[ SF || OS ] EXO Short Stories [ LuMin & Etc. ] By. ~ FL_Ayumu ~

ตอนที่ 13 : [ #theRelationLM ] OS : Luhan x Xiumin : The Relation - [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 717
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    28 มี.ค. 60


OS - The Relation (Luhan x Minseok)
Tag : #theRelationLM


FL.Star Magazine Vol.77

 

FL_Ayumu : สวัสดีค่ะ กลับมาเจอกันอีกแล้วกับ Star Interview กันอีกแล้ว วันนี้เราได้รับเกียรติจากช่างภาพชื่อดังมือหนึ่งของเกาหลี คุณลู่หาน ค่าาาา~

ลู่หาน : สวัสดีครับ (ลุกขึ้นโค้งทักทายเล็กน้อย)

FL_Ayumu : ทางเราเพิ่งมีโอกาสได้สัมภาษณ์กับคุณลู่หานรู้สึกตื่นเต้นมาเลยค่ะ คุณลู่หานตัวจริงหล่อกว่าในภาพตั้งเยอะ ทำเอาเอฟแอลใจเต้นเพราะความหล่อเลยล่ะค่ะ แล้วคุณล่ะคะ? รู้สึกยังไงบ้างที่ได้มาให้สัมภาษณ์กับทางเรา? ตื่นเต้นบ้างหรือเปล่า?

ลู่หาน : (หัวเราะเล็กน้อย) ก็ตื่นเต้นนิดหน่อยครับ เพราะไม่คิดว่าตากล้องอย่างผมจะมีโอกาสได้มาสัมภาษณ์นิตยสารแบบนี้ด้วย (ยิ้มเล็กน้อยชวนให้เอฟแอลประหม่า)

FL_Ayumu : ก็แหม~ เป็นถึงช่างภาพชื่อดังที่มีฝีมือที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยแถมยังหล่ออีกต่างหาก เผลอๆแฟนคลับคุณเยอะกว่านายแบบบางคนอีกนะคะเนี่ย

ลู่หาน : อย่าชมผมเยอะเลยครับ และอีกอย่างอีกปีสองปีผมก็สามสิบแล้วนะครับ อายุก็ไม่น้อยแล้ว

FL_Ayumu : แต่ก็ถือว่าเร็วว่าเพื่อนร่วมวงการคนอื่นๆนะคะ เรามาเริ่มสัมภาษณ์กันเลยดีกว่าเนอะ จะได้ไม่เสียเวลา

ลู่หาน : ครับผม (พยักหน้าเล็กน้อย)

FL_Ayumu : มากันที่คำถามแรกเลยดีกว่า มาถึงก็แรงกันตั้งแต่คำถามแรกเลยแฮะ (ทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย)

ลู่หาน : (ทำหน้าสงสัยเล็กน้อย) คำถามถามว่าอะไรหรอครับ?

FL_Ayumu : อยากทราบว่าข่าวลือที่ว่าไม่กินเส้นกับนายแบบดาวรุ่งชื่อดังอย่างคิมมินซอกนี่ไม่ทราบว่าจริงหรือเปล่าคะ? ทั้งๆที่ทั้งสองคนก็จบมาจากมหาวิทยาลัยเดียวกันแท้ๆ หรือว่ามีเรื่องบาดหมางไม่เข้าใจกันมาตั้งแต่สมัยเรียนหรือเปล่าคะ?

ลู่หาน : (ทำหน้าตกใจเล็กน้อย) ไปเอามาจากไหนครับ?

FL_Ayumu : เห็นคนวงในบอกมาน่ะค่ะ ว่าเคยได้ยินคุณลู่หานบอกว่าจะไม่ร่วมงานกับคิมมินซอกน่ะค่ะ ก็เลยเป็นที่มาของข่าวลือ

ลู่หาน : ดูเหมือนจะได้ยินมาไม่ครบนะครับ ผมบอกว่าจะไม่ร่วมงานกับคิมมินซอกถ้ายังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสม

FL_Ayumu : แล้วเมื่อไหร่คือเวลาที่เหมาะสมหรอคะ?

ลู่หาน : ถ้ามันมาถึงเดี๋ยวพวกคุณก็รู้เองครับ

FL_Ayumu : อา...ค่ะ (ยิ้มเจื่อนๆให้อีกฝ่าย) งั้นข่าวลือที่ว่าไม่กินเส้นกันก็ไม่เป็นความจริงสินะคะ?

ลู่หาน : ครับ J

FL_Ayumu : นอกจากนี้ก็ยังมีลือว่าจริงๆแล้วคุณทั้งสองเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องที่สนิทกันมากนี่เป็นความจริงหรือเปล่าคะ?

ลู่หาน : ตกลงว่าจะลือว่าผมไม่กินเส้นกับนายแบบคิมหรือลือว่าสนิทกันแน่ครับ? ผมเริ่มงงๆแล้วนะ (ยิ้มอ่อน)

FL_Ayumu : คือมันมีสองข่าวลือน่ะค่ะ (เหงื่อตกเล็กน้อย) บางส่วนลือว่าจริงๆแล้วคุณลู่หานกับน้องมินซอกสนิทกันมากสมัยมหาวิทยาลัย แต่อีกส่วนก็ลือว่าคุณไม่กินเส้นกับน้องมินซอกน่ะค่ะ

ลู่หาน : งั้นหรอครับ? (ทำหน้าใช้ความคิด)

FL_Ayumu : แล้วข่าวลือที่ว่าพวกคุณสนิทกันมากตอนเรียนมหาวิทยาลัยนี่ตกลงเป็นความจริงหรือเปล่าคะ?

ลู่หาน : จริงๆตอนผมเรียนจบน้องก็เพิ่งเข้าปีหนึ่งเองนะครับ ผมแค่เคยเป็นที่ปรึกษาของชมรมถ่ายภาพที่น้องชายของนายแบบคิมอยู่เท่านั้นเองครับ แล้วก็ผมชอบอยู่กับปัจจุบันมากกว่า (ยิ้มมุมปาก) ถ้าจะให้ดีถามเรื่องที่เป็นปัจจุบันที่จะส่งผลถึงอนาคตดีกว่าครับ อย่าถามถึงอะไรที่มันเป็นอดีตนักเลยครับ

FL_Ayumu : ดะ...ได้ค่ะ (ว่าแล้วก็เปลี่ยนคำถามทันที) งั้นเรามาคำถามข้อต่อไปดีกว่าค่ะ ข้อนี้ก็มีคนถามมาเยอะเหมือนกันค่ะ

ลู่หาน : หรอครับ? คำถามอะไรหรอครับ? (ขมวดคิ้วเล็กน้อย)

FL_Ayumu : เห็นช่วงนี้คุณลู่หานมีข่าวว่าควงนางแบบสาวกับนายแบบหนุ่มน้อยน่ารักบ่อยเหลือเกิน ไม่ทราบว่าคนไหนเป็นตัวจริงกันแน่คะ?

ลู่หาน : ตอนนี้ยังไม่มีครับ ข่าวที่ว่าผมควงคนอื่นมันก็เป็นเพียงแค่อีกฝ่ายต้องการสร้างกระแสให้ตัวเองเท่านั้นครับ ผมยืนยันว่าไม่เคยมีอะไรเกินเลยกับคนที่ผมเป็นข่าวแน่นอนครับ

FL_Ayumu : งั้นหรอคะ? (ตอบตรงจังเลย ปาดเหงื่อแป๊บ ^^;) แล้วแบบนี้จะมีโอกาสได้เห็นตัวจริงของคุณลู่หานไหมคะเนี่ย?

ลู่หาน : มีครับ (ยิ้มชวนใจละลาย) แต่ยังไม่ใช่ในเร็วๆนี้

FL_Ayumu : แล้วจะเห็นเมื่อไหร่คะเนี่ย?

ลู่หาน : เมื่อถึงเวลาครับ J

FL_Ayumu : งั้นมาที่คำถามสุดท้ายนะคะ (เหลือบมองสคริปคำถาม) มีสาวๆถามเข้ามาเยอะเลยว่าสเปกของคุณลู่หานนี่เป็นแบบไหนคะ?

ลู่หาน : แค่อยู่ด้วยแล้วสบายใจก็พอแล้วครับ

FL_Ayumu : คะ...แค่นี้เองหรอคะ?

ลู่หาน : ครับ ไม่จำเป็นต้องเป็นคนเก่งหรือช่วยงานผมได้ ไม่จำเป็นต้องเก่งงานบ้านงานเรือน แค่คอยเป็นกำลังใจให้ผม อยู่ด้วยแล้วผมสบายใจก็พอแล้วล่ะครับ

FL_Ayumu : สเปกของคุณลู่หานนี่มาเป็นความรู้สึกล้วนๆเลยนะคะเนี่ย? ว่าแต่ว่าพูดแบบนี้เนี่ย? ไม่ทราบว่าเจอคนๆนั้นหรือยังคะ?

ลู่หาน : ก็ไม่รู้สินะครับ (ยิ้มเจ้าเล่ห์)

FL_Ayumu : ยิ้มแบบบนี้แสดงว่ามีแล้วแน่ๆเลยใช่ไหมคะ?

ลู่หาน : (ยิ้มอย่างต่อเนื่อง)

FL_Ayumu : แล้วถ้าเจอคนๆนั้นจะจีบยังไงหรอคะ? (เผื่อจะได้คอยสังเกต)

ลู่หาน : ผมเป็นคนนิ่งๆ คงไม่ค่อยแสดงออกว่าจีบอย่างชัดเจนหรอกครับ

FL_Ayumu : แล้วแบบนี้คนๆนั้นจะรู้ได้ยังไงล่ะคะเนี่ยว่าคุณชอบน่ะ?

ลู่หาน : ถ้าเขาคือคนที่ผมเลือกล่ะก็ ในวันเกิดของเขาผมจะทำเค้กสูตรพิเศษของคุณแม่ให้เขาได้ทานครับ

FL_Ayumu : เค้กสูตรพิเศษหรอคะ?

ลู่หาน : ครับ เป็นเค้กที่คุณแม่ของผมสอนผมมาน่ะครับ

FL_Ayumu : ไม่รู้มาก่อนเลยนะคะเนี่ยว่าคุณลู่หานก็ทำอาหาร ทำของหวานได้ด้วย

ลู่หาน : อาหารคาวพอได้ครับ แต่อาหารหวานทำได้แค่เค้กที่คุณแม่สอน

FL_Ayumu : อยากลองทานดูจังเลยค่ะ

ลู่หาน : น่าเสียดายนะครับ แต่คนที่ทานได้มีแต่คนที่ผมชอบเท่านั้นครับ (ยิ้มใจละลาย)

FL_Ayumu : อิจฉาคนๆนั้นจังเลยค่ะ (เขินแทนคนๆนั้น) เอ? แต่ทำเค้กมาให้คนรับจะรู้ได้ไงล่ะคะว่าเป็นเค้กที่ทำเอง เขาอาจจะคิดว่าเป็นเค้กที่คุณซื้อให้ก็ได้นี่คะ?

ลู่หาน : แม้จะเป็นวันเกิดของเพื่อนร่วมงานหรือแม้กระทั่งเพื่อนสนิทเอง ผมก็ไม่เคยซื้อเค้กให้นะครับ

FL_Ayumu : งั้นแสดงว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่ได้เค้กจากคุณลู่หานเป็นคนแรกใช่ไหมคะเนี่ย?

ลู่หาน : ใช่แล้วครับ (ยิ้มอีกรอบ)

FL_Ayumu : ยิ่งได้ยินแบบนี้ยิ่งน่าอิจฉาคนๆนั้นมากขึ้น อยากเป็นคนๆนั้นบ้างจัง อุ๊ย! ตายละ! เวลาหมดแล้วหรอเนี่ย? น่าเสียดายจัง (ทำหน้าเศร้าๆ) สุดท้ายนี้คุณลู่หานอยากจะฝากถึงแฟนๆของคุณไหมคะ?

ลู่หาน : ขอบคุณที่สนับสนุนผมและคอยติดตามผลงานภาพถ่ายของผมนะครับ J

 

พรึบ!

 

ร่างเล็กวางนิตยสารที่เพิ่งออกมาได้ไม่กี่สัปดาห์ลงบนโต๊ะเล็กหน้าโซฟาก่อนจะทิ้งตัวพิงพนักของโซฟาอย่างหมดแรง เปลือกตาสวยค่อยๆหลับลง นึกถึงเรื่องราวในอดีตที่ผ่านมาไม่กี่ปี แต่ก็สร้างความเจ็บปวดและทรมานให้เขาได้เสมอ ทรมานที่นึกถึงช่วงเวลาที่มีความสุข ก่อนที่มันจะพังลงเพื่อให้เขาได้อยู่วงการนี้ต่อ

 

ใช่...

อดีตที่แสนหวานและขมขื่นของเขานายแบบ คิม มินซอกกับตากล้องคนดังอย่าง ลู่หาน


«❤»‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒ #theRelationLM ‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒«❤»

 

ย้อนไปสมัยมหาวิทยาลัย

 

คิมมินซอกเด็กน้อยตัวอวบของคณะนิเทศ แม้ว่าจะไม่ผอมมากนัก แต่คนตัวเล็กก็เป็นที่ชื่นชอบของทุกๆคนในคณะจนได้รับเลือกเป็นเดือนคณะเมื่อตอนปีหนึ่ง และจนถึงตอนนี้แม้จะอยู่ปีสุดท้ายแล้วแต่ก็ยังเป็นที่รักของเพื่อนๆเหมือนเดิมเพิ่มเติมคือเป็นที่รักของรุ่นน้องด้วย ไม่ใช่เพราะหน้าตาที่น่ารักแต่ยังรวมถึงนิสัยใจคอของอีกฝ่ายด้วย ช่วยเพื่อนอยู่เสมอ ร่วมกิจกรรมไม่เคยขาด เลยทำให้ได้ใจแบบเต็มๆ

 

รวมทั้งกิจกรรมในครั้งนี้ด้วย... กิจกรรมที่ทำให้เขาได้เจอลู่หาน

 

ทุกคนตั้งใจจัดบู๊ทหน่อยนะ เพื่อเชิญชวนให้น้องๆเข้ามาเรียน มาเป็นรุ่นน้องในคณะของเรา ต้องตั้งใจตอบคำถามที่น้องสงสัยนะเข้าใจไหม?” บยอนแบคฮยอนประธานชั้นปีที่สองตะโกนขึ้น ซึ่งน้องๆปีหนึ่งต่างก็รับปากเป็นอย่างดี

ถ้าตอบคำถามของน้องไม่ได้ก็อย่าตอบแบบส่งๆ ให้ถามรุ่นพี่ได้อยู่ใกล้ๆ ถ้าไม่มีรุ่นพี่อยู่แถวนั้นก็ให้โทรถามรุ่นพี่ที่สนิทเข้าใจไหม?!!”

ครับ!/ค่า!”

ดีมาก!!!” สั่งน้องก่อนจะเข้าไปดูงานส่วนต่างๆว่ายังขาดตกบกพร่องตรงไหนหรือเปล่า ซึ่งระหว่างที่กำลังเช็กความเรียบร้อยอยู่นั้นเอง รุ่นพี่ตัวเล็กที่ลงมาดูงานเพราะเป็นห่วงน้องๆก็เอ่ยกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเล็กน้อย

อย่าดุน้องนักเลยแบคฮยอน ถ้าน้องเครียดมากจนเกินไปจะทำให้น้องหมดสนุกเอาได้นะ จัดกิจกรรมทั้งที ร่าเริงหน่อยสิ

พี่มินซอก? พี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย?”

ตั้งแต่เราเริ่มโหดกับน้องนั่นแหละมือเล็กวางลงบนบ่าของรุ่นน้องก่อนจะเอ่ยเตือนอีกฝ่าย ใจเย็นๆหน่อยสิ พี่รู้ว่าเราอยากให้งานออกมาดี แต่ถ้าเราไปกดดันน้องเขาแบบนี้อาจจะทำให้น้องกลัวจนทำงานพลาดได้นะ

แต่ว่า...”

ยิ่งเรากลัวว่าจะพลาด ก็ยิ่งกดดันตัวเอง ลามไปจนถึงรุ่นน้อง กดดันมากไปก็ใช่ว่าจะทำให้งานออกมาดีนะ คลายเครียดหน่อยพุดกับรุ่นน้องพร้อมปลอบให้อีกฝ่ายใจเย็นมากกว่าเดิม แบคฮยอนเป็นคนทำงานดี แต่เพราะความเครียดและความกดดันเลยมักทำงานพลาดอยู่บ้างตอนปีหนึ่ง และคงไม่อยากให้น้องพลาดเหมือนตนเลยยิ่งกดดันทั้งตัวเองและน้องๆ

เชื่อใจน้องๆหน่อยสิ เราเป็นคนเลือกน้องๆมาเองไม่ใช่หรอ??"

"พวกเราสัญญาคะรุ่นพี่แบคฮอยน พวกเราจะตั้งใจทำงานอย่างดีที่สุด ได้โปรดเชื่อใจพวกเราด้วยนะคะ" เสียงเล็กๆของคังซึลกิดังขึ้น เธอโค้งให้รุ่นพี่ทั้งสอง

"พี่เชื่อใจพวกเราอยู่แล้ว ก็พี่เป็นคนเลือกเรามาเองอย่างที่พี่มินซอกบอกนี่นา"

"พี่แบคฮยอน"

"พี่แค่กลัวว่ามันจะพลาดเหมือนปีพี่ก็เลยกดดันพวกเรามากไป ขอโทษด้วยนะ" แบคฮยอนโค้งให้รุ่นน้องเล็กน้อย ทำเอารุ่นน้องพากันโค้งกลับ โค้งกันไปโค้งกันมาจนรุ่นพี่ตัวเล็กเริ่มมึนหัว

"จะโค้งกันอีกนานไหมเนี่ย? พี่มึนหัวนะ ฮ่าๆๆๆๆๆ" มินซอกโวยวายด้วยน้ำเสียงที่ไม่จริงจังมากนักเรียกเสียงหัวเราะของทุกคนได้เป็นอย่างดี

"หึๆ ตลกกันจังเลยนะพวกน้อง ดูมีความสุขกันจัง" เสียงทุ้มดังจากทางด้านหลังของคนตัวเล็ก มินซอกหันกลับไปมองก็พบกับชายร่างสูงที่กำลังยิ้มให้เขาอยู่ ใบหน้าหวานโดยเฉพาะดวงตากลมที่เป็นประกายเหมือนกวางในป่าใหญ่ หากแต่ก็ยังดูหล่อเข้มด้วยทรงผมสีน้ำตาลทองเซ็ตเปิดหน้าผาก แม้จะยิ้มบางๆ แต่ก็ทำให้ร่างเล็กถึงกับใจเต้นระรัว ทั้งๆที่คนหน้าตาดีในคณะก็มีมาก แต่ยังไม่เคยมีใครทำให้เขาใจเต้นแรงได้ขนาดนี้เลย มินซอกมองอีกฝ่ายตาไม่กระพริบจนรุ่นน้องอย่างแบคฮยอนและคังซึลกิหันมองหน้ากันและยิ้มอย่างมีเลศนัย

"เฮียหาน~!!" เซฮุนรุ่นน้องปีหนึ่งเอ่ยขึ้นเสียงดังก่อนจะวิ่งเข้ามาหาญาติผู้พี่ ทำให้ร่างเล็กได้สติ ก้มหน้าหลบสายตาและรอยยิ้มของอีกฝ่าย "เฮียมาได้ไงเนี่ย?"

"พอดีทางมหา'ลัยชวนเฮียให้มาเป็นที่ปรึกษาประจำชมรมถ่ายภาพน่ะ ในฐานะที่พี่เคยเป็นศิษย์เก่าที่นี่มาก่อน" ตอบญาติของตนก่อนจะใช้มือลูบหัวของคนตัวเล็กที่เอาแต่ยืนมอง เป็นรุ่นพี่ที่ดีเลยนะเราน่ะ เป็นที่พึ่งพาให้กับน้องๆได้ดีทีเดียว

คะ...ครับ...”

ได้ยินจากเซฮุนเล่า จากน้องรหัสเล่า ได้มาเจอตัวจริงนิสัยน่ารักกว่าที่พี่คิดไว้เยอะเลยนะ

ขะ...ขอบคุณครับ (._.)”

ปีสี่แล้วนิ สู้ๆกับโปรเจ็กต์จบนะยิ้มแค่นั้นก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้หัวใจของมินซอกเต้นแรงกว่าเดิมจนรุ่นน้องที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างแบคฮยอน ซึลกิและเซฮุนอดยิ้มในท่าทีของรุ่นพี่ตัวเล็กตรงหน้าไม่ได้

 

และนั่นเป็นครั้งแรกที่ทำให้มินซอกได้พบกับลู่หาน

 

หลังจากนั้นเขาก็ได้เจอกับลู่หานบ่อยมากขึ้นเพราะน้องชายตัวดีอย่าง คิมจงอินเลือกอยู่ชมรมถ่ายภาพ ทำให้เขาที่ต้องรอกลับบ้านพร้อมกับจงอินต้องมานั่งรอที่ห้องชมรมอยู่เป็นประจำ

วันนี้ก็มารอจงอินเหมือนเดิมเลยนะลู่หานทักพร้อมสะกิดที่หัวไหล่ของคนตัวเล็กที่กำลังฟังเพลงพร้อมอ่านนิยายออนไลน์อยู่เช่นเคย มินซอกที่รู้สึกตัวเพราะแรงสะกิดก็เงยหน้าขึ้นมามอง และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใครก็รีบลุกขึ้นโค้งให้ทันที

ครับ

แล้วหรอนานหรือยังล่ะ?”

ก็ไม่นานเท่าไหร่ครับ พอดีเพิ่งมาถึง วันนี้อาจารย์แกปล่อยเลตลู่หานพยักหน้ารับคำตอบของอีกฝ่าย อืมมม จงอินคงอีกสักพักน่ะ เห็นว่ายังไม่ได้รูปที่ถูกใจก็เลยขอถ่ายต่อ น้องชายของเรานี่มุ่งมั่นน่าดูเลยนะ

ครับ จงอินชอบถ่ายรูปมากกกก แถมยังเป็นคนไม่ยอมแพ้ ถ้ารู้สึกว่ายังไม่ดีก็จะทำจนกว่ามันจะดี บางทีผมก็เลยอดเป็นห่วงน้องไม่ได้ ก็เลยต้องมาคอยนั่งรอ เพราะถ้าผมไม่มานั่งรอเขาได้ถ่ายแบบยาวๆจนลืมกินข้าวกินปลา ไม่กลับบ้านแน่นอนเลยมินซอกเอ่ยแซวน้องชายตนเอง หากแต่คำพูดของร่างเล็กก็เต็มไปด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงอีกฝ่าย

เป็นพี่ชายที่ห่วงน้องชายดีจังนะ อิจฉาจงอินที่มีพี่ชายแบบนี้จริงๆมือหนาลูบหัวของคนตัวเล็กทำเอาแก้มกลมๆเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ใจเต้นแรงกับคำพูดของอีกฝ่าย ทั้งน้องของตัวเองทั้งรุ่นน้อง เราก็ดูแลได้ดี เป็นที่พึ่งของน้องกับรุ่นน้องที่ดีเลย

พี่ก็ชมผมเกินไปแล้วครับ

พี่พูดความจริงเน้นย้ำอีกรอบทำให้ใจของคนตัวเล็กยิ่งเต้นเร็ว ถ้าใครได้เราเป็นแฟนคนโชคดีตายเลย J

ตอนแรกๆมินซอกก็มาแค่นั่งรอจงอินเฉยๆ แต่หลังๆเพราะเจ้าน้องชายตัวดีมักลืมทานของว่างก็เข้าชมรมเลยมักบ่นหิวกับเขาเสมอ มินซอกเลยซื้อขนมติดไม้ติดมือมาให้จงอินด้วย ซึ่งช่วงแรกๆก็ซื้อมาให้แค่จงอิน แต่พอเห็นบรรดาเพื่อนของจงอินเข้ามากินด้วยเลยเริ่มซื้อเผื่อคนในชมรม

 

ซึ่งวันนี้ก็เช่นกัน...

 

รุ่นพี่มินซอกมาแล้วววว อาหาร~!!” บรรดาเด็กในชมรมถ่ายภาพร้องขึ้นเมื่อเห็นพี่ชายของคิมจงอินเดินเข้ามาในห้องชมรม ทุกคนวางกล้องและอุปกรณ์ทั้งหมดก่อนจะตรงเข้ามาช่วยรุ่นพี่ตัวเล็กถือถุงอาหาร

คงจะหิวกันสินะ มากินกันเยอะๆเลยนะ วันนี้พี่ซื้อมาเยอะเลย

ขอบคุณคร้าบบบ~” ทุกคนเริ่มลงมือแกะถุงอาหารก่อนจะนั่งกิน มินซอกอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันไปถามที่ปรึกษาประจำชมรม พี่ไม่ปล่อยพักให้พวกเขาไปหาอะไรทานบ้างหรอครับ? เห็นน้องบ่นหิวกันทุกวันเลย

พี่น่ะปล่อย แต่พวกมันไม่ไปกินเองต่างหาก พอพวกมันไม่ไป พี่จะไปมันก็ยังไงๆอยู่เลยต้องนั่งเฝ้าพวกมันทำงาน หิวเหมือนกันแหละน่าร่างสูงบ่นอย่างเซ็งๆ เพราะตั้งแต่มินซอกซื้อของมาให้จงอินกินแถมยังเผื่อแผ่มาถึงคนอื่นๆในชมรม ทุกคนเลยพานไม่ออกไปหาอะไรทานตอนที่เขาปล่อยให้พัก

นี่ครับร่างเล็กยื่นกล่องอาหารว่างพร้อมกับกาแฟร้านโปรดของเขา ผมเห็นพี่ชอบดื่มกาแฟร้านนี้ และมันก็อยู่ใกล้ๆกับร้านของว่างที่ผมไปซื้อมาด้วย ก็เลยซื้อมาฝากก้มหน้าก้มตาบอกแบบเขินๆ หากแต่เจ้าน้องชายตัวดีก็พูดแทรกขึ้น

ได้ข่าวว่ามันอยู่กันคนละทางนะครับพี่

คิมจงอิน! กินไปเลยนะ!!” ร่างเล็กโวยวายใส่น้องก่อนที่จะคีบต็อกโบกีมาเคี้ยวตุ้ยๆจนซอสเลอะริมฝีปากจนร่างสูงอดไม่ไหวค่อยๆใช้กระดาษทิชชู่เช็ดปากให้อีกฝ่าย กินเลอะหมดแล้วนะ

ขะ...ขอบคุณครับ

นานวันเข้าความรู้สึกของมินซอกที่มีกับลู่หานก็เริ่มมีมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนกับความสามารถทางด้านการเป็นตากล้องของลู่หานที่เพิ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ มินซอกคอยเป็นกำลังใจให้ลู่หานเสมอ เพราะสำหรับมินซอกลู่หานคือรักครั้งแรกของเขา หากแต่นับวันเขาก็ยิ่งรู้สึกห่างกับอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ เพราะความสามารถของลู่หานที่ทำให้เขากลายเป็นตากล้องชื่อดัง ต่างจากเขาที่เป็นแค่นักศึกษาปีสี่ธรรมดา

 

แต่ดูเหมือนว่ามีวันที่ฟ้าพลิกผันทำให้เขาได้มีโอกาสใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น

 

น้องๆ สนใจเป็นนายแบบไหมครับ?” ชายหนุ่มรูปร่างเล็กหากแต่สูงกว่าเขาเล็กน้อยเข้ามาทักเขา

ครับ?”

สนใจมาเป็นนายแบบไหม? พี่ว่าเราดูมีเสน่ห์อ่ะอีกฝ่ายยังคงถามต่อ ก่อนที่ร่างบางตรงหน้าจะนึกอะไรบางอย่างออก พี่มัวแต่ถามเราเลยลืมแนะนำตัวไปเสียสนิทเลย พี่ชื่อ คิมจงแดนะ เป็นแมวมองจาก LayC Studio แล้วน้องละ? ชื่ออะไรเอ่ย?”

คิมมินซอกครับ

นามสกุลเดียวกันเลยนี่นา ก็ว่าทำไมพี่ถึงได้รู้สึกเอ็นดูและสนใจเราเป็นพิเศษร่างบางยังคงพูดอย่างต่อเนื่อง ส่วนคนตัวเล็กก็เอาแต่นั่งฟัง

แต่ผมหุ่นไม่ดีนะครับ ไม่สูงแถมยังดูอ้วนอีกต่างหาก

ของแบบนี้มันก็ลดกันได้แหละ และจริงๆเราเองก็ไม่ได้อ้วนมากเท่าไหร่ด้วยนะ ลดนิดหน่อยก็ได้แล้วจงแดบอกกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ไม่ร้อนเท่าไหร่ น้ำหนักกับหุ่นสำหรับพี่มันเพิ่มลดกันได้ แต่เสน่ห์ของแต่ละคนน่ะ ไม่ได้เพิ่มกันได้ง่ายๆหรอกนะ ซึ่งเรามีตรงนั้นเยอะ ถ้าเราดึงออกมาใช้ได้ล่ะก็...อนาคตที่จะได้ร่วมงานกับคนดังก็อยู่แค่เอื้อม

พี่จงแด...”

ยังไม่ต้องตกลงก็ได้ แต่เราลองไปดูก่อนไหม?” จงแดชวนอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นแบบสุดๆ มินซอกเริ่มคิด หากตนได้เป็นนางแบบก็คงมีค่าพอที่จะได้อยู่เคียงข้างอีกฝ่าย เขาคงรู้สึกใกล้กับอีกฝ่ายมากขึ้น

ถ้าชอบก็ค่อยตอบตกลง เราไปลองงานดูกันก่อนเนอะ

ลองดูก็ได้ครับ

หลังจากวันนั้นเส้นทางสู่นายแบบของเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้น วันต่อมามินซอกที่ตื่นเต้นจนไม่ได้นอนทำให้การเทสหน้ากล้องของมินซอกผ่านไปได้อย่างอยากลำบาก

มินซอก...ใจเย็นๆนะครับ ไม่เครียดๆ พี่เชื่อว่าเราทำได้จงแดเอ่ยปลอบว่าที่นายแบบหน้าใหม่ หากแต่คนในกองกับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย ทุกคนต่างหงุดหงิด เพราะอีกฝ่ายทำให้เสียเวลากองมามากโข

ผม...ผมขอโทษ...”

กองนี้ยังไม่เสร็จอีกหรอ?” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้น ร่างเล็กมองไปตามเสียงก็พบกับคนที่เขาไม่ได้เจอมานาน เพราะช่วงนี้อีกฝ่ายมีงานจนไม่ค่อยได้เข้าไปที่ชมรม ลู่หานสบสายตากับร่างเล็กที่กำลังยืนรอถ่ายแบบอยู่ มินซอกก้มหน้าก้มตาหลบอีกฝ่าย เขาไม่พร้อมและไม่อยากที่จะให้อีกฝ่ายเจอเขาในเวลานี้

พอดีนายแบบมาใหม่ทำเสียเวลาน่ะ ถ่ายไม่ได้ฟิลลิ่งสักที แต่พี่จงแดบอกว่าเด็กคนนี้มีแววเลยอยากให้โอกาส พวกผมถึงยังถ่ายไม่เสร็จเนี่ยแหละตากล้องประจำกองบ่นกับผู้มาใหม่ ผมพยายามแนะนำแล้วแต่เด็กคนนั้นก็ยังดึกเสน่ห์ที่ตนมีออกมาไม่ได้ งานมันเลยช้า

ถ้าเป็นนายแบบแล้วดึงเสน่ห์ของตัวเองออกมาไม่ได้ ก็อย่าเป็นเลยดีกว่าน้ำเสียงนิ่งๆแต่รู้สึกได้ถึงความน่าเกรงขามเอ่ยขึ้นทำเอานายแบบหน้าใหม่ที่แอบฟังอยู่ตลอดก็ถึงกับหน้าซีด หากแต่ร่างสูงก้ไม่ได้สนใจความรู้สึกของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย ไม่มีใครคอยช่วยได้ตลอดหรอกนะถ้ายังทำเองไม่ได้ และไม่มีใครรอนายได้ตลอดหรอก

ระ...รุ่นพี่...”

ถ้าคราวนี้นายแบบหน้าใหม่คนนั้นยังทำไม่ได้ ก็ไปหานายแบบคนใหม่ได้เลยก่อนจะเดินออกจากตรงนั้น ร่างเล็กถึงกับใจเสีย หากแต่สิ่งที่ร่างสูงพูดก็เป็นความจริง ถ้าเขาทำไม่ได้ก็พร้อมจะมคนมาทำแทนเสมอ

พี่จงแดครับ

ว่าไง? ไม่ต้องคิดมากนะ ตากล้องลู่เขาก็แบบนี้ จริงจังกับงาน ใครไม่ได้ดังใจก็พูดแบบนี้แหละ มินซอกไม่ต้อง...”

ผมขอทำสมาธิห้านาทีและคราวนี้ผมสัญญาจะทำให้ได้ดีที่สุดครับ

และหลังจากที่มินซอกขอเวลาไปทำสธามิ พอกับมาใหม่ เสน่ห์และความสามารถที่ถูกปิดไว้ก็ถูกดึงออกมาใช้ จนทางกองได้ภาพที่พอใจอยู่หลายภาพ มินซอกแทบไม่เสียเวลาเลยแม้แต่น้อย ทุกอย่างผ่านไปได้อย่างราบลื่น จนในที่สุดนิตยสารที่มินซอกไปถ่ายก็ขายดีเป็นเทน้ำเทท่าจนได้แจ้งเกิดในวงการนายแบบ

เอาพวกเรา! ฉลอง!!” เมื่อยอดขายของนิตยสารทะลุเป้า บรรดาผู้เกี่ยวข้องทั้งหมดจึงนัดฉลอง แน่นอนว่ารวมถึงมินซอกและจงแดด้วย ส่วนลู่หานนั้นวันนี้ออกมาดื่มพอดีและเจอกันดดยบังเอิญในร้าน ทีมงานจึงชวนร่างสูงให้มานั่งด้วยกัน ทุกคนต่างดื่มต่างฉลองจนเริ่มเมาไปตามๆกัน โชคดีที่ว่าผับแห่งนี้เป็นผับที่อดีตดาราเปิดเองเลยทำให้บรรดานักข่าวที่จะเข้ามาทำข่าวแอบถ่ายไม่สามารถเข้ามาทำได้ ทุกคนเลยสามารถปลดปล่อยได้อย่างเต็มที่

 

แต่ใครจะไปรู้ว่าหลังจากฉลองในวันนั้น ความสัมพันธ์ของเขาและลู่หานจะเปลี่ยนไป

 

ในที่สุดก็ทำได้นิลู่หานพูดขึ้นกับร่างเล็กที่นั่งพิงโซฟาอยู่ ส่วนคนข้างๆอย่างจงแดก็เมาหลับไปแล้ว และคนอื่นๆเองก็มีสภาพไม่ต่างจากจงแดเท่าไหร่นัก

ครับ?”

ที่พูดจาแรงๆแบบนั้นออกไปเพราะอยากให้เราฮึดสู้ก็เท่านั้นเอง แต่พี่ก็เชื่อว่าเราทำได้นะมือหนาลูบหัวอีกฝ่ายเหมือนเมื่อก่อน ใจดวงเล็กๆของมินซอกเต้นระรัว

ขอบคุณครับเอ่ยขอบคุณรุ่นพี่ก่อนจะคว้าแก้วที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาดื่มเพื่อแก้เขิน ก่อนที่ทั้งสองคนจะนั่งคุยกันถึงช่วงเวลาที่ไม่ได้เจอกันนาน จนกระทั่ง...

อือ...ทำไมมันร้อนจังร่างเล็กค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออก แววตาช่ำเหยิ้มมองมาทางร่างสูง พี่ว่ามันร้อนๆไหมครับ?”

ก็ไม่นะ?” ร่างสูงตอบอีกฝ่ายก่อนจะเอามือมาวัดที่หน้าผากของคนตัวเล็ก ตัวก็ไม่ได้ร้อนนิ แต่เหงื่อออกเยอะมากเลยนะว่าแล้วก็หยิบเอาผ้าเช็ดหน้าซับเหงื่อของอีกฝ่าย แล้วจึงเอาหลังมือวัดไข้อีกรอบ หากแต่คราวนี้ร่างเล็กถอยหนี เพราะยิ่งอีกฝ่ายโดนตัวเขามากเท่าไหร่ ร่างกายเขาก็เริ่มร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนลู่หานเริ่มมองอาการของคนตัวเล็กออก

นี่หรือว่า...”

ผมไม่ไหวแล้ว ร้อนเหลือเกิน...” มือเล็กพยายามจะปลดกระดุมเสื้อเม็ดอื่นๆต่อ ร่างสูงคว้ามือเล็กเอาไว้แทบไม่ทัน

กลับกันเถอะ เราอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้วล่ะลู่หานอุ้มร่างเล็กโดยไม่ลืมเอาเสื้อมาคลุมใบหน้าของอีกฝ่ายไว้กันพลาด ก่อนจะพากลับไปที่คอนโดของตน

เมื่อถึงที่ห้องของตัวเอง ลู่หานก็พาร่างเล็กเข้าไปในห้องน้ำ หวังให้ความเย็นจากน้ำช่วยลดความร้อนที่มีในตัวของอีกฝ่ายบ้าง หากแต่ความร้อนรุ่มของเขาที่เพิ่งตื่นยามเมื่อเห็นร่างกายของอีกฝ่ายแม้จะมีเสื้อปกปิดไว้ก็ตาม แต่เสื้อก็ค่อนข้างบางแถมยังแนบลำตัวของอีกฝ่ายอีก เป็นเชื้อเพลิงของไฟราคะได้เป็นอย่างดี

พี่ลู่หาน...ผมร้อน...”

แช่น้ำไปเดี๋ยวก็ดีขึ้น ทนหน่อยแล้วกันได้แต่ปลอบอีกฝ่ายให้อดทนก่อนจะเดินออกจากห้องน้ำไปทิ้งให้คนตัวเล็กนอนแช่น้ำเย็นอยู่ในอ่างคนเดียว แต่ดูเหมือนว่าน้ำจะไม่ช่วยให้ความร้อนในร่างกายลดลงเลยแม้แต่น้อย มือเล็กค่อยๆปลดกระดุมเสื้อออกจนหมด ก่อนจะตามมาด้วยกระดุมกางเกง รูดซิบลงพร้อมดึงชั้นในสีขาวให้แกนกายเล็กที่เริ่มชูชันพ้นชั้นในออกมา แล้วจึงจัดการช่วยตัวเอง

ร่างสูงที่ออกมาข้างนอกจึงไม่รู้ว่าคนตัวเล้กกำลังทำอะไรอยู่ในห้องน้ำ เขาออกมาเตรียมชุดนอนและผ้าเช็ดตัวให้อีกฝ่าย

อาาาา~” เสียงครางหวานร้องขึ้นทำให้คนที่กำลังเตรียมเสื้อผ้าอยู่ชะงักมือ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อดูท่าทีของอีกฝ่าย แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาไฟราคะที่เพิ่งดับลงกลับขึ้นมาอีกครั้ง

พะ...พี่ลู่หาน... อาาาา~” ข้อมือเล็กกำลังทำหน้าที่ของมันไปพลางหากแต่เสียงครางหวานก็ยังดังไม่ขาดสาย คะ...คือผม...ผม...ไม่ อาาาา~”

เรียกชื่อพี่แบบนี้ตอนกำลังช่วยตัวเองแบบนี้หมายความว่าไง?” ร่างสูงเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ หากแต่ความอดทนของเขาที่จะขย้ำแมวน้อยตรงหน้าเริ่มจะหมดลงทุกทีๆ

ผะ...ผม...”

ตอบสิเมื่อเห็นว่าร่างเล็กไม่ยอมตอบ มือหนาจึงคว้าข้อมือเล็กที่กำลังรูดรั้งแกนกายให้หยุด ก่อนจะใช้หัวแม้มือกดส่วนหัวทำให้ร่างเล็กยิ่งทรมานเพราะอยากปลดปล่อย ดวงตาช่ำเยิ้มเพราะแรงอารมณ์ส่งสายตาอ้อนวอนอีกฝ่าย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อีกฝ่ายหมดความอดทน

ผม...ผมแค่อยากให้พี่...อยากให้พี่ช่วยผม ดะ...ได้โปรด

สิ้นเสียงนั้นลู่หานก็ก้มลงประกบจูบริมฝีปากเล็ก ขมเม้มริมฝีปากทั้งบนและล่างก่อนจะส่งลิ้นเข้าไปภายใน ลิ้นเล็กให้การต้อนรับเป็นอย่างดี ลิ้นร้อนกราเกี่ยวกันจนน้ำใสหยดเลอะไปทั่ว มือหนาเริ่มปลดกางเกงของร่างเล็กออก ซึ่งอีกฝ่ายก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทั้งสองต่างก็ปลนเปลอร่างกายของกันและกันอย่างไม่มีใครยอมใคร เสื้อผ้าหลุดหลุยกองอยู่บนพื้นห้องน้ำ หากแต่สิ่งที่ทั้งสองสนใจก็มีแต่ร่างกายของอีกฝ่ายเท่านั้น จนในที่สุดลู่หานก็แทรกกายของเขาเข้าช่องทางของมินซอกได้สำเร็จ ก่อนจะเริ่มขยับเมื่ออีกคนเริ่มทนไม่ไหว

ยิ่งเขากระแทกกระทั้นร่างกายเข้าไปมากเท่าไหร่ คนตัวเล็กก็ยิ่งส่งเสียงครางหวานจุดไฟรักให้แรงขึ้นเรื่อยๆ แม้จะอยู่ในอ่างอาบน้ำที่มีสายน้ำเย็นๆไหลผ่านก็ไม่สามารถดับร้อนจากไฟรักของทั้งสองได้ ก่อนจะเริ่มเปลี่ยนสถานที่มาเป็นบนเตียงและบรรเลงบทรักยันเช้า

ตื่นได้แล้วมินซอกหลังจากที่หลับไปได้ไม่กี่ชั่วโมงร่างเล็กก็ถูกปลุกโดยเจ้าของห้อง มินซอกค่อยๆลืมตามองอีกฝ่าย ก่อนจะพยุงตัวขึ้นมานั่งอย่างยากลำบากเพราความปวดร้าวจากช่วงล่าง

พี่ลู่หาน...” มินซอกมองร่างสูงที่ยืนมองตนอยู่ก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา ทำเอาแก้มเนียนขึ้นสี หากแต่พอมองดีๆก็พบกับแววตานิ่งๆจนรู้สึกใจเสีย ผม...คือเรื่องเมื่อวาน...”

ผมไม่ขอโทษคุณหรอกนะ เพราะเมื่อคืนเราสมยอมกันทั้งคู่สรรพนามที่เปลี่ยนไปทำเอาร่างเล็กยิ่งใจเสีย ทำไมถึงไม่แทนตัวว่าพี่หล่ะ คุณอาจสงสัยเรื่องสรรพนาม แต่ที่ผมเปลี่ยนเพราะมันจะดีกับตัวคุณเอง

มะ...หมายความว่าไงครับ? พี่ลู่...” มือหนายื่นไอแพทให้กับอีกฝ่ายแม้ว่ามินซอกจะยังพูดไม่จบประโยค มือเล็กๆรับไอแพทของอีกฝ่ายมาดู ก่อนจะเห็นภาพและหัวข้อข่าว

 

ตากล้องชื่อดังอุ้มเด็กขึ้นคอนโด?!!’

 

พะ...พี่ลู่หาน...คือผม...คือ...” ร่างเล็กทำตัวไม่ถูก เขาไม่รู้จะทำยังไงต่อดี เมื่อเห็นคนตัวเล็กทำตัวไม่ถูกร่างสูงจึงพูดต่อ ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้ว่านายคือคนๆนั้น โชคดีที่ผมคิดถูกที่เอาเสื้อมาคลุมหัวคลุมหน้านายไว้

แต่แบบนี้พี่ลู่หานก็โดนนักข่าวเล่นงานคนเดียว ผมไม่ยอมหรอก!”

ผมน่ะเอาตัวรอดได้เพราะที่ผ่านมาผมไม่เคยมีข่าวเสียหาย ข่าวแค่นี้ทำอะไรผมมากไม่ได้หรอก แต่ไม่ใช่คุณ...” ลู่หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ เขาหยุดไปเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ คุณที่เพิ่งเข้ามาเป็นนายแบบก็มีข่าวฉาวแบบนี้ บอกเลยว่ามันไม่ส่งผลดีต่อคุณในอนาคตหรอกนะ

"แต่ผม..."

"คุณเข้ามาวงการนี้เพื่ออะไร จะมาพังตั้งแต่แรกๆอย่างงั้นหรอ?" ลู่หานถามต่อทำเอาคนตัวเล็กนิ่งเงียบ ที่เขาเข้ามาก็เพราะอีกฝ่าย เพราะอยากใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นถึงเข้าวงการนี้ แต่ว่า...

“ถ้ามันทำให้พี่มีปัญหา ผมก็ไม่เอาด้วยหรอก เพราะที่ผมเข้าวงการก็เพราะว่า...”

“อย่าพูดมันออกมา ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่คุณจะพูดเรื่องนี้” ร่างสูงพูดแทรกโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ เพราะเขารู้ดีว่าอีกฝ่ายจะพูดว่าอะไร “เก็บมันเอาไว้ อย่าได้พูดมันออกมา ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเก็บความรู้สึกให้มิด อย่าให้ใครได้รู้”

“...”

“คุณยังใหม่สำหรับวงการ ทุกข่าวสามารถทำให้คุณออกจากวงการนี้ได้เสมอ เพราะคุณยังไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะสู้กับข่าวฉาวแบบนี้ได้” ลู่หานบอกให้อีกฝ่ายได้รับรู้ถึงความจริงข้อนี้ มินซอกส่ายหน้ากับความจริงที่ได้รับ

“ผมทำไม่ได้...”

“แต่คุณต้องทำ” ลู่หานพูดเสียงดัง “ถ้าอยากอยู่วงการนี้ก็ต้องทำตามที่ผมบอก”

“ไม่...ผมไม่...”

“มันเพื่ออนาคตของคุณ เพราะฉะนั้น...”

“ผมเข้าวงการนี้เพราะพี่ เพราะอยากอยู่ใกล้พี่ แต่พี่จะให้ผมปล่อยให้พี่รับข่าวฉาวอยู่ฝ่ายเดียวหรอ?!” มินซอกตะโกนเสียงดัง เขาทนไม่ได้ถ้าอีกฝ่ายต้องรับข่าวแบบนี้คนเดียวเพื่อปกป้องเขา ร่างสูงมองอีกคนด้วยสีหน้านิ่งเรียบก่อนจะพูดต่อ “เอาตัวเองให้รอดก่อนดีกว่าแล้วค่อยมาสนใจคนอื่น”

“...”

“คุณคิดว่าจะช่วยอะไรผมได้ บอกว่าตัวเองคือคนๆนั้นน่ะหรอ? หึ! บอกเลยว่านักข่าวได้ประโคมข่าวว่าคุณใช้เต้าไต่หางานแน่นอน รับรองได้เลยเรื่องนี้จบไม่สวยแน่ ไม่ว่าคุณจะแก้ตัวยังไงก็ไม่มีใครเชื่อ!

“...”

“ทางที่ดีอยู่นิ่งๆเงียบๆไว้และปล่อยให้ข่าวนี้ผมจัดการเอง” ร่างสูงเอ่ยกับคนตัวเล็กที่ยังมีสีหน้าลังเล กลืนไม่เข้าคายไม่ออกกับสถานการณ์ตรงหน้า “และเพื่อความไม่ประมาท ต่อจากนี้อย่าทำเหมือนเคยมีความสัมพันธ์กันมาก่อน เพื่อป้องกันไม่ให้มีคนรู้ว่าคนๆนั้นคือคุณ”

“พี่ลู่หาน...พี่หมายความว่ายังไง?”

“ทิ้งความสัมพันธ์ในอดีตทิ้งไปให้หมด จะไม่มีน้องมินซอกและพี่ลู่หาน ต่อจากนี้เป็นต้นไปจะมีแค่นายแบบคิมมินซอกกับช่างภาพลู่หานเท่านั้น”

“ไม่จริง...ผม...”

“เมื่อเลือกเดินเข้ามาวงการนี้แล้ว จนกว่าจะประสบความสำเร็จ อย่าเพิ่งคิดถึงเรื่องอื่น ผมเองก็เช่นกัน กับคำตอบที่คุณบอกมา ผมตอบรับมันไม่ได้หรอก เพราะมันยังไม่ถึงเวลา ทั้งกับผมและกับคุณ” ลู่หานเอ่ยกับอีกฝ่าย เขาลูบหัวเล็กๆก่อนจะพูดต่อ “ช่วยรอจนถึงเวลานั้นได้ไหม เวลาที่ผมสามารถตอบรับความรู้สึกของคุณได้”

“แล้วมันเมื่อไหร่หรอครับ?” ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยสีหน้าอ้อนวอนกับอีกฝ่าย ขอแค่เขาได้รู้ระยะเวลา นานแค่ไหนเขาก็จะรอ

“เมื่อคุณประสบความสำเร็จในอาชีพนายแบบแล้ว วันที่คุณได้ผมเป็นตากล้องในงานนั้น วันนั้นคือวันที่ผมสามารถตอบรับความรู้สึกของคุณ” ร่างสูงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ หากแต่แววตาก็แฝงไปด้วยความหวั่นไหว “ถ้าคุณรอถึงวันนั้นได้ ผมก็พร้อมจะตอบรับความรู้สึกที่คุณมีให้”

“ผม...ผมจะรอ...จะรอจนกว่าจะถึงวันนั้น...” ร่างเล็กบนเตียงเอ่ยตอบพร้อมเสียงสะอื้น หากแต่ก็พยายามอดทนจนถึงที่สุด “พี่เองก็จะรอผมใช่ไหม?”

“ผมพูดคำไหนคำนั้นเสมอ” ร่างสูงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มบางๆก่อนจะนั่งลงข้างๆคนตัวเล็ก คว้าอีกฝ่ายเข้าไปกอด “ผมจะรอคุณ ผมสัญญา”

“พี่ลู่หาน...”

“ต่อจากวันนี้จะเรียกแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ ทุกอย่างก็เพื่ออนาคตของคุณ คิมมินซอก” ร่างเล็กกอดอีกฝ่ายเอาไว้แน่นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะต้องแยกจากการทั้งๆที่ก็อยู่วงการเดียวกัน เพื่อไม่ใครมีคนสืบจนรู้ว่าเด็กที่ลู่หานพามาด้วยคือใคร

“ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง ข่าวฉาวทำอะไรผมไม่ได้หรอก อย่างมากก็มีผลนิดๆหน่อยๆเท่านั้น เชื่อใจผมนะ”

“...”

“และไม่ว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไง? จะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ขอให้เชื่อใจผมนะ”

“ครับ”

คิมมินซอกทำตามที่ลู่หานแนะนำทุกอย่าง รวมถึงปล่อยให้ลู่หานจัดการข่าวนั้น ซึ่งอีกฝ่ายก็แก้ไขให้เรื่องจบลงได้ด้วยดีโดยที่ไม่มีใครสืบสาวจนมาถึงเขา แลกกันกับทำให้เรื่องจบหลังจากนั้นเขาก็ไม่ได้ติดต่อกับลู่หานอีกเลยแม้จะอยู่วงการเดียวกัน ไม่เคยพูดถึง ทำเหมือนไม่สนิทกับคนๆนี้ เวลาเดินสวนกันโดยบังเอิญก็แค่มองหน้าโค้งทักทายอีกฝ่ายในฐานะรุ่นพี่รุ่นน้องในวงการเท่านั้น หากแต่คนตัวเล็กก็ยังคงติดตามข่าวของร่างสูงอยู่เสมอ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะมีงานอะไร? ได้รับเชิญไปงานไหน? มินซอกก็ยังคงเฝ้าติดตามอีกฝ่าย ชื่อเสียงของลู่หานดังขึ้นเรื่อยๆด้วยความสามารถ จนในที่สุดอีกฝ่ายก็ประสบความสำเร็จ ได้เป็นช่างภาพแนวหน้าของประเทศ พอรู้แบบนั้นเขาก็ยิ่งพัฒนาฝีมือและความสามารถของตนจนเริ่มมีชื่อเสียง เพราะเขายังคงเชื่อในคำสัญญาของอีกฝ่าย

 

จนกระทั่ง...

คิมมินซอกได้พบเจอกับข่าวที่เขาไม่คิดว่าจะได้เห็น

 

ลู่หาน ปาร์คจีซู สองต่อสองไร้แววผู้จัดการภายในร้นอาหารสุดหรู

เป็นประเด็นฮ็อทเว่อ! เมื่อสำนักข่าว Dispatch ถ่ายภาพสวีท(?)ของทั้งสองคนได้ภายในร้านอาหาร ซึ่งทางต้นสังกัดของนายแบบหน้าใหม่อย่าง ปาร์คจีซูเผยว่าเธอมักเอ่ยถึงลู่หานบ่อยๆว่าปลื้มแต่ก็ในตอนนี้ทางต้นสังกัดยังติดต่อเธอไม่ได้เลยค่ะ ส่วนทางด้านของลู่หานนั้นไม่ได้ตอบอะไร เพียงแค่ทำหน้านิ่งๆเวลาสื่อถามก็เท่านั้น มีเพียงแค่ทางบริษัทของลู่หานที่ออกมาพูดสั้นๆเพียงแค่ว่า คิดว่าดีก็ทำต่อไป

ซึ่งเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อนั้นก็คงต้องติดตามกันต่อไปค่ะ

 

“มินซอกอ่านอะไรอยู่หรอ?” ผู้จัดการส่วนตัวอย่างจงแดเอ่ยถามเมื่อเห็นนายแบบของตนยืนนิ่งไม่ยอมเดินมาที่โต๊ะทานข้าวที่เขาได้เตรียมสลัดแสนอร่อยเอาไว้ให้อีกฝ่ายเรียบร้อยแล้ว “มินซอก? เป็นอะไรหรือ...”

“มินซอก? เป็นอะไรหรือ...” แต่ยังไม่ทันที่จะถามจบมือถือร่วงลงหลุดจากมือก่อนที่มินซอกจะทรุดตัวลงนั่งที่พื้น ทำเอาจงแดรีบเข้าไปพยุงอีกฝ่ายไว้ “เกิดอะไรขึ้นมินซอก เราเป็นอะไร?”

“พี่จงแด...ฮึก!” ร่างเล็กโถมตัวเขากอดพี่ชายคนสนิท น้ำตาค่อยๆไหลออกมาจากดวงตาของอีกฝ่าย ทั้งๆที่ผ่านมาได้ไม่นานเท่าไหร่หนัก แต่ลู่หานก็มีข่าวใหม่ ภาพแอบถ่ายที่ลู่หานถูกโอบเหมือนกำลังจะจูบอีกฝ่ายนั่นอีก หรือว่าลู่หานได้ลืมสัญญาของเขาไปแล้ว แค่คิดแบบนั้นน้ำตาก็ยิ่งไหลมากกว่าเดิม มือบางคว้ามือถือของร่างเล็กมาดูก็พบกับข่าวบันเทิงที่อีกคนเปิดไว้

“มินซอก...ใจเย็นๆก่อน”

จงแดเอ่ยปลอบอีกฝ่าย เขารู้ดีกว่ามินซอกคิดยังไงกับคนในข่าวเพราะดันบังเอิญไปเจอไดอารี่สมัยเรียนของมินซอกจึงเอ่ยถาม ซึ่งอีกคนก็ไม่คิดจะปิดบังเพราะเชื่อใจ จงแดจึงคอยให้กำลังใจมินซอกมาโดยตลอด และพยายามจะทำให้นายแบบตัวเล็กของเขาประสบความสำเร็จให้เร็วที่สุด แต่คราวนี้คงต้องเอ่ยปลอบกันก่อน เพราะเขารู้ดีว่าในวงการนี้ บางครั้งคนที่ดังจนเป็นกระแสก็ไม่ได้ดังที่ความสามารถจริงๆหากแต่ใช้ตัวเต้าไต่ หรือไม่ก็ทำตัวให้เป็นข่าวเพื่อให้ชื่อของตนเป็นที่รู้จัก ซึ่งข่าวของลู่หานและปาร์คจีซูก็คงเป็นแบบนั้นเหมือนกัน

“พี่ว่ามันไม่ใช่แบบที่เราคิดหรอก”

“มะ...หมายความว่าไงครับ?”

“วงการนี้บางคนที่ดังและเป็นกระแสก็ไม่ได้มาจากความสามารถอย่างเดียวหรอกนะ” ลูบหัวอีกฝ่ายไปพลางก่อนจะพูดต่อ “ดูจากทางบริษัทของลู่หานตอบก็พอจะเดาได้แหละว่าเป็นการสร้างกระแสให้คนรู้จักชื่อปาร์คจีซู”

“...”

“แต่จะดังไปได้นานแค่ไหนก็คงขึ้นกับความสามารถของตัวเองนั่นแหละ” จงแดอธิบายให้ร่างเล็กได้ฟัง ก่อนจะพูดต่อ “แต่พี่จะไม่ใช่วิธีนั้นเพื่อให้เราดังแน่นอน เพราะกระแสมันอยู่ไม่นานหรอก ถ้าความสามารถไม่ถึงพอ”

“พี่จงแด...”

“และอีกอย่าง เขาบอกให้เราเชื่อใจเขาไม่ใช่หรอ? ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามน่ะ” จงแดเอ่ยเตือนนายแบบตัวเล็ก มินซอกที่กำลังสะอื้นก็นึกถึงประโยคสุดท้ายของร่างสูงที่ตกเป็นข่าวอยู่ ณ ตอนนี้

 

ไม่ว่าหลังจากนี้จะเป็นยังไง? จะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม ขอให้เชื่อใจผมนะ

 

ถึงแม้จะเจ็บที่เห็นข่าว แต่ในเมื่อร่างสูงบอกว่าให้เชื่อใจเขาก็จะเชื่อ จะรอจนกว่าวันที่เราสองคนจะได้กลับมาเป็นพี่ลู่หานกับน้องมินซอกอีกครั้ง คิมมินซอกคิดแบบนั้นเสมอ แม้ว่าข่าวของลู่หานที่มีสาวๆหรือหนุ่มๆมาติดพันจะเริ่มมีเยอะขึ้นเรื่อยๆก็ตาม มินซอกเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นข่าว ซึ่งก็จะได้จงแดคอยปลอบ และถึงแม้จะเจ็บมากขนาดไหนก็ตาม แต่มินซอกก็ยังมีความหวังที่จะรออีกฝ่ายตอบรับความรู้สึกของเขา

 

จนกระทั่งเขาไปได้ยินเข้า คำพูดของลู่หาน ที่ทำให้เขาแทบจะหมดความเชื่อใจที่จะรออีกฝ่าย...

 

“น้องมินซอกที่เป็นนายแบบหน้าใหม่นี่โคตรน่ารักเลย นิสัยก็ดี ความสามารถก็พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ แถมช่วงนี้งานของน้องเขาก็เริ่มเยอะขึ้น ไม่แน่นะคราวหน้าอาจได้ร่วมงานกับรุ่นพี่ก็ได้นะครับ” ตากล้องรุ่นน้องอย่าง มาร์คต้วน’ พูดกับอีกฝ่าย ลู่หานมองหน้าเล็กน้อยก่อนจะตอบ

“ไม่มีทาง...ถ้ายังมีความสามารถแค่นี้ก็ยังร่วมงานกับพี่ไม่ได้หรอก” ลู่หานเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ มาร์คต้วนมองหน้ารุ่นพี่อย่างไม่เชื่อในคำพูดของอีกฝ่าย “พี่พูดอะไรของพี่? ตอนนี้คิมมินซอกก็ใช่ว่าจะไม่ดังนะพี่ แม้จะยังไม่มากแต่ความสามารถของคิมมินซอกตอนนี้น่ะสามารถร่วมงานกับพี่ได้อย่างสบายๆแล้วด้วยซ้ำ ผมเชื่อว่าคนอย่างพี่ดูออก”

“...”

“ไม่อยากบอกเลยว่านายแบบคนล่าสุดที่พี่ถ่ายให้ความสามารถยังน้อยกว่ามินซอกด้วยซ้ำ แต่พี่ก็ยังถ่ายให้”

“...”

“พี่มีปัญหาอะไรกับมินซอกหรือเปล่าครับ” แจ็กสันที่นั่งอยู่ในห้องด้วยเอ่ยถามรุ่นพี่ของตน มาร์คมองหน้าเพื่อนของตนด้วยสีหน้าสงสัย “มึงพูดแบบนี้หมายความว่าไงวะไอ้แจ็ก?”

“เพราะกูได้ยินมาว่างานคราวหน้าของพี่เขาที่จะได้มินซอกมาเป็นแบบพี่แกก็ปฏิเสธ พี่อี้ฟานเลยให้กูเป็นช่างภาพงานนั้นแทน”

 

อะ...อะไรนะ?! ลู่หานปฏิเสธงานที่จะได้ถ่ายกับเขาอย่างงั้นหรอ?

หมายความว่าไงกันแน่?!!

 

คิมมินซอกที่ยืนฟังอยู่หน้าห้องถึงกับช็อกกับความจริงที่ได้รับรู้ ทั้งๆที่จะได้ร่วมงานกันแล้ว แต่ทำไมลู่หานถึงปฏิเสธล่ะ? แม้จะช็อกกับประโยคของลู่หานแต่เขาก็เลือกจะที่ฟังต่อ เพราะอาจจะไม่ใช่อย่างที่คิดก็ได้ เพราะเขายังเชื่อ...เชื่อคำพูดของอีกฝ่าย

 

เมื่อคุณประสบความสำเร็จในอาชีพนายแบบแล้ว วันที่คุณได้ผมเป็นตากล้องในงานนั้น วันนั้นคือวันที่ผมสามารถตอบรับความรู้สึกของคุณ

 

“ตกลงพี่จะตอบผมได้ยัง? ทำไมถึงปฏิเสธงานนั้นล่ะ? พี่มีปัญญาอะไรกับมินซอกหรือเปล่า? แต่ผมเคยได้ยินมาว่าพี่กับมินซอกจบจากคณะและมหาลัยเดียวกันนิ ก็ไม่น่าจะมีเรื่องอะไรกัน เผลอๆจะสนิทกันด้วยซะ...”

“พอได้แล้วแจ็กสัน! เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องรู้” ร่างสูงเอ่ยเสียงดังลั่นทำเอารุ่นน้องทั้งสองถึงกับเงียบกริบ ก่อนจะเริ่มตอบคำถามที่รุ่นน้องทั้งสองสงสัย “เรื่องของผมกับนายแบบคิมพวกคุณไม่ต้องสนใจหรอก

“...”

“สำหรับผม...คิมมินซอกยังมีสิ่งที่ขาดไปอยู่ ถ้าเขาเติมสิ่งที่เขาขาดไปไม่ได้ ก็เท่ากับว่าความสามารถของเขายังไม่เพียงพอที่ผมจะถ่ายแบบให้ ตราบใดที่เขายังมีความสามารถไม่พอ ผมก็จะไม่มีวันร่วมงานกับเขาเด็ดขาด!

คิมมินซอกรีบเดินออกจากหน้าห้องให้เร็วที่สุดก่อนที่ลู่หานจะเปิดประตูออกมาเจอ แต่ทว่าก็ดูช้าไปเสียแล้วเมื่อลู่หานหันมาเห็นเขาพอดี

“คะ...คุณลู่หาน คือ...คือผม...” ร่างสูงที่ไม่ได้เจอมานานยังคงหล่อเหมือนเดิม แม้อายุจะมากขึ้นแต่ความหล่อก็ไม่ได้ลดลงเลยแถมเพิ่มความภูมิฐานและน่าเชื่อถืออีกต่างหาก ลู่หานมองหน้าของอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบนิ่งราวกับไม่รู้สึกอะไรก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้อีกฝ่ายมองตาม ภาพของลู่หานค่อยๆพร่ามัวเพราะน้ำตาที่ไหลคลอเบ้าอยู่

ร่างเล็กท้อใจกับคำพูดของอีกฝ่ายไปหลายวัน ทั้งๆที่เขาก็พยายามมากขนาดนั้นแท้ๆ ทุกคนต่างก็ยอมรับว่าเขาเป็นนายแบบที่ประสบความสำเร็จ ทั้งชื่อเสียง ทั้งความสามารถ แต่ทำไมวันที่เขารอคอยถึงยังไม่มาถึงสักที อะไรคือสิ่งที่เขาขาดกันแน่ ยิ่งพยายามมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกหมดหวังกับคำสัญญาของอีกฝ่าย ไหนจะเรื่องข่าวของลู่หานกับบรรดานางแบบนายแบบที่มาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แม้จะไม่บ่อยแต่ก็บั่นทอนจิตใจของร่างเล็กไปเรื่อยๆ

 

จนถึงปัจจุบันที่เขาแทบไม่หวังกับคำพูดของช่างภาพลู่หานที่บอกในวันนั้น...

มันก็คงเป็นแค่คำบอกปัดของอีกฝ่ายที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาก็เท่านั้นเอง...

 

«❤» ‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒ #theRelationLM ‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒‒ «❤»

 

“มินซอกกกกก~” ทันทีที่ได้ยินเสียงเรียกของผู้จัดการ คิมมินซอกก็ลืมตาขึ้นมามองอีกฝ่าย จงแดเดินมาตรงหน้าเห็นมินซอกกำลังขยี้ตาจึงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง “เรานอนอยู่หรอ? พี่ปลุกเราหรือเปล่า?”

“ผมไม่ได้นอนหรอกครับ แค่หลับตานึกเรื่องอื่นไปเรื่อย” นายแบบตัวเล็กตอบ จงแดมองนิตยสารข้างตัวอีกฝ่ายก็พอจะเดาได้แล้วว่าคนตัวเล็กกำลังคิดเรื่องอะไรอยู่ “เรื่องของช่างภาพลู่หานใช่ไหม?”

“พี่จงแด...”

“พี่เองก็ได้แต่หวังว่าเราจะมีความสุขเร็วๆล่ะนะ” จงแดนั่งลงข้างๆก่อนจะกอดปลอบอีกฝ่าย มินซอกน้ำตาซึมทันทีที่อีกฝ่ายปลอบ ความเข้มแข็งของเขาหายหมดเมื่อได้พี่ชายคนสนิทเป็นที่เพิ่งพิง “ผม...ผมไม่รู้ว่าผมยังขาดอะไร...”

“...”

“ความสามารถในการเป็นนายแบบของผมก็เป็นที่ยอมรับแล้วแท้ๆ แต่ทำไมคนๆนั้นถึงยังบอกว่าผมมีความสามารถไม่เพียงพอ ฮึก...”

“...”

“หรือที่เขาพูดกับผมในตอนนั้นก็แค่ปฏิเสธผมทางอ้อมแค่นั้น...”

“ไม่หรอก” ร่างสูงผู้มาใหม่เอ่ยขึ้น เมื่อทั้งสองหันไปตามเสียงก็พบว่า จางอี้ชิง ประธานบริษัท LayC Studio เดินเข้ามาภายในห้องพักของนายแบบ คนที่มีคีย์การ์ดห้องพัก นอกจากนายแบบเจ้าของห้องก็จะมีประธานอย่างจางอี้ชิงและผู้จัดการส่วนตัวของนายแบบคนนั้นเท่านั้น

“พี่อี้ชิง? พี่เข้ามาทำไมเนี่ย?”

“ก็เข้ามาหาเรานั่นแหละจงต้า ก็เราไม่รับสายพี่นิ” ร่างสูงตอบคนรักของตน เมื่อได้ยินแบบนั้นผู้จัดการร่างบางก็รีบดูมือถือของตัวเองทันที “ผมขอโทษ พอดีผมปิดเสียงไว้อ่ะ ว่าแต่...หมายความว่ายังไงที่พี่พูดว่า ไม่หรอก น่ะ”

“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ ไม่ใช่แค่เราที่รอมินซอก ทางนั้นก็รอเราอยู่เหมือนกัน”

“ประธานอย่ามาพูดให้ความหวังผมเลยดีกว่าครับ...” ร่างเล็กในอ้อมกอดของจงแดบอกกับร่างสูง “พอหวังแล้วมันไม่เป็นอย่างที่หวังมันเจ็บนะครับ”

“มินซอก...”

“ถึงเรื่องของผมกับช่างภาพลู่หานจะไม่มีทางเป็นอย่างที่หวังได้ แต่ผมก็ไม่เลิกเป็นนายแบบหรอกครับ ประธานวางใจได้ ผมไม่ทิ้งอาชีพนี้แน่นอน”

“...”

“ผมมีความสุขที่ได้ทำงานนี้ ได้ร่วมงานกับทุกคน ได้ไปในสถานที่ใหม่ๆที่ผมไม่เคยคิดจะไป ได้ประสบการณ์ ได้เจอเพื่อนร่วมงานและแฟนคลับที่คอยให้กำลังใจอยู่เสมอ อาชีพที่ทำให้ผมมีความสุขและคนอื่นเองก็มีความสุข ผมไม่เลิกหรอกครับ ถึงแม้ว่าเหตุผลที่ผมเข้าวงการก็เพราะอยากอยู่ใกล้เขา อยากเป็นคนที่เหมาะสมกับเขาคนนั้น แต่ตอนนี้เหตุผลที่ยังทำต่อไม่ใช่แค่เพราะเขา แต่เพราะผมมีความสุขที่ได้ทำงานนี้ เพราะแฟนคลับที่คอยสนับสนุนผมต่างหาก”

“เป้าหมายของเราที่ทำงานในวงการนี้ได้เปลี่ยนไปแล้วสินะ?” จางอี้ชิงเอ่ยกับนายแบบคนโปรดของจงแด มินซอกส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยต่อ “ไม่ได้เปลี่ยนครับ แค่มีเป้าหมายเพิ่มก็เท่านั้น แม้ว่าเป้าหมายแรกของผมจะเป็นไปได้น้อยเต็มทนจนผมเลิกหวังแล้วก็ตาม”

 

ใช่...ทั้งที่เขาคิดว่าเขาคงไม่มีความหวังที่อีกฝ่ายจะตอบรับความรู้สึกของเขาแล้วก็ตาม

แต่ทว่า...วันที่ทำให้เขามีความหวังก็กลับมาอีกครั้ง

 

“มินซอกกกกกก~!! เรื่องใหญ่แล้วๆ พี่มีข่าวดีมาบอกกกกก~!!!” จงแดวิ่งเข้ามาในห้องนอนของคนตัวเล็กที่กำลังหลับสบาย หากแต่จงแดไม่สนใจปลุกคนตัวเล็ก ทั้งเขย่าทั้งเรียกจนอีกคนรู้สึกตัวตื่น “มีอะไรครับพี่จงแด นี่มันยังเช้าอยู่เลย แถมวันนี้ผมก็ไม่มีตารางงานด้วยนี่ครับ”

“ก็ใช่! แต่พี่จะมาบอกงานใหม่ของเราที่จะมีในวันที่ 26 มีนาวันเกิดเราน่ะ!!”

“อือ...แล้วไงอ่ะ? ปีก่อนๆวันเกิดผมก็ทำงาน ไม่เห็นจะน่าตื่นเต้นตรงไหนเลยนี่ครับ” ร่างเล็กเอยด้วยน้ำเสียงงัวเงีย ก็แค่งานในวันเกิด เขาชินแล้วล่ะ เพราะวันเกิดก็เป็นแค่วันๆนึงเท่านั้นเอง

“แต่งานคราวนี้มีลู่หานเป็นช่างภาพนะ!”

“ก็แค่ลู่หานเป็นช่างภาพ...ฮะ?!! พี่ว่าไงนะ?” ร่างเล็กทวนทำพูดของอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงงัวเงียๆก่อนจะตาสว่างเมื่อรู้ว่าช่างภาพงานนี้เป็นใคร

“ลู่หานเป็นช่างภาพงานนี้ พอพี่รู้พี่เลยรีบมาบอกเราเลยไง เห็นโทรมาแล้วเราไม่รับสายพี่”

“มะ...ไม่จริงน่า...”

“จริง! เพราะก่อนพี่จะมาที่นี่ พี่เจอคุณลู่หานที่สตูดิโอของเราด้วย เขายังบอกพี่อยู่เลยว่างานครั้งนี้ฝากตัวด้วยนะครับน่ะ แถมยังบอกอีกว่า หวังว่าคิมมินซอกจะไม่ทำให้ผมผิดหวังนะครับ”

มินซอกใจเต้นแรงเมื่อได้ฟังที่จงแดเล่า เขาแทบอดใจรอให้ถึงวันนั้นไม่ไหว วันที่เขาจะได้ร่วมงานกับลู่หาน วันที่เขาเคยหมดหวังที่จะรอ เขาไม่กล้าหวังมากกว่าอีกฝ่ายจะยังรอเขาและจำคำสัญญาในครั้งนั้นได้ด้วยซ้ำ แค่ได้ทำงานร่วมกันเขาก็มีความสุขมากแล้ว วันเกิดปีนี้คงเป็นวันที่เขามีความสุขที่สุดในรอบหลายปีที่ผ่านมา

 

ใช่...เขาคิดแบบนั้น...

 

จนกระทั่ง...

 

มินซอกมาถึงสถานที่ถ่ายแบบตั้งแต่เช้า ก่อนเข้าไปเตรียมตัวระหว่างที่รอช่างภาพลู่หานมา มินซอกที่เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อยก็ออกมาคุยกับบรรดาสตาฟและเจ้าของงานว่าต้องการให้คอนเซ็ปต์งานคืออะไร อยากได้แบบไหน จนกระทั่งอีกฝ่ายมาถึง

ลู่หานเดินเข้ามาในสถานที่ถ่ายแบบ สายตาของมินซอกเอาแต่จ้องมองไปที่ร่างสูงที่เดินเข้ามาจนจงแดที่อยู่ใกล้ๆเตรียมจะสะกิดให้นายแบบของตนหันมองทางอื่นบ้าง หากแต่ยังไม่ทันที่จงแดจะสะกิดอีกฝ่าย มินซอกก็หันหน้ามาทางตนเสียแล้ว ก่อนจะเริ่มคุยกับคนอื่นๆต่ออย่างเป็นธรรมชาติ แต่มันตบตาจงแดไม่ได้หรอก

เพราะงานวันนี้ลู่หานไม่ได้มาคนเดียว แต่กลับมีนางแบบสาวสวยอย่าง คัง ยอนฮวาเดินตามมาก่อนจะเข้าคล้องแขนอีกฝ่าย ยิ้มอ้อนอย่างมีความสุข ซึ่งร่างสูงก็มองนิ่งๆก่อนจะเดินไปเพื่อเซ็ตกล้องเตรียมถ่าย

“คราวนี้คัง ยอนฮวาหรอเนี่ย? น่าสงสารช่างภาพลู่จริงๆเล้ย” คิม เยริ สไตลิสของงานบ่นออกมา ทำเอานายแบบตัวและและผู้จัดการคนสนิทหันมองหน้าอีกฝ่าย “หมายความว่าไงครับเนี่ย?”

“ทำเหมือนสวิททำเหมือนอ้อนคุณลู่หานไงคะ? พวกนายแบบนางแบบเข้าใหม่ของบริษัทเครือชเวน่ะ ชอบทำแบบนี้ทุกคนเลย ทำว่าตัวเองเป็นคนรักของลู่หานให้สื่อสนใจ พอเริ่มเป็นกระแสก็จะได้รับงานได้เยอะๆ แต่ส่วนใหญ่พวกนางมักไม่ได้หวังแค่เป็นข่าว หวังจะได้คุณลู่หานด้วย แต่คุณลู่หานไม่เล่นด้วยน่ะค่ะ” เยริอธิบายให้คนตรงหน้าฟัง ก่อนจะโดนมะเหงกจาก เบ จูฮยอน หรือ ไอรีน หัวหน้าสไตลิสของงานนี้ “เจ็บนะคะพี่ไอรีน”

“ก็อย่าเอาแต่อู้สิ ไปทำงานได้แล้วน่า”

“แต่งานของหนูเสร็จแล้วนี่คะ”

“แล้วมันใช่เรื่องที่เราจะมานินทาคนอื่นหรือไง?” ไอรีนเอ่ยเตือนรุ่นน้อง “ใครมาได้ยินเข้ามันจะไม่ดีนะ เดี๋ยวก็เป็นเรื่องหรอก”

“แต่มันก็เป็นเรื่องจริงที่ใครๆก็รู้นี่คะ” ไอรีนเงียบไม่เถียงอีกฝ่าย เพราะสิ่งที่เยริพูดก็เป็นความจริงทุกอย่าง ก่อนที่ไอรีนจะถอนหายใจแล้วพูดต่อ “ก็ได้แต่หวังว่าคุณลู่หานจะมีตัวจริงเป็นของตัวเองสักที พวกนายแบบนางแบบที่หวังดังทางรัดจะได้หยุดทำอะไรแบบนี้เสียทีล่ะนะ”

“แต่หนูว่าคนที่เป็นข่าวกับคุณลู่หานเมื่อหลายปีก่อนนั้นน่ะ ต้องเป็นตัวจริงของลู่หานแน่เลยค่ะ” เยริพูดขึ้นทำเอาคิมมินซอกที่นั่งอยู่ด้วยถึงกับชะงัก ก่อนจะเป็นจงแดที่ถามต่อ “ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?”

“เพราะเป็นคนเดียวที่คุณลู่หานปกป้องและไม่ยอมบอกว่าเป็นใคร ไม่เหมือนที่เป็นข่าวกับคนอื่นๆนี่คะ” เยริอธิบายทำเอานายแบบตัวเล็กพูดไม่ออก เขาไม่อยากหวัง เพราะกลัวที่จะผิดหวัง ยิ่งหวังมากเท่าไหร่ เวลาไม่เป็นอย่างที่หวังก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น

“ตากล้องพร้อมแล้ว นายแบบเตรียมตัวได้แล้วครับ” เสียงสตาฟดังขึ้น มินซอกจึงขอตัวไปทำงาน เขาเดินผ่านบรรดาสตาฟจนไปถึงหน้ากล้องของอีกฝ่าย

“ผมนายแบบคิมมินซอก ขอฝากตัวด้วยครับ” ก่อนจะโค้งแล้วเตรียมตัวเข้าฉาก มินซอกประหม่าไปหมด เพราะนี้เป็นครั้งแรกที่เขาได้ร่วมงานกับลู่หาน จนทำให้เขาเผลอเกร็งเพราะกลัวผิดพลาด เลยทำให้งานถ่ายแบบออกมาได้ไม่ดีเท่าที่ควร

“มีสติหน่อยสิ อย่าเกร็ง” เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยเอ่ยขึ้นทำเอานายแบบตัวเล็กถึงกับชะงัก ไม่ใช่เสียงตำหนิเหมือนอย่างครั้งแรกสุดที่เขาแคสงาน แต่เป็นการเอ่ยเตือนและให้กำลังใจ เป็นสิ่งที่เขาไม่คิดจะได้ยินจากปากของอีกฝ่าย เช่นเดียวกับบรรดาสตาฟที่ก็อึ้งไม่ต่างกัน เพราะไม่คิดว่าลู่หานจะพูดแบบนี้กับคนที่มีข่าวลือว่าไม่ถูกกัน “ยิ่งกลัวว่าจะทำเอามาไม่ดี มันก็ยิ่งเกร็งใช่ไหม? ผ่อนคลายหน่อย”

“คะ...คุณลู่หาน...”

“ผมเชื่อว่าคุณทำได้” ร่างสูงเอ่ยแค่นั้นก่อนจะก้มลงไปมองผ่านอีกฝ่ายจากในกล้อง มินซอกที่เริ่มได้สติกลับมาพร้อมกับกำลังใจทำให้เขาสามารถผ่อนคลายและเป็นกันเองได้มากขึ้น ทำให้ทุกคนได้เห็นความสามารถและสเน่ห์ของมินซอก การถ่ายแบบจึงเป็นไปได้ดี ผลเป็นที่น่าพอใจสำหรับลูกค้าที่ต้องการภาพ

มินซอกคิดว่านี่คงเป็นวันเกิดที่มีความสุขที่สุดของเขาในรอบหลายปี ถึงแม้ว่าตอนเช้าอาจจะมีเรื่องแย่ๆนิดหน่อย แต่ผลก็ออกมาดีกว่าที่คิด คนตัวเล็กยิ่งมีความสุขมากกว่าเดิมเมื่อในกองถ่ายมีการเซอร์ไพรสวันเกิดของเขา แถมยังจัดงานเลี้ยงปาร์ตี้ฉลองวันเกิดแบบเล็กๆให้อีกต่างหาก บรรดาสตาฟซื้อไก่ทอดและเค้กมาเลี้ยงฉลอง ซึ่งตอนแรกเขาตั้งใจจะชวนลู่หานด้วย แต่อีกฝ่ายหายตัวไปกับคังยอนฮวาที่มาด้วยกันหลังจากที่ถ่ายจบ

“มินซอก...” จงแดเรียกอีกฝ่ายเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าๆของนายแบบตัวเล็ก ตอนนี้จงแดกำลังมาส่งเขาที่คอนโด แต่พอเห็นคนตัวเล็กเงียบตลอดทางก็อดเป็นห่วงไม่ได้ “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ผมไม่เป็นไร พี่จงแดไม่ต้อง...ฮึก...ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ” แม้จะบอกว่าไม่ให้เขาเป็นห่วง แต่น้ำเสียงสะอื้นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

“มินซอก...”

“ผม...ผมคงหวังมากไป ทั้งๆที่ไม่ควรหวังแท้ๆ เพราะถ้ามันไม่เป็นอย่างที่หวัง คนทีเสียใจที่สุดก็คือผม...ฮึก...” น้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ เพียงเพราะอีกฝ่ายพูดดีด้วยเลยทำให้เขาเผลอหวังมากเกินตัว จนเจ็บอยู่แบบนี้

“ไม่เอาไม่ร้องๆ วันนี้เป็นวันของเรานะ มีความสุขให้มากกว่านี้หน่อยสิ” จงแดเอ่ยปลอบอีกฝ่าย เขาไม่อยากเห็นน้ำตาของคนตัวเล็กอีกแล้ว “ลองเข้าไปดูแท็ก #HappyMinseokDay สิ มีคนรักและอวยพรให้เราเยอะมากเลยนะ”

“นั่นน่ะสิครับ...” ร่างเล็กยิ้มก่อนจะหยิบมือถือของตนมา เปิดทวิตพร้อมดูข้อความอวยพรตนเอง จนทำให้พอจะลืมเรื่องเศร้าไปได้บ้าง จนกระทั่งมาถึงที่คอนโดของร่างเล็ก

“วันนี้พี่ไม่ขึ้นไปส่งนะ ประธานของเราเอาแต่ตามตัวพี่อยู่นั่นแหละ น่ารำคาญจริง” จงแดบ่นออกมาทำเอาคนตัวเล็กยิ้มขำ “สงสัยอยากรีบอ้อนพี่เร็วๆมั้งครับ”

“พูดมากจริงเรานิ” บ่นนายแบบของตนไม่จริงจังนัก “ขึ้นห้องดีๆละ”

“ครับผม” คนตัวเล็กรับคำก่อนจะเดินเข้าคอนโดไป มินซอกเดินไปเรื่อยๆจนถึงหน้าห้องของตัวเอง หากแต่คราวนี้ต่างจากทุกวันคือมีโน้ตแปะอยู่หน้าห้อง

 

‘Happy Birthday, Kim Minseok ขอโทษที่ทำให้รอนานนะ

 

ร่างเล็กหยิบกระดาษโพสอิสออกมา สีหน้างงๆปรากฏขึ้นเมื่ออ่านข้อความในโพสอิสจบ ข้อความ Happy Birthday เขาพอจะเข้าใจได้เพราะวันนี้คือวันเกิดของเขา แต่ข้อความถัดมานี่สิ สิ่งที่เขารอก็มีแต่คำตอบของเขาเท่านั้น คงจะมีใครมาแกล้งเล่นเสียมากกว่า เพราะคนๆนั้นยังออกไปกับนางแบบคนสวยเลยนิ จะมาจับวันเกิดหรือคำสัญญาของเขาได้อย่างไรกัน ร่างเล็กไม่สนใจก่อนจะแตะบัตรเข้าห้องของตัวเอง ซึ่งทันทีที่เปิดประตูก็สัมผัสได้ถึงความเย็นของแอร์ ก็จำได้ว่าปิดแล้วนิ แต่ก็ช่างเถอะ เปิดค้างไว้แค่วันเดียว ค่าไฟไม่ขึ้นมากไปกว่าเดิมเท่าไหร่หรอก ว่าแล้วก็เปิดไฟในห้องทุกดวง

 

พรึ่บ!

 

ทันทีที่เปิดไฟ ร่างเล็กก็พบกับบรรดาลูกโป่งหลากสีที่ลอยเต็มเพดานห้อง ไหนจะอยู่ตามพื้น กระดาษตกแต่งหลากสีเต็มไปหมด หากแต่ที่ลอยเด่นชัดคงจะเป็นลูกโป่งตัวอักษรที่ลอยเรียงกันเป็นประโยคว่า...

 

‘Happy Birthday’

 

บนโต๊ะหน้าลูกโป่งมีเค้กสีน้ำตาลคาดว่าจะเป็นรสกาแฟวางอยู่ เป็นเค้กที่ไม่ได้ตกแต่งอะไรมากมายนัก นอกจากเทียนรูปตัวอักษรเรียงเป็นคำว่า ‘Minseok 28th’ เท่านั้น 

“ฝีมือพี่จงแดสินะ” มือเล็กหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปไว้ก่อนจะกดโทรไปหาผู้ต้องสงสัยที่ทำให้เขาเซอร์ไพรส

(“ว่าไงมินซอก โทรมาหาพี่มีอะไรหรือเปล่า?”)

“ยังจะทำเนียนอีกนะครับ ก็เค้กกับลูกโป่งที่พี่ทำเนี่ย ผมเซอร์ไพรสมากเลย เนียนนะพี่ ทำมาเป็นบอกว่าประธานตามตัวอ่ะ” มินซอกเอ่ยด้วยน้ำเสียงมีความสุข ก่อนที่คำตอบของปลายสายจะทำให้ร่างเล็กงงยิ่งกว่าเดิม

(“พูดอะไรของเราอ่ะมินซอก? พี่ไม่รู้เรื่อง”)

“อย่ามาทำเนียนไม่รู้เรื่องหน่า ก็เค้กกับลูกโป่งที่ตกแต่งเต็มห้อมผมเนี่ย ถ้าไม่ใช่ฝีมือพี่แล้วจะฝีมือใครครับ?” มินซอกย้อนถามปลายสาย หากแต่คำตอบที่ดังขึ้นไม่ได้มาจากทางปลายสายนี่สิ

“ผมทำเองครับ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง มินซอกเบิกตาโพล่งเมื่อได้ยิน เขาค่อยๆหันไปมองด้านหลัง ร่างสูงที่เขาไม่คิดว่าจะมาอยู่ตรงนี้

 

มะ...ไม่จริงน่า...!!

 

มือหนาคว้ามือถือขออีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยตอบปลายสาย “ผมเป็นคนทำเองครับ ถ้ามีอะไรสงสัยถามท่านประธานของ LayC Studio ได้นะครับ สวัสดีครับ พูดจบก็กดวางสายแล้วจึงค่อยส่งมือถือคืนให้คนตัวเล็ก

“ทะ...ทำไม...ทำไมคุณถึงได้มาอยู่ที่นะ...” นิ้วชี้ของลู่หานวางลงบนริมฝีปากเล็ก “ชู่...”

“...”

“อย่าเรียกว่าคุณสิ เรียกพี่เหมือนเดิมได้ไหม?” ร่างสูงเอ่ยขออีกฝ่ายทำเอาน้ำตาที่เพิ่งหยุดไปไหลออกมาอีกครั้ง ก่อนจะตะคอกเสียงดัง “เห็นผมเป็นตัวอะไรกันแน่! คุณทำเหมือนคุณได้ลืมสัญญาของเราไปแล้ว!! คุณทำให้ผมหมดหวังเพราะคำพูดของคุณในวันนั้น ทั้งข่าวคุณกับนางแบบนายแบบ ไหนจะเรื่องที่คุณสัมภาษณ์นิตยสารนั่นอีก”

“...”

“พอมาวันนี้คุณทำเหมือนให้ความหวังผมอีกครั้งด้วยการร่วมงานกับผม แต่กับพานางแบบคนนั้นมาที่กอง ขากลับก็กลับกับหล่อน ความหวังที่เกิดขึ้นก่อนจะพังลง ทั้งหมดมันเพราะคุณ แล้วตอนนี้มันเรื่องอะไรกันแน่!!? ร่างเล็กโวยวายพร้อมใช้มือทุบอกของอีกฝ่ายไม่หยุด ซึ่งร่างสูงก็ปล่อยให้อีกฝ่ายทุบจนพอใจก่อนจะรวบตัวอีกฝ่ายเข้ากอด

“มินซอก...พี่ขอโทษ...”

“ขอโทษหรอ? ตอนนี้ขอโทษผม แทนตัวเองว่าพี่ ทำเหมือนเรากลับไปเป็นพี่ลู่หานและน้องมินซอกแล้ว แล้ววันพรุ่งนี้ล่ะ? เราจะกลับไปเป็นนายแบบคิมกับช่างภาพลู่อีกไหม?” ร่างเล็กถามทั้งน้ำตา เขาไม่รู้อะไรทั้งนั้น เขาไม่กล้าหวังไปมากกว่านี้อีกแล้ว...

“ไม่มีนายแบบคิมกับช่างภาพลู่อีกแล้ว ต่อจากนี้จะมีแค่พี่ลู่หานกับน้องมินซอกเหมือนเดิม” ร่างสูงคลายกอดก่อนจะใช้มือช้อนคางเล็กให้เงยหน้ามาสบตาตน ซึ่งทันทีที่ได้สบตามินซอกก็พบแต่ความจริงใจที่อีกฝ่ายมีให้ “พี่ขอโทษที่ทำให้เรารู้สึกแย่ด้วยข่าวพวกนั้น พี่เองก็พยายามเลี่ยงแล้ว แต่คนที่หวังจะดังเพราะข่าวฉาวแบบนี้ก็เยอะ พี่เลี่ยงได้ไม่หมดจริงๆ”

“ส่วนเรื่องคำพูดของพี่ในตอนนั้น สิ่งที่พี่พูดเป็นความจริง เรายังขาดไปอย่างนึงจริงๆ นั่นคือความรู้สึกที่อยากจะเป็นนายแบบ”

“มะ...หมายความว่า...”

“เพราะในตอนนั้นเราเข้าวงการนี้มาเพราะอยากรู้สึกใกล้พี่ อยากเป็นคนที่เหมาะสมกับพี่ แต่ถ้าได้เป็นแล้วเราจะทำยังไงต่อ จุดมุ่งหมายในการเป็นนายแบบได้หายไปแล้ว หลังจากนั้นเราจะไม่มีความพยายาม จะทำไปเรื่อยๆ ซึ่งพี่ไม่อยากให้เป็นแบบนั้น” ลู่หานอธิบายคนในอ้อมกอดได้ฟัง “พี่เลยต้องทนใจแข็งกับเราต่อ จนกว่าเราจะมีสิ่งๆนั้น ทั้งๆที่ความจริงก็เป็นอย่างที่มาร์คบอก ความสามารถของเราจะได้ร่วมงานกับพี่นานแล้ว”

“คะ...คุณลู่หาน...คือผม...” มินซอกมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิดที่เข้าใจอีกฝ่ายผิด ทั้งๆที่ความจริงอีกฝ่ายก็ห่วงเขาและคิดถึงแต่เรื่องของเขาตลอดเวลา แต่เขากลับเชื่อใจอีกฝ่ายไม่ได้ถึงที่สุด “ผมขอโทษที่ไม่เชื่อใจคุณ ไม่เชื่อในคำพูดของคุณ”

“ไม่ต้องขอโทษหรอก เพราะพี่เองก็ทำให้เราเสียความเชื่อใจเหมือนกัน” ร่างสูงลูบหัวปลอบคนในอ้อมกอด นิ้วเรียวค่อยๆเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้าของอีกฝ่ายออก “อย่าร้องไห้อีกเลยนะ”

“...”

“ตอนนี้เราเข้าใจแล้วใช่ไหม ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด” มินซอกพยักหน้ารับคำอีกฝ่าย ลู่หานที่เห็นแบบนั้นก็ยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะคลายอ้อมกอด หมุนตัวอีกฝ่ายให้หันไปทางโต๊ะเล็กๆตรงหน้า “เมื่อเราเข้าใจกันแล้วก็ Happy Birthday นะครับ ขอให้มีความสุขมากๆนะ”

“แค่ผมได้อยู่ใกล้คุณอีกครั้ง แค่ได้กลับมาเป็นพี่ลู่หานกับน้องมินซอกเหมือนเดิม ผมก็มีความสุขมากๆแล้วครับ” ร่างเล็กเอ่ยกับอีกฝ่าย ร่างสูงก้มลงเอาหัวมาพิงไหล่ของอีกฝ่าย “กลับมาเป็นพี่ลู่หานกับมินซอกเหมือนเดิมหรอ? ไม่เหมือนเดิมหรอกนะ”

“มะ...หมายความว่าไงครับ?” ร่างเล็กเอ่ยถาม ร่างสูงค่อยๆดันร่างเล็กมาที่โต๊ะที่มีเค้กวางอยู่ข้างบน “เค้กก้อนนี้...พี่ทำเองเลยนะ”

“...”

“พี่ว่าเราน่าจะรู้ความหมายนี้ดีนะ เพราะเราอ่านบทสัมภาษณ์ของพี่แล้วนี่นา”

 

เค้กทำเอง? บทสัมภาษณ์...?

 

FL_Ayumu : แล้วแบบนี้คนๆนั้นจะรู้ได้ยังไงล่ะคะเนี่ยว่าคุณชอบน่ะ?

ลู่หาน : ถ้าเขาคือคนที่ผมเลือกล่ะก็ ในวันเกิดของเขาผมจะทำเค้กสูตรพิเศษของคุณแม่ให้เขาได้ทานครับ

 

FL_Ayumu : เค้กสูตรพิเศษหรอคะ?

ลู่หาน : ครับ เป็นเค้กที่คุณแม่ของผมสอนผมมาน่ะครับ

 

FL_Ayumu : อยากลองทานดูจังเลยค่ะ

ลู่หาน : น่าเสียดายนะครับ แต่คนที่ทานได้มีแต่คนที่ผมชอบเท่านั้นครับ (ยิ้มใจละลาย)

 

FL_Ayumu : งั้นแสดงว่าคนๆนั้นจะเป็นคนที่ได้เค้กจากคุณลู่หานเป็นคนแรกใช่ไหมคะเนี่ย?

ลู่หาน : ใช่แล้วครับ (ยิ้มอีกรอบ)

 

“นี่หรือว่า...”

“พี่รักเรานะครับ” ไม่ต้องรอให้ร่างเล็กพูด อีกฝ่ายก็ชิงพูดมันออกมาก่อน น้ำตาไหลออกมาจากดวงตากลมโต หากแต่ไม่ใช้น้ำตาแห่งความเสียใจเหมือนอย่างเคย แต่เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ “รักเราตั้งแต่สมัยเราอยู่มหาลัยแล้ว เราคือคนที่พี่เลือกที่จะมาเป็นคู่ชีวิตของพี่ครับมินซอก เราจะเป็นคนๆนั้นของพี่ได้ไหม?”

“พะ...พี่ลู่หาน...ฮึก...” ร่างเล็กสะอื้นก่อนจะหันไปหาร่างสูง ผู้ที่เป็นเจ้าของหัวใจของเขามานานแสนนาน “ผมเป็นครับ...ผมจะเป็นคนๆนั้น...เพราะผมเองก็รักพี่ รักมาโดยตลอด”

“งั้นเราก็เป็นแฟนกันแล้วนะครับ”

“อือ” ร่างสูงที่เห็นร่างเล็กตอบรับเป็นแฟนก็ก้มลงชิมริมฝีปากบาง ซึ่งร่างเล็กที่หลับตาพริ้มก็จูบตอบอีกฝ่าย ก่อนจะปล่อยให้ร่างสูงได้ขมเม้มริมฝีปากของตนจนบวมแดงแล้วจึงค่อยๆเปิดริมฝีปากเพื่อต้อนรับลิ้นหนาที่แทรกเข้ามาภายใน ลิ้นเล็กๆทักทายอย่างไม่ประสีประสาแต่ก็พยายามจูบตอบ ลิ้นเล็กตวัดกวัดเกี่ยวกับลิ้นหนาไปมา ส่วนมือหนาก็ค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของร่างเล็กตามสัญชาตญาณ ลูบไล้บริเวณเอวบางเบาๆ

“อืมมมม” ร่างสูงครางเมื่ออีกฝ่ายจูบตอบก่อนจะถอนริมฝากออกเมื่อเห็นอีกคนเริ่มจะหายใจไม่ทันเพราะกำเสื้อของเขาไว้แน่น และเมื่อรู้สึกตัวอีกทีเขาก็พบว่ากระดุมเสื้อของร่างเล็กโดนปลดออกไปจนหมดแล้ว เผยผิวขาวราวกับน้ำนมบางส่วนเพราะเสื้อยังปิดไว้อยู่

“พะ...พี่ขอโทษครับ พี่เผลอไปหน่อย...” ร่างสูงเอ่ยขอโทษร่างเล็กตรงหน้า เพิ่งจะบอกรักและขออีกฝ่ายเป็นแฟนแท้ๆ แต่พออีกฝ่ายจูบตอบเขาก็แทบทนไม่ไหวเสียแล้ว มินซอกก้มหน้างุดก่อนจะส่ายหน้าไปมา “ไม่เป็นไรหรอกครับ พี่ไม่จำเป็นต้องขอโทษผมหรอก”

“แต่ว่า...”

“เพราะถ้าจะผิด...ผมเองก็ผิดเหมือนกันเพราะผมยอมพี่” ร่างเล็กบอกกับอีกฝ่าย “เหมือนกับคืนนั้นที่ผมขอให้พี่ช่วยผม เพราะฉะนั้นถ้าพี่อยากล่ะก็...ผมจะช่วยพี่เองครับ”

“มินซอก...”

“ก็เราเป็นแฟนกันแล้วนิครับ” ยิ้มบางๆให้กับคนตรงหน้า “จะว่าผมง่ายก็ได้เพราะแค่เป็นแฟนกันไม่ถึงชั่วโมงก็ยอมพี่แล้ว แต่นั่นเป็นเพราะผมรักพี่นะครับ ผมอยากให้พี่ทำรักผมในฐานะที่เราเป็นแฟน ไม่เหมือนครั้งแรกของเราที่มันไม่มีสถานะ ผมอยากจะจำว่าวันนี้คือครั้งแรกของเรา พี่ช่วยทำรักผมได้ไหมครับ?”

ร่างเล็กไม่รอคำตอบจากอีกฝ่ายก็ยืดตัวก่อนจะโอบต้นคอของคนรักและประกบริมฝีปากลงบนอวัยวะเดียวกันของอีกฝ่ายก่อนจะใช้ลิ้นเล็กๆดันเข้าไปทักทายลิ้นหนาที่อยู่ภายใน ลู่หานที่เห็นคนรักของตนปล้นจูบเขาก็เริ่มจูบตอบจนเป็นฝ่ายคุมเกมเอง เมื่อเห็นแบบนั้นมือเล็กจึงเปลี่ยนจากคล้องคอมาเป็นปลดกระดุมเสื้อของอีกฝ่ายออกแทน มือหนาที่เคยอยู่นิ่งก็ลูบไล้ไปมาบริเวณเอวของคนรักก่อนจะช้อนตัวอีกฝ่ายมาอุ้มเหมือนลูกลิงโดยริมฝีปากยังไม่ผละออกจากกัน ลู่หานพาอีกฝ่ายไปยังห้องนอนก่อนจะค่อยๆวางอีกฝ่ายลงบนเตียง เขาถอดเสื้อที่อีกฝ่ายช่วยปลดกระดุมให้ออกก่อนจะโยนลงพื้นอย่างไม่สนใจว่ามันจะตกลงที่ไหน สิ่งที่เขาสนใจตอนนี้ก็มีแค่ร่างเล็กตรงหน้าเท่านั้นแหละ

“แฮ่ก...พี่...พี่ลู่หาน” ร่างเล็กสูดเอาอากาศเข้าเต็มปอดเพราะหายใจไม่ทัน เขารู้ตัวอีกทีก็นอนอยู่บนเตียงโดยมีร่างของลู่หานคร่อมเขาอยู่

“พี่ไม่เคยคิดว่าเราง่ายนะครับ เพราฉะนั้นอย่าคิดมากนะคนดี” ร่างสูงมองคนรักด้วยแววตาเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยพร้อมน้ำเสียงติดขำ “ทำมาเป็นเก่งโดยการเริ่มก่อน แต่อย่างเรายังเริ่มก่อนไม่ได้หรอกครับ”

“พี่ลู่หาน...” ใบหน้าของร่างเล็กขึ้นสีกับคำพูดของลู่หาน ก่อนจะยิ่งกลายเป็นสีแดงเข้มเมื่ออีกคนเอ่ยประโยคถัดมา “ไว้ผ่านครั้งนี้เมื่อไหร่ เราค่อยเป็นฝ่ายเริ่มนะครับ J

 

 

& ‒‒‒‒‒ Cut ‒‒‒‒‒ &

(หาได้ไม่ยากหรอก รู้ๆกันดีเนอะว่ามันอยู่ตรงไหน? ^^)

 

 

เก่งมากครับคนดี...ขอบคุณมากนะครับที่ให้พี่ได้รักเรา” ก่อนจะหอมแก้มอีกฝ่ายเต็มรัก

“ขอบคุณที่ทำให้ผมเป็นของพี่อีกครั้งนะครับพี่ลู่หาน...มันจะเป็นวันเกิดที่ผมจะไม่มีวันลืมเลยครับ” หอมแก้มกลับก่อนจะซุกตัวลงในอ้อมกอดของคนรัก “ผมรักพี่ลู่หานนะครับ”

“พี่เองก็รักเราเหมือนกันครับมินซอก” บอกรักคนในอ้อมกอดก่อนกระชับกอดให้แน่นขึ้น ร่างเล็กซุกตัวอยู่ในอ้อมกอด ก่อนจะนึกถึงเค้กที่อีกฝ่ายทำให้ จึงเตรียมตัวที่จะลุกหากแต่ก็โดนแขนแกร่งรวบเอาไว้ไม่ให้อีกฝ่ายได้ลุก

“จะไปไหนครับคนดี?”

“ผมลืมเค้กของพี่ลู่หานไปสนิทก็เลยกะว่าจะไปกิน อ๊ะ!” ร่างเล็กร้องเมื่อโดนอีกฝ่ายกระชับอ้อมกอด “พี่ลู่หาน...”

“เราก็กินเค้กของพี่ไปแล้วนี่ครับ” ร่างสูงกอดต่อโดยไม่สนใจแรงดิ้นของอีกฝ่าย ร่างเล็กมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้างงๆ “ผมยังไม่ได้กินนี่ครับ”

“เรากินไปนานแล้วครับ เค้กของพี่น่ะ...ไม่ใช่เค้กกาแฟนะ แต่เป็น เค้กแข็งปวยต่างหาก แถมกินแล้วไม่ยอมบอกด้วยนะว่าอร่อยหรือเปล่า? J

“พี่ลู่หาน!” ร่างเล็กตีอีกฝ่ายทันทีที่คนรักพูดจบ “ทะลึ่ง! ลามก!”

“ก็หรือไม่จริงล่ะ?” ร่างสูงย้อนถามทำเอาอีกฝ่ายก้มหน้างุดไม่ตอบ “เค้กกาแฟนั่นเดี๋ยวค่อยกินก็ได้ ถ้าเสียล่ะก็ พี่ก็ทำใหม่ให้ได้เสมอครับ”

“...”

“เพราะฉะนั้นเรามานอนเถอะครับ” ร่างสูงกระชับกอดคนตัวเล็กให้แน่นก่อนจะหลับมา มินซอกมองใบหน้าของคนรักก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปอีกคน

 

ก็อย่างที่ลู่หานบอก...วันนี้ก็คงต้องปล่อยเค้กกาแฟที่อีกฝ่ายทำมาให้วางทิ้งอยู่บนโต๊ะไปแบบไม่มีคนกินไปก่อนแล้วกัน ขอโทษนะเจ้าเค้กกาแฟที่คิมมินซอกคนนี้ยังไม่ได้ลิ้มรสของแกเลย

แต่ถ้าเป็นเจ้าเค้กแข็งปวยของลู่หานล่ะก็...รสชาติ(และลีลา)ของมันอร่อยอย่าบอกใครเชียวละ J

 

=========== [ END ] ===========


:: Talk :: 27 / 03 / 60 ::
แงงงงง ก่อนอื่นต้องขอโทษที่เราเอามาลงให้ภายในวันที่ 26 ไม่ทันตามที่เคยบอก เสียใจแปป
แต่ก็เลยมาไม่กี่ชม.เองเนอะ 5555555 ปั่นหนักหน่วงมากกกก ยาวไปอีกสำหรับ OS เรื่องนี้
ถ้าวัดจากตอนปกติดก็น่าจะสักสามเท่าของตอนปกติได้ จำนวนคำทั้งหมด 15,125 คำ แอบเลขสวย 55555
ไม่รู้ว่าเนื้อเรื่องจะถูกใจกันไหมนะ? รู้สึกมีหลายรสชาติอยู่ ชอบไม่ชอบยังไงบอกได้เน้อ
แต่บอกเลยว่าไม่ถนัดแต่งม่าและฉาก cut (@fl_ayumu ใบ้ชัดมาก 55555) จริงๆนะเออ
มีฉากเรทตอนต้นๆนี่จะโดนไหมง่ะ? มันนิดเดียวเองนะ นี่ว่าก็ไม่ได้บรรยายเยอะด้วยนะ
แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยนะที่แค่ลงสปอยก็มีคอมเม้นมาเยอะมากๆ เยอะกว่าที่คิดไว้ ตอนดูนี่ช็อกเลยอ่ะ 55555
ขอบคุณมากๆสำหรับกำลังใจ ถ้าอยากสกรีม OS เรื่องนี้ก็ทวิตติดแท็ก #theRelationLM ได้เลยครับ
รักนักอ่านทุกคนน้าาาา พูดคุย / ทวงฟิคกันได้ที่

QR Code ของไลน์แอคนักเขียน หรือ Twitter : @fl_ayumu นะคร้าบบบบ >///<
 
:: Talk :: 23 / 03 / 60 ::

เอาสปอยมาลงให้อ่านกันก่อน เป็นน้ำจิ้ม คิคิ เราจะรีบปั่นเน้อออออ สู้โว้ยยยยยย \(^0^)/
พูดคุย / ทวงฟิคกันได้ที่

QR Code ของไลน์แอคนักเขียน หรือ Twitter : @fl_ayumu นะคร้าบบบบ >///<
B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

307 ความคิดเห็น

  1. #271 vivivenus (@vivivenus) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 00:26
    เฮ้อ&#8203;

    ลุ้นๆๆๆๆ&#8203;
    #271
    1
    • #271-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      31 ธันวาคม 2561 / 00:11
      ลุ้นด้วยๆ 55555 ได้ข่าวว่าเป็นคนแต่งเอง
      #271-1
  2. #179 kimmaymilove (@kimmaymilove) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2560 / 00:24
    เค้กแข็งปวย.... จาาาา ยอมแล้วๆ 555
    #179
    1
    • #179-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      21 พฤษภาคม 2560 / 21:01
      คิคิ งานเค้กก็มา... :)
      #179-1
  3. #157 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 23:54
    เดี๋ยวๆๆนะ เค้กของพี่ หืม?!?!!? พี่เป็นช่างภาพมาดนิ่งที่แฝงไปด้วยความหื่นนนนนนะคะพี่ลู่หาน ยอมใจในความอดทนของมินซอก คนเราอ่ะถึงรู้ว่าความหวังมันน้อยเพียงใดแต่ก็ขอให้ได้หวังอยู่ จนวันนึงที่รู้ว่าหมดหวังจริงๆวันนั้นเราจะหยุดเอง ซึ่งลธ่หานเย็นชาแต่ไม่ได้ปฏิเสธอย่างชัดเจน มซ.เลยมีความหวังที่จะเชื่อถึงแม้บางครั้งจะต้องเจ็บปวดไปกับบางเรื่องแต่เมื่อเราก้าวผ่านจุดนั้นมาได้เราจะเข้าใจและมีความสุขเอง ทีแรกคิดว่าไม่สมหวังแล้วซะอีก คิดว่าลห.จะเข้ามาสอนบทเรียนชีวิตให้มินซอกมากกว่า แต่ยังดีนะที่แฮปปี้ ขนาดแฮปปี้ก็ทำเราเสียน้ำตาไปพอควร ถ้าไม่แฮปปี้เราคงร้องไห้มากกว่านี้อ่ะเราบ่อน้ำตาตื้น รักนะ รักไรต์
    #157
    1
    • #157-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      10 เมษายน 2560 / 00:38
      แต่งเองก็สงสารมินซอกเอง แต่เราเป็นคนแต่ง bad end ไม่ได้อ่ะ สงสารตัวละคร สงสารมินซอกด้วย เรื่องนี้ทั้งหมินทั้งพี่ลู่อดทนกันมากจริงๆ พอถึงเวลาพี่แกเลยขอแบบจัดหนักจัดเต็มเสียหน่อย อิอิ

      ปล.มุกเค้กนั้นเพิ่งคิดได้ตอนสุดท้ายจริงๆ 555555555555555
      #157-1
  4. #156 R_rainnie (@jw_rainnie) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 23:54
    เดี๋ยวๆๆนะ เค้กของพี่ หืม?!?!!? พี่เป็นช่างภาพมาดนิ่งที่แฝงไปด้วยความหื่นนนนนนะคะพี่ลู่หาน ยอมใจในความอดทนของมินซอก คนเราอ่ะถึงรู้ว่าความหวังมันน้อยเพียงใดแต่ก็ขอให้ได้หวังอยู่ จนวันนึงที่รู้ว่าหมดหวังจริงๆวันนั้นเราจะหยุดเอง ซึ่งลธ่หานเย็นชาแต่ไม่ได้ปฏิเสธอย่างชัดเจน มซ.เลยมีความหวังที่จะเชื่อถึงแม้บางครั้งจะต้องเจ็บปวดไปกับบางเรื่องแต่เมื่อเราก้าวผ่านจุดนั้นมาได้เราจะเข้าใจและมีความสุขเอง ทีแรกคิดว่าไม่สมหวังแล้วซะอีก คิดว่าลห.จะเข้ามาสอนบทเรียนชีวิตให้มินซอกมากกว่า แต่ยังดีนะที่แฮปปี้ ขนาดแฮปปี้ก็ทำเราเสียน้ำตาไปพอควร ถ้าไม่แฮปปี้เราคงร้องไห้มากกว่านี้อ่ะเราบ่อน้ำตาตื้น รักนะ รักไรต์
    #156
    1
    • #156-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      10 เมษายน 2560 / 00:23
      แต่งเองก็สงสารมินซอกเอง แต่เราเป็นคนแต่ง bad end ไม่ได้อ่ะ สงสารตัวละคร สงสารมินซอกด้วย เรื่องนี้ทั้งหมินทั้งพี่ลู่อดทนกันมากจริงๆ พอถึงเวลาพี่แกเลยขอแบบจัดหนักจัดเต็มเสียหน่อย อิอิ

      ปล.มุกเค้กนั้นเพิ่งคิดได้ตอนสุดท้ายจริงๆ 555555555555555
      #156-1
  5. #155 LUMIN799 (@tsunasan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 23:24
    พี่ลู่หานเป็นผชที่สุดยอดมากอ่ะ ยอมให้มินซอกมีอนาคตที่ดีก่อนที่จะมาคบกับตัวเอง ทั้งที่ต่างคนก็ต่างรักกันแล้วแต่มันต้องรอเวลาก่อน ส่วนหนูมินซอกน่าสงสารมากกเวลาเจอข่าวพี่ลู่คงเสียใจ แต่ก็ยอมใจความอดทนรอของมินซอก ในที่สุดก็รักกันซักทีเนอะ ในส่วนช่วงท้ายนั้น จัดว่าเด็ดค่ะ
    #155
    1
    • #155-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      9 เมษายน 2560 / 19:36
      ขอบคุณคร้าบที่ชอบบบ ดีใจจูงงงง >////<
      #155-1
  6. #154 Holla K (@hollakujira) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 03:07
    ยอมมมมม โอ้ยยย คุณช่างภาพนี่ดูนิ่งๆโนสนโนแคแต่ลามกกับน้องมินซอกมากๆเลยนะเนี่ย5555 แอบหมั่นไส้บอสเบาๆ อยากจะให้จบแบบจ็อกลืมพี่หานไปเลยด้วยซ้ำ เริ่ดๆเชิ่ดๆไปควงคนอื่นเย้ยบ้าง..แต่ก็นะ บอสเค้าทำอะไรมีเหตุผล อภัยให้ละกัน
    #154
    1
    • #154-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2560 / 17:19
      ลู่หาน : ผมทำแบบนั้นเพราะมีเหตุผลนะ ทำเพราะมินซอกล้วนๆเลยด้วย TTvTT
      #154-1
  7. #153 LUMINLIN♡ (@alwayslumin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 23:51
    โอ้ยยยย หน่วงมากตอนแรก นี่คิดว่าจะไม่จบแฮปปี้ละอ่ะ แต่จบแบบพลิกคดีแม่ก็ดีใจที่เห็นลูกๆมีความสุข
    #153
    1
    • #153-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2560 / 17:18
      หน่วงแค่ไหนเราก็ใจร้ายไม่พอที่จะให้จบแบบ bad end จริงๆ
      #153-1
  8. #152 Jakkaran55 (@Jakkaran55) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:51
    ไม่น่าจบ happy ending เลย หมั่นไส้มินซอกเจ้าน้ำตาเหลือเกิน
    #152
    1
    • #152-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2560 / 17:18
      เราใจไม่แข็งพอให้จบแบบ bad end อ่าาาา
      #152-1
  9. #151 -MV- (@-MV-) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:51
    อยากกินบ้างต้องทำยังไงดีคะ พี่ลู่...
    #151
    1
    • #151-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2560 / 17:17
      ลู่หาน : น่าเสียดาย เค้กของผมให้มินซอกกินได้แค่คนเดียวครับ ^^
      #151-1
  10. #150 dewwiizodiac (@dewwiizodiac) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 14:11
    ตอนแรกแบบอยากจะให้จบแบบหน่วงๆมาก เพราะเก่อมันเย็นชาเกิ๊นนน แต่ในฐานะที่เป็นวันเกิดมินซอกลูกรักจะยอมก็ด้ายยย
    #150
    1
    • #150-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2560 / 17:17
      เราแต่งให้ bad end ไม่ได้อ่ะ ใจไม่แข็งพอ TT^TT
      #150-1
  11. #149 milky~gumby (@milkygumby) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 02:44
    เค้กแข็งปวย...พึ่งรู้นะคะว่าไรท์เตอร์เป็นคนแบบนี้ ก้ากกกกกกก
    #149
    1
    • #149-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2560 / 17:16
      อยู่ดีๆก็นึกออกเลยเอามาใส่ แค่นั้นเอง
      #149-1
  12. #148 CHOMPOO_XM_MS (@CHOMPOO_XM_MS) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 02:31
    กรี๊ดอ่ะ โอ้ยย อิพี่ลู่หื่นเอ้ย แต่เค้าก็อดมานานใช่มะ แต่กว่าจะจบมินซอกก็เสียน้ำตาหลายรอบเหมือนกันนะ อ่านแล้วแบบ มินซอกลูกก? // ไม่คิดว่าจะใช้มุกผวนคำ เพราะไม่ได้เจอมุกนี้นานมากแล้ว55 ขอบคุณนะคะ
    #148
    1
    • #148-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      2 เมษายน 2560 / 17:16
      ลู่หาน : อดทนมานานแล้ว ขอสักหน่อย แฮะๆ ผมเองก็ฝืนใจตัวเองไม่น้อยเหมือนกันครับ แต่อยากให้เขาได้ดีเลยต้องทน
      FL_Ayumu : มุกคำผวนเราบังเอิญนึกได้ตอนแต่งจะจบแล้ว ไม่ได้นึกตั้งแต่ที่ให้พี่ลู่ทำเค้กนะ 55555555
      #148-1
  13. #147 CHOMPOO_XM_MS (@CHOMPOO_XM_MS) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 20:12
    ไม่ม่าสิไม่ม่า อย่าม่าเลยยย ที่ลู่สัมว่าถึงเวลาที่เหมาะสม อาจจะหลังจากนี้ก็ได้ แล้วจบสวยๆ อินเลิฟไรงี้ เนอะๆๆ
    #147
    1
    • #147-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:52
      ง่อววววว ก็ไม่รู้สินะ อิอิ อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้ เพราะเราไม่ใช่สายม่า >w<
      #147-1
  14. #146 Coffee_min (@kunthida2026) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 18:35
    งุ้ยๆ อยากรู้แล้วง่าๆ ค้างไปอี๊กกกก
    #146
    1
    • #146-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:52
      รอเราอีกนิดน้าาาา ปั่นอยู่คร้าบบบบ
      #146-1
  15. #144 เมียพี่หาน (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 07:30
    อยากอ่านแล้ววววว
    #144
    1
    • #144-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:52
      กำลังปั่นจ้าาาาา
      #144-1
  16. #143 Okashi-Pinkawaii (@Okashi-Pinkawaii) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 06:49
    อดีตขมขื่นหรอออ ว้าววว. รอๆๆๆ
    #143
    1
    • #143-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:52
      คร้าบผม ปั่นอยู่คร้าบบบ
      #143-1
  17. #142 LUMINLIN♡ (@alwayslumin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 01:28
    จบไม่สวยแน่ๆเลยยยย
    #142
    1
    • #142-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:51
      ต้องเข้ามาอ่านต่อน้าาา TTvTT
      #142-1
  18. #141 i3nana (@i3nana) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 00:38
    อ้าวววววอดีตท่าจะขมขื่นน..
    #141
    1
    • #141-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:50
      ร้องไห้หนักมาก ขมกว่านี้ก็กาแฟแล้ว หลอกๆ ^^;
      #141-1
  19. #140 i3nana (@i3nana) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 00:38
    อ้าวววววอดีตท่าจะขมขื่นน..
    #140
    1
    • #140-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:50
      ร้องไห้หนักมาก ขมกว่านี้ก็กาแฟแล้ว หลอกๆ ^^;
      #140-1
  20. #139 xxminn (@aommontira13) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 23:40
    โอโห ค้างไปอี๊กกกกก
    #139
    1
    • #139-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:49
      กำลังปั่นน้าาาา
      #139-1
  21. #138 dewwiizodiac (@dewwiizodiac) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 22:14
    อาจจะขมขื่นในอดีต แต่ปัจจุบันเราจะหวานกันเนอะ สู้ๆ
    #138
    1
    • #138-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:48
      ง่อวววว ก็ไม่รู้สินะ อิอิ
      #138-1
  22. #137 LUMIN799 (@tsunasan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 21:56
    จะดราม่ามั้ยคะเนี่ย ลุ้นๆ
    #137
    1
    • #137-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:48
      ลุ้นๆ ม่าไหมต้องอย่าลืมเข้ามาอ่านต่อเน้ออออ
      #137-1
  23. #136 PenguinSeok (@tigerkind) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 21:51
    อย่าดราม่านะได้โปรด สู้ๆๆๆๆ
    #136
    1
    • #136-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:47
      คร้าบบบ ขอปั่นแปปน้าาาาา
      #136-1
  24. #135 Xkaidow_ (@Xkaidow_) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 21:45
    เหมือนมีกลิ่นดราม่าา
    #135
    1
    • #135-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:47
      ไม่ม่าหรอกกกก มั้งนะ เราสายตลกนะเออ ^^;
      #135-1
  25. #134 milky~gumby (@milkygumby) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 21:34
    นี่ดราม่าป้ะคะซิส เฮลโหลลล
    #134
    1
    • #134-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 13)
      26 มีนาคม 2560 / 15:46
      ไม่หรอก บอกแล้วไม่ถนัดม่า 555555
      #134-1