[ SF || OS ] EXO Short Stories [ LuMin & Etc. ] By. ~ FL_Ayumu ~

ตอนที่ 19 : [ #อีเว้นท์ของเลย์ ] OS : Lay x Chen : ไปช่วยงานแต่งหัวหน้าอย่างไรให้ได้... - [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 613
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    31 ธ.ค. 61



OS : ไปช่วยงานแต่งหัวหน้าอย่างไรให้ได้... (Lay x Chen Ver.Thai)

ปล.แก้บนที่พี่อี้ได้คัมแบคกับวง อซ.คัมแบคครบ 9 คนหลังจากที่หายไปนาน TT

Tag : #อีเว้นท์ของเลย์

LOAD COMPLETE จบแล้วจ้า ^^




ตัวละคร

จงแด - สายฟ้า || เลย์ - เลย์ || มินซอก - มายมิ้นท์ || ลู่หาน - กล้าหาญ

คริส - คริส || จินยอง - จูเนียร์ || แจบอม - เจ || ลิซ่า - ลิซ่า || เตนท์ - เตนท์ 

 



“คริส” เสียงเรียกของ โรมหัวหน้าใหญ่ของคริสเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงดังมาแต่ไกล แต่เพราะว่าเป็นเสียงของบิ๊กบอสอย่างโรม ทำให้ทุกคนหันมาสนใจได้เป็นอย่างดี เพราะกำลังกลัวว่าพวกตนได้ไปทำอะไรที่ไม่ถูกใจพี่โรมเขาหรือเปล่าจนทำให้พี่คริสเดือดร้อน

 

 

“พีชๆ”

 

 

“ว่าไง?”

 

 

“พวกเราได้ไปทำอะไรให้พี่โรมแกไม่โอเคเปล่าวะ?” เฟิร์สเอ่ยถามเพื่อนของตนที่กำลังนั่งเขียนโปรแกรมอยู่ พีชหันมองพี่โรมเล็กน้อย “ไม่รู้เหมือนกันว่ะ”

 

 

“หรือจะเป็นเพราะเราเล่นบอร์ดเกมในเวลางานวะเฟิร์ส” เลย์สวนขึ้นมาเรียกความสนใจของทั้งสองสาวได้เป็นอย่างดี จนพีชต้องสวนกลับ “แต่ถึงจะเล่น แต่งานมันก็ยังออนแพลนอยู่ไม่ใช่หรอคะพี่?”

 

 

“อันนั้นมันก็ใช่”

 

 

“ไอ้เลย์”

 

 

“ครับพี่โรม” คนที่ถูกเรียกสะดุ้งสุดตัว จนอีกฝ่ายมีสีหน้าสงสัยกับท่าทีของลูกน้องของตน “มึงจะสะดุ้งอะไรขนาดนั้นวะ?”

 

 

“คือ...คือผมตกใจง่ายน่ะครับ” เอาจริงๆเขาก็ไม่ได้เป็นคนขี้ตกใจนะ แต่ถ้าระดับหัวหน้าของหัวหน้าเรียกนี่มันก็ต้องตกใจเปล่าวะ?

 

 

“หรอ?” โรมทำหน้าเหมือนไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่อีกคนพูดเท่าไหร่นัก “ช่างเถอะๆ ว่าแต่คริสไปไหน?”

 

 

“คือพี่เขาไปคุยงานที่อีกตึกนึงน่ะครับ”

 

 

“แล้วไอ้หาญล่ะไปไหน?” เมื่อเห็นว่าคนที่ถามตอนแรกไม่อยู่ ก็ถามหารุ่นรองลงมาทันที เลย์

 

 

“คือเฮียหาญแกก็ไปกับพี่คริสเหมือนกันครับ”

 

 

“งั้นหรอ?”

 

 

“พี่โรมมีอะไรหรือเปล่าครับ?” เลย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกลัวๆ โรมถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “ในเมื่อรุ่นพี่ๆไม่อยู่กันหมดก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ”

 

 

“ครับ?”

 

 

“เอานี่” มือหนายื่นซองมาให้อีกฝ่าย เลย์มองซองตรงหน้าแบบงงๆ เพราะไม่ได้มีแค่ซองเดียว แต่มีตั้งหลายซองในมือของหัวหน้า ซองแรกสุดมีชื่อของคริสปรากฏอยู่ ซองต่อไปก็เป็นของเฮียหาญ

 

 

 

 

กล้าหาญ #TeamKris

 

 

 

 

และซองต่อมา...

 

 

 

 

เลย์ #TeamKris

 

 

แท็กซะเหมือนอยู่ในรายการ The Face Men เลยแฮะ

 

 

 

 

เขาค่อยๆเปิดซองของเขาออกก่อนจะเจอเข้ากับการ์ดที่อยู่ข้างใน และเมื่อหยิบออกมาดูก็พบกับ...

 

 

 

 


 

 

 

 

กะ...การ์ดงานแต่ง!?

 

 

 

 

“พี่จะแต่งงาน?!!” เลย์เอ่ยถามหัวหน้าของตนเมื่อเห็นการ์ด

 

 

“เออสิวะ! ก็ถึงได้มาชวนนี่ไง” โรมหันไปตอบก่อนจะพูดต่อ “ก็ตอนแรกกะว่าจะให้ไอ้คริสก่อน เรียงตามลำดับน่ะ แต่เห็นไม่อยู่กันก็เลยให้แกแจกน้องๆแทนเนี่ย”

 

 

“ครับๆ” ร่างโปร่งรับคำก่อนจะหันไปอวยพรให้กับหัวหน้าของตน “ยินดีด้วยนะครับพี่โรม”

 

 

“ขอบใจๆ”

 

 

“ยินดีด้วยนะครับ”

 

 

“ยินดีด้วยนะคะ” บรรดาน้องๆในทีมเมื่อรู้ก็รีบอวยพรกัน โรมพยักหน้าให้น้องๆก่อนจะพูดต่อ “ที่พี่แจกซองนี่น่ะ มันคือการเชิญให้ไปงานนะ เรื่องเงินในซองน่ะ ไม่ต้องก็ได้ งานพี่ พี่จัด พี่มีความสามารถที่จะจ่าย ถ้าไม่มีน่ะพี่ไม่จัดหรอก โอเคไหม?”

 

 

“ครับ”

 

 

“ค่ะ”

 

 

“แล้วพี่มีอะไรให้พวกผมช่วยไหมครับ?” เลย์ถามขึ้นมาทันที ซึ่งแน่นอนว่าเมื่อหันไปมองรอบๆ น้องๆทุกคนก็พร้อมจะช่วย

 

 

“การจัดงานส่วนใหญ่ก็จ้างเขานั่นแหละ ให้ทางโรงแรมจัดให้ แต่ก็มีบางอย่างที่พี่กับฝนเราต้องทำกันเอง” โรมพูดกับบรรดาน้องๆในทีม “และพอดีญาติๆของพี่น่ะน้อย ส่วนใหญ่ก็เป็นญาติผู้ใหญ่ ก็คงไม่สะดวกเรื่องช่วยงานเท่าไหร่นัก ส่วนญาติของฝนน่ะ ก็เป็นผู้หญิงซะส่วนใหญ่ด้วย พี่ก็เลยอยากได้แรงของพวกผู้ชายหน่อยน่ะ และพี่ก็สนิทกับทีมของคริสที่สุด พอจะรบกวนหน่อยได้ไหม?”

 

 

“ได้ครับพี่ พวกผมไม่มีปัญหา ยินดีช่วยอยู่แล้วครับ ใช่ไหมพวกเรา?” เลย์หันไปถามน้องๆของในทีม ซึ่งทุกคนก็มีแต่รอยยิ้มเต็มใจที่จะช่วย

 

 

“ใช่ค่ะๆ”

 

 

“ใช่ครับๆ”

 

 

“ขอบใจนะทุกคน” โรมเอ่ยขอบคุณน้องๆในทีมที่ตกลงช่วยเขา “ไม่ต้องห่วง เสร็จงานแต่งเมื่อไหร่จะพาไปเลี้ยงนะ”

 

 

“เย่!!”

 

 

“งั้นพี่ไปก่อนนะ ฝากเลย์ช่วยแจกซองต่อด้วย ตามชื่อบนหน้าซองนั่นแหละ”

 

 

“ครับ ยังไงก็ยินดีด้วยนะครับ” เลย์หันไปบอกหัวหน้าของตนอีกรอบก่อนจะลงมือแจกซอง “พีช เฟิร์ส เจ จูเนียร์ มายมิ้นท์ ลิซ่า เตนท์”

 

 

“เออๆ ลืมบอกๆ” โรมเดินย้อนกลับมาอีกครั้งหลังจากที่เพิ่งเดินไปได้ไม่นาน “เรื่องที่จะให้ช่วยอ่ะ เรื่องเวลากับสถานที่ เดี๋ยวพี่จะไลน์มาบอกอีกทีนะ ขอบใจมาก แล้วอย่าลืมเอาให้ไอ้หาญกับคริสล่ะ เพราะเดี๋ยวพี่ต้องไปแจกซองให้ผู้ใหญ่ต่ออีก ฝากด้วยนะ”

 

 

“ครับ” เลย์รับคำก่อนจะมองการ์ดงานแต่งอีกรอบ เขาเองก็เคยไปงานแต่งของเพื่อนๆและญาติมาบ้างแล้ว แม้จะไม่บ่อยเท่าไหร่นัก แต่ก็เคยช่วยงานมาก่อน ดังนั้นเขาคิดว่างานนี้ก็คงจะเหมือนๆกัน

 

 

 

 

แต่เลย์คงคิดไม่ถึงหรอกว่า...


การที่เขาได้ถูกเชิญไปงานแต่งและขอให้ไปช่วยงานในครั้งนี้เนี่ย

 



 

จะทำให้เขาได้เจอกับว่าที่คู่ชีวิตในงานนี้น่ะนะ J

 

 

 

 

- - - - - - - - - - #อีเว้นท์ของเลย์ - - - - - - - - - -

 

 

 

 

อีก 1 เดือนก่อนงานแต่ง...

 

 

 

 

“พี่กล้า~” มายมิ้นท์หันไปเรียกคนรักของตนที่ตอนนี้กำลังขับรถอยู่ กล้าหาญหันไปมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างคนขับ “ว่าไงเอ่ย?”

 

 

“อีกนานไหมอ่ะกว่าจะถึงบ้านพี่โรม” กล้าหาญมองในแมพก่อนจะเอ่ยตอบ “ที่ดูจากที่เขาแชร์โลมาก็อีกไม่นานก็ถึงแล้วแหละ มีอะไรหรือเปล่า?”

 

 

“คือมิ้นท์ปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำอ่ะ”

 

 

“กรรม อดทนอีกนิดนึงนะครับ” ร่างสูงเอ่ยปลอบพร้อมลูบหัวอีกฝ่ายไปมา “งือออ ผมยุ่งหมดแล้ว”

 

 

“ถึงยุ่งก็ยังน่ารักหน่า”

 

 

“พี่กล้า! พอแล้ว”

 

 

 

 

ซึ่งการกระทำของสองคนข้างหน้าหาได้สนใจเพื่อนร่วมงานเลยแม้แต่น้อย

 

 

 

 

“พี่เลย์ๆ”

 

 

“ว่าไงเฟิร์ส?”

 

 

“เขาไม่ลืมใช่ไหมว่ามีพวกเราอยู่น่ะ?” เป็นพีชที่เอ่ยถามขึ้นมาแทน สองสาวโสดกับหนึ่งหนุ่มโสดได้แต่มองคู่รักที่กำลังหยอกล้อกันอยู่ข้างหน้า เลย์ได้แต่ถอนหายใจก่อนจะพูดต่อ “เฮียหาญ”

 

 

“ว่าไงไอ้เลย์?”

 

 

 

 

แค่เสียงก็สองมาตรฐานแล้ว

 

 

 

 

“คือพี่ไม่ลืมใช่ไหมว่าพวกผมนั่งอยู่ข้างหลังอ่ะเฮีย” เลย์ถามทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ กล้าหาญมองกระจกหลังก่อนจะยิ้มขำๆ “ก็ไม่ได้ลืมหรอก ถ้าจะโทษต้องโทษมิ้นท์นู่น”

 

 

“อ้าว! ทำไมโทษมิ้นท์อ่ะ!”

 

 

“ก็อยากทำตัวน่ารักให้พี่สนใจเราจนลืมเห็นใจเหล่าคนโสดที่อยู่ข้างหลังยังไงล่ะ” ยิ้มละมุนส่งให้กับคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ข้างๆ และแน่นอนว่าใบหน้าของมายมิ้นท์เปลี่ยนสีเป็นแดงแทบจะทันที ก่อนจะตีเนียนทำเป็นตีอีกฝ่าย “พี่กล้านี่!!”

 

 

“โอ้ยๆ พี่เจ็บนะครับ”

 

 

“ก็ตีให้เจ็บน่ะสิ!

 

 

“พอแล้วครับมายมิ้นท์ พี่ยอมแล้ววว”

 

 

“งือออออ”

 

 

“ไม่นานเลยพี่เลย์” เป็นพีชที่หันไปหาเลย์ก่อนจะพูดต่อ “หนูว่าอันนี้ยิ่งกว่าเมื่อกี้นี้อีกนะ”

 

 

“พี่ก็ว่าแบบนั้นอ่ะ” เลย์ถอนหายใจแบบปลงๆก่อนจะก้มลงมองที่แมพต่อ ดูแล้วก็อีกไม่นานเท่าไหร่ล่ะนะ “อย่าให้พี่มีบ้างก็แล้วกัน”

 

 

“ไม่แน่นะคะพี่ ไปถึงที่บ้านที่โรมพี่อาจจะได้เจอเนื้อคู่ของพี่ก็ได้” เฟิร์สพูดขึ้นเรียกความสนใจของทั้งสองคนที่นั่งอยู่ข้างๆได้เป็นอย่างดี “แบบงานแต่งมันก็เป็นงานแห่งความรักใช่เปล่าล่ะ ไปช่วยให้งานแห่งความรักของคนอื่นราบรื่น ชีวิตรักของเราอาจจะดีขึ้นก็ได้นะคะ”

 

 

“ถามจริงๆนะเฟิร์ส”

 

 

“คะพี่?”

 

 

“คิดได้ไงอ่ะเราน่ะ?”

 

 

“พี่เลย์!!!” หญิงสาวโวยวายก่อนจะฝาดพี่ชายคนสนิทไปหลายที ก่อนจะเป็นพีชที่ช่วยพูด “แต่พี่เลย์อย่าลืมนะคะ บางทีสิ่งที่เฟิร์สพูดเล่นๆแบบไม่ได้ตั้งใจเนี่ย มันมักเป็นจริงนะพี่”

 

 

“โถ่พีช ถ้าเฟิร์สมันพูดแล้วจริงหมดเนี่ย ป่านนี้เราสองคนไม่มีแฟนไปแล้วหรอ?” ร่างโปร่งเอ่ยย้อนอย่างเจ็บแสบ ทำเอาหญิงสาวที่ถูกพาดพิงทั้งสองถึงกับโวยลั่นรถ

 

 

“แต่สิ่งที่เฟิร์สพูดมันใช้ได้แค่กับคนอื่น แต่ไม่มีผลกับตัวเองไง” เป็นกล้าหาญที่พูดขึ้นแทรก หลังจากที่แกล้งคนรักของตนจนพอใจแล้ว “เพราะอย่างของพี่ แม้มึงจะเป็นคนเจอไอดีไลน์ที่หมวกของมิ้นท์ แต่คนที่บอกถึงเรื่องนั้นน่ะมันเฟิร์สไม่ใช่หรอ?”

 

 

“ไอ้เรื่องนั้น...”

 

 

ใช่! เพราะเฟิร์สเองก็เป็นหนึ่งในน้องคนสนิทที่รู้เรื่องที่กล้าหาญเจอมายมิ้นท์ แม้จะไม่รู้เท่าเลย์แต่ก็พอรู้บ้าง และพอหญิงสาวรู้เรื่อง เธอก็พูดเล่นๆว่า...

 

 

 

 

“ไม่แน่นะพี่ บางทีอาจมีเบาะแสอยู่ที่หมวกก็ได้ ว่าเข้าไปนั่น ฮ่าๆๆๆๆๆ”

 

 

 

 

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าหลังจากที่เฟิร์สพูด และกล้าหาญก็เอาแต่มองหมวกใบนี้จนลำคาญก็เลยคว้าเอามาดูจนเจอไลน์ไอดีของมายมิ้นท์เข้าจริงๆ

 

 

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรอ?” มายมิ้นท์หันมาถามคนรักของตน ซึ่งกล้าหาญก็พยักหน้ายืนยัน ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของพีช “อันนี้พีชก็ได้ยินนะ เฟิร์สเคยพูดแบบนั้นจริงๆ แถมตอนนั้นอ่ะ...เฟิร์สเคยคุยกับพีชเล่นๆว่า ไม่ใช่ว่ามิ้นท์จะมาสมัครเข้าที่ทำงานของเรานะ แบบนี้ด้วย”

 

 

“นี่จริงจังป่ะเนี่ย”

 

 

“เรื่องพูดอ่ะจริง ก็พูดขำๆ ใครจะไปคิดว่าจะมาจริงล่ะ”

 

 

“ก็เห็นพูดเล่นๆทีไร เกิดจริงทุกทีอ่ะ” พีชเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกก่อนจะหันไปหาเลย์ “พีชถึงได้บอกไงพี่ว่าไม่แน่นะพี่อาจจะได้แฟนจากงานนี้ก็ได้”

 

 

“โถ่พีช...มันก็แค่ฟลุ๊คเท่านั้นแหละน่า”

 

 

“ก็แล้วถ้ามันเกิดจริงๆตามที่เฟิร์สมันพูดล่ะ”

 

 

“ถ้ามันเกิดจริงๆนะ เราอยากกินอะไรพี่เลี้ยงเลย! เลี้ยงทั้งเราเลี้ยงทั้งเฟิร์สนั่นแหละ!” เลย์เอ่ยขึ้นอย่างท้าทาย

 

 

“พี่พูดเองนะคะ” พีชเอ่ยย้ำเพื่อความมั่นใจ “พี่บอกว่าจะเลี้ยงทั้งพีชทั้งเฟิร์สเลยนะ”

 

 

“เออ! ขอให้มันเจอจริงๆเถอะ”

 

 

“เดี๋ยวมิ้นท์กับพี่กล้าเป็นพยานให้แล้วกันเนอะ” มายมิ้นท์พูดขึ้นมาทันทีที่เห็นว่าเริ่มมีการตกลงกัน ก่อนจะเป็นกล้าหาญที่พูดต่อ “งั้นถ้าเลย์มีแฟนในงานนี้ล่ะก็ ต้องเลี้ยงทั้งพีชทั้งเฟิร์สมันเลยนะ”

 

 

“ลูกผู้ชายพูดแล้วไม่คืนคำ”

 

 

“โอเคดีล!” ทั้งสามตกลงกันอย่างดี ซึ่งพอตกลงเสร็จ รถของกล้าหาญก็มาจอดอยู่ที่หน้าบ้านของว่าที่เจ้าบ่าวพอดี “เดี๋ยวพี่โทรหาพี่คริสแป๊บ เห็นว่าพี่คริสมาถึงกันแล้ว”

 

 

“โอเคค่ะ” มือหนาค่อยๆหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะกดโทรออก เขารอสายอยู่ไม่นานคริสก็รับสาย

 

 

(“ว่าไงหาญ มาถึงแล้วหรอ?”)

 

 

“ครับ ผมจอดอยู่หน้าบ้านแล้วครับ จะให้ผมเอารถจอดไว้หน้าบะ...” ยังไม่ทันพูดจบ ประตูรัวก็ค่อยๆเปิดอย่างอัตโนมัติ ทั้งห้าคนที่อยู่ในรถมองอย่างอึ้งๆ (“เอารถเข้ามาจอดข้างในได้เลย”)

 

 

“ครับพี่คริส” ว่าแล้วก็วางสายก่อนจะค่อยๆขับรถเข้ามาข้างในรั้ว “บ้านนี่หรูสุดๆไปเลย”

 

 

“นั่นสิ ตอนแรกมองไม่เห็นเพราะประตูรั้วมันทึบ พอเห็นนี่โคตรอึ้งอ่ะ” กล้าหาญพูดไปก็ขับไปจอดข้างๆรถของคริส “จอดตรงนี้ก็คงได้มั้ง”

 

 

“ถ้าไม่ได้ค่อยมาเลื่อนรถก็ได้เฮีย”

 

 

“โอเคตามนั้น” ว่าแล้วทุกคนก็หยิบอุปกรณ์ข้าวของของตัวเองลงจากรถก่อนจะเดินไปเข้าทางหน้าบ้าน

 

 

“ขอบคุณทุกคนที่มาช่วยนะ” โรมเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นบรรดาน้องในทีมเดินเข้ามา

 

 

“พวกเรายินดีครับ พี่แต่งงานทั้งที พวกผมก็ต้องช่วยเต็มที่อยู่แล้ว” กล้าหาญพูดกับผู้เป็นนาย ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ “ขอบคุณมากนะคะที่มาช่วยงานแต่งของพี่”

 

 

“นี่สายฝน ว่าที่เจ้าสาว” โรมแนะนำให้น้องทุกคนได้รู้จัก ทุกคนไหว้ทักทายก่อนจะเอ่ยแสดงความยินดีอีกรอบ “ยินดีด้วยนะคะ / ยินดีด้วยนะครับ”

 

 

“ขอบคุณทุกคนมากนะจริงๆ”

 

 

“หาญ” คริสเอ่ยเรียกลูกน้องในทีมของตนเมื่อเห็นอีกฝ่าย “ได้เอาของมาหรือเปล่า?”

 

 

“เอามาครับพี่ ผมฝากของไว้ที่ไอ้เลย์”

 

 

“หือ?” คนถูกกล่าวถึงทำหน้างงๆ “ของไรอ่ะเฮีย?”

 

 

“ใช่ของที่พี่ฝากให้เราหาหรือเปล่า?” โรมที่เห็นน้องทั้งสองดูงงๆเลยถามขึ้นมา เรียกความสนใจของทั้งสามคนได้เป็นอย่างดี

 

 

“ใช่ครับ ผมให้น้องช่วยหาให้เพราะเห็นหาญบอกว่าเขาพอจะรู้ว่าอยู่ที่ไหนน่ะครับ” คริสตอบหัวหน้าของตนก่อนจะหันไปถามน้องในทีมของตน “ว่าแต่ของอยู่ไหนล่ะ?”

 

 

“ไอ้เลย์ ของที่กูให้มึงถือตอนออกจากห้องอ่ะ”

 

 

“อ๋อ...กล่องนั้นนี่เอง” ในที่สุดเลย์จอมมึนของทีมก็นึกออก “อยู่บนรถอ่ะ ไม่ได้เอาลงมา”

 

 

“ก็ไปเอามาสิ” กล้าหาญหันไปบอกน้องก่อนจะยื่นกุญแจรถไปให้ “อะนี่กุญแจ”

 

 

“คร้าบๆเฮีย” รับคำปุ๊บก็เดินลงไปเอาของที่รถทันที เลย์เดินไปที่รถ เปิดประตูหลังรถก็เห็นกล่องเจ้าปัญหาที่เขาลืมเอาลงไป “นี่สินะไอ้กล่องเจ้าปัญหา เฮ้อ!

 

 

 

 

พรึบ!

 

 

 

 

“โอ้ย!!

 

 

เสียงของหล่นพร้อมเสียงร้องที่ดังขึ้นมาดึงความสนใจของเขาได้เป็นอย่างดี เลย์ที่ยังเดินออกมาจากรถไม่ไกลเท่าไหร่ก็กันไปมองตามเสียง ม้วนผ้ากองเกลื่อนเต็มพื้น พอมองดีๆก็พบกับคนที่นอนหน้าคว่ำอยู่กับพื้น ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก็รีบวางกล่องไว้ข้างรถก่อนจะเดินไปหาอีกฝ่าย

 

 

“เป็นอะไรมากไหมครับ?!” เลย์ถามอีกคนด้วยน้ำเสียงตื่นๆ คนตรงหน้าค่อยๆยืนตัวขึ้นมา เลย์พบว่าคนตรงหน้าตัวเล็กกว่าเขาพอควร เขาค่อยๆพยุงอีกคนให้ลุกขึ้นได้ง่ายขึ้น อย่างน้อยก็ลุกขึ้นมานั่งโดยไม่นอนกับพื้นล่ะนะ

 

 

“ยังไหวอยู่ครับ” คนตรงหน้าตอบก่อนจะค่อยๆดูแขนและขาของตัวเอง “แค่เจ็บแขนกับขานิดหน่อย ขอบคุณที่ช่วยพยุงนะครับ ^^

 

 

รอยยิ้มของอีกฝ่ายตรึงใจของเลย์ได้เป็นอย่างดี ตาหยี่ๆกับรอยยิ้มหวานๆดึงใจเขาไปหมดเลย ดูเหมือนว่าสิ่งที่เฟิร์สพูดบนรถจะเป็นจริงเอาจนได้

 

มีแววได้เลี้ยงทั้งเฟิร์สทั้งพีชล่ะ

 

“คุณครับ?”

 

 

“อ๋อครับๆ”

 

 

“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ ดูเหม่อๆไปนะครับ” คนตัวเล็กตรงหน้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ออกจะสงสัย ซึ่งไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำหน้าแบบไหน สำหรับเลย์มันก็ดูน่ารักไปหมด

 

 

“พอดีคิดอะไรนิดหน่อยน่ะ ว่าแต่เราเถอะ ขนอะไรเยอะแยะเลย”

 

 

“พอดีทางร้านเพิ่งส่งผ้ามาให้น่ะครับ ผมก็เลยว่าจะเอาไปให้พี่สายฝนเลือก”

 

 

“พี่สายฝน?” ร่างโปร่งทวนชื่อที่คนตรงหน้าพูด “นี่เราเป็นญาติทางฝั่งเจ้าสาวที่มาช่วยงานหรอ?”

 

 

“ครับ พอดีพี่สายฝนเป็นญาติของผมน่ะครับ งานแต่งพี่เขาทั้งที ไม่มาช่วยได้ยังไง” คนตัวเล็กตอบออกไปพร้อมเก็บม้วนผ้า หากแต่เขาเก็บได้เพียงแค่ม้วนสองม้วนเท่านั้น เพราะว่าที่เหลืออยู่ในมือของเลย์เรียบร้อยแล้ว “เดี๋ยวผมช่วยถือนะครับ ถ้าเราถือคนเดียวเดี๋ยวล้มอีก ยังไงวันนี้ผมก็มาช่วยงานอยู่แล้ว แต่ของผมเป็นฝั่งเจ้าบ่าวน่ะ”

 

 

“อ๋อ...ขอบคุณมากนะครับ ผมซ่าส์เองแหละที่คิดว่าเอาอยู่น่ะ” คนตัวเล็กเอามือเกาหัวตัวเองอย่างเขินๆก่อนจะแนะนำตัวเองกับอีกฝ่าย “ผมสายฟ้าครับ ยินดีที่ได้รู้จัก”

 

 

“ผมเลย์ครับ ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน” เขาแนะนำตัวก่อนจะเริ่มเดินอีกครั้ง ทั้งสองคนคุยนั่นนี่ไปเรื่อยจนในที่สุดก็เข้าไปถึงในบ้านของโรม

 

 

“ไอ้เลย์ หายไปนานเลยนะมึงอ่ะ แล้ว...” กล้าหาญที่ออกมาตามหันไปเห็นรุ่นน้องของตนก็โวยวายทันที แต่ก็ต้องชะงักเพราะคนตัวเล็กที่เดินมาข้างๆ “อ้าวสายฟ้า? ทำไมมาพร้อมเลย์ได้ล่ะ”

 

 

“พอดีคุณเลย์เขาช่วยพยุงให้ผมลุกขึ้นเพราะดันซุ่มซ่ามสะดุดกองผ้าล้มน่ะครับพี่โรม” สายฟ้าตอบว่าที่สามีของญาติตน “และเพราะเห็นว่าผมน่าจะขนมาคนเดียวไม่ได้ก็เลยช่วยผมขนน่ะครับ”

 

 

“ขอบใจมากนะเลย์ที่ช่วยดูแลน้องน่ะ”

 

 

“น้อง?”

 

 

“ก็เจ้าสายฟ้าน่ะรุ่นเดียวกับพวกมิ้นท์ เฟิร์ส พีชน่ะสิ” โรมอธิบายให้ลูกน้องของตนฟัง เลย์ที่ได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มๆก่อนจะหันไปหาอีกคนที่เขาช่วยถือกองผ้าอยู่ “งั้นเราเรียกพี่ว่าพี่เลย์ก็ได้นะ ไม่ต้องเรียกว่าคุณเลย์หรอก”

 

 

“ครับพี่เลย์” สายฟ้าเรียกอีกฝ่ายตามที่ร่างโปร่งบอก โรมและกล้าหาญมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองทั้งสองคน

 

 

 

 

ไอ้บรรยากาศแบบนี้มัน...

 

 

 

 

“ถือนานๆก็จะเมื่อยซะเปล่าๆ เอาไปเก็บก่อนเถอะ เดี๋ยวพี่ให้ฝนมาเลือกเอง” โรมที่เห็นทั้งสองคนเอาแต่ถือผ้าไม่ยอมเดินต่อก็เอ่ยเตือนให้เอาไปเก็บ

 

 

“ครับพี่โรม” สายฟ้ารับคำก่อนจะหันมาทางเลย์ “ตามผมมาเลยครับ”

 

 

“ครับ” เลย์เดินตามน้องเข้าไปในบ้าน ก่อนที่จะมีเสียงนึงตะโกนมาจากทางหน้าบ้านจนเลย์ชะงัก “ไอ้เลย์!! แล้วของที่กูให้ไปเอาล่ะ?”

 

 

เลย์ค่อยๆหันมามองหน้าของรุ่นพี่ในทีมก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด “เฮีย ผมลืมอ่ะ”

 

 

“ไอ้เลย์!!!!

 

 

“ผมขอโทษ~ ผมลืมไว้ข้างรถเฮียอ่ะ เดี๋ยวผมเอาผ้าไปเก็บแล้วเดี๋ยวไปเอามาให้นะครับ” หันมาตอบก่อนจะเดินตามคนน้องเพื่อเอาผ้าไปเก็บโดยไม่สนใจในสิ่งที่อีกฝ่ายโวยวายเลยแม้แต่น้อย

 

 

“พี่ว่าเราไปเอาเองน่าจะดีกว่าที่รอให้เลย์ไปเอาให้นะ” โรมหันไปพูดกับลูกน้องของตน กล้าหาญได้แต่ถอนหายใจ “ผมเองก็คิดว่าแบบนั้นแหละครับ”

 

 

 

 

จำไว้เลยนะมึง!!

  

 

 

 

- - - - - - - - - - #อีเว้นท์ของเลย์ - - - - - - - - - -

 

 

 

 

“ขอบคุณมากเลยนะครับที่ช่วยขน” คนตัวเล็กเอ่ยขอบคุณเมื่อถึงห้องที่เขาใช้เก็บพวกผ้าที่จะให้ว่าที่เจ้าสาวของเราเป็นคนเลือก ในห้องนอกจากกองผ้าแล้วยังมีอุปกรณ์ตกแต่งต่างๆเต็มไปหมด ดูท่าว่าห้องน้ำจะเปลี่ยนสภาพเป็นห้องเก็บของชั่วคราวล่ะนะ

 

 

“ยินดีครับ” เลย์ยิ้มบางๆส่งให้กับคนตรงหน้า ก่อนจะเอ่ยถามต่อ “ว่าแต่เรามีอะไรให้พี่ช่วยอีกหรือเปล่าครับ”

 

 

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผ้าตรงนี้ผมเก็บต่อเอง พี่ไปช่วยงานทีมพี่เถอะครับ”

 

 

“ไม่เป็นไรครับ จะช่วยงานใคร สุดท้ายผลก็ออกมาว่าช่วยงานแต่งของพี่โรมกับพี่ฝนเขาอยู่ดี” เลย์เอ่ยอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนจะพูดต่อ ซึ่งเป็นประโยคที่ทำให้ใบหน้าหวานตรงหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อได้ “ซึ่งถ้าเลือกได้ พี่ช่วยเราดีกว่า”

 

 

“ตะ...แต่...”

 

 

“ไม่มีแต่ครับ พี่ยินดีช่วยเราจริงๆนะ”

 

 

“งั้นก็ได้ครับ” สายฟ้าเอ่ยอย่างปลงๆ เขาเองก็ไม่ได้โง่ที่จะดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรจากเขา แม้ว่าอีกคนจะไม่พูดออกมาก็ตาม “งั้นช่วยผมจัดกองผ้าพวกนี้ให้เรียบร้อยก่อนแล้วกันครับ”

 

 

“โอเคครับ งั้นเดี๋ยวพี่เรียงทางนี้นะ” เขาเริ่มลงมือจัดกองผ้า แต่จัดได้ไม่นานนักก็มีเสียงที่ดังขึ้นมาจากทางประตู

 

 

“พี่เลย์?” คนถูกเรียกหันกลับไปมองก็พบกับน้องในทีมอย่างมายมิ้นท์และเฟิร์สที่ยืนงงๆกันอยู่ “พี่มาทำอะไรอยู่ตรงนี้?”

 

 

“มาเรียงกองผ้าน่ะ พอดีเมื่อกี้เพิ่งขนเข้ามาเก็บ”

 

 

“แล้วของที่พี่คริสเขาให้ไปเอาอ่ะ?” เฟิร์สถามด้วยน้ำเสียงสงสัย เพราก่อนที่จะแยกย้ายไปทำงานเธอได้ยินว่าเลย์ต้องไปเอาของที่รถ “เฮียเขาไปเอาของเองแล้วล่ะ”

 

 

“อ้าว? ทำไมล่ะ?”

 

 

“ผมต้องขอโทษด้วยครับที่ดึงพี่ของพวกคุณมาช่วย พอดีว่าผม...” เพราะเห็นว่าอีกฝ่ายเหมือนจะเดือดร้อน สายฟ้าที่จัดผ้าอยู่ก็หันหลังมาตอบแทนให้ และทันทีที่หันไปช่วยตอบดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ

 

 

“ไอ้มิ้นท์?!

 

 

“ไอ้ฟ้า?!

 

 

“มึงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?! / มึงมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?!” ทั้งสองเอ่ยประสานเมื่อหันมาเจอกันและกันทำเอาทั้งเลย์และเฟิร์สมองทั้งสองคนสลับไปมาอย่างงงๆ ก่อนจะเป็นเฟิร์สที่ทักขึ้น “ทั้งสองคนรู้จักกันด้วยหรอ?”

 

 

“อือ ไอ้ฟ้ามันเป็นเพื่อนสมัยมหา’ลัยของเราอ่ะ พอดีมีวิชาเรียนรวมก็เลยรู้จักกัน” เป็นมายมิ้นท์ที่หันมาตอบก่อนจะหันไปทางเพื่อนของตนเพื่อเอาคำตอบ “ว่าไงไอ้ฟ้า? มึงมาอยู่ที่นี่ได้ไงวะ?”

 

 

“ก็นี่มันงานแต่งลูกพี่ลูกน้องกูอ่ะ พี่สายฝนว่าที่เจ้าสาวคือลูกพี่ลูกน้องของกูเอง”

 

 

“จริงจังป่ะเนี่ย?” มายมิ้นท์ทำหน้าช็อกโลกเมื่อได้ฟังคำตอบของอีกฝ่าย สายฟ้าเห็นเพื่อนทำหน้าช็อกๆก็อดขำไม่ได้ “แล้วว่าแต่มึงอ่ะมาที่นี่ได้ยังไง?”

 

 

“ก็หัวหน้ากูแต่งงานทั้งที จะไม่มาช่วยได้ไงวะ?” ร่างเล็กเอ่ยตอบเพื่อนของตน สายฟ้าทำหน้าอึ้งๆเล็กน้อยก่อนจะถามย้ำเพื่อความมั่นใจ “มึงหมายถึงพี่โรมอ่ะนะ”

 

 

“อือ”

 

 

“โลกกลมไปเปล่าวะเนี่ย? มางานแต่งของหัวหน้าคนใหม่ที่แต่งกับญาติของหัวหน้าคนเก่าอ่ะ” สายฟ้าเอ่ยขึ้นอย่างขำๆ แต่คนที่ขำไม่ออกก็ดูจะมีแต่มายมิ้นท์เท่านั้นแหละ

 

 

“หมายความว่ายังไงหรอมิ้นท์? เค้างงนิดหน่อย คือยังไงนะ?”

 

 

“ก็คือมิ้นท์น่ะเป็นลูกน้องเก่าของพี่สายน้ำ ญาติของเราและพี่สายฝนเอง” เป็นสายฟ้าที่ตอบแทนอีกฝ่าย ซึ่งพอทั้งสองคนได้ฟังคำตอบก็อดช็อกไม่ได้ “โลกกลมไปไหนนิ?”

 

 

“นั่นดิ”

 

 

“ของผมน่ะแค่โลกกลม แต่สำหรับใครบางคนแถวนี้น่าจะเป็นพรหมลิขิตมากกว่า” มายมิ้นท์ปรายตามองสายฟ้าและเลย์ “ไม่ทันไรก็ดูเหมือนว่าเฟิร์สกับพีชจะได้กินของฟรีเสียแล้ว”

 

 

“ฮะ?” หญิงสาวที่มาด้วยกันมีสีหน้างงๆเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม “ทำไมเค้าถึงจะได้กินของฟรีล่ะ?”

 

 

มายมิ้นท์มองเพื่อนตัวเองอย่างๆปลงๆ แม้จะอยู่ด้วยกันมาไม่กี่เดือน แต่เรื่องความอ๋องๆเอ๋อๆของเฟิร์สนี่ขึ้นชื่อลือชามากเว่อร์ ก็ไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่เจ้าตัวจะงง

 

 

 

 

แต่ปล่อยไปก่อนแล้วกัน ขี้เกียจอธิบาย J

 

 

 

 

“เออหน่า...ว่าแต่มานี่มีอะไร?” เลย์เบี่ยงประเด็นทันทีที่เจออีกคนย้อน มายมิ้นท์ยิ้มบางๆก่อนจะพูดต่อ “พอดีพี่สายฝนเขาให้มาเอาผ้าที่ห้องนี้น่ะครับ ผมก็เลยมาเอา”

 

 

“อ๋อ! พวกกองนี้แหละ นึกว่าจะยังไม่ใช้เลยจะเอามาเก็บก่อน” สายฟ้าพูดขึ้นก่อนจะชี้ไปยังกองผ้าที่พวกเขาเพิ่งขนเข้ามา “งั้นเดี๋ยวกูยกเอาไปให้พี่ฝนเอง”

 

 

“มาๆ กูช่วยๆ”

 

 

“ไม่เป็นไรมิ้นท์ เดี๋ยวพี่ช่วยเพื่อนเราเอง” เป็นเลย์ที่เดินแทรกมายมิ้นท์พร้อมอาสาขนกองผ้าแทนจนมายมิ้นท์อดส่ายหน้าให้กับการพยายามทำคะแนนของอีกฝ่ายไม่ได้

 

 

 

 

แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะปิดโอกาสทำคะแนนของพี่เลย์หรอกนะ

 

 

 

 

“ก็ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมกับเฟิร์สเราขนอย่างอื่นแล้วกัน เพราะเรายังมีของที่ต้องเอาไปและผมเองก็ไม่คิดว่ากองผ้ามันจะเยอะขนาดนั้น พี่ก็ช่วยไอ้ฟ้ามันแล้วกัน ป่ะเฟิร์ส หาของกันต่อ”

 

 

“อ๋อ ได้ๆ” ว่าแล้วทั้งสองคนที่มาใหม่ก็เดินเข้ามาในห้องก่อนจะเริ่มลงมือหาของ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ลงมือหาก็มีเสียงโวยวายดังขึ้น

 

 

“ไอ้มิ้นท์!! ไหนว่าจะช่วยกูไง?” สายฟ้าที่เห็นเพื่อนของตนเดินเข้าห้องไปก็เริ่มโวยวาย มายมิ้นท์หันกลับมาส่งยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ “อ้าว! ก็พี่เลย์ไง ก็เห็นมีคนช่วยแล้วนี่นา”

 

 

“แต่!

 

 

“ก็กูยังมีของที่ต้องมาเอาอีกนิ”

 

 

“เฮ้อออ~” เมื่อเห็นเพื่อนของตนตอบกลับมาแบบไม่สนใจอะไรนั้นสายฟ้าก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ “เข้าใจแล้วๆ งั้นกูเอาผ้าไปให้พี่ฝนกับพี่เขาก็ได้”

 

 

“ดีล~ ตามนั้น เดี๋ยวทางนี้หาของเสร็จแล้วจะตามไป” มายมิ้นท์ยิ้มพึงพอใจกับคำตอบที่ได้รับ สายฟ้ามองเพื่อนของตนก่อนจะพูดเตือนเพื่อนของตน “แต่อย่าคิดนะว่ากูไม่รู้ว่ามึงคิดจะทำอะไรน่ะ”

 

 

“ก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรสักหน่อย เพราะอย่างน้อยๆมึงก็เป็นเพื่อนกูมานานนะ” มายมิ้นท์ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ทุกข์ไม่ร้อนอะไร “ไม่ต้องห่วงไปหรอกน่า สิ่งไหนที่เพื่อนควรทำหรือไม่ควรทำ กูรู้ดี”

 

 

“ก็ดี ขอบใจที่เข้าใจนะ”

 

 

“ก็เราเป็นเพื่อนกันนิ” มายมิ้นท์ตอบกลับอีกฝ่าย ก็อย่างที่บอก เพราะแม้จะเป็นเพื่อน แต่ก็มีขอบเขตว่าทำอะไรได้แค่ไหนบ้าง และเรื่องของความชอบความรักนี่มันก็เป็นเรื่องของคนสองคนด้วย สายฟ้ามองหน้าเพื่อนของตนสักพักก่อนจะพูดต่อ “งั้นกูเอาผ้าไปให้พี่ฝนเลือกก่อนนะ”

 

 

“อืม!” มายมิ้นท์รับคำก่อนจะปล่อยให้เลย์และสายฟ้าแบกกองผ้าออกจากห้องไป จนเหลือแค่มายมิ้นท์กับเฟิร์สเท่านั้น หญิงสาวมองตามทั้งสองคนที่เดินออกไปพร้อมกับกองผ้าก็อดเรียกเพื่อนของตนที่เอาแต่หาของ

 

 

“มิ้นท์ๆ”

 

 

“ว่าไง?”

 

 

“นี่ว่าผ้ามันก็เยอะอยู่นะ เราไม่ช่วยจะดีหรอ?” มายมิ้นท์หันมาหาเพื่อนของตนทันทีที่ได้ยินคำถาม เขาส่ายหน้าให้กับคำถามของอีกคนก่อนจะพูดต่อ “พี่เลย์แกไหวหน่า”

 

 

“แต่ว่า...”

 

 

“ปล่อยให้แกได้ทำคะแนนเถอะ ไม่อยากกินของฟรีหรือไงกัน?”

 

 

“ทำคะแนน? กินของฟรี?” เมื่อเห็นว่าเฟิร์สไม่มีทีท่าจะเข้าใจได้ง่ายๆ มายมิ้นท์จึงต้องเริ่มอธิบาย “จำได้ใช่ไหมว่าพนันอะไรกับพี่เลย์ไว้?”

 

 

“จำได้...ก็ถ้าพี่เลย์ได้แฟนจากการมาช่วยงานแต่งพี่เลย์ต้องเลี้ยงเค้ากับพีช”

 

 

“อาหะ ก็จำได้นิ” มายมิ้นท์ยิ้มพอใจในคำตอบของคนตรงหน้า สีหน้าของเฟิร์สจากที่งงๆก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเข้าใจ “หรือว่าพี่เลย์จะชอบเพื่อนของมิ้นท์อ่ะ?”

 

 

“พี่แกทำขนาดนี้ยังต้องถามอีกหรอ? โคตรชัดอ่ะ”

 

 

“งั้นแบบนี้เค้าก็จะได้กินของฟรีแล้วดิ” หญิงสาวตาลุกวาวเมื่อนึกถึงของกินที่จะได้กินฟรีแล้วก็อดมีความสุขไม่ได้ “อยากกินเร็วๆจัง”

 

 

“ถ้าอยากกินเร็วๆก็ปล่อยให้พี่แกทำคะแนนไป” มายมิ้นท์ตอบเพื่อนก่อนจะลงมือหาของที่ถูกใช้ให้มาเอาต่อ แต่ยังไม่ทันจะเริ่มลงมือหาของต่อก็มีคำถามดังขึ้นมา

 

 

“แล้วเพื่อนของมิ้นท์จะชอบพี่เลย์ป่ะ?” มายมิ้นท์ชะงักไปเล็กน้อยกับคำถามของอีกฝ่าย จะว่าไปแล้วตอนเรียนมหาวิทยาลัยนี่ก็ไม่เคยเห็นว่ามันจะมีแฟนอ่ะนะ

 

 

 

 

ส่วนของคนที่ชอบ...

 

 

จะว่าไปแล้วก็...

 

 

 

 

“ถ้าแค่รูปร่างก็อาจจะได้อยู่อ่ะนะ เพราะจำได้ว่าตอนเรียนด้วยกันมันก็ชอบประมาณๆนี้อ่ะ แต่เรื่องนิสัยอันนี้ไม่รู้ว่าพี่เลย์จะผ่านไหมนะ? เพราะไม่เคยเห็นว่าไอ้ฟ้ามันจะคบใครเป็นแฟนเลยอ่ะ ก็เลยเดายากพอควร” มายมิ้นท์หันไปตอบก่อนจะลงมือหาของต่ออีกครั้ง ส่วนเฟิร์สก็เอาแต่ยิ้ม

 

 

 

 

ความหวังที่จะได้กินของฟรีแม้จะอยู่ไม่ใกล้แต่ก็อยู่ไม่ไกลเท่าไหร่

 

 

จะลองเป็นกามเทพดีไหมนะ?

 

 

 

 

“ส่วนเรื่องที่กำลังคิดน่ะ ล้มเลิกไปเลยนะ ปล่อยให้เป็นเรื่องของสองคนนั้นไปเถอะ” เพราะหันกลับมามองเพื่อนของตนจึงรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่

 

 

“ค่าๆ” หญิงสาวรับคำกับเพื่อนของตนก่อนจะหันไปมองทางที่ทั้งสองคนนั้นเดินไปก่อนจะยกมือขึ้นไหว้

 

 

 

 

สาธุ!! ขอให้หนูกับพีชได้กินของฟรีไวๆด้วยเถอะค่ะ





 - - - - - - - - - - #อีเว้นท์ของเลย์ - - - - - - - - - -

 

 

 

 

“เห็นเราเงียบๆ เป็นอะไรหรือเปล่า?” เลย์เอ่ยถามเมื่อเห็นว่าตั้งแต่ที่เดินออกมาจากห้องเก็บของ คนข้างๆเขาก็เอาแต่เงียบใส่ สายฟ้าหันมามองคนที่เดินอยู่ข้างๆก็หันมายิ้มบางๆให้ “พอดีมีเรื่องให้คิดนิดหน่อยครับ”

 

 

“เรื่องให้คิด?”

 

 

“ครับ”

 

 

“คงไม่ใช่เรื่องเมื่อกี้หรอกใช่ไหม?” เพราะคำถามของร่างสูงทำให้คนตรงหน้าหยุดชะงัก และเมื่อเห็นว่าน้องหยุดชะงักเขาจึงพูดเพื่อยืนยันสิ่งที่ตัวเองคิดออกมา “ใช่จริงๆด้วยสินะครับ”

 

 

“คือเรื่องนั้น...” สายฟ้าถึงกับไปต่อไม่ถูก เขาไม่รู้จะทำยังไงดี สักประโยคเขาก็นึกไม่ออก หัวมันโล่งไปหมด คนอย่างสายฟ้าไม่เคยตกอยู่ในสภาพแบบนี้มาก่อน อาจเพราะมันขึ้นอยู่กับคนตรงหน้าที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้

 

 

“ว่าแล้วเชียวว่าต้องเป็นเรื่องนั้น ไม่ใช่แค่เราหรอกนะที่มองหรือเดาความคิดของคนอื่นออก พี่เองก็เหมือนกัน แม้เราจะตั้งใจตีเนียนก็เถอะ แต่พี่ก็มองออกนะว่าเรารู้” เลย์ยังคงพูดต่อเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆนิ่ง สายฟ้าไม่เคยเจอคนที่อ่านความรู้สึกเขาออกมาก่อน ปกติเวลามีคนมาจีบ คนเหล่านั้นมักคิดว่าเขาไม่รู้แล้วจีบเขาแบบไม่สนใจความรู้สึกของเขาเท่าไหร่นัก และพอเห็นว่าเขาไม่มีทีท่าอะไรกลับไปจึงเงียบหายไปเอง “แต่ถึงแม้จะรู้ พี่ก็อยากให้เราพูดออกมาเองนะ”

 

 

“พี่เลย์...”

 

 

“ทุกความรู้สึก ทุกความคิดกับเรื่องนี้ พี่ไม่อยากคิดไปเองน่ะ สิ่งไหนที่ชอบ สิ่งไหนที่ไม่ชอบ พี่อยากให้เราบอก” เลย์ยังคงพูดต่อ และเพราะประโยคเหล่านั้นทำให้ในใจของสายฟ้าเต้นระรัว เขาก้มหน้าเล็กน้อย คิดหาทางออกและสิ่งที่ต้องตอบ แต่หัวสมองโล่งไปหมด และดูเหมือนว่าร่างสูงจะรับรู้ถึงความสับสนของน้อง มือหนาจึงค่อยๆวางลืมบนศีรษะของคนตัวเล็ก “ไม่ต้องคิดมาก พี่ไม่รีบเอาคำตอบหรอกนะ ยังมีเวลาอีกตั้งเยอะ อย่างน้อยๆก็ช่วงนี้ที่ต้องมาช่วยงาน”

 

 

รอยยิ้มของเลย์ยิ่งทำให้อีกคนใจสั่นมากขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มที่มีลักยิ้มเพิ่มเสน่ห์ให้อีกคนจนเขาอดที่จะลบสายตาไม่ได้ และแน่นอนว่าปฏิกิริยาของสายฟ้านั้น เลย์เองก็มองเห็น

 

 

“อะ! ขอโทษด้วย พอดีชินน่ะ”

 

 

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมากนะครับที่เข้าใจความรู้สึกของผม” สายฟ้าตอบพร้อมรอยยิ้ม นับว่าความประทับใจแรกของเลย์ทำได้ไม่เลวเลยทีเดียว “งั้นผมขออย่างนึงนะครับ”

 

 

“ว่ามา...”

 

 

“ผมไม่ชอบการมีพ่อสื่อกับแม่สื่อเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะ...” สายฟ้าเงียบไปก่อนจะมองไปทางห้องเก็บของที่เพิ่งจะเดินออกมา ซึ่งแน่นอนว่ามันคือความนัยที่เขาต้องการส่งให้อีกฝ่าย และเลย์เองก็เข้าใจดี “วางใจได้ พี่ไม่คิดจะใช้เพื่อนเราหรือใครๆมาเป็นพ่อสื่อแม่สื่อให้หรอกนะ”

 

 

“...”

 

 

“สำหรับพี่ การลงมือเองโดยเฉพาะกับเรื่องความรักน่ะมันดีกว่าเห็นๆเลยแหละ” เพราะประโยคของอีกฝ่ายทำเอาสายฟ้าอดยิ้มออกมาไม่ได้ “ขอบคุณนะครับ”

 

 

“จะดีมากเลยถ้าเราเปลี่ยนจากคำว่า ขอบคุณ เป็น ชอบคุณ น่ะ J” เลย์ส่งยิ้มให้อีกคนหลังจากที่พูดจบ ทำเอาแก้มของคนตรงหน้าขึ้นสีเล็กน้อย ก่อนจะตีเนียนเปลี่ยนเรื่อง “ผมว่านี่ก็เสียเวลามานานแล้ว รีบไปเถอะครับ”

 

 

“เป็นคนที่เขินแล้วตีเนียนเปลี่ยนเรื่องพร้อมเดินหนีสินะ” เลย์ยิ้มขำๆเหมือนเห็นว่าอีกฝ่ายไม่รอคำตอบของเขารีบเดินจ้ำอ้าวออกไปจากตรงนี้ “อยากเห็นสีหน้าตอนเขินแบบชัดๆจัง”

 

 

“แต่ผมว่าที่พี่ได้เห็นนี่ก็เป็นบุญของพี่เลย์แล้วนะครับ” เสียงของมายมิ้นท์ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ทำเอาร่างสูงหันไปมองตามเสียง เขาเห็นมายมิ้นท์และเฟิร์สยืนอยู่ใกล้ๆ

 

 

“นี่มากันตั้งแต่เมื่อไหร่?”

 

 

“ก็ไม่นานมาก แต่ก็ได้เห็นอะไรดีๆครับ” ยังคงเป็นมายมิ้นท์ที่ตอบ เพราะหญิงสาวที่มาด้วยกันได้อยู่ในโลกจินตนาการของตัวเองแล้วเพราะเหตุการณ์เมื่อครู่ “ผมดีใจนะครับที่พี่ตอบไปแบบนั้น ถ้าอยากรู้อะไรเรื่องของไอ้ฟ้าถามผมได้นะ”

 

 

“ขอบใจนะ” เลย์ยิ้มบางๆให้กับน้องในทีม “แต่เรื่องนี้พี่อยากรู้จากปากหรือไม่ก็การกระทำของเจ้าตัวมากกว่า”

 

 

“ผมดีใจที่พี่ตอบแบบนั้นนะ” มายมิ้นท์ยิ้มบางๆให้กับคนเป็นพี่ เพราะแม้จะเป็นพี่ที่ดีในทีม แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าในบทบาทอื่นของเขาจะดี เพราะบางคนก็เหมาะจะเป็นแค่เพื่อนร่วมงานไม่ได้เหมาะจะเป็นเพื่อน หรือบางคนเป็นเพื่อนน่ะดีแล้ แต่อย่าทำงานด้วยกันเลยเป็นต้น เช่นเดียวกัน พี่เลย์อาจจะเป็นพี่ที่ดีของน้องๆ แต่อาจจะเป็นคนรักที่แย่ก็ได้

 

 

 

 

แต่ในด่านแรกสำหรับว่าที่เพื่อนแฟนอย่างเขา...พี่เลย์ก็ถือว่าสอบผ่านล่ะนะ

 

 

 

 

เพราะหลายคนเลยที่เข้ามาจีบสายฟ้าชอบขอให้เขาช่วย ถามว่าอีกคนชอบอะไร ฝากเอาของไปให้หน่อย แต่พอเห็นว่าสายฟ้าไม่เล่นด้วยก็เบื่อและเปลี่ยนไปจีบคนใหม่แทน

 

 

“สำหรับผมที่เป็นเพื่อนไอ้ฟ้า โดยเบื้องต้นแล้วพี่ก็ทำได้ดีนะครับ”

 

 

“ก็เพราะพี่ตั้งใจ พี่ไม่เคยเห็นใครแล้วทำให้ใจพี่เต้นระรัวได้มากขนาดนี้มาก่อนเลย ยิ่งพอได้เริ่มรู้จัก ก็ยิ่งอยากทำความรู้จักไปเรื่อยๆ”

 

 

“ดีแล้วครับ”

 

 

“และไม่ต้องห่วงนะมิ้นท์ พี่จะไม่ทำให้เราลำบากใจที่ต้องเป็นคนกลางแน่นอน” มายมิ้นท์ยิ้มให้กับประโยคของพี่คนสนิท “ขอบคุณครับ”

 

 

แน่นอนว่าเพราะพี่เลย์ก็พี่ในทีม สายฟ้าก็เพื่อน ถ้าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นระหว่างสองคนนี้ คนที่ได้รับผลกระทบที่สุดคือมายมิ้นท์ที่เป็นคนกลาง การที่พี่เลย์พูดแบบนั้นหมายความว่าจะไม่ทำให้เกิดเรื่องไม่ดีที่ทำให้คนกลางอย่างเขาลำบากนั่นเอง

 

 

“ว่าแต่ว่า...เฟิร์สเป็นอะไรอ่ะ? ยืนเงียบมานานแล้วนะ” เลย์ที่คุยกับมายมิ้นท์อยู่สักพักหันไปเห็นอีกคนก็อดสงสัยไม่ได้ เพราะหญิงสาวเอาแต่มองเขายิ้มแบบฟินๆจนเขาเริ่มทำตัวไม่ถูก มายมิ้นท์ถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะหันไปตอบผู้เป็นพี่ “ก็เพราะพี่นั่นแหละครับ”

 

 

“เพราะพี่?”

 

 

“พี่รู้ใช่ไหมว่าเฟิร์สน่ะก็เป็นสาววาย”

 

 

“ก็รู้” ร่างสูงตอบอีกฝ่ายก่อนจะถามต่อ “แล้วไง?”

 

 

“ช็อตลูบหัวของพี่เมื่อกี้นี้น่ะ คือมันดจีย์มากเลยค่าาาา~” เป็นหญิงสาวที่หลุดออกมาจากห่วงความฟินเป็นคนตอบ ก่อนจะเป็นมายมิ้นท์ที่พูดต่อ “ผมว่าวันนี้ฟิคของเฟิร์สได้มีช็อตนี้แน่นอน เตรียมรออ่านได้เลยครับ”

 

 

“หรอ? ถ้างั้นส่ง link มาให้ด้วยสิ” เพราะประโยคของเลย์ทำเอาหนึ่งสาวหนึ่งหนุ่มต่างสตั้นก่อนจะมองหน้ากันแล้วหันกลับไปมองหน้าเจ้าของประโยคอีกรอบ “ให้ส่ง link ไปให้หรอคะ? พี่จะอ่านหรอ?”

 

 

“อือ” ร่างสูงพยักหน้าเบา ทำเอาทั้งสองยิ่งงงหนักกว่าเก่า “พี่เนี่ยนะคะจะอ่านฟิค? ปกติพี่อ่านแต่แนวสืบสวนนิ?”

 

 

“เรื่องนั้นมันก็ใช่ แต่ที่อยากลองอ่านน่ะเพราะว่าอยากจะศึกษาน่ะ

 

 

“ศึกษา?”

 

 

“ก็วิธีจีบไง อยากรู้ว่ามีวิธีไหนที่เราคาดไม่ถึงบ้างงี้ เผื่อมันเวิร์คจะได้ลองดู” เลย์ตอบคำถามของน้องในทีม แต่ยังไม่ทันที่จะขอลิงค์ฟิคของน้องมา ก็มีเสียงนึงตะโกนขึ้นมา ซึ่งคนที่เรียกก็ไม่ใช่ใคร คือคนที่ถือกองฟ้าเดินนำเขาไปเมื่อครู่นี้นั่นเอง “พี่เลย์!!! รีบเอาผ้ามาได้แล้วครับ จะใช้แล้ว!!

 

 

“ครับๆ พี่กำลังไป” เลย์หันไปตอบสายฟ้าก่อนจะหันกลับมาหาน้องทั้งสอง “ยังไงก็ฝากส่ง link เข้าไลน์พี่ด้วยนะ ขอบคุณ” พูดจบก็รีบเดินไปหาร่างเล็กทันที ทิ้งให้น้องทั้งสองยืนงงๆ ก่อนจะเป็นมายมิ้นท์ที่พูดขึ้นทำลายความเงียบ “งั้นเฟิร์สก็ส่ง link ฟิคที่แต่งทั้งหมดให้พี่แกก็แล้วกันนะ”

 

 

“แต่ว่า...” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวมีความลังเล มายมิ้นท์จึงพูดให้อีกคนตัดสินใจได้เร็วขึ้น “เอาน่า ถือว่าได้ยอดอ่านกับยอดคอมเม้นต์เพิ่ม ไม่แน่นะ เกิดพี่แกติดใจ อ่าจจะสั่งฟิคของเฟิร์สก็ได้นะ ใครจะไปรู้”

 

 

“งั้นก็จัดไปค่า” ว่าแล้วหญิงสาวก็หยิบมือถือขึ้นมา กดๆก่อนจะเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง “เรียบร้อย ^^

 

 

“ไวเชียวนะ”

 

 

“ก็เวลามันเป็นเงินเป็นทองนี่นา J ยิ้มให้มายมิ้นท์ก่อนจะเริ่มเดินต่อ “ไปกันได้แล้ว”

 

 

“คร้าบๆ” ส่ายหัวให้กับความฮาร์ตเซลของเพื่อนตัวเองเบาๆก่อนจะเริ่มเดินตามหญิงสาวกลับไปที่ห้อง

 

 

 

 

พี่เลย์ #TeamKris

 

 

https://twitter.com/fl_ayumu/status/903550162437472256

อันนี้เป็น link ฟิคทั้งหมดของหนูนะ

เผื่อพี่สนใจลองอ่านดูได้ค่า ^^

   

 

 

 

- - - - - - - - - - #อีเว้นท์ของเลย์ - - - - - - - - - -

 

 

 

 

“ไอ้เลย์” เจ้าของชื่อหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะย้อนถามอีกฝ่าย “มีอะไรเฮีย?”

 

 

“เห็นช่วงนี้ติดมือถือจังเลยนะ ถ้าไม่แอพเขียวๆก็แอพสีส้มๆ สลับกันอยู่สองแอพเนอะ” คนพี่เอ่ยแซวรุ่นน้องในทีมที่เห็นว่าช่วงนี้ติดมือถือเอาเรื่อง คือแอพเขียวๆอ่ะ เข้าใจนะเพราะว่าจะเจอกับทางนั้นแค่อาทิตย์ละครั้ง วันธรรมดามันก็ต้องไลน์ แต่ไอ้แอพส้มๆอย่างนิยายเด็กดีนี่เป็นอะไรที่กล้าหาญไม่เข้าใจ เพราะส่วนใหญ่แล้วเลย์มักอ่านหนังสือเป็นเล่มมากกว่าอ่านจากในเน็ต

 

 

“นิดนึงเฮีย”

 

 

“กูว่าไม่นิด แอพเขียวๆนี่กูเข้าใจได้นะว่าแชทกับสายฟ้า แต่ไอ้นิยายเด็กดีนี่กูงงจริง ปกติมึงไม่อ่านนิ”

 

 

“ผมก็แค่หามุกจีบใหม่ๆแค่นั้นเองเฮีย”

 

 

“มุกจีบใหม่ๆ?” กล้าหาญทวนในสิ่งที่อีกคนพูดก่อนจะเริ่มคิดได้ “นี่หรือว่ามึงหามุกจีบจากในนิยาย?”

 

 

“ใช่เฮีย ก็อยากลองดูว่ามันมีอะไรที่เราอาจจะคาดไม่ถึงบ้างงี้ก็เลยขอนิยายที่เฟิร์สแต่งมาศึกษาดูอ่ะ” เลย์หันไปตอบผู้เป็นพี่ก่อนจะก้มลงไปอ่านนิยายต่อ ทำเอารุ่นพี่อย่างกล้าหาญถึงกับไปต่อไม่ถูก “เอาที่สบายใจเลย ไม่กวนมึงละ”

 

 

 

 

ไลน์!

 

 

 

 

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้อ่านนิยายต่อ เสียงแจ้งเตือนไลน์ก็ดังขึ้นเรียกความสนใจของไลย์ได้เป็นอย่างดี และแน่นอนว่าจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...

 

 

 

 

ShowmeyourBraveHeart

 

อุ๊ยๆ

เปิดแชทอย่างไวอ่ะ

อิอิ

 

 

 

 

“เฮียหาญญญญญ~!!!” เลย์โวยวายรุ่นพี่ของตนทันที ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้เดือดได้ร้อนเลยแม้แต่น้อย นั่งขำกับท่าทางและสีหน้าของอีกฝ่ายแบบสุดๆ “ฮ่าๆๆๆ โทษๆ ถือว่าหายกันแล้วกัน ตอนนั้นมึงก็แกล้งกูแบบนี้”

 

 

เลย์มองหน้ารุ่นพี่ในห้องก่อนจะถอนหายใจออกมา เพราะไอ้มุกแบบนี้น่ะ เขาเองก็เคยแกล้งเฮียมาก่อน จะโดนเอาคืนก็ไม่แปลก

 

 

“ได้เฮียได้” ร่างสูงปิดแชทก่อนจะสนใจนิยายในแอพสีส้มต่อ แต่อ่านไปได้ไม่นานเท่าไหร่นัก

 

 

 

 

ไลน์!

 

 

 

 

“เฮีย...ไหนว่าจะไม่แกล้งแล้วไง?” เลย์หันไปโวยรุ่นพี่คนสนิทของตนทันทีด้วยสีหน้าไม่พอใจ และแน่นอนว่าคราวนี้คนเป็นพี่ได้แต่ทำหน้างงใส่ก่อนจะสวนกลับมา “คราวนี้ไม่ใช่พี่นะโว้ย พี่อยู่เฉยๆนั่งไถเฟสของพี่ไปเรื่อยเนี่ย”

 

 

“ผมขอโทษพี่ นึกว่าพี่แกล้งผมอีก” เลย์รีบขอโทษอีกฝ่ายทันทีก่อนจะเปิดแชทไลน์ขึ้นมาดู และคราวนี้เขาก็ไม่ผิดหวัง เพราะว่า...

 

 

 

 

~- ω -`)~ = ว่าที่แฟนเอง

 

พี่เลย์

พรุ่งนี้พี่มาบ้านพี่โรมเหมือนเดิมหรือเปล่าครับ

 

 

 

 

คราวนี้เป็นสายฟ้าที่ทักมา เป็นน้องที่ทักเขามาจริงๆ ไม่ใช่การแกล้งเล่นเหมือนเมื่อครู่ เลย์จึงรีบตอบน้องทันที

 

 

 

 

~- ω -`)~ = ว่าที่แฟนเอง

 

ครับ

พรุ่งนี้พี่ไปบ้านพี่โรมเหมือนเดิม

มีอะไรหรือเปล่าเอ่ย?

 

คือพรุ่งนี้หลังช่วยงานเสร็จผมกะว่าจะไปดูชุดไปงานน่ะครับ

ผมเลยชวนมายมิ้นท์ไปด้วย

และถ้ามายมิ้นท์ไป

มันก็คงพาพี่กล้าหาญไปด้วย

 

 

 

 

“เฮียๆ” เลย์หันไปหารุ่นพี่ที่กำลังนั่งแชทอยู่ ดูท่าว่าก็คงจะแชทกับมายมิ้นท์นั่นแหละ กล้าหาญหันมามองอีกฝ่ายเล็กน้อย “มีอะไร?”

 

 

“พรุ่งนี้เฮียจะไปดูชุดไปงานกับมายมิ้นท์หรอ?”

 

 

“มิ้นท์เพิ่งชวนน่ะ ก็คงไปและ เผื่อได้ชุดใหม่ที่ดีกว่าเดิม งานแต่งหัวหน้าของหัวหน้าทั้งที มันก็ต้องจัดเต็มหน่อย มีอะไรหรือเปล่า” กล้าหาญถามรุ่นน้องของตน ซึ่งอีกฝ่ายก็ส่ายหน้าไปมา “ไม่มีอะไรเฮีย”

 

 

“แล้วไป” เมื่อเห็นอีกคนไม่มีอะไรกับตนแล้วจึงตั้งใจจะแชทต่อกับแฟนของตน แต่เขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “ว่าแต่ว่ามึงรู้ได้ไงวะว่ากูจะไปดูชุดกับมายมิ้นท์?”

 

 

“ก็...”

 

 

 

 

ไลน์

 

 

 

 

~- ω -`)~ = ว่าที่แฟนเอง

 

ผมไม่อยากไปเป็นก้างอ่ะ

ก็เลยคิดว่าถ้ามีพี่ไปด้วยก็คงดีกว่า

อย่างน้อยผมก็คงไม่ใช่ส่วนเกินเวลาสองคนนั้นเขาสวีทกัน

 

 

 

 

เลย์แทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเมื่ออ่านไลน์ข้างบน นี่เป็นครั้งแรกที่น้องชวนเขา หลังจากที่เขาพยายามอยู่นานแต่น้องก็ไม่เคยตอบตกลงไปไหนมาไหนกับเขาเลย แม้จะมีมายมิ้นท์และเฮียไปด้วยก็ตาม

 

 

“เฮียยยยยย~” เลย์พุ่งไปกอดรุ่นพี่คนสนิทของตนทันทีทำเอาอีกฝ่ายแทบจะล้มลงไปบนเตียง “ไอ้เชี่ยเลย์ มึงทำบ้าอะไรเนี่ย? กูขนลุกนะไอ้สัด!!”

 

 

“พรุ่งนี้ตอนเย็นน้องชวนผมไปดูชุดไปงานด้วย”

 

 

“ฮะ?!!”

 

 

“ก็พรุ่งนี้เย็นอ่ะ น้องเขาชวนมายมิ้นท์ไปใช่ป่ะ แล้วมายมิ้นท์ก็ชวนพี่ด้วย น้องเลยไม่อยากเป็นก้างคนเดียวเลยชวนผมไปด้วย ผมโคตรอยากจะขอบคุณพี่กับไอ้มิ้นท์เลยอ่ะ” เลย์พูดไปพลางกอดรุ่นพี่ไปพลาง ซึ่งแน่นอนว่ากล้าหาญต้องพยายามดันออกเพราะขนลุก “เออๆ กูรู้แล้ว ปล่อยกูได้แล้ว”

 

 

 

 

ไลน์

 

 

 

 

“มึงหันไปตอบน้องเขาก่อนไป” ไม่ต้องดันออก รุ่นน้องคนสนิทก็ผละออกไปดูแชทที่ถูกส่งเข้ามาทันที

 

 

 

 

~- ω -`)~ = ว่าที่แฟนเอง

 

พี่ไปได้เปล่าครับ?

 

ไปได้ครับ

พี่ว่างอยู่แล้ว

 

โอเคครับ

งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะครับ

 

เจอกันๆ

นี่ก็ดึกแล้วนะ

ยังไม่นอนอีกหรอ?

 

 

 

 

เมื่อเห็นว่านัดแนะกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาเลือบมองดูเวลาก็พบว่าเที่ยงคืนกว่าแล้ว ซึ่งปกติเขามึกคุยกับน้องจนถึงสักห้าทุ่มกว่าๆน้องก็ขอตัวแล้ว หากแต่วันนี้มาแปลก

 

 

 

 

~- ω -`)~ = ว่าที่แฟนเอง

 

ใกล้แล้วครับ

พอดีคุยกับมิ้นท์อยู่แล้วเลยยาวจนถึงตอนนี้

 

มันดูเลยเวลานอนเรามาสักพักใหญ่ๆแล้ว

พี่ไม่กวนแล้วดีกว่า

ถึงพี่จะอยากคุยกับเราต่อก็เถอะ

ฝันดีนะครับ

ฝันถึงพี่ด้วยจะดีใจมากๆเลย

 

อา...

ถ้าผมฝันถึงพี่เนี่ย

จะถือว่าผมฝันดีไหมนะ?

 

สำหรับเราเป็นฝันดีไหมไม่รู้

แต่ถ้าพี่ฝันถึงเรา

มันคงเป็นฝันที่ดีมากๆสำหรับพี่เลยแหละ J

 

ขี้หยอด

 

ถึงพี่จะดูขี้หยอด

แต่พี่ก็หยอดเราคนเดียวนะ

 

บ้า

ไม่คุยด้วยแล้ว

 

55555555555

ไม่แกล้งแล้วก็ได้

ไม่ว่าเราจะฝันถึงพี่หรือไม่ก็ตาม

แต่ยังไงก็ขอให้นอนหลับฝันดีนะครับ J

 

อือ

พี่เองก็เหมือนกัน

~- ω -`)~ = ว่าที่แฟนเอง ส่งข้อความเสียง

 

 

 

 

“เชี่ย!!” มือถือในมือหล่นลงบนเตียงเมื่อได้ยินคลิปเสียงของคนตัวเล็ก แค่ประโยคๆเดียวอย่าง ฝันดีนะครับพี่เลย์ ก็ทำเอาเจ้าขอชื่อถึงกับมือไม้สั่น คุยกันมาก็ตั้งนานเพิ่งจะเริ่มเห็นความก้าวหน้าของความสัมพันธ์นี้

 

 

“ใจเย็นๆมึง” กล้าหาญมองคนร่วมห้องก่อนจะถอนหายใจเบาๆ “แค่ได้ยินเสียงสั้นๆก็อาการไม่ต่างจากกูตอนนั้นเลยนะแหม่”

 

 

“เฮียยยยยย”

 

 

“ดูเหมือนว่ามึงเคยพูดอะไรกับกูไว้เนี่ย มันย้อนกลับไปหามึงหมดเลยนะ” ได้ทีก็แซวรุ่นน้องใหญ่ ตอนมายมิ้นท์เขาโดนเลย์เล่นไว้เยอะ แซวไว้เยอะ พูดไว้เยอะ พอถึงตาตัวเองแม่งก็ไม่ต่างจากเขาเท่าไหร่

 

 

“ผมขอโทษษษษ ผมผิดไปแล้วววว” ขอโทษขอโพยคนเป็นพี่ก่อนจะเปิดฟังคลิปเสียงของสายฟ้าไปเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่าฝั่งที่ส่งมาก็มีอาการเขินไม่ต่างกัน

 

 

สายฟ้าเอาแต่มองแชทของพี่เลย์ รุ่นพี่ที่ทำงานของมายมิ้นท์ก่อนจะไล่อ่านแชท เวลาผ่านไปเขาก็ยิ่งรู้สึกดีกับอีกคนมากขึ้นเรื่อยๆ และแน่นอนว่าคนที่เป็นที่ปรึกษาที่ดีที่สุดก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...

 

 

 

 

MëõwMînt (^ ^ฅ)

 

เป็นไงบ้าง?

 

เรื่องไรอ่ะ?

 

กูว่ากูไม่ถามแล้วดีกว่า

เมื่อกี้คุยกับพี่กล้า

เห็นว่าพี่เลย์แกดีใจหนักมากที่มึงชวนเขาไปเลือกชุดไปงานด้วย

 

เขาดีใจขนาดนั้นเลยหรอวะ?

 

เออดิ

จะโกหกเพื่อ?

แต่จริงๆมึงก็น่าจะรู้นะว่าพี่เขาจะมีอาการยังไง?

ในเมื่อเขาก็แสดงออกมาชัดเจนขนาดนั้น

 

เรื่องนั้นมันก็ใช่

ก็แค่อยากถามย้ำเพื่อความมั่นใจเฉยๆ

 

จ้าาาา

ย้ำความมั่นใจจ้าาาา

คือจริงๆแล้วถ้าอยากจะชวนพี่เขาไปเลือกชุดด้วยกันตั้งแต่แรก

ก็ไม่เห็นต้องเอากูกับพี่กล้ามาอ้างเลยนินาว่าไม่อยากเป็นก้างหรือเป็นส่วนเกินอ่ะ

 

ก็กูไม่กล้านิ

 

ไม่กล้า?

 

ก็ที่กูนกบ่อยๆอ่ะ

ก็เป็นเพราะเวลาไปเดทแล้วมักตื่นเต้นจนล่มไม่เป็นท่า

 

มึงก็เลยคิดว่าถ้ามีกูกับพี่กล้าอยู่ด้วย

มึงจะตื่นเต้นน้อยลงว่างั้น

 

อือ

 

ไอ้ฟ้า

ฟังนะ

ถ้าเขาจะเทมึงเพราะแค่มึงพลาดตอนเดท

ก็ปล่อยไปเถอะ

 

ไอ้มิ้นท์

 

แสดงว่าเขาก็แค่ชอบรูปลักษณ์ภายนอกของมึงอ่ะ

ไม่ได้ชอบที่ตัวมึงจริงๆ

แต่กูว่าพี่เลย์อ่ะ

เขาไม่ได้เป็นคนแบบนั้นนะ

แต่นี่ก็เป็นมุมมองของคนที่เป็นรุ่นน้องในทีม

กับคนที่สนใจจะเป็นไหม?

อันนี้ก็บอกไม่ได้เหมือนกัน

มึงต้องลองเสี่ยงดูเองแล้วล่ะ

 

อืม...

กูเข้าใจแล้ว

 

เออ

นี่ก็ดึกแล้ว

มึงไปนอนได้แล้ว

เดี๋ยวพรุ่งนี้โทรมกูจะขำให้

 

เออๆ

ฝันดีๆ

 

ฝันดีๆ

 

 

 

 

สายฟ้าวางมือถือลงข้างตัว สิ่งที่มายมิ้นท์พูดก็ถูก แต่ลึกๆเขาก็อดกลัวไม่ได้ จากที่ผ่านมาพี่เลย์เป็นคนที่ทั้งบุคลิคและหน้าตารวมถึงนิสัยเบื้องต้นคือตรงกับสเป็กของเขาทุกอย่าง เขาเลยระวังในการพัฒนาความสัมพันธ์เป็นพิเศษ ทั้งๆที่อยากจะพัฒนาใจจะขาด

 

 

“เอาวะ! พรุ่งนี้เป็นไงเป็นกัน” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะเอื้อมมือไปปิดไฟเพื่อที่จะนอน แต่ยังไม่ทันได้หลับตา เสียงแจ้งเตือนของไลน์ก็ดังขึ้น

 

 

 

 

ไลน์!

 

 

 

 

I’m Lay ส่งข้อความเสียง

 

 

 

 

มือเล็กกดที่โนติก่อนที่จะเด้งเข้ามาในแอพ ไฟล์เสียงคือข้อความสุดท้ายที่อีกคนส่งมาให้ ว่าแล้วนิ้วเรียวเล็กของสายฟ้าก็กดฟังคลิปเสียงที่อีกคนส่งมาทันที

 

 

(“ดูท่าว่าพรุ่งนี้พี่คงต้องตั้งนาฬิกาปลุกหลายเรือนแล้วล่ะ”) คนตัวเล็กขมวดคิ้วเล็กน้อย เสียงที่อีกคนส่งมามีแค่นี้หรอ? แต่คำตอบก็ถูกเฉลยเมื่อเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง

 

 

 

 

ไลน์!

 

 

 

 

I’m Lay ส่งข้อความเสียง

 

 

 

 

(“เพราะเสียงของเราคงทำให้พี่ฝันดีจนพรุ่งนี้เช้าพี่ต้องไม่อยากตื่นแน่ๆเลย”)

 

 

 

 

คนบ้า!

มาทำใจคนเขาเต้นแรงแบบนี้ ถ้าไม่รับผิดชอบนี่น่าดู!!!

  

 

 

 

- - - - - - - - - - #อีเว้นท์ของเลย์ - - - - - - - - - -

 

 

 

 

“เฟิร์ส พีช” หนุ่มตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะด้านหน้าเอ่ยเรียกเพื่อนสาวทั้งสอง ซึ่งเจ้าของชื่อก็หันตามเสียงเรียก ก่อนจะเป็นพีชที่ทักขึ้นมา “เรียกนี่มีอะไรหรือเปล่ามิ้นท์”

 

 

“ก็แค่เป็นห่วงน่ะ”

 

 

“เป็นห่วง?” เป็นห่วงอะไรวะ? หญิงสาวทั้งสองอดสงสัยไม่ได้ นั่งอยู่ด้านหลังมันมีอะไรให้ต้องเป็นห่วงหรอ? มายมิ้นท์ยิ้มขำกับท่าทางของเพื่อนทั้งสองก่อนจะเฉลย “ก็กลัวว่าจะอึดอัดงี้”

 

 

“อึดอัด?” อึดอัดอะไรวะ?

 

 

“ก็เห็นวันนี้พี่เลย์เขายิ้มหน้าบานเป็นกระด้งเลยสงสัยว่าเฟิร์สกับพีชจะอึดอัดหรือเปล่า? ไม่โดนเบียดใช่ไหม?” เพราะคำตอบของมายมิ้นท์ทำเอาสองสาวยิ้มขำ ส่วนคนที่ถูกแซวก็ได้แต่หัวเราะหึๆออกมา “ได้ทีเอาใหญ่เลยนะมายมิ้นท์”

 

 

“แน่นอนพี่ พี่เองก็แซวผมไว้เยอะเหมือนกันนินา”

 

 

“ตอนแรกก็ไม่รู้สึกนะ แต่พอมิ้นท์ทักนี่รู้สึกอึดอัดทันทีเลยอ่ะ” เป็นเฟิร์สที่พูดต่อทันทีที่มายมิ้นท์พูดจบ ก่อนจะตามมาด้วยพีชที่เอ่ยถามรุ่นพี่ที่วันนี้ดูจะหน้าบาน(?)เป็นพิเศษ “พี่เลย์ๆ”

 

 

“ว่าไง?”

 

 

“เฟิร์สใส่ชุดสีอะไรหรอพี่?”

 

 

“สีฟ้าไง?”

 

 

“อ้าวพี่ยังมองเห็นเป็นสีฟ้าอยู่หรอ?” พีชถามด้วยน้ำเสียงตกใจแบบเล่นใหญ่เวอร์ๆ “นึกว่าพี่จะเห็นเป็นสีชมพูเสียอีก”

 

 

“ทำไมถึงเห็นเป็นสีชมมพูล่ะพีช?” เฟิร์สเอ่ยถามด้วยเสียงสองที่ดูน่าหมั่นไส้แบบสุดๆ เมื่อเห็นเพื่อนชงกลับมา พีชก็ชงต่อทันที “ก็เขาบอกว่าเวลามีความรักก็มักจะเห็นอะไรเป็นสีชมพูหมดเลยนี่นา”

 

 

“ง่อวววววว” สองสาวส่งเสียแซวจนคนข้างหน้าอดขำออกมาไม่ได้ เลย์ส่ายหน้าไปมา “เอาที่สบายใจเลย เต็มที่เลย อย่าให้ถึงตาพี่นะ”

 

 

“พวกหนูไม่พลาดง่ายๆหรอกค่ะ” พีชสวนขึ้นมาด้วยความมั่นใจ ก่อนจะโดนตอกกลับด้วยหนึ่งประโยคของเลย์ “พี่ลืมไปเลยว่ากว่าเราสองคนจะมีให้แซวก็คงอีกนาน”

 

 

“พี่เลย์!!!” สองสาวโวยวายทันทีที่อีกคนพูดจบ เลย์ยิ้มขำท่าทางของสองสาวก่อนจะพูดต่อ “เราเริ่มก่อนเองนะ ช่วยไม่ได้”

 

 

“ได้พี่ได้ เดี๋ยวรู้เลยค่ะ” สองสาวนั่งเงียบไม่แซวต่อ แต่กลับเป็นเฟิร์สที่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “จะว่าไปแล้วพี่เคยบอกว่า ถ้าได้แฟนในงานนี้เพราะคำพูดของหนูเนี่ย พี่จะเลี้ยงทั้งหนูทั้งพีชใช่ป่ะ?”

 

 

“เออจริงด้วย” พีชพูดต่อทันทีที่เพื่อนของตนพูด เลย์หันควับแทบจะทันทีที่สองสาวทัก “ไอ้เลี้ยงก็อยากจะเลี้ยงอยู่หรอก แต่...”

 

 

“แต่พอดีว่าถึงวันนี้ไอ้เลย์จะยิ้มหน้าบานเป็นกระด้ง แต่มันกับสายฟ้าเพื่อนของมิ้นท์ก็ยังไม่ได้เป็นแฟนกันหรอกนะ” กล้าหาญที่เงียบมานานเอ่ยสวนขึ้นมาแทนรุ่นน้องของตน ทำเอาทั้งเฟิร์สและพีชมองหน้ากันอย่างงงๆก่อนจะหันไปทางเลย์ “จริงจังป่ะพี่?”

 

 

“เออ!”

 

 

“ไม่น่าเชื่อ ดูจากท่าทางของพี่ไม่น่าใช่คนที่ใจเย็นแบบนี้อ่ะ” พีชสวนแทบจะทันทีที่รุ่นพี่พูดจบ เลย์หันไปมองหญิงสาวก่อนจะถาม “นี่เราเห็นพี่เป็นคนยังไงเนี่ย?”

 

 

“ก็แบบ...” พีชลังเลๆไม่รู้จะตอบกลับไปยังไง เฟิร์สที่นั่งอยู่ข้างๆก็พูดขึ้นมาทันที “ก็เห็นส่องคนน่ารักๆ พอเจอตัวจริงก็ทัก แบบเฟรนลี่อ่ะ ชวนคุยเก่ง”

 

 

“ไอ้เฟิร์ส!

 

 

“ขอโทษค่าาาา~ ก็มันจริงนินา” หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อยแบบสำนึกผิดเมื่อถูกคนที่พูดถึงเรียกชื่อ ทำเอาทั้งพีช กล้าหาญและมายมิ้นท์ถึงกับขำ แต่กล้าหาญก็ขำต่อได้ไม่นาน “ก็ก่อนเจอสายฟ้าพี่เป็นแบบนั้นจริงๆนิ ทั้งพี่เลย์ทั้งพี่กล้าหาญเลย”

 

 

“อ้าวไอ้เฟิร์ส!”

 

 

“แต่นั่นมันก็ก่อนที่พี่จะได้คุยกับมิ้นท์ไง พอกลับจากสงกรานต์มาพี่นี่นิวพี่กล้าหาญมากอ่ะ”

 

 

“จริงหรอเฟิร์ส” มายมิ้นท์หันถามเพื่อนของตน ซึ่งหญิงสาวก็พยักหน้า “จริงๆ จากที่ทุกวันที่ 1 กับวันที่ 16 จะนั่งเม้ามอยกับน้องๆเรื่องพนักงานใหม่ พี่แกเงียบไปเลย”

 

 

“ก็แล้วไป” มายมิ้นท์หันกลับมามองแฟนของตนก่อนจะพูดต่อ “แต่จริงๆแล้วมันก็เป็นเรื่องของอดีตอ่ะนะ ถ้าตอนนี้พี่ไม่ทำมิ้นท์ก็โอเคแล้ว” พูดจบก็ยิ้มบางๆให้กับคนรัก

 

 

“แน่นอนครับ พี่ไม่ทำแล้ว ก็สำหรับพี่ตอนนี้ไม่มีใครน่ารักไปกว่าเราอีกแล้ว”

 

 

“งืออออ”

 

 

“ขับรถมองทางด้วยเฮีย ผมยังอยากไปถึงบ้านพี่โรมแบบครบสามสิบสอง” เลย์ที่เห็นว่าคู่รักทางด้านหน้าเริ่มสวีทกันจึงเอ่ยขัดขึ้น ก่อนจะเป็นมายมิ้นท์ที่เอ่ยสวนขึ้นมา “กลัวไปถึงบ้านพี่โรมไม่ครบสามสิบสอง หรือว่ากลัวไม่ได้ไปเจอสายฟ้ากันแน่ครับ”

 

 

“ง่อววววว” ตามมาด้วยสองสาวที่ส่งเสียงแซว

 

 

“เราไม่จำเป็นต้องเป็นเหมือนเฮียเขาก็ได้นะ”

 

 

“สังคมหล่อหลอมให้ผมเป็นแบบนี้ครับ อิอิ” ยิ้มกวนๆถูกส่งไปให้รุ่นพี่ในทีม เลย์ส่ายหน้าไปมา วันนี้คงไม่ใช่วันของเขาจริงๆนั่นแหละ เมื่อแซวกันพอหอมปากหอมคอและทิ้งช่วงเวลามาได้สักพักหนึ่ง พีชที่เพิ่งนึกขึ้นได้ว่ายังคุยเรื่องของเลย์ไม่จบจึงพูดขึ้นมา “ว่าแต่ว่าทำไมยังไม่เป็นแฟนกันอีกอ่ะ?”

 

 

และเพราะคำถามของพีช มายมิ้นท์ที่หันกลับมามองทางข้างหน้าก็อดเงี่ยหูฟังไม่ได้ แม้จะทำเป็นไม่สนใจ แต่กล้าหาญก็รู้ดีว่าแฟนของตนน่ะก็ห่วงทั้งเพื่อน ห่วงทั้งพี่ในทีม เป็นคนกลางมันก็ลำบากใจล่ะนะ

 

 

“ก็ไม่อยากเริ่มใหม่บ่อยๆนิ อยากจะค่อยๆปรับตัวเข้าหากัน ในเมื่อรอมาได้นานแล้ว จะรออีกสักหน่อยจะเป็นอะไรไป” เมื่อได้ฟังคำตอบสองสาวก็ถึงกับอึ้ง ส่วนมายมิ้นท์ที่แอบฟังอยู่ก็อมยิ้ม ดูเหมือนว่าพี่เลย์เองก็คิดไม่ต่างจากสายฟ้าเพื่อนของเขาเท่าไหร่ “คือพอพี่พูดประโยคเมื่อกี้นี้แล้วดูหล่อขึ้นอีกสิบเท่าเลยอ่ะ”

 

 

“ใช่ๆ ไม่คิดเลยนะว่าพี่จะพูดอะไรแบบนี้ได้ด้วยอ่ะ”

 

 

“นี่พวกเรามองพี่เป็นคนยังไงเนี่ย?” เลย์ถามรุ่นน้องทั้งสองอีกครั้ง ซึ่งคราวนี้ทั้งสองคนเลือกที่จะส่ายหน้าเป็นเชิงว่าไม่บอกแล้ว

 

 

 

 

เพราะถ้าให้พูดล่ะก็...

 

 

ก็คงพูดเหมือนเดิมนั่นแหละ ไม่พูดซ้ำจะดีกว่า ^^;;

 

 

 

 

“ว่าแต่ว่าตกลงวันนี้มีอะไรหรอคะ ทำไมถึงได้ดูมีความสุขจัง” พีชเลือกที่จะไม่ตอบคำถามของอีกฝ่ายก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

 

 

“ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่เป็นครั้งแรกที่สายฟ้านัดแค่นั้นแหละ” ไม่ใช่เจ้าตัวที่ตอบคำถาม แต่กลับเป็นเพื่อนของสายฟ้าอย่างมายมิ้นท์ที่ตอบ “ก็แค่นัดไปดูชุดที่จะไปงานแต่ง แบบไปช่วยกันเลือกงี้อ่ะ”

 

 

“อ๋อออออ” สองสาวส่งเสียงก่อนจะหันมองคนที่เอาแต่ยิ้มมีความสุขมาเกือบตลอดทาง “ก็ว่าทำไมวันนี้ดูดี๋ด๋าผิดปกติ”

 

 

“เพราะมีคนชวนไปเดทนี่เอง” สองสาวได้ทีแซวต่อ

 

 

“เดทคู่เสียด้วยยยย”

 

 

“พอได้แล้วหน่า หยุดแซวได้แล้ว” เลย์เอ่ยห้ามสองสาว ที่ดูเหมือนว่าทั้งสองจะไม่หยุดง่ายๆ แต่เสียงแซวของพีชก็หยุดลงเมื่อนึกถึงอะไรบางอย่างได้ “เดี๋ยวนะ ถ้าวันนี้สายฟ้ามากับเราด้วย รถมันจะพอหรอ?”

 

 

เพราะประโยคของพีชทำเอาสตั้นกันทั้งรถ เมื่อวานเขาก็มัวแต่ดีใจจนลืมไปว่ารถจะไม่พอเลยไม่ได้ขับรถของตัวเองมา ส่วนสายฟ้าก็ยังขับรถไม่ได้ ที่มาบ้านพี่โรมได้เพราะพี่สายฝนเป็นคนพามา เพราะบ้านของเขากับพี่สายฝนใกล้กัน เลยมักติดรถมาด้วยเสมอ

 

 

“ถ้าจัดท่านั่งดีๆก็คงพอได้อยู่แหละมั้ง” เลย์พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่นัก ทำเอาทั้งสองสาวต่างพากันคิดวิธีนั่งให้พอ

 

 

 

 

จนกระทั่งถึงตอนเย็น...

 

 

ก็ไม่คิดว่าการจัดท่านั่งที่พี่เลย์หมายถึงน่ะ มันจะ...

 

 

 

 

“พี่เลย์โอเคใช่ไหมครับ?” สายฟ้าถามอีกคนด้วยความเป็นห่วง สำหรับเลย์แล้วแค่นี้น่ะสบายมาก ที่นั่งอยู่ตอนนี้น่ะออกจะดีเสียด้วยซ้ำไป “พี่โอเคครับ เราหล่ะ เมื่อยหรือเปล่า”

 

 

“ผมไม่เมื่อยหรอก ที่ห่วงอ่ะก็พี่ต่างหาก พี่ลำบากกว่าผมตั้งเยอะ”

 

 

“ลำบากที่ไหนกัน แค่นี้อ่ะ...”

 

 

“สายฟ้าไม่ต้องห่วงพี่เลย์เขาหรอก ถ้านั่งแบบนี้อ่ะ พี่เลย์เขาเต็มใจอยู่แล้ว” เป็นพีชที่เอ่ยสวนขึ้นมาเรียกความสนใจของสายฟ้ากับเลย์ได้เป็นอย่างดี

 

 

ถ้าจะถามว่าตอนนี้นั่งกันยังไงล่ะก็ ข้างหน้าก็ยังเหมือนเดิม คือพี่กล้าหาญเป็นคนขับ ส่วนข้างคนขับก็คือมายมิ้นท์ ส่วนตอนหลังก็เป็นเฟิร์สพีชและพี่เลย์เหมือนเดิม เพิ่มเติมคือมีสายฟ้านั่งตักพี่เลย์อยู่ คือเล่นนั่งกันแบบนี้ พี่เลย์จะไม่ฟินได้ยังไง แถมมือนี่ก็เนียนๆกอดเอวเขาอีกนะ อย่าให้พูด สายฟ้าไม่มีทางเห็นสีหน้าพี่แกหรอกว่ามันฟินขนาดไหน จะเอาอะไรมาลำบากกัน

 

 

“พีช...” เลย์เรียกชื่ออีกคนหวังปรามอีกฝ่าย ขืนอีกคนพูดมากกว่านี้เดียวไก่(หรือลูกเป็ด)ตื่นหมด ซึ่งมีหรอที่น้องที่ทำงานมาตั้งนานจะไม่รู้ความคิดของพี่ในทีมตัวเองจึงยอมหยุดไม่พูดต่อ ส่วนสายฟ้าก็หันมามองคนข้างล่าง “จริงหรอครับ?”

 

 

“แน่นอน เราอ่ะนั่งให้สบายเลย พี่โอเคจริงๆ” ตอบน้องกลับไปด้วยรอยยิ้ม คือตัวน้องก็ไม่ได้หนักขนาดนั้นไง แค่นี้อ่ะสบายมากอยู่แล้ว และแน่นอนว่าพอพูดจบสายฟ้าก็หันหน้าไปอีกทางก่อนจะก้มหน้าก้มตาเนียนๆเล่นมือถือไปเรื่อยๆ

 

 

 

 

MëõwMînt (^ ^ฅ)

ฟินมากมะ?

 

 

 

 

ไม่ทักเปล่า มีการหันมายิ้มแซวๆให้เขาด้วย!!

 

 

 

 

MëõwMînt (^ ^ฅ)

 

ฟินมากมะ?

 

ไม่ได้ฟินสักหน่อย

เมื่อยจะตายที่ต้องก้มหัวอยู่แบบนี้

 

หรอ?

งั้นลงมานั่งข้างล่างดิ

เปลี่ยนให้สองสาวเขานั่งตักกัน

 

ไม่เอา

เกรงใจทั้งสองคน

นั่งได้หน่า

 

อยากนั่งตักพี่เขาก็บอกเถอะ

ไม่ต้องมาทำเป็นคนดีตอนนี้

เปล่าสักหน่อย

 

อย่ามา

กูเป็นเพื่อนมึงมาตั้งนาน

ทำไมจะไม่รู้ทันมึง

 

เกลียดมึงว่ะ

แม่ม

 

หึ!

ตกลงฟินมะ?

 

ไม่น่าถาม

ถึงจะเมื่อยไปหน่อย

แต่ก็ฟินอยู่

 

ว่าแล้ว

มาทำเป็นคนดี คนเสียสละ

โถ่!

 

พอแล้วหน่า

หยุดพิมพ์มาได้แล้ว

 

เขินอ่ะดิ

อิอิ

 

 

 

 

ว่าแล้วก็หันมาส่งยิ้มให้อีกรอบ

 

 

 

 

“ไอ้มิ้นท์!” ไม่ได้มาแค่เสียง เพราะฝ่ามือของสายฟ้าฟาดไปที่ไหล่ของเพื่อนสองสามทีพอมห้อีกคนได้ร้อง “โอ้ยมันเจ็บนะไอ้ฟ้า!

 

 

“ก็ตีให้เจ็บอ่ะดิ!!

 

 

“มีอะไรกันหรือเปล่า?” เป็นพีชที่ถามขึ้นมาเมื่อเห็นสายฟ้าเอาแต่ตีมายมิ้นท์ และเพราะถูกทัก คนที่ถูกทักจึงไม่อยากให้คนอื่นรู้ถึงสิ่งที่มายมิ้นท์คุยกับเขาในแชท “ไม่มีอะไรหรอก แค่ไอ้มิ้นท์มันยิ้มกวนเฉยๆ เห็นแล้วมันอดไม่ได้น่ะ”

 

 

“อ๋อออ...” พอเห็นว่าคนอื่นๆเลิกสนใจตนแล้วจึงหันไปส่งสายตาอาฆาตใส่เพื่อนของตนทันที ซึ่งเพื่อนตัวเล็กที่อยู่ข้างหน้าก็ไม่ได้กลัวเขาแม้แต่น้อย

 

 

 

 

ฝากไว้ก่อนเถอะ!

  

 

 

 

- - - - - - - - - - #อีเว้นท์ของเลย์ - - - - - - - - - -

 

 

 

 

“งั้นพีชกับเฟิร์สแยกกันตรงนี้นะ จะไปดูชุดของตัวเองแล้วก็คงเลยกลับเลยอ่ะ” พีชพูดขึ้นเมื่อเข้ามาในห้างเรียบร้อยแล้ว โชคดีว่าวันนี้รถไม่ค่อยติดเท่าไหร่นักเลยทำให้มาถึงที่ยูเนียนมอลได้เร็ว

 

 

“เอาแบบนั้นหรอ?” มายมิ้นท์หันไปถามเพื่อนของตนก่อนจะเอ่ยชวน “จริงๆแล้วเราไปดูชุดด้วยกันก็ได้นะ”

 

 

“ไม่เป็นไร แยกกันเดินดีกว่า บางอย่างที่กะจะซื้อถ้าผู้ชายอยู่ด้วยมันไม่สะดวกใจอ่ะ” เฟิร์สเอ่ยปฏิเสธคำชวนของเพื่อนร่วมงาน คือก็จริงที่ไม่อยากไปด้วยเพราะไม่อยากเป็นกขค.ของทั้งสองคู่ แต่อีกเหตุผลก็คือของบางอย่างที่จะซื้ออย่างเช่นเกาะอก ฟองน้ำ หรือสารพัดบราต่างๆ ของแบบนี้ถ้ามีผู้ชายไปด้วยใครจะไปกล้าเลือกกันล่ะ

 

 

“มันก็จริงอ่ะนะ” และแน่นอนว่ามายมิ้นท์ที่พอจะเดาได้ว่าเพื่อนสาวของตนจะซื้ออะไรก็คล้อยตามได้ง่าย เพราะตอนที่ไปดูชุดให้แบมแบมญาติของตนใส่ไปงานแต่งของพี่รหัส เขาก็เคยเจอสถานการณ์นั้นอยู่

 

 

“เพราะแบบนี้แหละเลยขอแยกไปดูดีกว่า”

 

 

“แล้วจะนัดเจอกันไหมหรือยังไง?” เป็นมายมิ้นท์ที่ถามเพื่อนของตนต่อ ซึ่งแน่นอนว่าทั้งสองคนต้องส่ายหน้าอยู่แล้ว

 

 

 

 

ใครจะอยากไปเป็นกขค.ต่อกันล่ะ

 

 

 

 

“เดี๋ยวเค้าเลือกเสร็จก็คงเลยกลับเลยอ่ะ” พีชตอบคำถามของอีกฝ่าย ก่อนจะเป็นเฟิร์สที่พูดแนะนำ “ที่นี่อ่ะ ชั้นสองจะเป็นโซนเสื้อผ้าผู้หญิงซะเป็นส่วนใหญ่นะ เสื้อผ้าผู้ชายจะอยู่ชั้นบนอ่ะ ลองไปเดินดูนะ”

 

 

“อือ ขอบใจมาก” มายมิ้นท์ขอบคุณเพื่อนทั้งสองสำหรับคำแนะนำ “งั้นเราแยกกันตรงนี้เลยไหม?”

 

 

“ก็ดีนะ”

 

 

“โอเค...งั้นเจอกัน”

 

 

“เจอกันๆ” หญิงสาวเดินแยกออกไปพร้อมโบกมือลา ทำให้ตอนนี้เหลือแต่สี่หนุ่มเท่านั้น ก่อนจะเป็นสายฟ้าที่พูดทำลายความเงียบ “งั้นเราเดินขึ้นข้างบนกันเลยไหมครับ ตามที่สองคนนั้นแนะนำมา”

 

 

“ก็ดี”

 

 

“ตรงนั้นมีบันไดพอดี งั้นเราไปทางนั้นกันเถอะ” มือเล็กชี้ไปทางบันไดเลื่อน โดยไม่สนใจเสียงทักท้วงของเพื่อน สายฟ้าก็เดินนำไปทันที แต่นำได้ไม่ทันไร

 

 

 

 

หมับ!

 

 

 

 

“เรากำลังไปผิดทางนะ” เสียงทุ้มของเลย์เอ่ยเรียกพร้อมคว้าข้อมือของคนตัวเล็กเอาไว้ สายฟ้ามีสีหน้างงเล็กน้อย ก็ข้างหน้าน่ะมันก็บันไดเลื่อนนินา ก่อนจะเริ่มมองดีๆ มันบันไดเลื่อนก็จริงแต่... “ทางนั้นมันบันไดเลื่อนลง ต้องไปอีกทางต่างหาก”

 

 

“เออ...” ใบหน้าของสายฟ้าขึ้นสีแดงระเรื่อ ดูท่าจะเขินไม่ใช่น้อย มายมิ้นท์ยิ้มขำกับความโก๊ะของเพื่อน ทำเหมือนไม่เขินไม่ตื่นเต้น แต่ข้างในนี่ตรงกันข้าม “งั้นเราไปทางนั้นกันเถอะครับ”

 

 

สายฟ้าตีเนียนทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนจะเริ่มเดินนำอีกรอบ แต่เพราะตื่นเต้นเลยทำให้เขาเผลอเหยียบเชือกรองเท้าตัวเองจนสะดุดล้มหน้าคว่ำ

 

 

“ไอ้ฟ้า!!” มายมิ้นท์ตกใจเมื่อเห็นเพื่อนตัวเองล้มไปต่อหน้าต่อตา แต่ยังไม่ทันจะเดินไปหา มายมิ้นท์ก็เห็นผ่านหางตาว่ามีคนวิ่งไปทางสายฟ้าแล้ว

 

 

 

 

และนั่นก็คือพี่เลย์

 

 

 

 

“ลุกไหวไหม?” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นตรงหน้าสายฟ้า ชายหนุ่มไม่กล้าลุกขึ้นมามอง เขากลัวเหลือเกินว่าอีกฝ่ายจะเทเขา เพราะทุกครั้งที่ไปเดท พอคนอื่นๆเจอเหตุการณ์นี้ก็มักตีตัวออกห่างจนหมด เมื่อได้ยินเสียงเรียกก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะเห็นมือที่ยื่นมาตรงหน้า ไหนจะสีหน้าที่เขามองว่าอีกฝ่ายกำลังเป็นห่วงเขาอยู่ “เจ็บมากหรือเปล่า?”

 

 

“นะ...นิดหน่อยครับ” มือเล็กคว้ามือของอีกฝ่ายไว้ก่อนที่เลย์จะค่อยๆออกแรงดึงให้สายฟ้าลุกขึ้น “ไม่ต้องรีบก็ได้ ค่อยๆเดินไปด้วยกันเนอะ”

 

 

“ไม่อายหรอครับ?” สายฟ้าไม่ตอบแต่เลือกที่จะถามอีกฝ่ายกลับ และเมื่อเห็นอีกฝ่ายทำหน้าสงสัย เขาจึงอธิบายต่อ “ผมทั้งเปิ่น ทั้งซุ่มซ่าม ล้มกลางห้างแบบนี้พี่ไม่อายหรอครับ?”

 

 

เลย์ยิ้มบางๆให้กับอีกคนก่อนจะตอบอีกฝ่าย “ไม่ครับ พี่ไม่อาย พี่เป็นห่วงเรามากกว่าว่าเราจะเจ็บมากไหม? แถมไม่มีใครมาจำเราหรอกว่าเราล้มตรงนี้ คนผ่านไปผ่านมาเยอะจะตาย”

 

 

“พี่เลย์...”

 

 

“ไม่ต้องคิดมาก พี่ว่าการที่พี่ได้เห็นเราในอีกมุมมันเป็นเรื่องที่ดีออก”

 

 

“มุมซุ่มซ่ามแบบนี้อ่ะนะครับ?”

 

 

“อือ” หันไปตอบน้องก่อนจะอธิบายต่อ “พี่ว่ามันก็น่ารักดีออก แล้วจริงๆแล้วเราก็ไม่ได้ซุ่มซ่ามตลอดนิ สังเกตจากตอนที่ช่วยงานอ่ะนะ อันนี้อาจเป็นไปได้ว่าเรากำลังตื่นเต้นเลยทำให้ซุ่มซ่าม”

 

 

“ทำไมพี่รู้ล่ะ?” สายฟ้าหันไปถามคนเป็นพี่ ซึ่งอีกฝ่ายก็ยิ้มก่อนจะตอบ “ก็สังเกตเราน่ะสิ คุยมาตั้งนาน ก็ต้องสังเกตสิ แถมตอนนี้มือเราก็ชื้นๆ พี่ก็เลยรู้ว่าเราคงตื่นเต้น”

 

 

“คือผม...”

 

 

“ถึงจะทำเป็นไม่ตื่นเต้นยังไง แต่พี่ก็มองออกนะ” ยิ้มให้กับน้องก่อนจะจูงมือน้องเดินไปทางบันไดเลื่อนโดยไม่ลืมที่จะหันมาเรียกกล้าหาญและมายมิ้นท์ ซึ่งแน่นอนว่าทั้งหมดอยู่ในสายตาของทั้งมายมิ้นท์และกล้าหาญ

 

 

“ในฐานะผู้ชายคนนึงที่อยากจะดูและเพื่อนเรา ไอ้เลย์ถือว่าผ่านไหม?” กล้าหาญหันไปถามคนรักของตนที่เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ผ่านครับ...ไม่เห็นต้องถามเลย” ก่อนจะเดินตามทั้งสองคนไป

 

 

ทั้งสี่คนใช้เวลาเดินดูเสื้อผ้าอยู่นาน ทั้งเสื้อเชิ้ตทั้งสูท ซึ่งตอนแรกพวกเขาทั้งสี่กะจะใส่แค่เสื้อเชิ้ตที่ดูดี แต่พอคิดไปคิดมา งานแต่งของหัวหน้าของหัวหน้าทั้งที แถมงานก็จัดในโรงแรมที่ค่อนข้างจะหรู ดังนั้นควรใส่ให้เหมาะสมกับสถานที่เสียหน่อย ก็เลยคิดว่าควรจะมีสูทสักหน่อย จึงทำให้การเลือกชุดเริ่มยากขึ้น เพราะชุดข้างในกับชุดข้างนอกควรเข้ากัน ซึ่งกว่าจะได้ก็ปาไปค่ำแล้ว

 

 

“นี่ก็ค่ำแล้ว เลยกินข้าวเย็นกันเลยดีไหม?”

 

 

“ดีๆ” มายมิ้นท์เห็นด้วยที่จะหาอะไรกิน เพราะเขาก็เดินมานานมากแล้ว ก่อนจะเสนอเมนูที่จะกินเย็นนี้ “กินชาบูกันไหม?”

 

 

“ไม่ดีมั้ง เกรงใจชุดที่เพิ่งซื้อวันนี้ด้วย งานพี่โรมอ่ะอีกไม่นานแล้วนะ เดี๋ยวก็ใส่ชุดไม่ได้หรอก” สายฟ้าขัดเพื่อนของตนทำเอามายมิ้นท์ทำหน้าไม่สบอารมณ์ “งั้นจะกินอะไรอ่ะ?”

 

 

“อาหารญี่ปุ่นมะ?”

 

 

“เออๆ อยากกินเหมือนกันๆ” เมื่อได้ยินคำตอบของเพื่อน มายมิ้นท์ก็พยักหน้ารับทันที ก่อนจะหันไปถามทั้งแฟนและว่าที่แฟนของเพื่อน “พี่กล้ากับพี่เลย์ทานไหมครับ?”

 

 

“พวกพี่ยังไงก็ได้ แล้วแต่พวกเราสองคนเลย” กล้าหาญหันไปตอบสองหนุ่ม ซึ่งเมื่อทั้งสองคนได้ยินคำตอบก็ยิ้มร่าก่อนจะเดินหาร้านอาหาร จนมาจบที่ร้านอาหารญี่ปุ่นร้านหนึ่ง ทั้งสี่คนสั่งอาหารเรียบร้อยจนอาหารมาเสิร์ฟและลงมือทานอาหาร

 

 

“อ๊ะ...”

 

 

“คีบดีๆสิ เลอะหมดแล้วนะเราน่ะ” เลย์พูดไปพลาง เช็ดมือและหน้าของสายฟ้าไปพลาง เพราะความตื่นเต้นที่ได้ทานข้าวด้วยกันเป็นครั้งแรก ทำให้มือของสายฟ้าที่คีบแซลม่อนหลุดกระเด็นลงบนถ้วยโชยุจนน้ำกระเด็น “ไม่ต้องตื่นเต้นๆ”

 

 

“แต่ผมห้ามตัวเองไม่...”

 

 

“ถ้าแบบนั้นคงต้องมาด้วยกันบ่อยๆ เราจะได้ไม่ตื่นเต้น” ว่าแล้วก็หยอดว่าที่แฟนของตน เรียกสีแดงให้ขึ้นมาบนใบหน้าของคนตัวเล็กได้เป็นอย่างดี

 

 

“จะลองคิดดูนะครับ” ยิ้มเขินๆก่อนจะเริ่มลงมือกินต่อ ส่วนคู่รักอย่างมายมิ้นท์และกล้าหาญก็เอาแต่มอง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาแล้ว...

 

 

 

 

ไลน์!

 

 

 

 

ไลน์!

 

 

 

 

เสียงไลน์ของทั้งสายฟ้าและเลย์ดังขึ้นมาเกือบจะพร้อมๆกัน ซึ่งแน่นอนว่าทั้งสองก็หยิบมือถือขึ้นมาดู ก่อนจะร้องโวยวายใส่คู่รักที่นั่งอยู่ตรงหน้า

 

 

 

 

ShowmeyourBraveHeart

อห.!! ได้ใจน้องเขาไปเต็มๆเลยวุ้ย

คนอะไรหล่อได้อีกกกกกก

 

 

 

 

“เฮีย!!

 

 

 

 

MëõwMînt (^ ^ฅ)

อุ้ยๆ เขินใหญ่เลย :P

 

 

 

 

“ไอ้มิ้นท์!!!

 

 

 

 

- - - - - - - - - - #อีเว้นท์ของเลย์ - - - - - - - - - -

 

 

 

 

15 กันยายน 20XX

 

 

 

 

ในที่สุดก็ถึงวันงานเสียที ตอนนี้ทั้งทีมของพี่คริสมาถึงที่งานเรียบร้อยแล้ว ทุกคนล้วนต่างจัดเต็มกับชุด ซึ่งหนุ่มๆเองก็ไม่น้อยหน้าโดยเฉพาะเลย์ที่วันนี้ทั้งเซ็ทผม สูทและกางเกงสแล็คสีน้ำเงินเข้ม เข้ากับเสื้อเชิ้ตข้างในสีดำพร้อมกับผูกเนคไทลายตารางสีน้ำเขินที่โทนออกสว่างมากกว่าสูท ซึ่งแน่นอนว่าด้วยชุดที่แต่งมาเรียกสายตาของคนในงานได้เป็นอย่างดี แต่เลย์ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย เพราะสายตาของเขามัวแต่หาคนสำคัญของตนที่ตั้งแต่มานี่เขายังไม่เห็นเลย

 

 

“พี่หาไอ้ฟ้าอยู่หรอ?” มายมิ้นท์ที่วันนี้ใส่สูทสีแดงเลือดหมู เสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีดำเข้ารูป นี่ยังไม่รวมเครื่องสำอางค์บนใบหน้า ซึ่งที่เด่นที่สุดก็คงไม่พ้นอายแชโดว์ที่ไล่สีสวยเข้ากับดวงตาของคนตัวเล็กตรงหน้า

 

 

“ไม่น่าถาม ถ้าไม่หาเพื่อนเราแล้วจะไปหาใครอ่ะ”

 

 

“พี่หาไปก็หาไม่เจอหรอก ป่านนี้น่าจะไปเตรียมงานทางฝั่งญาติเจ้าสาวอยู่อ่ะ” มายมิ้นท์บอกรุ่นพี่ในทีม ก่อนจะตามมาด้วยพี่คริสที่เอ่ยชวนให้น้องๆไปถ่ายรูปกับพี่โรม

 

 

“ยินดีด้วยนะครับ / ยินดีด้วยนะคะ”

 

 

“ขอบใจทุกคนที่ช่วยงานมากนะ ขอบใจที่อวยพรด้วย มาๆ มาถ่ายรูปกัน” โรมเอ่ยกับน้องๆก่อนที่ทุกคนจะเริ่มจัดท่าถ่ายรูป ซึ่งก็ถ่ายกันไปได้หลายรูป จนทุกคนขอตัวเข้าไปในงาน แต่ยังไม่ทันที่เลย์จะได้เดินเข้างาน เจ้าสาวอย่างสายฝนก็คว้าข้อมือของเขาเอาไว้

 

 

“พี่สายฝนมีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?”

 

 

“ถึงสายฟ้าจะเป็นแค่ญาติของพี่ แต่พี่ก็เอ็นดูเขาเหมือนน้องชายแท้ๆคนนึง” สายฝนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ซึ่งเลย์เองก็พอจะเข้าใจถึงจุดประสงค์ของหญิงสาวตรงหน้า “พี่ไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ให้พี่สายฝนเห็นว่าผมดูแลสายฟ้าได้ดีพอไหม”

 

 

“ต้องแบบนี้สิ” เมื่อได้ฟังคำตอบของเด็กหนุ่มตรงหน้า มือบางตบเบาๆลงบนไหล่ของอีกฝ่าย “พี่ฝากสายฟ้าด้วยนะ”

 

 

“ครับผม”

 

 

บรรยากาศในห้องเลี้ยงก็ตกแต่งเต็มไปด้วยดอกไม้ ผ้าลูกไม้ โบว์ต่างๆ ส่วนอาหารที่จัดเลี้ยงก็เป็นโต๊ะจีน พวกเขานั่งในโซนที่หัวหน้าอย่างโรมได้จัดไว้ให้ อาหารต่างยกมาเสิร์ฟเรื่อยๆจนในที่สุดก็ถึงช่วงเวลาที่สำคัญอย่างนั่นคือการเปิดตัวเจ้าบ่าวและเจ้าสาว ร้องเพลงด้วยกัน เล่าเรื่องความรักของทั้งสองคนให้ฟัง มีการตัดเค้กงานแต่ง และที่จะพลาดไม่ได้เลยคือการโยนช่อดอกไม้ของเจ้าสาว

 

 

แน่นอนว่าบรรดาสาวโสดต่างอยากได้ช่อดอกไม้ ซึ่งแน่นอนว่าทั้งพีชทั้งเฟิร์สไม่พลาดงานนี้แน่นอน ทั้งสองออกไปเตรียมพร้อมกันอย่างดี จนในที่สุดช่อดอกไม้ก็ได้พ้นออกจากมือของเจ้าสาว และดูเหมือนจะมีคนแย่งกันเยอะเลยทำให้ช่อดอกไม้กระเด็นไปมาจนมาตกตรงเลย์ที่นั่งอยู่โต๊ะริมทางเดินที่มีสาวๆแย่งช่อดอกไม้กันอยู่

 

 

“เอ๊ะ?”

 

 

“เห้ย?!

 

 

“เอาละครับ คนที่ได้ช่อดอกไม้ของเจ้าสาวออกมาเลยครับ” เสียงพิธีกรดังขึ้นทำเอาเลย์ที่กำลังงงๆถูกทั้งกล้าหาญและมายมิ้นท์ลากตัวไปบนเวที “โอ้โห คนที่ได้เป็นผู้ชายด้วยนะครับเนี่ย ไม่ทราบว่าชื่ออะไรครับ”

 

 

“เออ...ชื่อเลย์ครับ เป็นแขกของทางเจ้าบ่าวครับ” เลย์หันไปตอบคำถามของพิธีกร ซึ่งพิธีกรเองก็พอจะรู้ว่าอีกคนยังคงงงๆอยู่จึงเริ่มเอ่ยถามต่อ “ว่าแต่ว่าทำยังไงถึงได้ดอกไม้ล่ะครับเนี่ย”

 

 

“ผมก็งงๆเหมือนกันครับ เห็นสาวๆแย่งกันอยู่ดีๆ รู้ตัวอีกทีตกตรงตักผมเฉยเลย” ร่างสูงตอบอีกฝ่ายไปพลางเกาหัวไปพลาง

 

 

“แล้วสถานะตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ?”

 

 

“ถ้าสถานะตอนนี้ก็ยังโสดครับ แต่ไม่สนิทเท่าไหร่นัก”

 

 

“เห...หมายความว่าไงครับเนี่ย?” ได้ทีพิธีกรถามจี้ทันที ซึ่งไม่ทันที่เลย์จะได้ตอบ เสียงจากบรรดาทีมก็ตะโกนขึ้นมาแทรกทันที “เพราะตอนนี้กำลังคุยกับญาติเจ้าสาวอยู่~

 

 

“ข้างล่างว่าอะไรนะครับ?”

 

 

“ข้างล่างคงจะบอกว่าตอนนี้น้องเขากำลังคุยๆกับญาติของฝนอยู่น่ะค่ะ” เป็นเจ้าสาวที่พูดประโยคของข้างล่างให้ชัดขึ้น เรียกเสียงแซวจากแขกผู้ร่วมงานได้เป็นอย่างดี

 

 

“คุณพระ!” พิธีกรถึงกับอึ้งก่อนจะหันไปถามย้ำกับเลย์ “จริงหรอครับ?”

 

 

“จริงครับ” เลย์ยืนยัน “ตอนนี้ผมคุยกับญาติฝั่งเจ้าสาวอยู่”

 

 

“แล้วไปคุยกันได้ไงครับเนี่ย?”

 

 

“พอดีผมให้น้องที่ทำงานมาช่วยเรื่องงานแต่งนี่แหละครับ แล้วทางฝนเองเขาก็พาญาติของเขามาช่วยงานเหมือนกัน พอจะเดากันได้แล้วใช่ไหมครับ?” เป็นโรมที่ตอบคำถามของพิธีกรแทนเลย์

 

 

“ผมว่าผมพอจะเดาได้แล้วแหละครับ” พิธีกรชายหันไปตอบโรมก่อนจะหันกลับมาหาเลย์อีกครั้ง “ได้ช่อดอกไม้แบบนี้ อยากจะบอกอะไรกับคนที่คุณเลย์กำลังคุยด้วยอยู่ไหมครับ?”

 

 

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ผมก็อยากจะบอกกับเขาว่า...”

 

 

เลย์หยุดพูดก่อนจะมองหาคนตัวเล็กในงาน ซึ่งในที่สุดเขาก็เจอว่าตอนนี้สายฟ้านั่งอยู่กับบรรดาญาติๆ วันนี้น้องใส่สูทสีน้ำเงินที่ไม่สว่างมากแต่ก็ไม่เข้มจนเกินไป เข้ากันได้ดีกับเสื้อเชิ้ตสีขาวข้างใน สำหรับเขาแล้ว สายฟ้าคือคนที่น่ารักที่สุดในงานแล้ว สายฟ้าที่รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะพูดถึงตนก็หันไปสบตาด้วย เมื่อเห็นว่าสายตาของคนน้องที่สบตาเขาแล้ว เขาจึงเริ่มพูดต่อ

 

 

“แม้จะเป็นช่วงเวลาที่ไม่นานในการคุยกัน แต่พี่ก็รู้สึกว่าเราคือคนที่พี่อยากจะให้เป็นคนข้างกายของพี่ไปเรื่อยๆ อยากเดินจูงมือเราไปเรื่อยๆ อยากเจอเราตลอดเวลา” ภายในงานเงียบสนิทเพราะอยากจะได้ยินความรู้สึกของคนบนเวทีแบบชัดๆ “พี่รักเรานะครับ ถ้าเราเองก็รู้สึกเหมือนพี่...”

 

 

 

 

ไลน์!

 

 

 

 

เสียงไลน์ดังขึ้น แม้จะไม่ดังมาก แต่เพราะตอนนี้ทั้งงานค่อนข้างเงียบจึงทำให้เลย์ได้ยินเสียงไลน์ชัดเจน ตอนแรกเลย์ก็กะจะปล่อยมือถือไป หากแต่เขาหันไปเห็นคนตัวเล็กกำลังพิมพ์มือถืออยู่พอดี จึงหยิบเอามือถือขึ้นมาดู

 

 

 

 

~- ω -`)~ = ว่าที่แฟนเอง

ผมเองก็รักพี่เหมือนกันครับ

 

 

 

 

ไลน์!

 

 

 

 

~- ω -`)~ = ว่าที่แฟนเอง

และถ้า คนข้างกาย ของพี่หมายถึง แฟน ล่ะก็...

 

 

 

 

ไลน์!

 

 

 

 

~- ω -`)~ = ว่าที่แฟนเอง

ผมเองก็อยากให้พี่มาเป็นคนข้างกายของผมเหมือนกันครับ J

 

 

 

 

“คุณพิธีกร!!!! ผมไม่โสดแล้วครับ!!!” เลย์พูดก่อนจะกระโดดไปมาบนเวทีแบบไม่แคร์สื่อ และแน่นอนว่าเมื่อทุกคนในงานตั้งสติได้ต่างก็ส่งเสียงแสดงความดีใจให้กับคู่รักคู่ใหม่ แม้จะยังไม่รู้ว่าญาติเจ้าสาวคนนั้นคือใครก็ตาม

 

 

ส่วนคนที่ดีใจที่สุด นอกจากเลย์แล้วก็คงจะเป็นพีชกับเฟิร์สเนี่ยแหละ เพราะชนะพนันเรื่องที่บอกว่าเลย์จะได้แฟนจากการมาช่วยงานแต่งแต่อีกฝ่ายไม่เชื่อ และเกิดการท้าขึ้นมา เฟิร์สและพีชมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะมองไปทางเวทีที่ตอนนี้เลย์ยังคงดีใจและเก็บอาการไว้ไม่อยู่

 

 

 

 

ยินดีด้วยนะคะพี่เลย์

 

 

แต่การพนันก็คือการพนัน...

ในเมื่อผลมันออกมาแล้วอย่าลืมเลี้ยงข้าวพวกหนูนะคะพี่เลย์ J

 

 

 

 

[ THE END ]

 




- - - - - - - - - - - [ #อีเวนท์ของเลย์ ] - - - - - - - - - - -



Talk 31/12/61

มาส่งท้ายปี 2561 ต้อนรับปี 2562 กันเลยทีเดียว 5555555555

ในที่สุด OS แก้บนเรื่องนี้ก็จบแล้ววว ใช้เวลานานมากกกก 

ประเด็นคือฟิลไม่มีแถมขก.ด้วย เราขอโทษ!!! TT^TT ไม่มีอะไรจะแก้ตัว

แต่เราเห็นคอมเม้นท์ของทุกคนนะ ขอบคุณที่ยังรอกันอยู่นะคะ

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจเน้อ รักนักอ่านทุกคนเลย #อีเว้นท์ของเลย์


Talk 10/12/61

ก่อนอื่นต้องบอกเลยว่า OS ตอนนี้เกิน 100% แน่นอน มันยังไม่จบ มันยังไม่จบ

ตอนแรกก็กะว่าจะเอาให้ทันก่อน MV Love Shot ออก แต่คงไม่ทันแล้ว

หรือถ้าทันก็คงปาฏิหารย์เอามากๆอ่ะ บอกเลย TT^TT

เผลอๆจะ 200% ด้วยมั้งเนี่ย เขียนแล้วยาว เขียนแล้วออกทะเลตลอด

กำลังจะกลับมาเข้าที่เข้าทางแล้วนะ อย่าเพิ่งทิ้งกันไปไหนนะ งือออออ


Talk 03/12/61

มาต่อแล้วววว หายไปนานนี่คือตัน

บวกกับวันอาทิตย์ที่มักแต่งฟิคไม่ค่อยว่างทำให้ไม่ได้อัพสักที

เป็นวันที่ฤกษ์งามยามดีมากกกก บั้มรีแพคกำลังจะมา

โลโก้เป็นเพชรคือดูแพงดูรวยอ่ะ เตรียมเก็บตังค์ได้เลยค่ะทุกคน

กลับมาที่ OS ของเราดีกว่า คราวนี้มาต่อแล้วนะ ถึงจะมาแค่ 10% ก็เถอะ

แต่มันก็เยอะอยู่นะ? หรอ? 55555555555555555555555

#ในเลขห้ามีน้ำตาซ่อนอยู่ เราจะพยายามแต่ง OS นี้ต่อให้จบก่อนรีแพคแล้วกันเนอะ

ยังไงก็ขอฝาก OS #อีเว้นท์ของเลย์ เรื่องนี้ด้วยนะคะ

ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจค่าาาาา แล้วเจอกานนนนน


Talk 12/11/61

หายไปนานอยู่ สารภาพเลยว่าตัน และฟิลแต่งไม่มา เสียใจเบาๆ 

แต่วันนี้เรางัดฟิลลิ่งมาได้แล้ววววว ทำให้เราเลยได้เจอกันในวันนี้ 5555555555

ส่วนฟิคของเราก็มาทีละนิดทีละหน่อย แอบเสียใจเหมือนกัน แต่เราพยายามแล้วนะ งืออออ

ยังไงก็ขอฝาก OS #อีเว้นท์ของเลย์ เรื่องนี้ด้วยเน้ออออออ รักทุกคนนะ จุ๊บๆ


Talk 29/10/61

ฤกษ์งามยามดีอีกแล้วววววว เพราะวันนี้ปล่อยทีเซอร์ของพี่อี้ บอสจางของเรา

คือแบบคนอะไรทำไมหล่อ ทำไมเท่ห์ได้เบอร์นี้อ่ะ 

โคตรดี SM ทำดีค่ะ แทบกรี๊ดลั่นห้อง 555555555555

หวีดพี่อี้ บอสจางของเราแล้วอย่าลืมมาอ่าน OS เรื่องนี้ต่อเน้ออออ


Talk 21/10/61

ฤกษ์งามยามดีแบบสุดๆ ตอนแรกก็ตั้งใจจะลงวันนี้อยู่แล้ว 

บวกกับ #1021Day ไหนจะปล่อย teaser คัมแบคอีก 

คือแบบได้เห็นพี่อี้ใน teaser บอกตรงๆโคตรดีใจอ่ะ ไม่ได้เห็นมานานมากกกกก

กลับมาที่ฟิคของเราต่อดีกว่า คือแบบ...พี่เขาได้เจอน้องแล้วโว้ยยย 55555555

คราวนี้พระนางเจอกันเร็วกว่าตอน #สงกรานต์ของมิ้นท์ เยอะเลย 555555555555

เรื่องราวความรักของทั้งสองจะเป็นยังไงต่อ อย่าลืมติดตามเน้อออ

ปล.ฝากติดตาม OS เรื่องนี้ด้วยเน้อ ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจ รักนักอ่านทุกๆเลยจ้าาาาาา


Talk 14/10/61

เนื่องจากบนเอาไว้ว่าถ้าคัมแบคครั้งนี้ครบ 9 คนเราจะแต่ง OS LAYCHEN

และในครั้งนี้พี่อี้ก็คัมแบคครบ 9 คนแล้ววววว โคตรดีใจเลยยยย OS เรื่องนี้เลยเกิดขึ้น 55555555

ยังไงก็ขอฝาก OS #อีเว้นท์ของเลย์ เรื่องนี้ด้วยเน้ออออออ

ปล.คงจะพอเดาๆได้เนอะว่าจักรวาลเดียวกันกับเรื่องไหน การตั้งชื่อเรื่องไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่เลย อิอิ

ปลล. รักนักอ่านทุกๆคนเลย ขอบคุณสำหรับกำลังใจเน้ออออ~

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

307 ความคิดเห็น

  1. #278 Laychen (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 16:35

    โอ้ยยยยเขินๆๆๆเป็นแฟนกันในงานแต่งอะ

    #278
    1
    • #278-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      7 มกราคม 2562 / 11:45
      พี่เลย์ "ดีใจมากครับ แต่แอบรู้สึกเหมือนแย่งซีนเจ้าบ่าวเจ้าสาวนิดหน่อย แฮะๆ"
      #278-1
  2. #277 fujikozung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 09:34

    ในที่สุดดดดดเฟิร์สกะพีชก็สมหวังซะที 55555 ไม่ใช่แหระ ต้องพี่เลย์ซิที่สมหวัง เฟิร์สกะพีชก็อิ่มท้องเลย >< ขอบคุณพี่เลย์ที่เข้าใจ รักและดูแลสายฟ้าอย่างดี สายฟ้าก็น่ารักมีตกลงเป็นแฟนกลางงานแต่งของพี่เลยถึงจะในไลน์ก็เถอะ

    #277
    1
    • #277-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      7 มกราคม 2562 / 11:44
      พี่เลย์ "เป้าหมายต่อไปคือต้องได้ยินเสียงน้องตอบตกลงให้ได้ครับ แล้วค่อยเลี้ยงข้าวเฟิร์สกับพีช :)"
      #277-1
  3. #276 vivivenus (@vivivenus) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 18:41
    น่ารักตลอดอะ&#8203;ไรท์
    #276
    1
    • #276-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      30 ธันวาคม 2561 / 23:50
      ขอบคุณที่ชมค่าาา
      #276-1
  4. #267 LCLOVE (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 18:40

    เขินนนนนน ต่างคนต่างฟินอะเนอะ

    #267
    1
    • #267-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      30 ธันวาคม 2561 / 23:50
      สายฟ้า "เขินมากครับ เขินจนตัวเกร็งไปหมดแล้ว"
      #267-1
  5. #266 fujikozung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2561 / 09:17

    ต่างคนต่างฟิน สายฟ้าต้องเก็บอาการไว้นิดแต่ก็โดนมิ้นรุทันอีก พี่เลย์ก็นะเข้าทางพี่เลย น้องนั่งตักแถมได้เนียนกอดเอวน้องอีก

    #266
    1
    • #266-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      30 ธันวาคม 2561 / 23:50
      พี่เลย์ "จุ๊ๆ อย่าพูดเสียงดังสิครับ เดี๋ยวน้องรู้ตัวหมด"
      #266-1
  6. #265 fujikozung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 10:11

    โอ้ยยยยยยย น่ารัก ก็อยากจะเชียร์ให้ฟ้าใจอ่อนกะพี่เลย์เร็วๆนะ แต่เราก็เข้าใจฟ้าด้วยและถ้าพี่เลย์รุเหตุผล พี่เลย์ก็จะเข้าใจฟ้าเหมือนกัน ค่อยๆให้มันดำเนินไปตามทางของมันแบบนี้ไม่ต้องรีบร้อนอะไรมากมายเนี่ยแหระ น่ารักแล้ว

    #265
    1
    • #265-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      10 ธันวาคม 2561 / 23:40
      เลย์ "คราวนี้ผมถือคติช้าแต่ชัวร์ครับผม"
      #265-1
  7. #264 ZYXaiKJD (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 13:13

    น่ารักกกกกกกก ต่างฝ่ายต่างเขิน

    #264
    1
    • #264-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      10 ธันวาคม 2561 / 23:39
      เขินวนไปค่ะ อิอิ
      #264-1
  8. #263 ZyxC (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 16:52

    เขินอะ ไม่ใช่พ่อสื่อ แต่ใช้วิธีจีบจากฟิคเนี่ยนะคุณเลย์

    #263
    1
    • #263-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      3 ธันวาคม 2561 / 00:36
      พี่เลย์ "ของแบบนี้ต้องลองดู เผื่อจะเวิร์ค 555555555"
      #263-1
  9. #262 fujikozung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 13:05

    เป็นคนตรงเปิดเผยกันทั้งคู่เลย ชอบไม่ชอบอะไรก็บอกกันให้รุก่อน อยากรุว่าตอนที่พี่เลย์ตั้งใจจีบสายฟ้าอย่างจริงจังจะเป็นไงนะ

    #262
    1
    • #262-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      3 ธันวาคม 2561 / 00:36
      พี่เลย์ "เป็นคนกากๆ เขินๆ ที่ชอบหยอด"
      #262-1
  10. #261 Milky_Lhinping (@milkygumby) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 11:55
    แหมมมมายมิ้นท์ พี่กล้า ไม่ค่อยหวานกันเลยนะคะ ส่วนพี่เลย์สู้ๆนะค๊า
    #261
    1
    • #261-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      3 ธันวาคม 2561 / 00:35
      พี่เลย์ "ขอบคุณคร้าบบบบ"
      #261-1
  11. #260 KMSMIN (@KMSMIN) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 20:28
    มิ้นท์ตัวแสบบบบบ
    #260
    1
    • #260-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      12 พฤศจิกายน 2561 / 00:55
      มายมิ้นท์ "ไม่ได้แสบนะ TT^TT"
      #260-1
  12. #259 fujikozung (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2561 / 11:45

    มิ้นจะทำไรสายฟ้ารุทันอยู่นะ เรื่องนี้มันเป็นเรื่องของคน2คน แต่ถ้าอะไรมันเป็นใจ มันก็อาจจะเกิดขึ้นโดยไม่ต้องทำอะไรก็ได้

    #259
    1
    • #259-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      12 พฤศจิกายน 2561 / 00:55
      มายมิ้นท์ "ผมก็ไม่ได้คิดจะทำอะไรนะครับ :)"
      #259-1
  13. #258 LClover (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 01:28

    เจอแล้วหรือเปล่านะคุณเลย์ สายฟ้าน่ารักอะตอนเรียกพี่เลย์อยากจะฟัดจริมๆ

    #258
    1
    • #258-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      29 ตุลาคม 2561 / 00:22
      เลย์ : ไม่น่าถามเลยนะครับ ใจผมนี่บางไปหมดแล้วตอนถูกเรียกว่าพี่เลย์~~~~~~
      #258-1
  14. #257 LCLover (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 14:33

    หาเจ้าสาวในงานหรอจ๊ะพี่เลย์

    #257
    1
    • #257-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 19)
      22 ตุลาคม 2561 / 00:02
      เลย์ : ตอนแรกก็ไม่คิดครับ แต่ตอนนี้ผมว่าผมเปลี่ยนคามคิดละ 555555
      #257-1