะรู้นะว่ามิ้นท์หมายถึงใคร” กล้าหาญพูดขึ้นเรียกความสนใจของทั้งโต๊ะได้เป็นอย่างดี



“ใครวะเฮีย?”



“นั่นดิพี่ ใครอ่ะ?”



“ตอนแรกพี่ก็ไม่คิดอะไรหรอกนะ จนมิ้นท์พูดเมื่อกี้ถึงได้รู้” กล้าหาญที่เห็นมีนเลิกลักก็อดขำออกมาไม่ได้ “มีนคิดว่าเนียนแล้วนะ”



“ก็นะ...ที่มีนทำมันก็พอจะเนียนอยู่ล่ะนะ เพราะตอนแรกพี่ก็ไม่ได้คิดอะไรจนมิ้นท์พูดแล้วอาการเราอ่ะออกก็เลยรู้ว่ามันไม่ใช่ว่าไม่มีอะไร”



“มิ้นท์กับพี่กล้าหาญอย่าเข้าใจกันอยู่แค่สองคนสิ บอกพวกหนูด้วย” เฟิร์สถามขึ้นด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่อยากใส่ใจแบบสุดๆ ส่วนพีชและเลย์ที่เริ่มคิดตามคำพูดของกล้าหาญและทิศทางที่มิ้นท์ชี้ก็เริ่มจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ก็เริ่มยิ้มเจ้าเล่ห์ พีชหยิบมือถือขึ้นมาเปิดกล้องหน้า แต่สายตาน่ะมองไปคนที่นั่งอยู่ข้างหลังตน



“อ๋อออ… แบบนี้นี่เอง”



“พี่พีช อย่าพูดสิ” มีนเอ่ยเตือน “อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ”



“อะไรอ่ะพีช จะเซลฟี่หรอ? อ๋อออ เก็ทละ” ส่วนเฟิร์สที่เห็นว่าพีชทำอะไรก็เริ่มเดาได้แล้วเหมือนกัน “แบบนี้นี่เอง เนียนนะเราน่ะ”



“พี่เฟิร์สสสสส~ ( . _ . )”



“จ้าๆไม่พูดแล้วก็…”



“พี่ครับๆ” ยังไม่ทันที่เฟิร์สจะพูดจบ เสียงทุ้มที่ค้นหูของมีนก็ดังขึ้นจากด้านบน พอหันไปมองก็พอกับน้องฝึกงานสองคนที่ยืนเกาะชั้นวางหนังสืออยู่ เรียกความสนใจของทุกคนได้เป็นอย่างดี ก่อนที่เจ้าตัวจะพูดต่อ “พวกพี่พอจะใช้เครื่องถ่ายเอกสารได้ไหมครับ? พอดีผมอีกเอกสารที่ต้องถ่าย แต่ผมไม่เคยถ่าย”



“มีนถ่ายเอกสารได้นิ ไปถ่ายให้น้องเขาหน่อยแล้วกัน” เป็นเฟิร์สที่พูดขึ้นมาทำเอาเจ้าของชื่อถึงกับสตั้นไปไม่เป็น “ผมหรอ?”



“เออ ก็เรานั่นแหละ” พีชย้ำประโยคของเฟิร์สอีกรอบ ซึ่งมีนเองก็มีท่าทีลังเลเล็กน้อย จนกระทั่ง…



“เออ...ถ้าพี่มีนไม่สะดวกก็ไม่เป็นไรนะครับ เดี๋ยวผมกับเพื่อนลองถามๆพี่แถวๆนั่นดูก็ได้” ประโยคที่ดูเต็มไปด้วยความลำบากใจดังขึ้น และพอมีนหันไปเห็นสีหน้าเศร้าๆของน้องก็รีบรับคำทันที “ไม่เป็นไรๆ ได้อยู่ๆ เดี๋ยวพี่ถ่ายให้นะ เอาเอกสารมาสิ”



“นี่ครับ” เด็กหนุ่มยื่นเอกสารให้พร้อมรอยยิ้ม มีนที่เห็นเด็กหนุม่ยิ้มก็ยิ้มบางๆตอบกลับไป “ไม่เป็นไรๆ พี่ไปถ่ายเอกสารก่อนนะ”



“ขอผมไปดูด้วยนะครับ ^^” ร่างสูงพูดขึ้นก่อนจะเดินตามมีนไปยังเครื่องถ่ายเอกสารพร้อมกับเพื่อนของตน ส่วนดิแก๊งค์ที่นั่งอยู่ในหลุมก็อดยิ้มขำกับท่าทีของมีนไม่ได้



“พอดูไปดูมาก็เหมือนจะเนียนแฮะมีนอ่ะ แค่เหมือนนะ”



“แต่ก็ไม่เนียนใช่มะ?” ทั้งเฟิร์สและพีชต่างยิ้มขำ แน่นอนว่ามิ้นท์เองก็อดขำกับท่าทีของญาติตัวเองไม่ได้เช่นกัน ส่วนเลย์กับกล้าหาญต่างหันไปมองหน้ากัน ด้วยสีหน้าเหมือนคนที่ไม่มั่นใจในความคิดของตัวเองอยู่



“เฮียเองก็คิดเหมือนกันใช่มะ?”



“ตอนแรกก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่ แต่พอเห็นเราหันมา เฮียว่าเฮียไม่ได้คิดไปเองแล้วแหละ”





ถ้าสิ่งที่พวกเขาคิดมันถูกล่ะก็…





ไอ้สีหน้ากับท่าทางของน้องฝึกงานเมื่อกี้นี้เนี่ย…



ใช้ได้เลยนะไอ้น้อง เนียนอยู่ๆ





เพราะอย่างน้อยๆ มีนมันก็ไม่รู้ตัวล่ะนะ :)





#++++++++# ความรักของมีน #++++++++#





“เรายังไม่เคยถ่ายเอกสารที่นี่มาก่อนใช่ไหม?” มีนเอ่ยถามระหว่างทางเดินมาที่เครื่องถ่ายเอกสาร ซึ่งน้องก็พยักหน้ารับ “ครับ ยังไม่เคยถ่ายที่นี่ ผมไปถ่ายที่ร้านในซอยมา โคตรแพงอ่ะพี่ พี่ในทีมเลยบอกว่าให้มาถ่ายเอกสารที่บ.เอา”



“ใช่ร้านข้างเซเว่นป่ะ? เออร้านนั้นพี่ก็เคยโดนเหมือนกัน แพงอ่ะ พอพี่เฟิร์สรู้นะ พี่เขาก็เลยสอนให้ใช้เครื่องถ่ายเอกสารของที่นี่ จนพี่ใช้โคตรคล่อง กลายเป็นว่าเรื่องถ่ายเอกสารและเครื่องปริ้นนี่ต้องให้พี่ทำอ่ะ” มีนเล่าให้คนน้องฟังจนเดินมาถึงที่เครื่อง ว่าแล้วมีนก็เริ่มอธิบายต่อ



“พอมาถึงส่วนใหญ่มันก็จะล็อกใช่ไหมล่ะ? เราก็ต้องใส่ยูเซอร์เนมกับพาสเวิร์ดก่อน ซึ่งแต่ละทีมก็จะต่างกัน แต่ทีมใหญ่ของเราคืออันนี้” มีนพูดไปพร้อมๆกับกดรหัส “แล้วก็กดปุ่มล็อคอินก็เข้าใช้งานได้แล้ว”



“ต่อมา...ถ้าสมมติเราถ่ายแค่แผ่นเดียวก็เปิดฝาแล้วเอาเอกสารเข้าไปวางบนที่แสกน แต่ถ้าเอกสารที่ต้องถ่ายมันมีหลายแผ่น เราก็ใส่ในช่องนี้ก็ได้เหมือนกัน” มีนยังคงอธิบายต่อก่อนจะเปิดฝาแล้ววางเอกสารลงไปข้างในพร้อมปิดฝาแล้วจึงค่อยหันมาถามน้อง “ว่าแต่ว่าเราจะเอากี่ใบอ่ะ?”



“...”



“น้อง?” มีนเรียกพร้อมเอื้อมมือไปสะกิดอีกฝ่ายจนอีกคนที่เอาแต่ยืนมองอดสะดุ้งไม่ได้



“อะไรนะครับ?”



“น้องเอากี่ใบหรอ?”



“กี่ใบดีวะมึง” น้องฝึกงานหันไปถามเพื่อนของตน อีกฝ่ายชูสองนิ้วพร้อมพูดต่อ “สองใบก็พอมึง จะถ่ายไปทำไมเยอะแยะ หมดแล้วค่อยถ่ายใหม่ก็ได้”



"แต่...”



"ถ่ายไปเยอะมี่ที่เก็บอ๋อ ไว้ไม่พอค่อยมาถ่ายใหม่ก็ได้” เพื่อนของน้องพูดต่อ ซึ่งน้อฃของมีน(หรอ?)มีสีหน้าลังเลและลำบากใจเล็กน้อย ก่อนจะช้อนตามองมีน จนมีนอดยิ้มกับความขี้เกรงใจของน้องไม่ได้



“ถ้าวันหลังอยากได้อีกล่ะก็ พี่ถ่ายให้เราได้นะ เรียกพี่ได้เลย ไม่ต้องเกรงใจ พี่นี่มือถ่ายเอกสารของทีมเลยนะ” มีนพูดอย่างภาคภูมิใจ ก็แน่ล่ะ ตั้งแต่ที่พี่เฟิร์สสอนให้ ทุกคนก็พากันใช้เขาหมด เรียกได้ว่าใครอยากจะทำอะไรหรือมีปัญหากับไอ้เครื่องนี้ มีนจัดการได้หมดนั่นแหละ





ตอนแรกๆก็เซ็งล่ะนะ



แต่ตอนนี้รู้สึกดีที่ใช้ไอ้เครื่องนี้เป็นอ่ะ





“ขอบคุณนะครับ งั้นผมรบกวนด้วย”



“โอเค” ว่าแล้วก็ลงมือถ่ายเอกสารให้น้องฝึกงาน เสียงการแสกนและการปริ้นเอกสารดังขึ้นไม่นานก็เงียบลง เป็นสัญญาณว่าทำตามคำสั่งเรียบร้อยแล้ว มีนหยิบเอาเอกสารที่ออกมาจากเครื่องถ่ายเอกสารก่อนจะยื่นให้กับมือน้อง “อ่ะ เรียบร้อยแล้ว”



“ขอบคุณครับพี่มีน” น้องฝึกงานของมีนยกมือไหว้ขอบคุณ ทำเอามีนโบกมือไปมา “ไม่เป็นไรๆ แค่นี้เอง ไม่ต้องไหว้ขอบคุณก็ได้”



“ครับผม” น้องฝึกงานยิ้มตาหยี ก่อนจะพูดต่อ “ผมกลับก่อนนะครับ”



“อือ บายจ้า” โบกมือให้น้องที่ค่อยๆเดินไปจนลับสายตาก่อนจะเดินกลับมาที่หลุมที่มีพวกพี่ๆรออยู่



“เป็นไงอ่ะเรา ไปนานเลยนะ” เฟิร์สได้ทีเอ่ยแซวรุ่นน้องของตน ทำเอามีนเขินหน้าแดง



“แปปเดียวเองพี่”



“หรออออ?”



“พี่เฟิร์สอ่ะ!” มีนทำแก้มพองลมก่อนจะหันหนีจนคนเป็นพี่อดเอามือมายีหัวน้องไม่ได้ “พี่ก็แซวเล่นหน่า~”



"ว่าแต่ว่า...เราไปสนใจน้องคนนั้นได้ยังไงอ่ะ?” พีชทักถามน้องในทีมของตัวเอง ก่อนจะเอ่ยถึงข้อสัญนิษฐานของตัวเอง “หรือเพราะว่าไปคุยงานกับฝั่งนู้นบ่อยๆเลยปิ๊งขึ้นมา?”



"ไม่ใช่สักหน่อย ที่เริ่มไปคุยกับทางนู้นเรื่องงานเยอะก็เป็นหลังจากที่ชอบน้องเขาไปแล้วต่างหาก” มีนแก้ไขข้อสัญนิษฐานของพีช ซึ่งแน่นอนว่ามันทำให้ทุกคนต่างยิ้มแซว



"เนียนนะเราน่ะ” เฟิร์สเอ่ยขึ้นหลังจากที่พีชพูดจบ "ใช้งานบังหน้านี่หว่า”



“ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”



"ง่อววววววว” กล้าหาญและเลย์ส่งเสียงแซว ก่อนจะเป็นมายมิ้นท์ที่ถามย้ำขึ้นมา "ถ้าแบบนั้นแล้วเราไปชอบน้องเขาตอนไหนอะ?”



“ก็…”



"...”



"ก็ตั้งแต่วันที่เราอยู่กันดึกเพราะต้องเตรียมข้อมูลและความพร้อมก่อนเอาแอพขึ้นให้พนักงานใช้อ่ะครับ”



.



.



.



“พี่ๆ ผมไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ” มีนลุกขึ้นพร้อมหันไปบอกที่ในทีม ก่อนจะเดินออกจากโซนที่มีแสงไปโซนมืด เพราะว่านอกจากโซนที่เขานั่งแล้วทุกโซนของบริษัทต่างปิดไฟเรียบร้อย พื้นที่ส่วนกลางได้แก่โซนลิฟท์และห้องน้ำก็ถูกปิดเช่นกัน



เนื่องด้วยวันพรุ่งนี้เป็นวันแรกที่จะปล่อยแอพและระบบที่จะใช้ในบริษัท จึงต้องทำการเตรียมพร้อม เคลียร์ข้อมูลที่ใช้เทสให้หมด ย้ายข้อมูลที่จะใช้จริงขึ้นระบบจริง เอาแอพขึ้นระบบจริง ทำให้ทุกคนต้องอยู่ดึก ทั้งทีมของพี่คริสและทีมของพี่เจมส์



มีนเดินไปเรื่อยๆจนถึงโซนที่ปิดไฟ เรียกได้ว่าทางเดินไปห้องน้ำนี่มืดสุดอะไรสุด แต่ใจของมีนตอนนั้นน่ะคิดถึงแต่ห้องน้ำ เพราะดันปวดท้องถ่ายหนัก แต่ยังไม่ทันจะได้เดินไปเข้าห้องน้ำอย่างที่ใจหวังก็มีอุปสรรค์เสียแล้ว





ใครยืนขวางทางอยู่วะ?





เอาความจริงจะเรียกว่ายืนขวางก็ไม่ถูกทีเดียว เพราะดูอีกฝ่ายก็เหมือนอยากจะเดินออกไปแต่ก็ไม่กล้าเดิน และเพราะมีคนนี้ยืนขวางอยู่ทำให้เขาไม่สามารถเดินไปเข้าห้องน้ำได้ ท้องก็ปวด แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะรู้ตัวจึงหันหลังมาทางเขา





น้องทีมพี่เจมส์นี่นา? มายืนลุกลี้ลุกลนอยู่ตรงนี้ทำไมกัน?





“เออ...จะไปห้องน้ำหรอครับ?” น้องทีมพี่เจมส์ทักถามเมื่อเห็นว่ามีนยืนอยู่ข้างหลัง มีนพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่ จะไปเข้าห้องน้ำน่ะ แล้วเราล่ะ?”



“คือผมก็จะเข้าห้องน้ำเหมือนกันครับ” น้องทีมพี่เจมส์ตอบกลับมา พอมีนได้ฟังคำตอบของน้องก็เริ่มประมวลผล





หรือว่าน้องเขาจะ...?





“ผมขอไปด้วยได้ไหมครับ?” ทันทีที่ได้ยินประโยคถัดมา มีนก็ยิ้มออกมาทันที





กลัวความมืดสินะ



น่าเอ็นดูจริงๆ เด็กน้อยเอ้ย~





“ได้สิ” มีนยิ้มก่อนจะเดินไปห้องน้ำ ซึ่งระหว่างเดินไปเข้าห้องน้ำน้องทีมพี่เจมส์ก็พูดขึ้น “พอปิดไฟแล้วที่นี่มืดมากๆเลยนะครับ”



“ใช่มะๆ? มืดเนอะ เราก็ว่างั้นแหละ” พอพูดจบก็เดินถึงทางออก ซึ่งที่ตึกนี้มีห้องน้ำของคนพิการที่มีการปรับแต่งทำเป็นห้องอาบน้ำ แต่นั่นไม่สำคัญเท่ากับในห้องน้ำนั้นมีสวิตซ์ไฟ ทำให้มันเป็นห้องน้ำที่ทุกคนมักเข้ายามที่ไฟห้องน้ำถูกปิด



“เออ...เราว่าจะเข้าห้องน้ำคนพิการน่ะ แล้วเราล่ะ?” มีนหันไปบอกน้องทีมพี่เจมส์ก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่าย “ผมเองก็จะเข้าห้องน้ำนี้เหมือนกันครับ”



“งั้นเราเข้าก่อนเถอะ”





เพราะนี่กะจะถ่ายหนัก ไม่อยากให้มีคนรอ



เดี๋ยวมันไม่ออก





“เข้าก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมรออยู่ข้างนอก”



“แต่ว่า…”



“เข้าก่อนเลยครับ”



“โอเค” เมื่ออีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะเข้าห้องน้ำก่อนเขา มีนจึงเปิดไฟก่อนจะเข้าห้องน้ำ และแน่นอนว่าเมื่อมีคนเฝ้าอยู่ข้างนอก จะตดก็ไม่กล้าตดเพราะกลัวเสียงดัง จะถ่ายหนักก็ถ่ายไม่ออก ไอ้อาการปวดก็หายไป สุดท้ายเขาก็ได้แค่ฉี่ก่อนจะเดินออกมา



“ตาเราแล้ว” มีนยิ้มบางๆก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำ และกะว่าจะเดินกลับไป แต่พอเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายทำเอามีนอดถามออกมาไม่ได้



“ให้เราอยู่รอไหม?” ทันทีที่ถามออกไป อีกฝ่ายดูมีสีหน้าเกรงใจเล็กน้อย เมื่อมีนเห็นแบบนั้นจึงย้ำอีกรอบ “เรารอได้นะ”



“งั้นก็ดีครับ” อีกคนยิ้มบางๆตอบกลับมาก่อนจะเข้าห้องน้ำและปิดประตู ส่วนมีนก็ยืนรอหน้าห้องน้ำ พลางคิดในใจว่าอีกฝ่ายดูน่าเอ็นดู น่าปกป้องเพราะความกลัวความมืด จนในที่สุดอีกฝ่ายก็ออกมาจากห้องน้ำ



“ขอบคุณที่รอนะครับ” อีกฝ่ายโค้งขอบคุณ ซึ่งมีนก็ได้แต่โบกมือไปมา “ไม่เป็นไรๆ คนเราก็กลัวกันได้นั่นแหละ อีกอย่างที่นี่พอปิดไฟก็มืดมากๆด้วย”



“นั่นน่ะสิครับ”



“งั้นเราไปทำงานต่อก่อนนะ” มีนพูดก่อนจะเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของตน ส่วนน้องทีมพี่เจมส์คนนั้นก็กลับไปนั่งที่เดิม



.



.



.



“สรุปคือชอบน้องเขาเพราะเหตุการณ์ตอนนั้นน่ะหรอ?” มายมิ้นท์ถามขึ้นทันทีที่ญาติของตนเล่าจนจบ



“มันก็ไม่เชิงอ่ะพี่มิ้นท์” มีนเอ่ยปฏิเสธ “ตอนนั้นก็แค่รู้สึกเอ็นดูเฉยๆ ก็เลยมองน้องเขา พอมองไปมองมาก็เริ่มสนใจแล้วรู้อีกทีก็…”



“ก็ชอบตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้” กล้าหาญพูดต่อ ซึ่งมีนก็พยักหน้ารับคำของอีกฝ่าย “อือออ~”



“ดีจริงวุ้ย มนต์รักหน้าห้องน้ำ” เฟิร์สเอ่ยแซวรุ่นน้องทำเอามีนหน้าแดง ก่อนจะเป็นพีชที่แซวต่อ “ไม่ได้ขี้แต่ได้ความรักมาแทน”



“ง่อววววว”



“พวกพี่แม่ม…” มีนบ่นออกมาเมื่อเห็นว่าพวกพี่ๆเอาแต่แซวตัวเอง “ก็ว่าเนียนแล้วนะ พวกพี่แม่มก็ยังจับได้อีก อุตส่าห์ใช้งานบังหน้าแล้วเชียว”



“ว่าแต่ว่าจะทำยังไงต่อล่ะ?” มายมิ้นท์ถามขึ้นเรียกความสนใจของมีนได้เป็นอย่างดี “หมายความว่าไงครับพี่? พี่ว่าจะทำยังไงต่อ?”



“ก็หมายถึง...เรื่องน้องเขาน่ะ จะทำยังไงต่อ?”



“เรื่องนั้น…” เพราะคำถามของมายมิ้นท์ทำให้แก้มของมีนขึ้นสีอย่างต่อเนื่อง “ไม่รู้อ่ะ”



“อ้าว?”



“ก็ตอนแรกก็คิดแค่ว่าได้เนียนๆเข้าใกล้น้องบ้างก็พอแล้ว” มีนตอบคำถามของญาติของตน ก่อนจะเป็นพีชที่พูดสวนขึ้นมา “ไม่ได้ดิ จุดๆนี้เราต้องลุยแล้ว”



“ลุย?” มีนทวนคำของอีกฝ่าย “หมายถึงลุยจีบอ่ะนะ?”



“ใช่!!” เป็นเฟิร์สที่ตอบแทนพีช “เราต้องสู้ดิ!”



“ไม่เอาอ่ะพี่ กลัวนก”



“แต่ถ้าไม่ทำอะไรเลยก็นกเหมือนกันเปล่า?” มายมิ้นท์เอ่ยเตือนญาติของตน “แต่ถ้าเราลุยเนี่ย ยังมีโอกาสห้าสิบที่จะไม่นกนะ”



“แต่ว่า…” มีนยังคงลังเลเพราะส่วนหนึ่งก็ไม่กล้า เพราะก็คิดว่าตัวเองก็ไม่ได้ดีพอที่จะจีบอีกฝ่าย



“พี่ว่างานนี้อ่ะ ถ้าเราลุยนะไม่นกหรอก” เลย์สวนขึ้นเรียกความสนใจของทุกคนได้เป็นอย่างดี ก่อนจะหันไปถามกล้าหาญเพื่อยืนยันความคิดของตัวเอง “ใช่ไหมเฮีย?”



“พี่เองก็คิดแบบเดียวกับเลย์นั่นแหละ” กล้าหาญยืนยันอีกเสียง เพิ่มความมั่นใจให้กับญาติของคนรัก มีนทำหน้าลังเลเล็กน้อย พลางคิดทบทวนในหัว





แต่มันก็จริงอย่างที่พวกพี่เขาพูด



ถ้าลุยก็ยังมีโอกาสที่จะไม่นก





“งั้นผมจะลองลุยดู” มีนพูดขึ้นเรียกเสียงเฮของบรรดาพี่ๆได้เป็นอย่างดี ก่อนจะเริ่มคุยว่าควรจะลุยยังไงไม่ให้นก



“เออๆว่าแต่น้องฝึกงานของมีนนี่ชื่อไรอ่ะ? คุยมาตั้งนานเพิ่งนึกขึ้นได้” เป็นเฟิร์สที่ถามแทรกขึ้นมาในระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่ “เรียกเขาแต่น้องฝึกงาน น้องทีมพี่เจมส์ ไม่เห็นเราเรียกชื่อน้องเลย”



“นั่นสิๆ ชื่อไรอ่ะ?” ก่อนจะตามมาด้วยพีชที่ถามย้ำ



“คือเรื่องนั้น…” มีนอึกอักๆก่อนจะพูดเสียงอ่อน “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”



“ห๊ะ!!?” บรรดาพี่ๆต่างก็อึ้งกับคำตอบของอีกฝ่าย “หมายความว่าไงที่ว่าไม่รู้เนี่ย?”



“ก็ผมยังไม่เคยถามชื่อน้องเขาเลยนี่ครับ”



“แล้วทำไมไม่ถาม!?” มายมิ้นท์ถามญาติของตัวเองทันทีที่ได้ยินคำตอบ ส่วนคนถูกถามก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตาก่อนจะตอบ “ก็ผมไม่กล้าถามนิ ก็มาถึงน้องเขาก็เรียกชื่อผมเลย ผมก็เลยไม่กล้าถามว่าน้องเขาชื่ออะไรอ่ะ กลัวว่าน้องเขาจะเคยแนะนำตัวเองแล้วผมดันจำชื่อน้องเขาไม่ได้”



“เอิ่ม…”



“ให้ตายสิ” มายมิ้นท์ส่ายหัวไปมา “แล้วแบบนี้จะจีบเขารอดไหมเนี่ย?”



“นั่นน่ะสิ” บรรดาสาวๆและมายมิ้นท์ต่างพากันส่ายหน้าไปมาซึ่งตรงข้ามกับเลย์และกล้าหาญที่นั่งนิ่ง เขาทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อย ก่อนจะเป็นเลย์ที่กระซิบคุยกับรุ่นพี่ของตน



“น้องเรานี่ก็หนักกว่าที่คิดนะเฮีย ชื่อของอีกฝ่ายยังไม่รู้เลย แบบนี้ถ้าเป็นฝ่ายไปลุยจีบเขานี่จะรอดหรอ?”



“ก็นั่นน่ะสิ” กล้าหาญเองก็เห็นด้วยกับรุ่นน้อง ก่อนจะกระซิบต่อด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ “แต่เฮียว่านะ...งานนี้นี่มีนไม่น่าจะเป็นฝ่ายจีบนะ”



“ก็จริงของเฮีย” เลย์พยักหน้า “ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”





มีนจะจีบอีกฝ่ายรอดไหมไม่รู้



รู้แต่ว่างานนี้มีนมันไม่นกแน่นอน



กล้าหาญกับเลย์ฟันธง!!





#++++++++# ความรักของมีน #++++++++#





หลายวันต่อมา





“นี่ๆ”



“ครับ?”



“ถึงไหนแล้ว?” เฟิร์สเอ่ยถามรุ่นน้องเมื่อเห็นว่ามันก็ผ่านมาหลายวันแล้ว แต่นอกจากมีนที่เดินไปคุยงานกับทีมพี่เจมส์บ่อยขึ้นกว่าเดิมแล้ว ก็ไม่เห็นว่ามีนจะทำอะไรเพิ่มเลย หากแต่คนน้องยังคงทำหน้างงๆกลับมาจนเฟิร์สต้องขยายความ “หมายถึง...เรื่องน้องเขาอ่ะ เราเริ่มยัง? นอกจากตีเนียนเข้าหาเรื่องงานน่ะ”



“โถ่พี่อ่ะ” มีนโวยขึ้นเมื่อถูกคำพูดของหญิงสาวแทงใจดำ “ของแบบนี้มันก็ต้องใช้เวลาหน่อยดิพี่”



“หรอ?” พีชที่ฟังอยู่สักพักก็เงยหน้ามาร่วมวงด้วย “ระวังนะน้องมันจะเข้าใจผิดเพราะเราชอบเข้าไปคุยงานกับพี่เจมส์น่ะ”



“ไม่จริงน่า”



“มันก็เป็นไปได้อยู่นะ” เฟิร์สเอ่ยสนับสนุนคำพูดของเพื่อน ก่อนจะตามมาด้วยมายมิ้นท์ญาติผู้พี่ของตนที่พูดขึ้นต่อ “ถึงแม้ว่าระหว่างที่เราคุยกับพี่เจมส์เราจะแอบมองน้องมันก็ตาม”



“พี่มิ้นท์!! พี่เห็นด้วยอ๋อ?! ผมอุตส่าห์นึกว่า...”



“นึกว่ามันจะเนียน?” ไม่ต้องรอให้น้องพูดจบมายมิ้นท์ก็พูดแทรกขึ้นมาทันที ส่วนมีนก็พยักหน้ารับ “อือ ผมก็คิดว่าเนียนอยู่นะ”



“เฮ้อออออ… จะไปรอดไหมเนี่ย?” มายมิ้นท์ได้แต่ถอนหายใจออกมา ก็อยากจะช่วยน้องมันอยู่ ก็ไม่อยากให้น้องมันนก ว่าแล้วก็หันไปถามแฟนหนุ่มของตน “ช่วยน้องยังไงดีอ่ะพี่กล้า?”



“อย่าไปพูดถึงเรื่องจีบเลย เอาแค่รู้ชื่อน้องเขาให้ได้ก่อนดีกว่า ณ ตอนนี้อ่ะนะ” กล้าหาญหันไปตอบแฟนของตนก่อนจะหันไปถามลูกพี่ลูกน้องของคนรัก “ว่าแต่เราอ่ะรู้ชื่อน้องเขายัง?”



“ก็ยังอ่ะพี่” มีนก้มหน้าก้าตาตอบ ทำเอาบรรดาพี่ๆในทีมถึงกับกุมขมับ “ก็อย่างที่ผมเคยเล่าให้ฟังอ่ะ น้องเขาเรียกชื่อผมเองเลย ไม่สิ เรียกว่าพิมพ์มาจะดีกว่ามั้ง?”



“ถ้างั้นก็พิมพ์ถามสิ” มายมิ้นท์ย้อนกลับ ก่อนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “เดี๋ยวนะ? พิมพ์มาหรอ?”



“อือ” มีนพยักหน้ารับคำ “ก็พิมพ์ไลน์มาบอกว่าพี่มีนครับ ก่อนจะส่งลิงค์หน้าแอดมินมาให้อ่ะ”



“ฮะ?!! พิมพ์ไลน์?”



“อือ… ก็ตอนนั้นที่พี่พีชจะให้ผมแอดข้อมูลให้ แต่ว่ามันเป็นข้อมูลของทางทีมพี่เจมส์ไง เวลาจะแอดก็เลยต้องใช้หน้าแอดมินของทางนู้น เขาเลยส่งไลน์เอาลิงค์มาให้อ่ะ” มีนอธิบายทำเอาพี่ๆในทีมถึงกับช็อก





นี่น้องมันแอดไลน์มาหามีนเลยหรอวะ?



ตกลงใครจีบใครวะเนี่ย?





แต่เดี๋ยวนะ…



ถ้ามีไลน์มันก็น่าจะรู้ชื่อน้องเขาแล้วหรือเปล่าวะ?





“ถ้ามีไลน์น้องเขาแล้วก็ต้องรู้ชื่อน้องเขาแล้วดิ” พีชถามขึ้น ซึ่งมีนก็ส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ “พอดีน้องเขาใช้แค่อิโมจิรูปพระอาทิตย์อ่ะครับ ก็เลยไม่รู้ว่าน้องเขาชื่ออะไร ถึงแม้ว่าจะมีไลน์ของน้องเขาแล้วก็เถอะ”



“โอกาสก็มีทำไมไม่พิมพ์ถามน้องเขาล่ะ?”



“ก็ผมไม่กล้านี่นา แล้วอีกอย่างถึงจะมีไลน์ แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรมากนี่นา ก็มีแค่คุยเรื่องงานอ่ะ เพราะนอกจากเรื่องงานแล้วก็ไม่ได้คุยเรื่องอื่นนี่” มีนอธิบายต่อ ก่อนจะทำหน้านึกขึ้นได้ “อ๋อ! มีที่ไม่ใช่เรื่องงานอยู่ครั้งนึง แต่ก็แค่ครั้งเดียวเท่านั้นแหละ”



“ครั้งไหน? เล่ามา” มายมิ้นท์พูดขึ้นมาทันทีที่ญาติของตนพูดจบ มีนพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเริ่มเล่าให้ฟัง “ก็มันมีอยู่วันนึงที่เราต้องไปคุยเรื่องดาต้าเบตของฝั่งนู้นอ่ะครับ”



“ก็เมื่อไม่กี่วันนี้เองนี่ วันนั้นเราปวดหัวด้วยสินะ” เฟิร์สถามขึ้นมาเพราะวันนั้นเธอเองก็อยู่ในเหตุการณ์เหมือนกัน “แถมเริ่มไปได้ไม่เท่าไหร่เราก็ทำท่าจะหลับตลอดเวลาด้วย”



“หลับด้วยหรอ?” มายมิ้นท์หันมองญาติของตนแบบดุๆ “ก็เข้าใจนะว่าปวดหัว แต่คราวหลังถ้าไม่ไหวก็บอกพี่คริสเขาก็ได้ พี่แกไม่ว่าอะไรหรอก”



“คร้าบๆ” มีนรับคำญาติของตนด้วยสีหน้าสำนึกผิดเล็กน้อย ก่อนจะเป็นพีชที่เบรคอารมณ์ระหว่าญาติ “กลับมาต่อที่เรื่องน้องฝึกงานต่อ แล้วยังไง?”



“มันก็มีจังหวะที่ผมเผลองีบอ่ะพี่ แล้วพอเริ่มฟื้นก็หยิบมือถือขึ้นมาดู ก็เจอว่าน้องเขาส่งรูปผมตอนแอบหลับมาในไลน์น่ะครับ”



“ฮะ?!” ทุกคนต่างตกใจเมื่อได้ยินสิ่งที่น้องเล่าให้ฟัง ก่อนจะเป็นมายมิ้นท์ที่ตั้งสติได้ เขาจึงยื่นมือไปหาญาติของตน “ไหนๆ ขอมือถือมาดูไลน์หน่อย”



“ก็ได้ครับ” มีนหยิบมือถือให้ญาติของตนพร้อมเปิดแชทก่อนจะไถ่ไปจนถึงอันบนสุด “แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรหรอกนะครับ”



“มีหรือไม่มีเดี๋ยวพวกพี่ดูเองหน่า” เฟิร์สหันไปบอกน้องก่อนจะไปรุมดูแชทของมีนกับน้องคนนั้น ซึ่งในตอนแรกๆน่ะมันก็แค่งาน ก็คุยงานกันปกติ จนมาถึงเหตุการณ์ที่มีนเพิ่งเล่าให้ฟังเนี่ยแหละ





☀️


☀️ ส่งรูปภาพให้คุณ

☀️ ส่งรูปภาพให้คุณ


เด็กนิสัยม่ายดี~!!!


55555555555555555


มาถ่ายรูปพี่ตอนหลับทำไมเนี่ยยยยย~?!

จะแบล็กเมลพี่หรือไง?


แค่แกล้งเล่นเฉยๆเองครับ

ก็เห็นพี่นั่งสัปหงกแล้วตลกดี


ตลกตรงไหนกัน?


มันดูน่าแกล้งอ่ะครับ

พอเห็นท่าทางพี่แบบนั้นแล้วเลยอดถ่ายไม่ได้

ถ้าทำให้พี่ไม่พอใจต้องขอโทษด้วยนะครับ


ช่างเถอะๆ

จริงๆมันก็ความผิดพี่เพลงแหละ

ที่เผลอหลับตอนกำลังประชุมกัน

พี่พลาดเองด้วย


ว่าแต่ว่าที่พี่สัปหงกแบบนี้

เพราะพี่ปวดหัวใช่ไหมครับ?

แต่เห็นว่ากินยาแล้ว

ตอนนี้อาการดีขึ้นยังครับ?


อือ

ดีขึ้นแล้ว

เอาจริงๆพอประชุมเสร็จปุป

ก็หายเลยอ่ะ

555555555555


ดีแล้วครับๆ


มีแรงเดินไปตีเราด้วย

ข้อหามาแอบถ่ายรูปพี่ตอนแย่ๆ


อย่าตีผมเลยยยย

กลัวแล้วคร้าบบบบบบบ





“น้องมันก็แค่แกล้งอ่ะพี่” มีนพูดขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของบรรดาพี่ๆที่เงยหน้าขึ้นมามองตน ก่อนจะเป็นพีชที่พูดสวนขึ้นมา “บ้านพี่ไม่เรียกว่าแกล้งค่ะคุณน้องมีน”



“อ้าว”



“บ้านพี่เรียกสิ่งนี้ว่าคือการเนียนจีบค่ะคุณน้อง” เมื่อเห็นมีนทำหน้างงๆพีชก็อธิบายให้น้องในทีมตนเข้าใจ “แบบทำทีเป็นแกล้ง แต่จริงๆก็จีบนั่นแหละ”



“ไม่จริงหน่า…”



“จริง!” ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกัน ทำเอามีนเถียงไม่ออก เขาคิดมาตลอดว่าน้องแค่แกล้งเล่นเฉยๆ





แบบนี้เขาเองก็มีหวังใช่ไหมนะ?





“งั้นผมควรทำไงต่ออ่ะ?”



“ก็ลองทักไปคุยกับเขาที่ไม่ใช่เรื่องงานสิ” เฟิร์สแนะนำรุ่นน้อง “เอาเป็นถามชื่อเขาก่อนเลยเป็นไง?”



“ก็ดีนะ” พีชเองก็เห็นด้วยกับคำพูดของเฟิร์ส “เรียกเขาว่าน้องฝึกงานอยู่ได้”



“ก็…”



“ไม่ต้องมาก็เลยนะ ถามได้แล้ว ถ้าไม่อยากนกก็ต้องลุย เข้าใจไหม?” พีชพูดพร้อมกระตุ้นแรงใจให้น้อง ถึงแม้ว่าพอดูแชทเมื่อกี้แล้วเปอร์เซ็นต์ที่น้องจะนกจะน้อยก็ตาม แต่มันก็ต้องมีขู่กันบ้าง



“งือ…”



“เอาไงดีอ่ะ? นอกจากเรื่องงานแล้วผมก็ไม่กล้าทักไปนิ”



“ไม่ต้องห่วง” มายมิ้นท์ยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะคืนมือถือให้น้อง และทันทีที่มีนรับไปก็พบว่า...





☀️






“พี่มิ้นท์!!!”



“พอดีมือมันลั่นส่งสติกเกอร์ไปหาน้องเขาอ่ะ ขอโทษนะมีน :)”





แล้วมีนจะทำยังงายยยยยยย~??





มือไม้สั่นเมื่อเห็นว่าญาติของตนได้แกล้งลั่นสติกเกอร์ไปแล้ว มีนรีบมองไปที่โต๊ะทำงานที่อีกฝ่ายนั่งแต่ก็ไม่พบเจ้าของไลน์ ดูท่าว่าคงจะกลับไปแล้ว เพราะที่ก็เป็นเวลาหลังเลิกงานแล้ว แต่พวกเขาก็ยังไม่กลับกัน เพราะกำลังนั่งเม้ามอยบวกกับเคลียร์งานไปเรื่อยๆระหว่างรอถนนโล่ง ทำเอามีนถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยๆก็พอมีเวลาได้ทำใจล่ะนะ



“แหมๆ รีบหันไปมองเลยนะ” มายมิ้นท์ที่เห้นน้องรีบหันไปมองเจ้าของไลน์ก็อดแซวขึ้นมาไม่ได้ “ก็เห็นว่าไม่อยู่แล้วก็เลยลั่นไปนั่นแหละ”



“ค่อยยังชั่วหน่อย”



“แต่นั่นอ่ะมันมิ้นท์ ไม่ใช่กับพี่” เฟิร์สได้ทีพูดต่อ “เพราะถ้าเป็นพี่ พี่จะใช้ความเนียนในการเข้าไปคุยงานและถามชื่อเลย :)”



“พี่เฟิร์สอ่ะ!!”



“จริงๆเราก็มีโอกาสเถอะ แต่ไม่คว้าเอาไว้เอง” เมื่อเห็นน้องโวยวายก็สวนกลับไปทันที “ถ้ามัวอายเมื่อไหร่มันจะได้ล่ะ จริงไหม?”



“เรื่องนั้นมันก็…”





ไลน์!





เสียงไลน์ดังขึ้นพร้อมกับหน้าจอมือถือที่ปรากฏไอค่อนไลน์ขึ้นทางหน้าจอ และมันจะไม่เรียกความสนใจของทุกคนเลยถ้านั่นไม่ใช่มือถือของมีน





หรือว่าจะเป็นน้องไลน์มา!!





เมื่อเห็นแบบนั้นมีนก็รีบหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูทันที และเขาก็พบว่า…





:: แม่ ::



กลับบ้านยังลูก?





“โถ่ คุณน้าเองหรอกหรอ? นึกว่าเป็นน้องเขาเสียอีก” มายมิ้นท์พูดทันทีที่เห็นว่าใครที่ไลน์มาหามีน มีนถอนหายใจเล็กน้อย นึกว่าเป็นน้องเสียอีก เขานิ่งไปเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับไป





:: แม่ ::



กลับบ้านยังลูก?


ยังครับ

ยังอยู่ที่บ.

พอดีคุยเล่นกับพวกพี่ๆในทีม


งั้นหรอ?

แล้วมีใครบ้างล่ะ?


เยอะแยะเลยครับแม่

พี่มิ้นท์ก็อยู่


โอเค

งั้นแม่ก็หมดห่วงล่ะ

แต่ยังไงถ้าถึงห้องแล้วก็บอกแม่ด้วยนะครับ


ครับแม่





พอคุยไลน์กับแม่จบมีนก็วางมือถือลงบนโต๊ะเหมือนเดิมพร้อมถอนหายใจอีกรอบจนมายมิ้นท์อดยกมือมาลูบหัวญาติของตนไม่ได้



“ตื่นเต้นอ่ะดิเมื่อกี้นี้อ่ะ?”



“ไม่ตื่นเต้นได้ไงอ่ะพี่ ก็ปกติมีนไม่เคยทักเขาไปหลังเลิกงานเลยนิ แล้วอยู่ดีๆพี่ก็มือลั่นใส่น้องเขาอ่ะ มันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดาป่ะ?” มีนโวยวายแทบจะทันทีที่มายมิ้นท์ถามจบ ซึ่งคนมือลั่นก็ไม่ได้รู้สึกผิดอะไร แถมยังขำมากกว่าเดิมอีกต่างหาก “เอาน่าๆ ของแบบนี้มันก็ต้องมีครั้งแรกดิ”



“แล้วเดี๋ยวก็จะมีครั้งต่อๆไปตามมา” ตามมาด้วยพีชที่พูดสนับสนุนความคิดของมายมิ้นท์



“แต่…”





ไลน์!





เสียงไลน์ดังขึ้นอีกครั้งพร้อมไอค่อนไลน์บนหน้าจอที่กำลังล็อกเรียกความสนใจได้อีกครั้ง



“สงสัยแม่คงจะไลน์มาอีกล่ะมั้ง?” มีนพูดก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาปลดล็อกหน้าจอ แต่ก็แถบช็อกเมื่อเห็นว่าคราวนี้คนที่ไลน์มาหาไม่ใช่แม่ของตน แต่เป็น…





☀️ ส่งสติกเกอร์ให้คุณ





น้องงงงงงงง~!!!





“คราวนี้ไม่นกแหะ” กล้าหาญพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าคราวนี้คนที่ทักมาไม่ใช่แม่ของมีนแต่เป็นน้องฝึกงาน ส่วนมีนหน้าก็มือสั่นจนทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร





ไลน์!





☀️

มีอะไรหรือเปล่าครับพี่?





“มาแบบต่อเนื่อง” เลย์พูดต่อเมื่อเห้นข้อความที่อีกคนส่งมา ส่วนมีนนั้นก็สตั้นจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว มายมิ้นท์ที่เห็นแบบนั้นก็เลยสะกิดน้องของตน “อย่ามัวแต่อึ้งสิ!”



“รีบเปิดเข้าไปตอบน้องเขาเร็ว” พีชพูดต่อเมื่อเห็นว่าน้องเริ่มได้สติเมื่อถูกญาติสะกิด มีนรีบปลดล็อกหน้าจอพร้อมเปิดไลน์





☀️




มีอะไรหรือเปล่าครับพี่?


โทษทีๆ

พี่มือลั่นน่ะ





“มีนนนนนนน!!!” บรรดาพี่ๆโวยวายขึ้นมาทันทีที่เห็นมีนพิมพ์ตอบอีกฝ่ายกลับไปแบบนั้น



“ก็ผมเขินนิ”



“โอ้ยยยย~!! โอกาสที่อุตส่าห์สร้างให้!” โดยเฉพาะมายมิ้นท์ที่ดูจะหัวเสียแบบสุดๆ แต่ดูเหมือนว่า…





☀️



โทษทีๆ

พี่มือลั่นน่ะ


หรอครับ?

นึกว่าพี่มีนมีอะไรกับผมเสียอีก





“ดูเหมือนทางนั้นก็จะชวนคุยอยู่นะ” พีชพุดขึ้นเมื่อเห็นข้อความของอีกฝ่าย ก่อนจะตามมาด้วยฝ่ายสนับสนุนอย่างเฟิร์ส “นั่นสิ ไหนๆก็มีโอกาสแล้ว คุยต่อเลยๆ”



“อย่าทำให้โอกาสเสียเปล่าสิ เพราะโอกาสมันไม่ได้มีบ่อยๆหรอกนะ” มายมิ้นท์พูดเตือนญาติของตน ซึ่งพอมีนได้ฟังก็เริ่มมีแรงฮึดก่อนจะรวบรวมความกล้าแล้วพิมพ์ตอบอีกฝ่าย





☀️



หรอครับ?

นึกว่าพี่มีนมีอะไรกับผมเสียอีก



คือจริงๆแล้ว

มันก็มีอ่ะแหละ


หวังว่าจะไม่ใช่บัคของผมหรอกนะ


ไม่ใช่ๆ


ค่อยยังชั่วหน่อย

ว่าแต่ถ้าไม่ใช่บัคล่ะก็

พี่มีอะไรกับผมหรอครับ?


ก็แบบว่า…

อย่าโกรธพี่นะ


ทำไมผมต้องโกรธพี่มีนด้วยอ่ะครับ?


เพราะคำถามของพี่น่ะ

มันอาจจะทำร้ายเรานิดหน่อยน่ะสิ


ทำร้ายผม?

ยังไงอ่ะ?


ก็พี่อยากรู้ว่า


ว่า?


เราชื่ออะไรหรอ?

พี่ขอโทษนะที่ถาม

แต่พี่อดรู้สึกผิดไม่ได้อ่ะ

เอาแต่เรียกเราว่าน้อง

แต่เราเรียกพี่ว่าพี่มีนตลอดเลย

พี่ก็เลยอยากรู้ชื่อเราบ้าง

จะได้เรียกชื่อเราบ้างอ่ะ





“ก็มีความอ้อนอยู่ในข้อความ” มายมิ้นท์แซวญาติของตนทันทีที่อ่านข้อความที่มีนพิมพ์กลับไป “โดยเฉพาะสติกเกอร์เนี่ย โคตรอ้อนอ่ะ”



“พี่มิ้นท์อย่าแซวผมดิ ก็ผมรู้สึกผิดนิ กลัวน้องโกรธด้วย” มีนหันไปพูดกับญาติของตนก่อนจะก้มมองมือถือตน แต่ก็ไร้ซึ่งวี่แววของอีกฝ่าย จนเวลาก็ผ่านไปพักใหญ่ๆแล้วน้องฝึกงานก็ยังไม่ตอบ “เนี่ยน้องเขาอ่านแล้วไม่ตอบผมเลยอ่ะ เงียบหายไปเลย”



“เอาน่าๆ น้องเขายุ่งๆอยู่หรือเปล่า” มายมิ้นท์ปลอบใจญาติของตนที่เริ่มใจเสีย “อย่าเพิ่งคิดมากสิ”



“ก็คุยงานกันตั้งนานแต่ผมกลับไม่รู้ชื่อน้องแล้วเพิ่งถามอ่ะ ถ้าเป็นพี่...พี่จะโกรธไหม?” มีนหันไปถามญาติของตน ซึ่งมายมิ้นท์ก็เอาแต่เงียบ เพราะเขาเองก้ไม่ใช่น้องฝึกงาน ก็ตอบแทนไม่ได้ด้วยสิว่าจะโกรธไหม? ยิ่งทำเอามีนใจเสียยิ่งกว่าเดิม แต่ถึงเขาจะปลอบไม่ได้ อย่างน้อยให้กำลังใจน้องมันหน่อยก็คงดีล่ะนะ



“เรื่องนั้นพี่ว่า…”



“ไม่โกรธครับ” มายมิ้นท์ยังไม่ทันพูดจบก็มีเสียงแทรกขึ้นมาจากทางด้านบน เนื่องจากตอนนี้เขานั่งอยู่ที่โซนไลบารี่หรือเรียกง่ายๆว่าหลุม และเสียงก็ดังมาจากชั้นวางของ ซึ่งมันเป็นเสียงที่มีนและเฟิร์สค่อนข้างจะคุ้นเคย ว่าแล้วมีนก็หันไปตามเสียงก่อนจะพบว่าเป็นน้องฝึกงานที่ยืนอยู่และโผล่หน้ามาหาคนที่นั่งอยู่ในหลุม



“ผมไม่ได้โกรธพี่มีนนะครับ”



“นะ...นะ..”





น้องงงงงงงงงงง~!!!



น้องมาที่นี่ได้ไง? ไม่ใช่ว่ากลับไปแล้วหรอ?





“ที่ผมไม่ได้ตอบในไลน์เพราะคิดว่าต่อหน้าดีกว่าพิมพ์ตอบอ่ะครับ” น้องฝึกงานอธิบายพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเป็นกล้าหาญที่ถามขึ้นเพราะเห้นว่าญาติของแฟนตนอึ้งไปแล้วเรียบร้อย “ก็เลยเดินมาตอบตอนนี้เนี่ยนะ? ทั้งๆที่ก็กลับไปแล้ว?”



“เอาจริงๆผมก็ยังไม่ได้กลับนะครับ กระเป๋าผมก็ยังอยู่” น้องหันไปตอบกล้าหาญก่อนจะชี้ไปที่เก้าอี้ที่ยังมีกระเป๋าของเขาแขวนอยู่ “แค่ลงไปหาอะไรกินข้างล่างเฉยๆ พอกินเสร็จก็เลยกลับขึ้นมา”



“ถ้างั้นก็หันไปตอบคำถามของน้องพี่ได้แล้วมั้ง”



“ให้พี่เขาถามผมต่อหน้าอีกรอบได้ไหมครับ?” น้องฝึกงานไม่ตอบคำถามแต่เลือกที่จะขอให้มีนถามตนอีกครั้งพร้อมรอยยิ้ม “ถามคำถามผมอีกรอบได้ไหมครับพี่มีน?”



“คะ...คือ…” หลังจากที่ก้มหน้าเพื่อตั้งสติ มีนก็ค่อยๆหันไปมองน้องที่ยืนอยู่ “น้อง...ชื่ออะไรหรอ?”



“ชื่อคิมหันต์ครับ” พร้อมยิ้มหวานส่งให้คนเป็นพี่ “ทีนี้พี่ก็เรียกชื่อผมได้แล้วเนอะ? :)”



“อือ…”



“...”



“คิมหันต์”



“ครับพี่มีน”



“...”



“ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการแล้วเนอะ ฝากตัวด้วยนะครับ :)”





ว่าแต่...ฝากตัวอย่างเดียวหรอ? ฝากใจไว้กับพี่ด้วยไหม?



เต๊าะแค่ในใจพอ เพราะแค่นี้ก็เขินจะแย่แล้ว





แผ่นดินอ่ะไหวไหมไม่รู้



แต่มีนว่ามีนเก็กไม่เขินไม่ไหวแล้วววววว~!!





#++++++++# ความรักของมีน #++++++++#





หลังจากวันที่ได้แนะนำตัวกันอย่างเป็นทางการเรียบร้อยแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งสองคนก็ดูเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ





ซึ่งฝ่ายที่เริ่มนั้นก็คงไม่ต้องบอกว่าเป็นฝ่ายไหน?



แน่นอนว่าต้องเป็น…





ครั้งแรก…





“ผมกลับก่อนนะครับ” มีนพูดขึ้นเมื่อถึงเวลาเลิกงาน เรียกความสนใจของทุกคนในทีมได้เป็นอย่างดี “อ้าว? รีบไปไหนล่ะ? ไม่เล่นบอร์ดเกมด้วยกันก่อนหรอ?”



“ไม่อ่ะครับ พอดีมีธุระที่เซนลาดอ่ะ”



“งั้นหรอ?” เฟิร์สพยักหน้ารับคำของอีกฝ่าย แต่ยังไม่ทันหันกลับมาก็เห็นเด็กฝึกงานรีบเดินเข้ามาหาน้องของตนพร้อมคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ เรียกความสนใจของทุกคนในทีมได้เป็นอย่างดี “คิมหันต์?”



“พี่จะไปเซนลาดหรอครับ?”



“กะ...ก็ใช่อ่ะ มีอะไรหรือเปล่า?”



“ผมเองก็มีธุระแถวนั้นเหมือนกัน ไปพร้อมกันไหมครับ พอดีผมเอารถมาด้วย” คิมหันต์ถาม ทำเอาคนถูกถามถึงกับไปไม่เป็น ไอ้อยากมันก็อยากอยู่หรอกนะ แต่…



“ก็ไปสิ ทางเดียวกันด้วยนิ จะได้ไม่ต้องเดินให้เมื่อย” เฟิร์สที่เห็นสีหน้าของน้องก็พูดแทนให้ เรียกสีแดงบนใบหน้าของมีนได้เป็นอย่างดี



“จะรบกวนเราหรือเปล่า?”



“ไม่หรอกครับ ผมเต็มใจ” เพราะสีหน้าและท่าทางของอีกฝ่ายที่ดูจริงจังและเต็มใจ ทำให้มีนพยักหน้ารับคำชวนของอีกฝ่าย “อือ...ขอบใจนะ”



“ยินดีครับ” ซึ่งพอทั้งสองคนเดินออกไปจนลับสายตาแล้ว เพื่อนฝึกงานของคิมหันต์ก็พูดขึ้นมา ถึงแม้จะไม่ได้พูดเสียงดังมากนัก แต่มันก็ดังพอที่ทุกคนในทีมของมีนที่อยู่ตรงนั้นได้ยินกันทุกคน “มีธุระที่เซนลาดอะไรกัน? เมื่อกี้ยังชวนกูตั้งตี้เล่น ROV อยู่เลย ไอ้คนทิ้งเพื่อน!”



“ดูท่างานนี้มีนไม่นกแน่นอนอ่ะ” >> มายมิ้นท์



“พี่เองก็คิดแบบนั้น” >> เฟิร์ส



“ไอ้เด็กคนนี้มันร้ายใช่ย่อย” >> กล้าหาญ





ครั้งต่อมา…





“น้องๆคะ เดี๋ยวขอแรงมาช่วยเป็นตัวละครให้พวกพี่ถ่ายคลิปและรูปภาพโปรโมทบริษัทของเราหน่อยน้าาา ยังไงก็รบกวนมานั่งที่โต๊ะนี้ให้เต็มหน่อยเร็ว” พี่ๆทีม HR และ Marketing พูดขึ้นเสียงดัง เนื่องจากวันนี้เป็นวันก่อนวันหยุดยาวเลยทำให้มีคนมาทำงานน้อย มีนยังคงนั่งปั่นงานของตนไปเรื่อยๆ





จนกระทั่ง…





“ที่ตรงนี้ว่างไหมครับพี่มีน?”



“ว่างครับ น้องนั่งได้…” มีนหันไปหาต้นเสียงก่อนจะค้างเมื่อเห็นว่าเป็นใคร “คิมหันต์?”



“พอดีพวกพี่เขาจะถ่ายโปรโมทบริษัทอ่ะครับ”



“อ๋อออ” มีนพยายามเก็บสีหน้าให้ได้มากที่สุดเพราะกลัวน้องจะรู้แล้วไม่กล้านั่งใกล้ตน แต่ดูเหมือนสวรรค์จะไม่เป็นใจเท่าไหร่นัก



“น้องคนนั้นกับน้องฝึกงานอ่ะ พี่ขอเป็นภาพเราสอนน้องฝึกงานได้ไหมเอ่ย?” เสียงของทีม Marketing ดังขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาจัดท่าทาง โดยให้คิมหันนั่งปกิต แต่ที่ไม่ปกติคือมีนที่ต้องชะโงกหน้าไปดูที่จอของน้อง ซึ่งนั่นทำให้ใบหน้าของทั้งสองคนใกล้กันมาก



“โอเคเนอะ”



“ครับพี่ ^^”



“คะ...ครับ ( . / / / / . )”



“แบบนั้นแหละๆ ดีมากๆ”





แชะๆๆๆๆ





“น้องฝึกงานอีกคนเดินเข้าไปหาเพื่อนเราหน่อย แบบมาช่วยกันไรงี้อ่ะ” เสียงของพี่ๆยังคงดังขึ้นเพราะอยากได้ภาพที่ต้องการ





แต่ดูเหมือนว่าคราวนี้…





“ผมว่ารูปโปรโมท ถ้าเป็นรูปสอนแบบประกบคู่น่าจะดูดีกว่าสอนแบบเป็นกลุ่มนะครับ มันดูเหมือนว่าพี่ๆในบริษัทตั้งใจที่จะเทรนและสอนน้องอ่ะครับ” คิมหันต์เสนอขึ้น ทำเอาพี่ๆทีมโปรโมทเริ่มคิดตาม



“ก็จริงของน้องนะ ไอเดียดีนะเราน่ะ” พี่ๆต่างพากันชมคิมหันต์หากแต่เพื่อนของคิมหันต์ที่นั่งใกล้ๆพีชอดพูดขึ้นมาไม่ได้



“ไอเดียดีอะไรกัน ก็แค่ไม่อยากให้มีคนไปใกล้พี่เขาก็เท่านั้น”



“หวงก็บอกว่าหวง โถ่เอ้ย”



“แต่เชื่อเถอะว่าน้องพี่อ่ะไม่รู้หรอก” พีชหันไปบอกเพื่อนของคิมหันต์ ก่อนจะตามมาด้วยเลย์ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ “ไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายกำลังหวงตัวเองอยู่”



“ผมก็ว่าแบบนั้นแหละครับ พี่มีนเขาดูไม่ค่อยทันไอ้หันต์มันเท่าไหร่”



“ก็จริงของน้อง” กล้าหาญพูดก่อนจะหันไปมองสองคนที่ดูเหมือนกำลังถ่ายพรีเว็ดดิ้งมากกว่าถ่ายโปรโมทเชิญชวนให้คนมาทำงานที่บริษัทอีก



นี่ยังไม่รวมเหตุการณ์ยิบย่อยอื่นๆอีก บอกเลยว่าเยอะมากกกกก ซึ่งไอ้คนที่เริ่มน่ะ ก็เห็นจะมีแต่น้องคิมหันต์ของพี่มีนเท่านั้นแหละ





ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน...





“นี่มีน”



“ครับพี่เฟิร์ส”



“เรื่องเรากับคิมหันต์นี่ถึงไหนแล้วอ่ะ” เฟิร์สถามรุ่นน้องของตน ซึ่งอีกคนก็เอาแต่ก้มหน้าก้มตา “ก็เหมือนเดิมอะครับ”



“จริงดิ?”



“ครับ ก็ถึงจะคุยไลน์กันบ่อยมากขึ้น พูดคุยกันบ่อยมากขึ้น แต่มันก็ไม่ได้มีอะไรคืบหน้าอ่ะ” มีนตอบคำถามของอีกฝ่ายก่อนจะพูดต่อ “น้องเขาจะชอบผมไหมผมยังไม่รู้เลยอ่ะครับ”



“นี่ถามจริง? ดูไม่ออกหรอ?” พีชถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ออกจะหงุดหงิดหน่อยๆ “ดูไม่ออกจริงๆหรอว่าน้องเขาก็ดูมีใจให้เราเนี่ย?”



“ก็ผมไม่อยากคิดไปเองนี่ครับ” มีนพูดขึ้นทำเอาบรรดาพี่ๆถึงกับเซ็งก่อนจะบ่นมีน จะมีก็แต่เฟิร์สเท่านั้นแหละที่ทำหน้าแปลกๆจนเลย์อดถามขึ้นมาไม่ได้ “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะเฟิร์ส?”



“ก็มันรู้สึกเดจาวูอ่ะพี่”



“หมายความว่าไงเนี่ย?” กล้าหาญถามขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบของน้องในทีม หฯิงสาวจึงเริ่มอธิบาย “เหมือนเคยฝันถึงเหตุการณ์แบบนี้เลยอ่ะดิ”



“แล้วไงต่อล่ะ?” เลย์ถามต่อ เพราะดูเหมือนว่าหลายๆครั้งที่เฟิร์สพูดหรือฝันมักเกิดขึ้นจริงอยู่บ่อยครั้งเลยอดที่จะถามไม่ได้ เพราะที่เขาได้คบกับสายฟ้าก็เพราะคำพูดของเฟิร์สอีกเหมือนเดิม



“ก็อีกสักพักน้องคิมหันต์ก็จะมาตรงนี้ แล้วก็คุยอะไรสักอย่าง คือหนูก็จำไม่ได้อ่ะ รู้ตัวอีกทีก็...”



“พี่มีนครับ” ยังไม่ทันที่เฟิร์สจะพูดจบก็มีเสียงแทรกขึ้นมา ซึ่งคนๆนั้นก็ไม่ใช่ใครนอกจาก...



“ว่าไงเอ่ยคิมหันต์?” มีนหันไปตามเสียงก็เห็นคิมหันต์ที่กำลังยื่นแก้วชานมมาให้ เบรกเสียงบ่นของพี่ๆที่กำลังบ่นมีนได้เป็นอย่างดี ก่อนที่คิมหันต์จะพูดต่อ “พอดีผมซื้อแล้วมันได้หนึ่งแถมหนึ่งผมเห็นพี่ชอบกินชานมก็เลยเอามาให้พี่”



“ขะ...ขอบคุณนะ” มีนยิ้มก่อนจะรับเอาแก้วชานมมาจากมือของอีกฝ่าย “ว่าแต่ว่ารู้ได้ไงเนี่ยว่าพี่ชอบกินชานม?”



“ก็ผมเห็นพี่กินมันทุกเช้าเลยนี่ครับ แถมในไอจีพี่ก็ลงบ่อยๆด้วยว่าเจ้าไหนรสชาติเป็นยังไง”



“ไอจี?” มีนทวนคำพูดของอีกฝ่ายก่อนจะถามต่อ “เรามีไอจีพี่ด้วยหรอ? หาเจอได้ไงน่ะ?”



“ก็...พอเจอเฟสพี่ผมก็เจอไอจีพี่ด้วย”



“หาเฟสเจอด้วยหรอ?” มีนตกใจกับประโยคของอีกฝ่าย หาทั้งเฟสทั้งไอจีเจอแบบนี้ เขาเองยังเจอแค่ไอจีของน้องเลย แต่น้องเล่นแบบไพรเวท มีนเลยไม่มีสิทธิ์เข้าไปส่อง



“ก็เฟสพี่มันชื่อจริงนามสกุลจริงนี่ครับ ก็เลยเจอได้เร็ว” คิมหันต์อธิบายให้อีกคนฟัง



“มีความพยายามดีเนอะ” เฟิร์สพูดขึ้นลอยๆ แต่เรียกความสนใจของทุกคนได้เป็นอย่างดี แน่นอนว่ารวมถึงคิมหันต์ด้วย “แน่นอนครับ ก็ถ้าผมชอบอะไร ผมก็จะพยายามเต็มที่กับสิ่งๆนั้นอยู่แล้ว”



“ว้าวววว” เสียงแซวดังขึ้นก่อนจะเป็นเลย์ที่พูดขึ้นมา “พูดแบบนี้เหมือนกำลังบอกน้องพี่กลายๆเลยนะว่าเราชอบน่ะ”



“ผมก็ไม่ได้ปฎิเสธหรอกนะครับ” คิมหันต์ตอบพร้อมรอยยิ้ม ทำเอามีนที่กำลังดูดชานมแก้เขินถึงกับสำลัก



“ไหวไหมนั่นน่ะ” มายมิ้นท์พูดก่อนจะหยิบทิชชู่ส่งให้ญาติของตน แต่เหมือนจะมีคนที่ไวกว่าเพราะคิมหันต์ก็คว้ากระดาษทิชชู่ขึ้นมาแล้วซับมุมปากของรุ่นพี่ตัวเล็กตรงหน้า แก้มของมีนแดงขึ้นกว่าเดิม



“ไม่เป็นไรใช่ไหมครับพี่?”



“มะ...ไม่เป็นไร...” มีนรับกระดาษทิชชู่ก่อนจะเริ่มเช็ดเอง “วะ...ว่าแต่…”



“ครับ?”



“ที่พี่เลย์ถามเมื่อกี้นี้น่ะ…”



“ครับ?”



“ที่ว่าไม่ปฏิเสธนี่...หมายถึงเราชอบพี่หรอ?” มีนรวบรวมความกล้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาถามอีกฝ่าย คิมหันต์ยิ้มบางๆก่อนจะถามกลับ “แล้วพี่มีนล่ะครับ? ชอบผมไหม?”



“คะ...คือว่าเรื่องนั้น”



มีนยังคงแก้มแดงเหมือนเดิมเพราะเขินกับคำถามของอีกฝ่าย เรียกรอยยิ้มและความเอ็นดูที่มีต่อพี่ตัวเล็กของคิมหันต์ได้เป็นอย่างดี ซึ่งเขาจะไม่ยอมเสียเวลาอีกต่อไปแล้ว ก็ในเมื่อความรู้สึกน่ะเขามั่นใจแล้วว่าเราสองคนนั้นตรงกัน ว่าแล้วคิมหันก็ค่อยๆก้มลงไปกระซิบเบาๆที่ข้างหูของมีน



“ถ้าคำตอบของพี่คือชอบ คำตอบของผมก็คือชอบเหมือนกันครับ”



“คะ...คิมหันต์…?!” มีนหันหน้าไปตามเสียงซึ่งนั่นทำให้ใบหน้าของทั้งสองคนใกล้กันมากกว่าเดิม หากแต่คิมหันต์ก็ยังคงส่งยิ้มให้เขา



“ว่าไงครับ? ^^”



“พี่ชอบคิมหันต์” มีนรวบรวมความกล้าอีกครั้งก่อนจะพูดออกไป เรียกเสียงเฮของคนในทีมได้เป็นอย่างดี คิมหันต์ยิ้มให้คนตัวเล็ก ก่อนจะโจมตีด้วยประโยคถัดไป



“ผมเองก็ชอบพี่มีนเหมือนกันครับ ^^”



และแน่นอนว่าคำตอบของคิมหันต์เรียกเสียงเฮของคนในทีมได้อย่างต่อเนื่อง ทุกคนต่างพากันแซวคู่รักคู่ใหม่ ต่างจากเฟิร์สที่กำลังอึ้งอยู่





เนี่ย! เหมือนที่ฝันเลยอ่ะ!!





“ทำหน้าแบบนี้ อย่าบอกนะว่าเคยฝันถึงอะไรแบบนี้เนี่ย?” พีชถามเพื่อนของตนเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายทำหน้าอึ้งๆ เพราะเธอเองก็รู้ดีว่าเพื่อนของตนนี่ค่อนข้างมีเซ้นส์กับเรื่องแบบนี้ ซึ่งหญิงสาวก็พยักหน้าเป็นคำตอบให้กับเพื่อนของตน “ก็ใช่อ่ะ ก็ฝันเห็นเมื่อไม่นานมานี้นี่แหละ”



“ฝันหรือพูดเรื่องของคนอื่นนี่แม่นตลอดเลยนะยะ”



“นั่นสิ” เฟิร์สยิ้มแหยๆก่อนจะหันไปมองรุ่นน้องของตนที่ยิ้มเขินอย่างมีความสุขแล้วก็อดยิ้มยินดีออกมาไม่ได้ “แต่ก็ดีแล้วแหละที่ฝันมันเป็นจริงอ่ะ”





เพราะอย่างน้อยๆ มีนมันก็ไม่นกล่ะนะ :)





[ THE END ]





#++++++++# ความรักของมีน #++++++++#





Talk : 06/05/2019
ในที่สุด OS เรื่องนี้ก็จบแล้วววว จริงๆแล้วมีวางพล็อตต่อเอาไว้ด้วยนะ
อาจจะได้อ่านสเปของเรื่องนี้ ดูก่อนว่าพล็อตที่วางไว้นี่จะมาได้แต่งต่อไหม? แฮะๆ
หวังว่าทุกคนจะชอบ OS เรื่องนี้นะคะ
ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ รักนักอ่านทุกคนเลยค่าาาา >3<

Talk : 29/04/2019
มาเพิ่มอีก 20% เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือในที่สุดมีนก็รู้แล้วว่าน้องฝึกงานชื่ออะไร
แม้ว่าเราจะบอกในโปสเตอรืแล้วก็ตาม แต่น้องมีนไม่รุ้ด้วยนะเออ
เด็กฝึกงานคนนี้มันไม่ธรรมดาจริงๆ ยังไงก็อฝาก OS #ความรักของมีน นะคะ
ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจเน้อ รักนักอ่านทุกคนเลย >3<

Talk : 22/04/2019
มาเพิ่มอีก 20% เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือเขามีไลน์กันมานานแล้วววว
ถึงจะคุยเรื่องงานเป็นส่วนใหย่ก็เถอะ
แต่ดูเหมือนว่าน้องฝึกงานคงไม่อยากแค่คุยเรื่องงานอย่างเดียวแล้วล่ะมั้ง อิอิ
ตกลงใครจีบใครกันแน่เนี่ย? อย่าลืมเป็นกำลังใจให้มีนกับน้องฝึกงานของเขานะคะ :)

Talk : 14/04/2019
มาเพิ่มอีก 20% ก็คือเหตุการณ์ตอนไปถ่ายเอกสาร
กับเล่าย้อนความถึงเหตุการณ์ที่ทำให้มีนสนใจน้องฝึกงานคนนั้น
ก็คนจะชอบอ่ะเนอะ รู้ตัวอีกทีก็ชอบเขาไปแล้ว
ว่าแต่ว่างานนี้มีนจะจีบน้องยังไงนะ แล้วจะจีบรอดไหมเนี่ย? ชื่อน้องเขายังไม่รู้เล้ย 55555555
อย่าลืมเป็นกำลังใจให้มีนจีบน้องฝึกงานเขานะคะ #ความรักของมีน

ปล.ถ้ารู้สึกว่าเริ่มไถ่เยอะไปแล้วบอกได้นะคะ เราจะขึ้นเป็นตอนใหม่ให้ จะได้ไม่ต้องไถ่กันเยอะ
และจะเปลี่ยนจาก OS เป็น SF เพราะมีการแบ่งตอนในเรื่องนี้ให้ค่าาา >w<

Talk : 31/03/2019
มาเพิ่มอีก 20% ซึ่งก็ได้เฉลยแล้วว่าใครคือคนที่มองมีน ถึงจะไม่ได้เฉลยแบบตรงๆก็เถอะ 555555
แต่ทุกคนน่าจะเดาได้แหละมั้ง อิอิ ถามว่ามีนเนียนไหม? ก็เหมือนจะเนียนมั้ง
เดี๋ยวพาร์ทต่อไปจะเล่าย้อนความนิดนึง ถ้าอยากรู้ว่าจะเล่าย้อนอะไรต้องติดตามต่อนะคะ
ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจเน้อ รักทุกคนเลยยยยย #ความรักของมีน

Talk : 24/03/2019
มาแล้วจ้าาาา เนื่องจากว่าบนไว้ว่าถ้าได้ไปงาน #30thXiuminSmile ก็จะแต่ง OS แก้บนนั่งเอง
เลยเป็นที่มาให้เกิด OS เรื่องนี้ ถึงแม้ว่าจะเป็นคู่ใหม่
แต่ยังอยู่ในจักรวาลเดียวกันกับ #สงกรานต์ของมิ้นท์ และ #อีเว้นท์ของเลย์ เหมือนเดิม
เพิ่มเติมคือนี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่แต่งให้พี่ลู่เด็กกว่าหมิน 55555555555
แต่นี่ก็เป็นแค่ Intro เท่านั้นนะคะ เนื้อเรื่องจริงๆกำลังจะต่อจากนี้ อิอิ
ยังไงก็ขอฝาก OS #ความรักของมีน ด้วยนะคะ ขอบคุณค่าาาา

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 43 ครั้ง

307 ความคิดเห็น

  1. #301 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 02:48
    วี๊ดดดดดเค้าบอกชอบกันแล้วจ้ะแม่ ไรท์คะฝันถึงหนูกับคิมมินซอกบ้างนะคะน้องจะเลี้ยงชานมไขมุก55555
    #301
    4
    • #301-3 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      12 พฤษภาคม 2562 / 21:55
      คิมหันต์ "ก็จริงนะครับ แต่ตอนนี้ผมต้องขอตัวก่อน เหมือนจะงานเข้าแล้วนี่สิ ถ้าอยากรู้อ่านต่อได้เลยครับ"
      #301-3
    • #301-4 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 20)
      12 พฤษภาคม 2562 / 22:25
      พี่เมนท์เรียบร้อยแล้วคิมหันต์ บอกไรท์ให้มาต่อไวๆด้วย ค้างมาก
      #301-4
  2. วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 00:16

    รออ่านสเปนะคะ><
    #300
    3
    • #300-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      12 พฤษภาคม 2562 / 21:40
      สเปกำลังมาค่าาาา
      #300-1
    • #300-3 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      12 พฤษภาคม 2562 / 21:49
      ไม่เกินสี่ทุ่มน่าจะได้อัพสเป แม้ว่าจะเป็นสเปที่ยังแต่งไม่จบก็ตามที &#128514;&#128514;&#128514;
      #300-3
  3. วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 00:15
    คิมหันต์ร้ายมากจ้าาา ส่วนพี่มีนก็ขี้อายเหลือเกินลูกกกกก คนน้องมีความรุกแรง แง้งงง น่ารักก;-;
    #299
    1
    • #299-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      12 พฤษภาคม 2562 / 21:39
      มีน "ก็มันเขินนี่นา พอน้องรุกน้องเขาก็รุกรัวๆเลยอ่ะ"
      #299-1
  4. วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 00:02
    เขาชอบกันค่ะแม่!!! //ร้องโหยหวน นุมั่ยหวัย ใจมันฟูฟ่องมาก มีความรุกแรง เขินจะบ้าตายอยู่แล้ว ฮืออออ ชอบมากกก
    #298
    1
    • #298-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      12 พฤษภาคม 2562 / 21:39
      ขอบคุณที่ชอบนะคะ >w<
      #298-1
  5. #297 dreamii721 (@dreamii721) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 00:56
    คิมหันต์ นายมันร้ายยย
    #297
    1
    • #297-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      6 พฤษภาคม 2562 / 22:28
      คิมหันต์ "ก็ไม่รู้สินะครับ :)"
      #297-1
  6. วันที่ 29 เมษายน 2562 / 09:16
    อย่าว่าแต่มีนไม่ไหวเลย คนทางนี้ก็ไม่ไหวค่าาาาา คนอะไรรรรร๊ คิมหันต์อยากฝากใจด้วยก็บอกกก รุกแรงกว่านี้อีกได้มั้ย อยากเห็นมีนเขินกว่านี้อีก 555555
    #296
    1
    • #296-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      6 พฤษภาคม 2562 / 22:28
      คิมหันต์ "ก็ไม่รู้ว่ารุกแรงกว่าไหม แต่ถ้าอยากรู้ต้องอ่านอีก 20% สุดท้ายนะครับ
      #296-1
  7. #295 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 เมษายน 2562 / 07:56
    แหมมมมพ่อคิมหันต์ ฝากตัวแค่อย่างเดียวเหรอ ไม่ใช่ว่าอยากฝากใจแต่ไม่กล้าพูดงี้เหรอ
    #295
    1
    • #295-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      6 พฤษภาคม 2562 / 22:27
      คิมหันต์ "ของแบบนี้ต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไปครับ :)"
      #295-1
  8. วันที่ 22 เมษายน 2562 / 11:32
    พี่มิ้นท์มีความมือลั่นอะ 55555
    #294
    1
    • #294-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      29 เมษายน 2562 / 01:03
      มิ้นท์ "แบบรู้ตัวอีกทีก็กดส่งไปแล้ว ลั่นอ่ะลั่น อิอิ"
      #294-1
  9. #293 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 01:35
    บอกกงๆเกียดสตก หมั่นๆๆๆๆ555
    #293
    1
    • #293-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      29 เมษายน 2562 / 01:02
      สตก.ออกจะน่าร้ากกกก 5555555555
      #293-1
  10. วันที่ 15 เมษายน 2562 / 09:52
    โอ้ย จุดเริ่มต้นที่ทำให้มีนชอบน้องนั้นมัน....55555 เอ็นดูอะะะะ
    #291
    1
    • #291-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      22 เมษายน 2562 / 00:38
      มีน "น่าเอ็นดูยังไงอ่ะครับ?"
      #291-1
  11. #290 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 01:37
    ขรี้นำโชคชัดๆ
    #290
    1
    • #290-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      22 เมษายน 2562 / 00:38
      มีน "เขินอ่ะ"
      #290-1
  12. #289 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 00:18
    ค๊ากล้าหาญกับเลย์ฟันธง เพราะตัวเองผ่านมาแล้วชิมิคะ5555 โถ่ววน้องมีนลูกน่าเอ็นลูจริมๆ
    #289
    1
    • #289-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      22 เมษายน 2562 / 00:38
      กล้าหาญ "เรียกว่ามีประสบการณ์ดีกว่าครับ :)"
      #289-1
  13. วันที่ 1 เมษายน 2562 / 08:50
    เด็กมันร้ายยยยย
    #288
    1
    • #288-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      2 เมษายน 2562 / 11:55
      น้องฝึกงาน "หมายถึงผมหรอ? ( . . )"
      #288-1
  14. #287 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 07:15
    ว่าแล้ววววว่าเด็กมันต้องเนียน แหมมมมมมม
    #287
    2
    • #287-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      2 เมษายน 2562 / 11:54
      น้องฝึกงาน "หืมมม? หมายถึงผมหรอ ^^?"
      #287-1
    • #287-2 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 20)
      4 เมษายน 2562 / 21:26
      จะใครซะอีกล่ะก็นายน่ะแหละ เนียนซะ
      #287-2
  15. #286 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 02:26
    สรุปแข่งกันเนียน
    #286
    1
    • #286-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      2 เมษายน 2562 / 11:54
      น้องฝึกงาน "เนียนอะไรหรอครับ? ^^?"
      #286-1
  16. #285 kazu323 (@kazu323) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 23:54
    เด็กก็แอบแจกอ้อยนะ แต่มีนไม่รู้บ้างเลย
    #285
    1
    • #285-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      2 เมษายน 2562 / 11:53
      มีน "คนธรรมดาอย่างผมนะ น้องคงจะไม่สนใจ"
      #285-1
  17. #284 LUMIN799 (@tsunasan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 10:28
    พี่มีนคงไม่นกแล้วเพราะเด็กก็แอบมองพี่มีนเหมือนกัน ฮิ้วๆ
    #284
    1
    • #284-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      31 มีนาคม 2562 / 23:27
      เดี๋ยวรู้เลย อิอิ
      #284-1
  18. #283 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 18:55
    ใครแอบมองมีนอ้ะ พี่กล้าเหรอออ
    #283
    3
    • #283-2 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 20)
      1 เมษายน 2562 / 07:15
      สรุปคนมองคือมิ้นหรือน้องเนียน
      #283-2
    • #283-3 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      2 เมษายน 2562 / 11:55
      น้องนั่งทำงานอยู่ ณ ตอนนั้น คิดว่าใครที่แอบมองได้ล่ะ? อิอิ
      #283-3
  19. #282 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 18:24
    ใครแอบมองมีนอ้ะ พี่กล้าเหรอออ
    #282
    1
    • #282-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      31 มีนาคม 2562 / 23:14
      กำลังจะเฉลยในอีก 20% ที่กำลังจะอัพเนี่ยแหละ :)
      #282-1
  20. #281 kazu323 (@kazu323) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 23:58
    มีนสู้ๆ กินเด็กให้ได้
    #281
    1
    • #281-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      31 มีนาคม 2562 / 23:14
      มีน "จะพยายามครับ แต่ก็เขินอ่ะ (. ///// . )"
      #281-1
  21. #280 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 22:31
    มีนอยากกินกวาง เอ้ย อยากเป็นอมตะ
    #280
    1
    • #280-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      31 มีนาคม 2562 / 23:13
      มีน "ก็น้องเขาดันเด็กกว่าผมนี่ TT"
      #280-1
  22. วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 21:12

    โง้ยยยยยย ได้อ่านฟิคลู่หมินแล้วน้ำตาจะไหล T^T ว่าแต่ใครแอบมองมีนน้าาา จะรอไรท์เตอร์มาอัพนะค้าาาา
    #279
    1
    • #279-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 20)
      31 มีนาคม 2562 / 23:13
      ถึงไม่บอกตรงๆแต่ก็น่าจะรู้ใน 20% ที่กำลังจะอัพแล้วล่ะค่ะว่าใครมองน้อง อิอิ ^^
      #279-1