[EXO] Lumin : Change! [ Boy to Girl ] :: [END]

ตอนที่ 33 : :: 100% :: Special Short Fic :: Love at the Caf'e พบรัก ณ ร้านกาแฟ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ต.ค. 58

 


Love at the Caf'e พบรัก ณ ร้านกาแฟ

LuHan & Kim Minseok

Hasg Tag :: #LoveAtTheCafeLM


 

คุณเคยกำลังรีบปั่นงานอะไรบางอย่างเพราะมันใกล้กำหนดส่งแต่ดันมีอะไรบางอย่าง(หรือหลายๆอย่าง)มารบกวนสมาธิของคุณจนคุณปั่นงานต่อไม่ได้ไหม? ทั้งๆที่คุณอยู่ในห้องของคุณ

ถ้าเคย...คุณคงเข้าใจความรู้สึกของนายหาน แซ่ลู่ ในตอนนี้อย่างแน่นอน

 

เพราะว่า...

 

ห้องทางฝั่งซ้าย...

 

♫♪ ~ บิทนานึน กอทดึลรึน มันนา! คือ อันเน ชินจารึล บวาบวา! Call me baby Call me baby Call me baby Call me baby You know my name girl! ~♪♫

 

กริ่ก!

 

“ปิดทำไมอ่ะพี่?!” เสียงแหลมๆตะโกนขึ้นอย่างไม่พอใจ เพราะอะไรน่ะหรอ? มันก็เป็นเพราะว่าเขาเต้นมาได้ตั้งนาน อยู่ดีๆก็ปิดเพลงเฉยเลยอ่ะ

 

อย่าบอกนะว่า...

 

“เรายังเต้นผิดอยู่เลยนะจงแด ท่ายังไม่ได้ เอาใหม่อีกรอบ!

“พี่อี้ชิงอ่าาา~ นี่มันรอบที่ 10 แล้วนะ ผมเหนื่อยแล้วอ่าาา นี่เพิ่งถึงแค่ท่อนฮุกแรกของเพลงนี้เองนะ”

“แต่เรายังเต้นไม่ดีนิ เอาใหม่อีกรอบนะ สาม! สี่! เริ่ม!!

 

♫♪ ~ บิทนานึน กอทดึลรึน มันนา! คือ อันเน ชินจารึล บวาบวา! Call me baby Call me baby Call me baby Call me baby You know my name girl! ~♪♫

 

นี่ก็ฟังจนจะร้องได้ล่ะ คือเปิดมาก็หลายรอบ นายหาน แซ่ลู่ คนนี้ก็ฟังอีกท่อนนี้มาหลายรอบแล้ว บางทีก็อยากฟังท่อนอื่นบ้างอะไรบ้าง

นี่ก็ได้แต่เป็นกำลังใจให้น้องจงแด หรือ คิมจงแด ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาซ้อมเต้น จำได้ว่าน้องชายข้างห้องเคยบอกว่าจะต้องไปขึ้นแสดงงานอะไรสักอย่าง ซึ่งคนมีพรสวรรค์ทางเสียงร้อง คือน้องร้องเพลงเพราะมากกกกก~ แต่ไม่รู้เพราะอะไรทำไมอาจารย์ของน้องถึงให้น้องแสดงเต้น = =

 

ทั้งๆที่พรสวรรค์ทางด้านเต้นของน้องเข้าขั้นติดลบ!!

 

น่าสงสารจริงๆ = =

 

แต่คือพี่อยากฟังท่อนอื่นบ้างอ่ะจงแด แบบขอฟังจนจบเพลงเลยได้ไหม?

 

แต่ฟังท่อนนี้ซ้ำๆก็คงจะดีกว่าฟังเสียงของทางห้องฝั่งขวา = =

 

เพราะว่า...

 

“อ๊ะ! อ๊ะ! ระ...แรงอีก จงอิน...แรงอีก”

“แบบนี้ใช่ไหม? คยองซูอ่าาา~” เมื่ออีกคนร้องขอในจังหวะที่เร็วขึ้น คนที่ถูกขอร้องก็เริ่มใส่จังหวะแรงขึ้นเรื่อยๆ ทำให้เตียงที่ทั้งสองคนใช้เป็นสถานที่บรรเลงบทรักนั้นสั่นและกระแทกกำแพงดังตึ่งๆๆอยู่ตลอดเวลา

“อือ! บะ...บะ...แบบนั้นแหละ อ๊ะ! อ๊ะ! คะ...เค้าไม่...ไม่ไหวแล้ว”

“อีกนิดนึงนะครับคยองซู”

“อ๊ะ! อ๊ะ! จง...อ๊ะ! จงอิน กะ...ใกล้แล้ว อ๊ะ! อ๊ะ! อ่าาา~

“อืมมมมม~”

“เค้าเหนื่อยแล้ว อ๊ะ! จงอิน! ทะ...ทำไม?”

“ขออีกรอบนะคนดี”

“อ๊ะ! อืออออ~”

 

โอ๊ยยยยย~!!

 

คิมจงอิน!!

 

ไอ้เด็กเชี่ย!!!!!

 

คือเมิงจะเอากะแฟนยังไง? ท่าไหน? นายหาน แซ่ลู่คนนี้ก็ไม่เคยว่า! แต่คือถ้าเมิงจะกรุณาลดเสียงลงหน่อยก็จะดีมาก เกรงใจคนข้างห้องอย่างกูบ้างอะไรบ้าง เสียงครางของเมิงกับแฟนเมิงนี่ทำเอากูคิดงานไม่ออกเลยไอ้เชี่ย!! ดังซะ! นี่มันยังกลางวันอยู่เลยเปล่า? แกจะรีบจัดหนักจัดเต็มไปไหนวะ?

เมื่อทนเสียงรบกวนจากทั้งสองห้องไม่ไหว นายหาน แซ่ลู่คนนี้ขอจรลีหนีไปหาที่ๆสงบๆในการปั่นต้นฉบับนิยายของเขาดีกว่า ว่าแล้วก็เก็บแมคบุ๊คของตัวเองที่ซื้อมาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองเก็บลงกระเป๋าก่อนจะเดินออกจากห้องพักของตัวเอง โดยไม่ลืมที่จะแปะโพสอิสไว้ที่หน้าประตูห้องของทั้งสองคน

 

โดยห้องของจงอิน...

เพลาๆบ้างก็ได้นะ สงสารน้องคยองซู(?)บ้างอะไรบ้าง ปล.เรียกชื่อถูกไหมไม่มั่นใจเหมือนกัน พอดีฟังเสียงครางไม่ค่อยชัดเท่าไหร่

 

ห้องของจงแด...

สู้ๆนะ พี่เป็นกำลังใจให้ หวังว่าพี่กลับมาที่ห้องอีกทีคงได้ยินท่อนอื่นบ้างนะ หรือไม่ก็ฟังเพลงได้จนจบเพลงไรงี้ J

 

ว่าแล้วก็เดินออกจากหอพักเพื่อหาสถานที่เงียบๆ สงบๆ บรรยากาศดีๆ เหมาะแก่การปั่นต้นฉบับส่ง คือเหลืออีกแค่ไม่กี่วันกับตอนจบที่แต่งต่อไม่ได้เสียที ยังไงๆวันนี้มันต้องเสร็จ!

ชายหนุ่มตรงไปที่ร้านซึ่งเขามักจะมานั่งมาปั่นต้นฉบับอยู่เสมอ แต่ก็ต้องพบกับความผิดหวังเมื่อร้านดันปิดเสียอย่างนั้น หนุ่มปักกิ่งได้แต่ทำหน้าเซ็งๆ เพราะในบรรดาร้านกาแฟแถวนี้มีเพียงแค่ร้านนี้เท่านั้นที่ถูกใจคอกาแฟอย่างเขา ลู่หานได้แต่คิดว่าจะทำอย่างไรดี? ถ้ากลับหอก็ไม่รู้ว่าจะต้องทนฟังทั้งเสียงร้อง(คราง)เสียงเพลง(ที่ก็ซ้ำอยู่ท่อนเดิมๆ)หรือเปล่าก็ไม่รู้

 

เอาวะ! ไหนๆก็ออกมาแล้ว เดินหาร้านที่อื่นนั่งดีกว่า!

ดีกว่ากลับไปฟังทั้งเสียงร้อง(คราง)และเสียงเพลง(ที่ก็ซ้ำอยู่ท่อนเดิมๆ)แน่ๆ

 

และการหาร้านกาแฟร้านใหม่ของลู่หานนั่นแหละ คือจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้...

 

ชายหนุ่มเดินไปตามชายหนุ่มเดินไปตามทางเรื่อยๆก็พบว่าร้านกาแฟใหม่ตรงหัวมุมถนนซึ่งไม่ไกลมากจากหอของตนเท่าไหร่นัก เป็นร้านกาแฟที่ไม่ใหญ่มาก แต่กลับตกแต่งได้อย่างสวยงาม ผนังภายนอกเป็นอิฐมอญสีส้ม มีไม้เลื้อยสีเขียวๆ ตัดกับกำแพงสีส้มได้เป็นอย่างดี มีระเบียงที่ถูกยกสูงจากพื้นไม่เท่าไหร่นัก ด้านบนมีโต๊ะเก้าอี้สำหรับลูกค้าที่อยากจะนั่งด้านนอก บรรยากาศโดยรวมถือว่าดีเลยทีเดียว

 

ส่วนชื่อร้านก็...

 

‘ MiniCoffee ’

 

น่าสนใจแฮะ? เป็นร้านแบบไหนกันนะ ลองร้านนี้ดูก็ไม่เสียหายเท่าไหร่มั้ง?

 

ว่าแล้วชายหนุ่มก็ตัดสินใจเดินตรงไปที่ร้านกาแฟนั้น พอเปิดประตูเข้าไปก็ได้กินหอมของกาแฟ ก่อนจะพบกับตู้กระจกที่เต็มไปด้วยเค้กที่หลากหลาย จัดเรียงได้อย่างเป็นระเบียบแถมยังดูน่าทานอีกต่างหาก ถัดจากตู้โชว์เค้กก็เป็นบาร์ทำเครื่องดื่ม ก่อนจะเห็นชายหนุ่มตัวเล็กที่ดูท่ากำลังยุ่งอยู่กับการทำบดเมล็ดกาแฟ

“เออ...คือว่า...?”

“อ้าว! ลูกค้ามานิ! พี่มินซอก ลูกค้าเข้าร้านแล้วนะพี่! อย่ามัวแต่ทำกาแฟกินเองสิ สนใจลูกค้าที่ยืนอยู่ข้างหลังพี่ด้วย” เด็กหนุ่มที่จัดโต๊ะอยู่ด้านในร้านตะโกนบอกพี่ชายตัวเล็กที่มัวแต่ชงกาแฟกินเองเพราะคิดว่าคงยังไม่มีลูกค้าเข้ามาในช่วงนี้ บาริสต้าหนุ่มหันกลับมาทันที ชายหนุ่มตัวเล็กเอ่ยขึ้นพร้อมโค้งขอโทษเมื่อเห็นลูกค้ายืนรออยู่ “โอ๊ะ! ขอโทษครับ! พอดีว่ามัวแต่บดกาแฟเลยไม่ได้เห็นคุณลูกค้า T^T

 

คุณพระ!! น่ารักได้อีก~!! O/ / /O

 

เพียงแค่บาริสต้าหนุ่มหันมาก็ทำเอานายหาน แซ่ลู่คนนี้ใจเต้นระรัว ผมสีน้ำตาลทองรับกับใบหน้าเรียวเล็กได้เป็นอย่างดี ดวงตาที่ถึงแม้จะชั้นเดียวแต่ก็กลมโตสวย จมูกและริมฝีปากเล็กที่กำลังทำหน้าเศร้าๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มละโค้งทักทาย

“สวัสดีครับ! ยินดีต้อนรับสู่ร้าน MiniCoffee ครับ ไม่ทราบว่าจะรับอะไรดีครับ? ^^?”

“คาปูชิโน่แก้วนึงครับ”

“งั้นเดินไปนั่งรอที่โต๊ะได้เลยนะครับ ^^” คนตัวเล็กยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะหันไปทางห้องหลังเคาน์เตอร์พร้อมเรียกชื่อของอีกฝ่ายเสียงดัง “โซฮี~!! มาดูแลลูกค้าด้วย~!

“แล้วเซฮุนล่ะพี่?!” เด็กสาวชะโงกหน้าออกมาจากห้องที่คาดว่าคงเป็นห้องครัวถามอีกฝ่ายด้วยใบหน้าที่สงสัย ดูท่าคงจะเป็นพี่น้องกันแหงๆเลย หน้าตาคล้ายกันขนาดนี้

“เซฮุนจัดโต๊ะอยู่น่ะ เรายังว่างอยู่ไม่ใช่หรอ? เพราะตอนนี้เค้กก็ทำเสร็จหมดแล้วนิ”

“ค่าๆ” หญิงสาวรับคำพี่ชายพร้อมเดินออกมาจากห้องด้านหลังก่อนจะเดินมาหาตน โค้งเล็กน้อยเป็นการทักทาย “ยินดีต้อนรับค่ะคุณลูกค้า เชิญทางด้านนี้เลยค่ะ”

“ครับ” ลู่หานเดินตามทางที่เด็กสาวพาไป ภายในร้านตกแต่งโดยใช้สีแนวเอิร์ธโทน ซึ่งเน้นสีน้ำตาลเป็นหลักทำให้ดูอบอุ่น สบายตา เข้ากับโต๊ะไม้และเก้าอี้ที่เป็นโซฟาได้อย่างลงตัว

“เชิญนั่งตรงนี้ก่อนเลยนะคะ ต้องขอโทษด้วยพอดีว่าทางเราเพิ่งปรับปรุงร้านใหม่ แฮะๆ”

“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่ว่า...ใครเป็นเจ้าของร้านนี้หรอ? เห็นแต่เด็กทั้งนั้นเลย ผมอยากจะชมสักหน่อย ตกแต่งร้านได้ดีเลยทีเดียว” สิ้นคำพูดของลู่หานทำเอาโซฮีหัวเราะออกมาเล็กน้อย “ต้องขอโทษด้วยนะคะ แต่ว่าคนที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์เมื่อกี้นั้นแหละค่ะเจ้าของร้านนี้ ถ้าจะชมก็ชมที่พี่เขาได้เลยค่ะ”

“ฮะ?!! คนตัวเล็กๆเมื่อกี้นี้เนี่ยนะ?! อายุเท่าพี่เลยนะนั่นน่ะ

“ใช่ค่ะ เจ้าของร้านของเรา คิมมินซอกถึงจะเห็นแบบนั้นแต่ก็อายุ 25 แล้วนะคะ” คำตอบของหญิงสาวทำเอาลู่หานถึงกับช็อก ก็เขากับคิมมินซอกเจ้าของร้านน่ะ อายุเท่ากันเลยนะ แต่อีกฝ่ายนี่หน้าโคตรเด็ก!! ถ้าเด็กผู้ชายที่จัดโต๊ะอยู่อีกด้านกับเด็กผู้หญิงตรงหน้าเรียกอีกฝ่ายว่าพี่ก็คงคิดว่ารุ่นเดียวกันแน่ๆ

“หน้าโคตรเด็ก”

“ใช่ค่ะ! ทั้งๆที่หนูเป็นน้องสาวของพี่เขาแท้ๆ แต่เวลาไปไหนมาไหนด้วยกัน ยังมีคนเข้าใจผิดว่าเราสองคนเป็นฝาแฝดกันเลย แต่ที่หนักสุดคงหาว่าพี่มินซอกเป็นน้องทั้งๆที่หนูอ่อนกว่าพี่มินซอกตั้งสองปี!

“...”

“พอบอกก็ทำหน้าไม่เชื่อก่อนจะพูดต่อว่า พี่เราหน้าเด็กมากเลย คือแบบ...หนูอ่ะ! หน้าปกตินะพี่ พี่มินซอกต่างหากที่หน้าเด็กเกินไป!

“พี่ก็ว่าอย่างนั้นแหละ”

“นินทาอะไรพี่อยู่หรือเปล่าโซฮี~” เสียงทุ้มเล็กๆดังจากทางด้านหลังของลู่หาน เขาหันไปมองก็พบกับคนที่ถูกเอ่ยถึงเมื่อสักครู่ มินซอกยิ้มให้ลู่หานเล็กน้อย “โซฮีคงไม่ได้กวนอะไรคุณใช่ไหมครับ?”

“ไม่ครับ ความจริง...ผมเป็นฝ่ายเริ่มชวนน้องคุยก่อนครับ พอดีว่าผมเห็นร้านตกแต่งสวยดี ผมเลยอยากจะชมเจ้าของร้านแต่ไม่รู้ว่าเป็นใครก็เลยถามน้องดูน่ะครับ” ลู่หานอธิบายให้อีกง่ายฟัง บาริสต้าตัวเล็กยิ้มบางๆพร้อมเอ่ยขอบคุณ “ขอบคุณนะครับ นี่ครับ คาปูชิโน่”

“ขอบคุณครับ” รับแก้วกาแฟก่อนจะค่อยๆยกขึ้นดื่ม รสชาตินุ่มๆบวกกับกลิ่นหอมละมุนของกาแฟมอบรอยยิ้มให้กับนักเขียนได้ไม่ยากนัก “อร่อยมากเลยครับ ผมชอบ”

 

แถมรู้สึกว่าเขาจะชอบกาแฟของที่นี่มากกว่าร้านเดิมซะด้วยสิ

ไว้คงต้องมาร้านนี้บ่อยๆแล้วล่ะ ยิ่งมีบาริสต้าน่ารักๆแบบนี้ด้วยแล้ว

 

“ดีจังที่คุณชอบ ^^

 

ตู้หูวววว์ ยิ้มทีทำเอาหัวใจเต้นแรงและสั่นไปหมด นายหาน แซ่ลู่ จะไม่ทน!!

 

กริ๊ง~ กริ๊ง~

 

“ลูกค้ามาใหม่ ผมขอตัวไปดูลูกค้าก่อนนะครับ ส่วนโซฮีก็ไปทำงานที่ทำค้างไว้ต่อเถอะ” พูดกับลู่หานเสร็จก็หันไปพูดกับน้องสาวของตนก่อนที่สองพี่น้องจะเดินออกจากโต๊ะของลู่หาน ชายหนุ่มส่ายหัวกับความคิดและจินตนาการที่มีต่อร่างเล็กก่อนที่จะยกแมคบุ๊คออกมาวางบนโต๊ะแล้วเริ่มทำงานต่อ บรรยากาศเงียบๆทำให้เขามีสมาธิในการปั่นต้นฉบับมากขึ้น ไหนจะคาปูชิโน่ที่หอมอร่อยทำให้หัวสมองของเขาแล่น

 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานขนาดไหน รู้ตัวอีกทีคาปูชิโน่ที่อยู่ในแก้วก็หมดลงเสียแล้ว

อยากได้อีกสักแก้วจัง~

 

“ขอโทษนะครับ ขอสั่งเพิ่มครับ” นักเขียนชาวจีนเอ่ยขึ้น เรียกความสนใจของบาริสต้าตัวเล็กได้เป็นอย่างดี “ต้องการอะไรเพิ่มหรอครับ?”

“ขอคาปูชิโน่อีกแก้วครับ”

“ผมว่าเปลี่ยนเป็นเครื่องดื่มร้อนอย่างอื่นดีกว่าไหมครับ? กินกาแฟสองแก้วติดๆกันแบบนี้ผมว่ามันคงไม่ค่อยดีต่อสุขภาพเท่าไหร่นักหรอกครับ” คนตัวเล็กเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงที่ติดจะเป็นห่วงพร้อมทำเอียงคอเล็กน้อย “ผมว่ารับเป็นโกโก้แทนดีกว่าไหมครับ? โกโก้ฝีมือผมก็อร่อยนะ ^^

 

โดนใจ...น่ารักแรงมากกกก~ นายหาน แซ่ลู่คนนี้จะไม่ทน!!

 

“งั้นผมขอโกโก้แล้วกันครับ”

“แล้วจะรับอย่างอื่นเพิ่มไหมครับ? ผมแนะนำเป็นแซนวิชทูน่านะครับ”

“งั้นขอแซนวิชด้วยแล้วกันครับ”

“ได้ครับ งั้นเดี๋ยวผมไปทำมาให้นะครับ ^^” เมื่อรับออเดอร์เสร็จ บาริสต้าตัวเล็กก็เดินไปที่เคาน์เตอร์เพื่อทำโกโก้มาให้อีกฝ่าย ลู่หานมองอีกฝ่ายที่กำลังตั้งใจทำเครื่องดื่มไปเรื่อยๆ จนหางตาเหลือบมาเห็นแบตของแมคบุ๊คที่ใกล้จะหมดเต็มทนและเตือนให้ชาร์ตได้แล้ว เมื่อเห็นแบบนั้นเขาจึงรีบเซฟงานให้เรียบร้อย ก่อนที่จะเริ่มหาปลั๊กไฟตรงเสาที่เขานั่งอยู่

“ถ้ากำลังหาปลั๊กล่ะก็...เสานั้นไม่มีหรอกครับ ต้องมาเสานี้ต่างหาก” เสียงทุ้มดังจากด้านหลังเมื่อหันไปก็พบกับเด็กชายที่ทักมินซอกให้หันมาหาเขา ถ้าจำไม่ผิด...เด็กคนนี้น่าจะชื่อเซฮุน

“ผมย้ายได้ใช่ไหมครับ?”

“ได้ครับๆ เดี๋ยวผมช่วยนะครับ” เซฮุนเอ่ยขึ้นพร้อมอาสาช่วยย้ายของมาที่โต๊ะที่ติดกับเสาที่มีปลั๊ก ข้าวของทุกอย่างถูกย้ายมาที่โต๊ะใหม่หมด

“ขอบคุณครับที่ช่วย” ลู่หานเอ่ยเมื่อเซฮุนช่วยยกของจนเสร็จ อีกฝ่ายส่ายหัวให้ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ ไหนจะตาที่เป็นสระอิอีก “ไม่เป็นไรครับ ความจริงพี่ไม่ต้องพูดสุภาพกับผมก็ได้ เพราะอีกไม่นานเราคงได้สนิทกันจนไม่มีการพูดสุภาพอีกต่อไปแน่ๆครับ...นักเขียนลู่หาน”

“รู้ว่าผมเป็นนักเขียนด้วยหรอครับ?” ชายหนุ่มหันไปถามเด็กชายที่ยืนอยู่ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังไม่จางหายไป ที่สงสัยก็เพราะว่าเขาน่ะ ถึงแม้จะเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงแล้วบ้างก็เถอะ แต่เขาก็ยังไม่เคยออกงานแจกลายเซ็นต์ อย่างมากก็มีแค่ถ่ายเป็นรูปโปรไฟล์ในเว็บเพจของทางสำนักพิมพ์เท่านั้นเอง

 

ก็นะ...ก็เขายังไม่ดังถึงขนาดที่จะจัดงานแจกลายเซ็นต์นินา

 

“รู้สิครับ...ผมชอบงานเขียนของพี่นะ น่าติดตามดี อีกไม่นานต้องดังกว่านี้แน่ๆเลย”

“ขอบใจที่ชมนะ แต่ว่าเรื่องที่บอกว่าเราสองคนคงจะสนิทกันมากขึ้นนี่หมายความว่ายังไง?”

“พี่ว่า...พี่มินซอกน่ารักไหมล่ะ?” เซฮุนไม่ตอบแต่เลือกที่จะย้อนถามกลับไปแทน ลู่หานนิ่งไปสักพักก่อนจะพยักหน้าให้เป็นคำตอบ เมื่ออีกฝ่ายเห็นแบบนั้นจึงถามต่อ “เพราะน่ารักแบบนี้ก็ต้องมีคนมาจีบ...ถูกไหมครับ?”

 

แน่นอนว่าเพราะคำถามนั้นทำเอาลู่หานรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก

 

ซึ่งแน่นอนว่าท่าทางของลู่หานอยู่ในสายตาของน้องชายตัวสูงเป็นอย่างดี

 

“มันก็ใช่ แต่มันเกี่ยวกับเรื่องที่พี่ถามยังไง?” ลู่หานถามย้ำอีกรอบ ก็เพราะมันไม่เห็นเกี่ยวกับเรื่องสนิทกันมากขึ้นเลยนิ? “เพราะพี่เขาน่ารัก...ลูกค้ากว่า 70% จึงมาเพื่อจีบพี่มินซอก เพราะฉะนั้นเขาจึงเลี่ยงการพูดคุยหรือเข้าหาลูกค้ามากเกินความจำเป็น พี่เขาจะไม่ค่อยเสิร์ฟตามโต๊ะลูกค้าหรอกครับ เว้นแต่ลูกค้าจะเยอะมากจริงๆ”

“...”

“การที่วันนี้ที่ลูกค้าน้อย แต่พี่มินซอกยังออกมาเสิร์ฟกาแฟให้พี่ด้วยตัวเองแบบนี้น่ะ แถมยังมาช่วยเลือกช่วยเสนอเมนูอีกต่างหาก พี่ว่ามันไม่แปลกหรอครับ?”

“ย่าห์!! โอเซฮุน!! ทันทีที่คนเป็นน้องอธิบายจบก็มีเสียงทุ้มเล็กๆตะโกนขึ้นมา เมื่อหันไปมองตามเสียงก็พบกับบาริสต้าตัวเล็กที่กำลังถือของมาเสิร์ฟร้องดังลั่น เพราะถึงแม้เซฮุนจะพูดไม่ดังมาก แต่คนหูดีอย่างเขาก็ได้ยินชัดเจน

 

ให้ตายสิ!! เซฮุนพูดอะไรไปบ้างเนี่ย?! =/ / /=

 

ใบหน้าของคนตัวเล็กแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มินซอกรีบเดินมาเสิร์ฟของก่อนที่จะรีบวิ่งออกไป เรียกรอยยิ้มให้กับทั้งสองคนได้เป็นอย่างดี โอเซฮุนกันกลับมาหาลู่หานก่อนจะเอ่ยต่อ “ทีนี้พอจะเข้าใจความหมายของประโยคที่ผมพูดไปก่อนหน้านี้หรือยังครับ...นักเขียนลู่หาน?”

“...”

“เพราะผมคิดว่าคงไม่ได้มีแต่พี่มินซอกเท่านั้นที่คิด”

 

 ไอ้เด็กคนนี้ช่างสังเกตจริงๆเลยให้ตายสิ!!

 

“เพราะว่าพี่เองก็คิดเหมือนกันใช่ไหมล่ะครับ?” พูดเพียงแค่นั้นก่อนจะขยิบตาให้ ลู่หานถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะพับหน้าจอแมคลงเก็บใส่กระเป๋า ทำเอาคนเป็นน้องเงิบไปเล็กน้อย “พี่จะไปไหนน่ะ? จะกลับแล้วหรอครับ?”

“เราว่างใช่ไหม?” ลู่หานไม่ตอบแต่ย้อนถามอีกฝ่ายกลับไปแทน

“ครับ?!”

“อ่ะ!” ชายหนุ่มยื่นกระเป๋าแมคให้อีกฝ่าย “ฝากเอาไว้ด้วยล่ะ เดี๋ยวกลับมาเอา”

“...!!” เซฮุนรับกระเป๋ามาอย่างงงๆก่อนจะเห็นคนฝากกระเป๋าเดินไปตามทางที่มินซอกเพิ่งผ่านไป

 

ให้ตายสิ! ทำเอาเราตกอกตกใจหมดเลย เฮ้ออออ~!!

 

คนตัวเล็กที่เพิ่งนำของไปเสิร์ฟให้ลูกค้าหลบมาอยู่หลังร้าน ก็เขาไม่พร้อมจะเจออีกฝ่ายนิ อุตส่าห์ว่าจะทำเนียนเป็นไม่รู้จักแท้ๆ ตอนหันมาเจอนี่ตกใจแทบแย่ ถึงจะเห็นนิ่งๆแบบนั้นก็เถอะ กะจะให้ทางนั้นเป็นฝ่ายเริ่มจีบก่อนแท้ๆ เพราะเห็นว่าลู่หานเองก็ดูจะมีปฏิกิริยากับเราไม่มากก็น้อย อย่างมากกะจะเดินเข้าไปเนียนๆอ่อยนิดหน่อย

 

แต่ดูสิ!! โอเซฮุน ทำแผนเขาพังหมดเลย!! แบบนี้ต้องหักเงินเดือน!

 

“ทำไงดีๆ จะหลบอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้ด้วยสิ งือออ~! T^T

“นั่นสิ...หลบอยู่แบบนี้ไม่ดีหรอกนะ ^^”

 

เสียงนี้มัน?!!

 

ในระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังนั่งบ่นอยู่ที่พื้น ลู่หานที่รู้สถานที่ที่มินซอกจะไปหลบจากโอเซฮุนก็ตามมาและยืนอยู่ทางด้านหลังของคนตัวเล็ก ซึ่งพออีกฝ่ายหันมาตามเสียงก็พบว่าลู่หานย่อตัวลงมานั่งคุกเข่าอยู่ข้างหลังแล้ว พอจะถอยหนีก็ถูกแขนยาวของอีกฝ่ายกักเอาไว้ ทำให้ไม่สามารถหนีได้

“จะหนีอีกแล้วหรอ?”

“ปะ...เปล่าสักหน่อย ก็แค่จะออกไปหาลูกค้า” มินซอกพยายามเอามือดันตัวของอีกฝ่ายออกไปแต่ก็ไม่ได้ผล แถมอีกฝ่ายยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้กว่าเดิมอีก

 

โอ้ยยยยย~!! อย่าเข้ามาใกล้มากได้ไหมเนี่ย งือออ เค้าเขินนนนน >/ / /<

 

“ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก เซฮุนบอกว่าจะดูแลร้านแทนให้น่ะ J” ลู่หานเอ่ยขึ้น ทำเอาคนที่ถูกกักตัวไว้ด้วยท่อนแขนทั้งสองของคนตัวสูงที่พยายามหาข้ออ้างออกจากที่ถูกกักตัวไว้ชะงักไปเล็กน้อย

“งะ...งั้นก็ถอยออกไปได้ไหม? มันอึดอัดอ่ะ T^T

“ไม่เอาอ่ะ” ว่าแล้วก็เข้าใกล้มากกว่าเดิม “ใกล้แบบนี้ดีกว่า จะได้คุยเบาๆได้ กระซิบได้ คนอื่นจะได้ไม่ได้ยินไง มินซอกจะได้ไม่เขินไง ดีจะตาย”

 

ถึงแม้แบบนี้คนอื่นจะไม่ได้ยินก็เถอะ แต่ว่ายิ่งใกล้เรื่อยๆแบบนี้เขาก็ยิ่งเขินนี่นา >/ / /<

 

“เพราฉะนั้นเรามาคุยเรื่องของเราดีกว่าเนอะ ^^

“ต้องคุยอะไรอีกล่ะ? ก็เซฮุนเล่าไปแล้วไม่ใช่หรอว่าผมชอบคุณน่ะ มินซอกบ่นด้วยน้ำเสียงงอนๆปนไม่พอใจเล็กน้อย ลู่หานยิ้มเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคของอีกฝ่าย ก่อนจะพูดต่อ “ความจริงเมื่อกี้นี้เซฮุนยังไม่ได้บอกผมสักคำเลยนะว่ามินซอกชอบผมน่ะ”

“ฮะ?!! ไม่ได้บอก!! O/ / [] / /O”

“ใช่...เซฮุนน่ะไม่ได้บอก แต่แค่เล่าให้ฟังว่าเพราะมีลูกค้าจีบมินซอกเยอะ มินซอกเลยพยายามไม่เข้าไปเสิร์ฟเครื่องดื่มหรืออาหารกับลูกค้าเท่าไหร่นัก เว้นแต่ว่าคนจะเยอะจริงๆ แต่การที่วันนี้ลูกค้าน้อยแล้วมินซอกยังมาเสิร์ฟอยู่ มันก็ดูแปลกๆใช่ไหมล่ะ? ^^

“...!!”

“แต่ผมดีใจนะที่ผมไม่ได้คิดไปเองน่ะ มินซอกชอบผมจริงๆด้วย J” ลู่หานพูดพร้อมรอยยิ้ม ทำเอาคนตัวเล็กหน้าแดงกว่าเดิม แต่ก็ต้องหน้าแดงมากขึ้นเมื่อเจอคำถามต่อไป “ว่าแต่ว่า...ชอบผมตั้งแต่ตอนไหนหรอ?”

“เรื่องนั้น...คือว่า...อือออ~ OxO

คนตัวเล็กตกใจมากกว่าเดิมเมื่อร่างสูงลดมือที่กักตัวของมินซอกไว้ข้างนึงมาจับปลายคางของมินซอกก่อนที่จะค่อยๆประกบริมฝีปากลงไป ก็นะ...ท่าทีที่เขินของอีกฝ่ายน่ะมันทำให้เขาอดใจไม่ไหวน่ะสิ และยิ่งมินซอกตกใจจนเผลออ้าปาก ทำให้คนที่มีประสบการณ์มากกว่าอย่างลู่หานนำลิ้นหนาเข้าไปในโพรงปากของคนตัวเล็ก ก่อนจะทักทายลิ้นเล็กๆที่ไม่ประสาแล้วค่อยเก็บเกี่ยวเอาความหวาน ร่างสูงค่อยๆถอนจูบออกเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กเริ่มจะไม่ไหวแล้วจากการที่อีกฝ่ายกำเสื้อของเขาแน่นก่อนจะทุบหน้าอกของเขา

“ขอโทษนะ” ชายหนุ่มค่อยๆใช้นิ้วโป้งเช็ดคราบน้ำแถวๆริมฝีปาก “เพราะมินซอกน่ารักเกินไปจนอดใจไว้ไม่ไหว”

 

งือออออ~ มินซอกเขิน ไม่กล้ามองหน้าของลู่หานเลยอ่าาา > / / / <

 

“ว่าแต่ว่า...จะเล่าให้ฟังได้หรือยังเอ่ยว่าชอบผมตั้งแต่เมื่อไหร่? และถ้าไม่ยอมเล่าให้ผมฟังล่ะก็...” ลู่หานพูดไปก็ยิ่งยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆอีกฝ่าย ก่อนจะยื่นปากไปใกล้ๆหู แล้วพูดประโยคที่ชวนให้อีกฝ่ายหน้าแดงหนักยิ่งกว่าเดิม “ผมจะจูบมินซอกให้ปากระบม จนมินซอกไม่สามารถจูบใครได้อีก แล้วก็...”

“แล้วก็...?”

“จะจูบจนมินซอกเป็นลมเพราะขาดอากาศหายใจไปเลย ^^”

“นะ...นาย!! O/ / /O”

“จะเล่าได้หรือยังเอ่ย? ^^

“คนเจ้าเล่ห์...” ในตอนนี้มินซอกพูดได้แค่เท่านี้ ลู่หานยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆ และถามคำถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะจริงจัง “ก็ผมเจ้าเล่ห์แบบนี้แหละ แต่มินซอกจะยังชอบผมอยู่ใช่ไหม?”

“ก็ชอบไปแล้วนิ ชอบมาโดยตลอดอ่ะ” คนตัวเล็กพูดไปทั้งๆที่ยังก้มหน้าอยู่ ไม่ยอมเงยหน้ามามองอีกฝ่าย ก็คนมันเขินนิ...

“แล้วชอบตอนไหนหรอ?”

“ตอนแรกก็ชอบเพราะติดตามผลงาน ชอบผลงานของลู่หานมาตลอด แต่เพราะลู่หานเป็นนักเขียนที่ยังไม่ดังพอเลยไม่มีการจัดงานแจกลายเซ็นสักที ก็คิดว่าคงไม่มีโอกาสได้เจอแล้วล่ะ จนกระทั่งเมื่อ 3 เดือนก่อนนั่นแหละ

 

----❤----❤----❤----❤----❤----❤----

 

ย้อนไปเมื่อ 3 เดือนที่แล้ว...

 

กริ๊งๆ

 

“ยินดีต้อนรับค่าาา~ อ้าว! มินซอกเองหรอเนี่ย?” โชอา บาร์ริสต้าสาวสวยเจ้าของร้านกาแฟเอ่ยทักขึ้น ก่อนจะพบว่าคนที่มานั้นคือลูกพี่ลูกน้องของตน หญิงสาวผมบ็อบสีบลอนด์ทองยิ้มเล็กน้อย “นึกยังไงถึงได้มาที่ร้านคู่แข่งแบบนี้ได้ล่ะเนี่ย? ^^

ใช่...พวกเขาทั้งสองคนต่างก็เปิดร้านกาแฟเหมือนกันทั้งคู่ แถมระแวกเดียวกันอีกต่างหาก! ที่ทำร้านกาแฟเหมือนกันก็เพราะต้นตระกูลของทั้งสองต่างก็ชอบกาแฟและทำร้านกาแฟมาก็หลายรุ่น หลายร้าน เรียกได้ว่ากาแฟนั้นอยู่ในสายเลือดของพวกเขา และถึงแม้จะเปิดในระแวกเดียวกัน แต่รสชาติกาแฟของทั้งสองนั้นแตกต่าง มีสไตล์เป็นของตัวเอง ทำให้ไม่เกิดการแย่งลูกค้ากัน

 

แต่ก็นั่นแหละ...เงินที่ได้ยังไงก็เข้าตระกูลอยู่ดี

เพราะฉะนั้นต่อให้แย่งลูกค้ากัน ยังไงพวกเขาก็มีแต่ได้กับได้อยู่ดี

 

“สืบราชการลับ”

“ตลกมากหรอ?” บาริสต้าสวนตอกกลับ ชายหนุ่มตัวเล็กยิ้มขำก่อนจะตอบตามความเป็นจริง “พอดีที่ร้านปิดปรับปรุง ก็เลยมาหากาแฟกินน่ะ”

“แล้วทำไมไม่ชงกินเองล่ะ”

“ก็แบบว่า...นานๆทีก็อยากกินกาแฟที่ไม่ใช่ฝีมือตัวเองอ่ะ แบบอร่อยจนชินเลยอยากเปลี่ยนมากินแบบที่รสชาติธรรมดาๆดีกว่านะ J” พูดพร้อมยกยิ้มกวนประสาทให้อีกฝ่าย โซอาเมื่อเห้นแบบนั้นก็เบะปากเล็กน้อยก่อนที่จะเริ่มทำเมนูโปรดของอีกฝ่าย นั่นก็คือ...อเมริกาโน่ นั่นเอง

 

ถ้าถามว่าทำไมถึงรู้ได้ล่ะก็...นั่นเป็นเพราะว่าไม่ว่าโชอาจะไปหากี่ทีๆก็เห็นดื่มแต่อเมริกาโน่

คือถ้าไม่รู้ก็คงจะโง่เต็มทน = =

 

“งั้นไปนั่งรอที่โต๊ะเลยไป!”

“ไม่อ่ะ...นั่งตรงเคาน์เตอร์ดูโชอาทำเครื่องดื่มดีกว่าเยอะ J

“ไม่ใช่ดูอย่างเดียวด้วยสิ! กวนด้วย! L” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาพูดกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงฮึดฮัดเล็กน้อยก่อนจะก้มลงไปทำต่อ ในขณะที่ชายหนุ่มก็ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือของตัวเองไปด้วย

 

จนกระทั่ง...

 

“เราออกไปวิ่งเล่นที่สวนสาธารณะข้างนอกนี่ดีกว่า ระหว่างรอพวกแม่คุยกัน”

“อือ!!”

เสียงของเหล่าเด็กๆลูกของลูกค้าที่มาในวันนี้ส่งเสียงขึ้นเรียกความสนใจของมินซอกได้เป็นอย่างดี ก็นะ...เสียงออกจะดังขนาดนั้น

“เด็กๆนี่ร่าเริงจังเลยนะ ^^” มินซอกเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มที่มองไปที่อีกฝ่าย ซึ่งโชอาที่กำลังตั้งใจทำเครื่องดื่มให้ก็ละสายตาขึ้นมามอง “นั่นน่ะสิเนอะ”

เสียงของเด็กๆนั้นดังเจี๊ยวจ๊าวไปทั่วร้านกาแฟ ชายหนุ่มมองตามเด็กกลุ่มนั้นอยู่ตลอด บรรดาเด็กวิ่งไปเรื่อยๆ จนสายตาของมินซอกได้พบกับลูกค้าคนนึงที่กำลังนั่งดื่มกาแฟไปพลาง พิมพ์เนื้อหาไปพลาง

 

หรือคนๆนั้น...หรือว่าจะเป็น นักเขียนลู่หาน?

 

นักเขียนลู่หาน คนที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอ เพราะลู่หานไม่เคยมีงานแจกลายเซ็นต์หรือพบประแฟนคลับแบบจริงๆจังๆเลยแม้แต่น้อย คิมมินซอกได้แต่มองลูกค้าคนนั้นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมีเด็กคนนึงที่ไม่ทันได้ระวังทาง วิ่งไปชนกับโต๊ะของอีกฝ่าย

 

ซึ่งทำให้...

 

ตึก!

 

“เฮ้ย!!

 

ตุ่บ!!

 

เคร้งงงง!!

 

ซ่าาา~!!

 

“โอ้ย! ร้อนอ่ะ ฮะฮึก ฮือออออ~! ร้อนนนน~!! เสียงของเด็กชายร้องขึ้น เพราะทันทีที่เขาวิ่งไปชนโต๊ะ แก้วกาแฟร้อนที่ตั้งอยู่ก็เสียสมดุลคว่ำลงก่อนจะตกลงมาแตกที่พื้น และด้วยความแรงที่วิ่งมาชนทำให้น้ำในแก้วที่ชายหนุ่มยังดื่มไม่หมดหกออกมาโดนเด็กคนนั้นแบบเต็มๆและดูท่าว่ากาแฟจะยังร้อนอยู่ เด็กจึงเริ่มร้องไห้ออกมา เมื่อมินซอกเห็นแบบนั้นก็รีบวิ่งมาดู เพราะว่าลู่หานคงจะต้องโกรธเด็กมากแน่ๆ

 

แต่ทว่า...มันกลับไม่เป็นอย่างที่เขาคิด

 

“เฮ้ย! ชิบหายแล้ว เป็นอะไรมากป่ะน้อง? กาแฟร้อนมากไหมครับ?! อย่าเพิ่งร้องนะ!! เดี๋ยวพี่ไปหาผ้าเย็นมาให้”

ชายหนุ่มเจ้าของกาแฟหันไปดูแลเด็กที่วิ่งมาชนโต๊ะของเขาที่กำลังร้องไห้ก่อนจะปลอบพร้อมสีหน้าที่เป็นห่วง เด็กชายพยักหน้าให้เล็กน้อย ชายหนุ่มเห้นแบบนั้นก็หันไปทางเพื่อนของเด็กชาย “พวกน้องดูเพื่อนเราก่อนนะ เดี๋ยวพี่ไปถามหาผ้าเย็นมาให้!”

“ครับ! / ค่ะ!” เด็กคนอื่นๆรับคำก่อนจะวิ่งมาดูเพื่อนของตน เมื่อเห็นแบบนั้น คนตัวสูงก็รีบตรงมาเคาน์เตอร์ “โชอา ขอผ้า...”

“อ่ะนี่...เตรียมเอาไว้ให้แล้วล่ะ ผ้าชุบน้ำเย็นกับผ้าเช็ดหน้าเผื่อเช็ดหน้าให้น้อง” หญิงสาวยิ้มบางๆพร้อมยื่นผ้าให้อีกฝ่าย คนตัวสูงรับผ้าไปก่อนจะกลับไปที่ที่เด็กยื่นอยู่แล้วค่อยๆเริ่มปฐมพยาบาลให้ก่อนที่จะปล่อยให้พ่อแม่ของเด็กๆเหล่านั้นเป็นคนดูแลต่อ

แน่นอนว่าทุกการกระทำของอีกฝ่ายนั้น คิมมินซอกนั่งมองตาแป๊ว ทั้งๆที่คิดว่าอีกฝ่ายคงจะวยวายที่ทำกาแฟของเขาหกแท้ๆ แต่กลับไม่ว่าอะไรเลยสักคำ ตรงกันข้ามชายหนุ่มตัวสูงกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงเด็กชายตัวน้อยแบบไม่มีเสแสล้ง

 

ใจดีจัง...

 

ตึกตัก...ตึกตัก...

 

ให้ตายสิ อยู่ดีๆใจของเขาก็เริ่มเต้นผิดจังหวะเข้าให้แล้วสิ =/ / /=

 

“ลำบากแย่เลยนะลู่หาน” หลังจากที่เหตุการณ์วุ่นวายสงบลง โชอาที่ไม่มีเครื่องดื่มอะไรที่ต้องทำต่อก็เดินเข้ามาทักอีกฝ่าย ก่อนจะก้มลงมองที่โต๊ะก็พบกับกระดาษและสมุดหลายผ่านที่เปียกชุมไปด้วยน้ำกาแฟ “ตายแล้ว!! กระดาษกับสมุดเปียกหมดเลยนิ จำได้ว่าสมุดเล่มนี้มันสำคัญกับนายมากเลยไม่ใช่หรอลู่หาน!!”

“คือว่าเรื่องนั้นน่ะ...”

“มินซอก!! ไปเอาผ้าแห้งมาเร็วเข้า!!” ไม่ทันทีลู่หานจะได้พูดอะไร หญิงสาวก็หันไปบอกลูกพี่ลูกน้องของตน ซึ่งแน่นอนว่าคนตัวเล็กพยักหน้าพร้อมเข้าไปหลังร้านเพื่อเอาผ้าแห้งมาให้อีกฝ่าย

“มาแล้วๆ นี่ครับผ้าแห้ง” ใช้เวลาไม่ถึงสองนาที คนตัวเล็กก็ยื่นผ้าแห้งให้กับอีกฝ่ายก่อนจะถอยมายืนข้างหลังลูกพี่ลูกน้องของตน ชายหนุ่มที่รับผ้าไปแล้วก็เริ่มซับน้ำที่เลอะอยู่ตามโต๊ะ ทำเอาโซอางงกว่าเดิม “นี่ลู่หาน...ฉันให้ผ้านายมาเช็ดสมุดกับกระดาษที่จดไอเดียวของนายนะ! เอามาเช็ดโต๊ะทำไมเนี่ย?!!”

“มันไม่เป็นไรหรอก”

“แต่ว่า...ทั้งๆที่มันจดไอเดียของนายไว้ตั้งหลายอย่าง แต่มันกลับมาเปียกแบบนี้ แถมนายก็ไม่ได้โวยวายใส่เด็กเลย ใจดีไปหน่อยหรือเปล่าน่ะ นี่มันสมุดที่นายรักษามาอย่างดีเลยนะ! ถ้าเป็นฉันนะ...”

“เพราะว่าถึงจะโกรธจะโวยวายไปมันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรนิ ยังไงสมุดก็เปียกไปแล้ว และนั่นมันกะเป็นแค่สิ่งของ แต่เด็กคนนั้นน่ะมีชีวิตนะ มีความรู้สึก ทั้งเจ็บ ทั้งเศร้า ทั้งรู้สึกผิด แค่นี้ฉันว่ามันก็มากพอสำหรับเด็กคนนั้นแล้วล่ะ ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องไปว่าไปด่าต่อเลย” ไม่ทันที่โชอาจะพูดจนจบ ชายหนุ่มที่กำลังเก็บกระดาษและสมุดที่เริ่มแห้งเอ่ยแทรกขึ้นมา หญิงสาวจึงได้แต่ฟังอยู่เงียบๆพร้อมกับลูกพี่ลูกน้อง

“...”

“และอีกอย่าง...ทั้งหมดมันคือสิ่งที่ออกมาจากหัวของฉัน สมองของฉัน เพราะฉะนั้นต่อให้จะเปียกจนอ่านไม่ออกก็ตาม แต่ทั้งหมดนั้นมันก็อยู่ในสมอง ในเมื่อคิดออกมาได้ ครั้งต่อๆไปมันก็คิดออกมาได้เหมือนกันนิ จริงไหม? J

 

ตึกตัก...ตึกตัก...

 

และเพราะรอยยิ้มของลู่หานเมื่อพูดจบทำให้ใจของมินซอกเต้นแรงอีกรอบ หากแต่คราวนี้มินซอกรู้ตัวดีว่าเขากำลังสนใจชายตรงหน้าเข้าให้แล้ว ไม่ใช่แค่ชื่นชมในฐานะแฟนคลับ แต่เริ่มมีความรู้สึกที่อยากจะเป็น แฟนครับ เสียมากกว่า

“แหมมมม~ พระรองจริงๆเลยนะนายเนี่ย! แต่งนิยายก็ดี ภาษาก็ดี นิสัยยังดีอีก ทำไมถึงไม่ดังเท่าคนอื่นนะ ไม่เข้าใจเลยให้ตายสิ!!” โชอาอดบ่นออกมาไม่ได้เมื่อเห็นลูกค้าคนสนิทของเขาไม่ได้ดังมากเท่าที่ควรทั้งๆที่ความสามารถก็ไม่ได้ด้อยไปกว่านักเขียนชื่อดังของทางสำนักพิมพ์ต้นสังกัดของลู่หานเลยแม้แต่น้อย

“แต่แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ...อย่างน้อยยอดขายนิยายของฉันก็ยังไม่ลดลงนะ มีแต่เพิ่มขึ้น ถึงจะไม่มากก็เถอะนะ แต่มันก็ยังขึ้นเรื่อยๆ” คำพูดของชายหนุ่มทำเอาบาริสต้าสาวเบ๊ะปากเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้

“จ้าๆ นักเขียนลู่หานผู้มองโลกในแง่ดี”

“เอาหน่าๆ ว่าแต่...คนที่อยู่ข้างหลังโชอานั่นใครหรอ?” ชายหนุ่มเอ่ยทัก ทำให้คนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างหลังรีบถอยตัวออกไปก่อนที่จะวิ่งออกนอกร้านโดยไม่ลืมเอาแก้วกาแฟของตนไปด้วย

 

ก็วันนี้เขาไม่พร้อมนิ ผมก็ยุ่ง แว่นก็หนา คือวันนี้กะแค่ออกมากินกาแฟแล้วก็จะกลับแท้ๆ

ไม่อยู่แล้วโว้ยยย ขอกลับไปตั้งหลักแป๊บ T^T

 

วันต่อมา เมื่อมินซอกมาที่ร้านของหญิงสาวก็โดนอีกฝ่ายซักอย่างละเอียดว่าทำไมอยู่ดีๆถึงได้วิ่งออกไปข้างนอกร้าน แต่ชายหนุ่มตัวเล็กก็ไม่ยอมบอกเลยแม้แต่น้อย นอกจากมาเพื่อสั่งกาแฟและนั่งเล่นอยู่ที่ร้านจนปิด

แน่นอนว่าโชอาที่สงสัยในพฤติกรรมและท่าทางของอีกฝ่าย แต่รู้ว่าถ้าถามไปคงไม่ได้คำตอบ จึงเลือกที่จะสังเกตท่าทางของมินซอกแทน

 

จนในที่สุด...โชอาก็ได้พบคำตอบ

 

“ชอบลู่หานสินะ” คำถามหมัดเด็ดเอ่ยออกไปทำเอามินซอกที่มานั่งดื่มกาแฟอยู่ที่ร้านเหมือนอย่างเคยถึงกับสำลักกาแฟที่เพิ่งดื่มเข้าไป

 

ถ้าโชอารู้...โลกรู้แน่ๆ T^T

 

“ใช่จริงๆด้วย ชอบลู่หานจริงๆด้วย หน้าแดงใหญ่เลย J

“เปล่าสักหน่อย! ที่สำลักกับหน้าแดงน่ะก็เป็นเพราะตกใจต่างหาก!!” คนตัวเล็กเถียงออกมา หญิงสาวมอบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ให้อีกฝ่าย “หรอ? ไม่ชอบจริงๆหรอ?”

“ใช่!”

“แล้วที่มานั่งดื่มกาแฟและมองไปทางโต๊ะประจำของลู่หานนี่คืออะไรเอ่ย? ^^” หญิงสาวปล่อยหมัดเด็ดต่อทันที ทำเอาชายหนุ่มตัวเล็กหน้าแดงกว่าเดิม “แต่ก็นะ...เอาแต่มองแบบนี้เขาก็คงจะรู้จักนายหรอกนะ”

“ระ...เรื่องนั้น...”

“แถมพอทางนั้นอยากจะรู้จักและฉันกำลังจะแนะนำนาย นายก็ดันวิ่งออกไปก่อนอีก”

“ก็ตอนนั้นสภาพของฉันมันดีซะที่ไหนล่ะ โทรมก็โทรม ผมก็ยุ่ง ใส่แว่นก็หนาอ่ะ!”

“พูดแบบนี้แสดงว่ายอมรับแล้วสินะว่าชอบลู่หานน่ะ ^^

 

เสร็จกัน! โดนเข้าจนได้!!! TT^TT

 

“อ๋อ! แล้วก็ไม่ต้องห่วงนะ ตอนนี้ไม่ใช่แค่ฉันที่รู้หรอก พนักงานในร้านของฉันก็สังเกตกันหมด ตอนที่นายมากับเซฮุนและโซฮีน่ะ พวกนั้นก็มองออก เพราะวันนั้นลู่หานดันมาพอดี และนายก็เอาแต่มองไปทางลู่หานจนสองคนนั้นรู้สึกได้”

“...!!

“เอาง่ายๆว่าทั้งพนักงานร้านของฉันและของนาย...ทุกคนรู้หมด

“ว่าไงนะ!!? O / / [] / / O

“ไม่ต้องตกใจๆ เขารู้กันมานานแล้วล่ะ” หญิงสาวตบไหล่ของอีกฝ่ายที่กำลังช็อกเมื่อรู้ความจริง ทำเอาคนตัวเล็กเขินหนักกว่าเก่า “ไม่ต้องเขินๆ ทำให้ให้สบายๆนะ” ว่าแล้วก็ตบไหล่เป็นเชิงว่าไม่ต้องคิดมากๆ

“ไม่ได้เขินสักหน่อย! ไม่ได้อายด้วย

“หรอ?”

 

แต่เถียงทั้งๆที่หน้าแดงขนาดนั้นเนี่ยนะ? เด็กน้อยจริงๆเลยมินซอก J

 

“ใช่!

“ไม่เขินไม่อายแล้วทำไมไม่เข้าไปทักล่ะ? ถ้าบอกว่าวันแรกแต่งตัวไม่โอเคอันนี้เข้าใจ แต่วันอื่นๆก็เห็นแต่งตัวดีทุกวันเลยนิ” เมื่อเห็นว่ามินซอกเถียง โชอาก็ย้อนกลับไปได้ทุกครั้ง ทำเอาชายหนุ่มก้มหน้าหงุดๆมองโต๊ะ เมื่อรู้ว่าเถียงยังไงก็คงจะไม่ชนะอีกฝ่ายแน่ๆ

 

ยอมรับความจริงก็ได้ฟร่ะ!! =/ / / /=

 

“ยอมรับก็ได้!...ก็มันเขินนิ อายด้วย อยู่ดีๆจะให้ไปทักอ่ะนะ ร้านของตัวเองก็ไม่ใช่ ถ้าเป็นร้านของฉันเองก็ยังพอที่จะกล้าเข้าไปทักเพราะสามารถเข้าไปทักได้ในฐานะของบาริสต้าเจ้าของร้านกับลูกค้า ยังเนียนได้นิ”

“อาหะๆ พอจะเข้าใจล่ะ”

 

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า...หลังจากที่ร้านของเขาปรับปรุงเสร็จแล้วเปิดบริการอีกครั้ง ร้านของโชอาก็ปิดปรับปรุง

และนั่นทำให้ลู่หานเดินหาร้านกาแฟจนกระทั่งมาถึงร้านของเขา

 

----❤----❤----❤----❤----❤----❤----

 

“ระ...เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ เพราะฉะนั้น... อือออ~ O x O” ทันทีที่คนตัวเล็กเล่าให้ฟังจนจบ ร่างโปร่งก็ก้มลงมาประทับริมฝีปากต่อ ร่างเล็กที่ถูกกักตัวไว้ตกใจจนเผลออ้าปากอีกครั้ง และนั่นก็ทำให้อีกฝ่ายนำลิ้นหนาเข้ามาชิมความหวานได้อีกครั้ง

 

หวาน...จนไม่อยากหยุดจูบนี้เลย

 

แต่ดูท่าว่าคนตัวเล็กจะไม่ไหวเสียแล้ว เพราะมือที่พยายามดันอกของเขาให้ออกห่างก่อนจะตามมาด้วยแรงทุบ ซึ่งถ้าถามว่าแรงนั้นเยอะไม่ก็บอกได้เลยว่าคงไม่ แต่ก็นะ...ดูท่าจูบแรกของมินซอกก็คงเป็นเขา จะให้จูบเก่งและหายใจในระหว่างจูบเป็นกะคงต้องใช้เวลา เรื่องที่จะให้เก่งได้ในครั้งหรือสองครั้งแรกคงจะเป็นไปได้ยาก เมื่อคิดได้แบบนั้นลู่หานจึงค่อยๆถอนจูบออก ร่างสูงเอื้อมมือไปเช็ดคราบน้ำสีใสที่เลอะตามมุมปาก คนตัวเล็กก้มหน้าหงุดลงไปที่อกของอีกฝ่าย

“จูบทำไม...ก็เล่าให้ฟังแล้วนิ . / / / / .

“ไม่ได้บอกเลยนะว่าถ้าเล่าแล้วจะไม่จูบน่ะ แค่บอกว่าถ้าไม่เล่าจะจูบ J รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฎขึ้น ทำเอาคนตัวเล็กถึงกับช็อก เสียท่าลู่หานเข้าจนได้

 

คนอะไร...เจ้าเล่ห์ชะมัด!!

 

“คนเจ้าเล่ห์!” คนตัวเล็กบ่นออกมาด้วยน้ำเสียงฮึดฮัด แต่ร่างสูงก็ไม่ได้สะทกสะทานเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม...ลู่หานค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปใกล้ๆใบหูของอีกฝ่าย พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มนุ่มแต่เจ้าเล่ห์ “แต่มินซอกก็...ชอบผมไม่ใช่หรอ?”

 

ฉ่าาาาา~ > / / / <

 

โอ้ยยย~ เขินอ่าาาาา~

แต่จะมัวแต่เขินไม่ได้มินซอก มันมีเรื่องที่ต้องเคลียร์ให้เรียบร้อยก่อน

 

“ละ...แล้วลู่หานล่ะ?” คนตัวเล็กที่รวบรวมความกล้าได้แล้วค่อยๆเงยหน้าออกมาจากอกของอีกฝ่าย ดวงตาที่เป็นประกายพร้อมกับแก้มที่แดงระเรื่อ “ลู่หานคิดยังไงกับผมกันแน่?”

“...”

“ทั้งๆที่ลู่หานรู้เรื่องและความรู้สึกของผมหมดแล้ว แบบนี้น่ะมันไม่ขี้โกง อือออ~” ไม่ต้องรอให้มินซอกพูดประโยคที่เต็มไปด้วยความน้อยใจ ลู่หานก็ประกบริมฝีปาก แต่คราวนี้ไม่ได้รุกร้ำเข้าไปข้างใน เป็นเพียงแค่จูบเบาๆบนริมฝีปากเล็กเท่านั้น ก่อนจะค่อยๆถอนจูบออก

“ก็ต้องชอบอยู่แล้ว...”

“ลู่หาน...”

“ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ จะบอกว่าเป็นรักแรกพบก็คงจะใช่ล่ะมั้ง” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่พูดพร้อมรอยยิ้มที่แสนจะอบอุ่นทำเอาคนตัวเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดเขินจนหน้าแดงยิ่งกว่าเก่า

 

ตะ...แต่ว่า... ไหนๆก็ไหนๆแล้ว...

 

“ชะ...” น้ำเสียงสั่นๆกับใบหน้าเล็กๆที่เริ่มกลับมาซุกที่อกของเขาอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาอีกรอบ

 

โอ้ยยยย~ เขินอ่าาาา > / / / <

 

“หืม? ว่าไงเอ่ย?”

“ชอบ...”

“...”

“ผมชอบ ไม่สิ! ผมรักลู่หาน” ในที่สุดก็พูดออกมาได้จนจบประโยค ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วก็แดงยิ่งขึ้นไปอีก ลู่หานใช้มือที่เคยกักตัวมินซอกเอาไว้คว้าตัวมินซอกมากอด

“เหมือนกันครับ”

“...?”

 

.

 

.

 

.

 

“ลู่หานรักมินซอกเหมือนกัน”

 

กริ๊ก!

 

เสียงแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดหยุดลงพร้อมกับมือที่ลอยอยู่ด้านบน ทั้งๆที่ประโยคนั้นเขายังไม่ได้พิมพ์แท้ๆเลย แต่เขากลับได้ยินเสียงมาจากทางด้านหลัง ทั้งๆที่ตอนนี้ นักเขียนชื่อดังอย่าง คอฟฟี่เปา หรือ คิมมินซอก อยู่คนเดียวภายในห้องนอนของตน แถมเสียงนั้นก็คุ้นเคยดีเสียด้วยจนต้องหันหลังกลับไปมอง

 

ขอล่ะ...อย่าเป็นคนที่คิดเลยนะ = /|\ =

 

“ละ...ละ...”

 

ทำไมสวรรค์ไม่เข้าข้างเขาบ้างเลยนะ งานงอกแน่ๆเลยแบบนี้ งืออออ T^T

 

“ว่าไงครับเปาจื่อ? อ่านฟิคลู่หมินนี่ก็แปลกแล้วนะ แต่การที่แต่งเองแบบนี้ด้วยนี่เป็นเรื่องที่เกินความคาดหมายของเขาใช้ได้เลยนะ ^^” ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่มินซอกรู้สึกว่ามันเจ้าเล่ห์แบบสุดๆ

ให้ตายสิ!! ทั้งที่เขาอุตส่าห์หาเวลาว่างที่ลู่หานไม่อยู่กับเขาเพื่อมาปั่นฟิคลู่หมินแท้ๆ และวันนี้ก็เป็นวันดีเพราะลู่หานถูกบก.คิมเรียกตัวไป เขาเลยมีเวลานั่งปั่นฟิค

ก็นะ...อย่างที่รู้ๆกันว่าคิมมินซอกคนนี้ชอบอ่านฟิคของตัวเองกับลู่หาน แต่นั่นแหละในเมื่อพอเริ่มอ่านไปมากๆเขาก็เริ่มมีความคิดที่อยากจะแต่งเองบ้าง แต่ถ้าจะให้แต่งเป็นเรื่องยาวๆก็คงจะใช้เวลานานไปหน่อย เพราะตัวเองก็ต้องปั่นนิยายส่งสำนักพิมพ์เหมือนกัน ก็เลยแต่งได้แค่ SF เท่านั้น

และเพราะความที่เป็นนักเขียนมีฝีมือเลยทำให้ฟิคของมินซอกนั้นติด Top 10 ของบรรดานักแต่งฟิคลู่หมินด้วยกันเอง มีนักอ่านหลายคนอยากที่จะเจอตัวจริง แต่เขาก็มักจะหาข้ออ้างนู่นนั่นนี่เสมอนั่นแหละ

ก็นะ...แค่ลองคิดว่าคนที่แต่งฟิคลู่หมินดันเป็นเจ้าตัวเสียเองเนี่ยคงเงิบไม่ใช่น้อย และเขาเองก็คงจะอายน่าดู ก็เลยเลือกที่จะเก็บเป็นความลับมาโดยตลอด

 

แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่เป็นความลับแล้วแหละ เพราะคนที่ไม่คิดว่าจะอยู่ก็ดันอยู่เสียได้ T^T

 

คนที่เขาไม่อยากให้รู้ว่าเขาเป็นนักเขียนแต่งฟิคลู่หมินมากที่สุดก็ลู่หานเนี่ยแหละ!! คิดดูนะ ขนาดตอนนั้นที่โดนจับได้เรื่องที่อ่านฟิคยังโดนลงโทษขนาดนั้นเลย แล้วถ้ารู้ว่าแต่งฟิคนี่

 

ไม่ได้นอนแน่ๆเลย T^T

 

“มาตั้งแต่เมื่อไหร่น่ะลู่เก่อ?!!”

“ก็มาตั้งแต่...” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังไม่หายไปทำเอานักเขียนตัวเล็กเหงื่อแตกยิ่งกว่าเก่า ร่างสูงยิ้มบางๆก่อนจะพูดต่อ “ก็ตั้งแต่ตอนที่ตัดมาปัจจุบันนั้นแหละ”

“...!!”

“ในเรื่องนี่แต่งให้ลู่หานเอะอะจูบแบบนี้เนี่ย ในชีวิตจริงอยากโดนจูบด้วยหรือเปล่าเอ่ย? ^^

“เปล่านะ! ไม่ใช่ๆ ก็แค่แต่งไปตามบทอ่ะ อือออ~!!

ไม่ต้องรอให้คนตัวเล็กแก้ตัวจบ ลู่หานก็ก้มลงไปประกบริมฝีปากทันทีพร้อมแทรกลิ้นร้อนๆเข้าไปกวาดชิมความหวานในโพรงปาก โดยไม่ลืมที่จะทักทายลิ้นเล็กๆที่เริ่มจะรู้งานมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังห่างไกลจากเขาอยู่เยอะ มือที่ว่างอยู่ของลู่หานก็โอบต้นคอและตัวของมินซอกให้รับจูบของเขาได้ถนัดมากขึ้น ส่วนมินซอกเองจากที่เคยใช้มือดันตัวของลู่หานออกก็เริ่มกำเสื้อของอีกฝ่ายแทน

 

และเหมือนว่ามือของร่างสูงจะเริ่มล้วงเข้าไปภายในเสื้อของเขาแล้วด้วย!!

 

“อะ...เอามือล้วงเข้ามาในเสื้อทำไม? แค่จูบไม่ใช่หรอ?”

“ก็ไม่ได้บอกนิว่าจะแค่จูบน่ะ J” เพราะคำพูดของร่างสูง ทำเอามินซอกถึงกับอึ้ง แต่ประโยคก่อนหน้าถือว่าเล็กน้อยไปเลยเมื่อลู่หานเอ่ยประโยคต่อมา “ไอดีที่ใช้อัพฟิคอันนี้ เค้าจำได้ว่าเคยอ่านนะ แล้วมันก็มีฉาก 18+ ด้วยนินา ถึงแม้ว่าบรรยายแบบน่ารักใสๆก็เถอะ”

“มะ...ไม่จริงน่า!!”

“จริงครับ ^^” ตากลมโตของมินซอกเบิกโพล่ง ขนาดลู่หานรู้เรื่องที่เขาแต่งฉากจูบยังจูบจริงเลย แล้วถ้ารู้ว่าเขาแต่งฉาก nc ด้วยนี่คงไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่าต้องเจอกับอะไร?!! “เพราะฉะนั้น...”

 

หมับ!

 

“เฮ้ย!! อุ้มเค้าทำไมอ่ะ?! ปล่อยเค้าเดี๋ยวนี้นะลู่เก่อ!!” คนตัวเล็กโวยวายเมื่ออยู่ดีๆก็ถูกอุ้มในท่าเจ้าสาว ลู่หานส่งยิ้มมาให้ก่อนจะเริ่มเดินไปตามทางที่มินซอกรู้ดี

“เค้าปล่อยแน่”

“ก็ปล่อยสิ!!”

 

ตุ๊บ!

 

นะ...นี่มัน...?!! เตียงนิ!!!

 

“แต่ปล่อยที่เตียงนะ J” ก่อนจะวางตัวของมินซอกลงบนเตียงแล้วคร่อมทับร่างเล็กเอาไว้เพื่อป้องกันไม่ให้คนตัวเล็กที่อยู่ข้างใต้ลุกหนีไปได้

“ดะ...เดี๋ยว! อือออ~!” และเสียงพูดของมินซอกก็ถูกเปลี่ยนเป็นเสียงครางเมื่อถูกสามีสุดที่รักจูบ ก่อนจะตามมาด้วยบทรักของคนทั้งสอง

.

.

.

“ละ...ลู่เก่อ พะ...พอได้แล้ว คะ...เค้าไม่...อ๊ะ! ไม่ไหวแล้ว...อ๊ะ! อ๊ะ! อาาา”

“อืมมมม~ เปาจื่ออ่าาา~ อาาาา~”

“ครั้งสุดท้ายแล้ว อืมมมม อย่ารัดให้มันแน่นมากนักสิ เดี๋ยวก็อดไม่ไหวหรอก”

“ลู่เก่อ! เอา...เอาออกเดี๋ยว...เดี๋ยวนี้นะ!!”

“อืมมม~ ขอโทษนะเปาจื่อ เรารัดเก่อมากเลยอ่ะ ขออีกรอบแล้วกันนะ”

“ตะ...แต่ว่า...ลู่เก่อพูด อ๊ะ! พูดแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อตอนเย็น จน อ๊ะ! จนตอนนี้มันปาไปเที่ยงคืนแล้วนะ!!”

 

และแล้วก็เริ่มบทเพลงรักใหม่อีกรอบ...

 

ก็นะ...แต่งงานกันแล้ว กับแค่บรรเลงเพลงรักกันก็คงเป็นเรื่องธรรมดาๆ ไม่เห็นจะมีอะไรแปลก

 

ถ้าจะแปลก...ก็คงแค่ความอึดของลู่หานล่ะมั้ง J

 

#โอ๋นะมินซอก ^^;

 

[ The End ]



:: Talk 02 / 10 / 58 ::

สวัสดีจ้าาา~ ในที่สุดเราก็อัพครบ 100% แล้วน้าาาา

แต่งนานมากกกกก ยอมรับจากใจ เราขอโทษที่ใช้เวลานานน้าาาา

ความจริงแล้วกะเคยคิดไว้แหละว่าครบ 500 เม้นทำไรดี

แต่ว่าฟิคดันจบก่อนเลยคิดว่าคงไม่มีคนมาเม้นให้เราแล้ว แต่ก็ยังมีคนมาเม้นให้อยู่

ขอบคุณมากๆจริมๆน้าาาา เรื่องนี้คงไม่มีอีเว้นอะไรอีกแล้วมั้ง 555

เพราะตอนนี้คงจะทุ่มเทให้กับเรื่อง #ฟิคลูกหนี้LM ที่ดองมาหลายอาทิตย์ต่อ

อ๋อ! แล้วก็ใครที่อยากติดตามความเคลื่อนไหวของนักเขียนสายเกือบๆจะดองคนนนี้ก็ติดตามได้ที่

Twitter : @first_1209 (หลัก รีแม่มเกือบทุกอย่าง) / @fl_ayumu (รีแค่ tag ฟิค ซึ่งไม่ค่อยจะมีให้รี & โพสเรื่องการอัพฟิค)

และตอนนี้เรามี Line สำหรับแจ้งความเคลื่อนไหวของฟิค นั่นคือ @joi8685u หรือจะแสกนบาร์โค้ดรูปข้างล่างก็ได้น้า


ขอบคุณที่ติดตามน้าาาา 

Hasg tag : #LoveAtTheCafeLM


:: Talk 29 / 09 / 58 ::

สวัสดีจ้าาา~ กลับมาเจอกันอีกครั้งเนอะ อิอิ

ทั้งๆที่กะไว้ว่าจะใช้เวลาปั่นไม่นานเท่าไหร่แท้ๆ

ตอนแรกก็มีพล็อตแหละ แต่พอแต่งไปแต่งมามันไม่ค่อยโอเคก็เลยเปลี่ยนพล็อตใหม่

เลยเสียเวลาพอควร แถมช่วงนี้เราเองกะขี้เกียจ แบบทำงานกลับมาก็เหนื่อยๆอ่ะเนอะ

ต้องขอโทษด้วยที่รอกัน ประเด็นตอนนี้ก็ยังแต่งไม่จบเบย #ร้องไห้หนักมาก

แต่เอาอันนี้มาให้อ่านก่อน นิดๆหน่อยๆ 

ส่วนใครที่ตามอ่านเรื่อง #ฟิคลูกหนี้LM อยู่ด้วยก็รอหน่อยน้าาา

ขอเค้าปั่นเรื่องนี้ก่อนเน้ออออ~ ฝากติดตามเป็นกำลังใจให้ด้วยน้าาา~




511 ความคิดเห็น

  1. #508 kisxing (@jellajane) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2558 / 01:12
    กรี๊ดดดดดดด พาร์ทท้ายๆนี่คืออะไร เรทมาเต็ม 5555555
    #508
    1
    • #508-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 33)
      27 พฤศจิกายน 2558 / 01:35
      ก็ไม่รู้สินะ เรทอารายหยอ? อิอิ >w<
      #508-1
  2. #507 Pop Jarin (@popjarin) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2558 / 22:49
    อ่าาาา เพิ่งได้มาอ่าน ฟิคน่ารักมากเลย ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆนะคะ
    #507
    1
    • #507-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 33)
      25 ตุลาคม 2558 / 20:54
      ขอบคุณที่หลงเข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้เหมือนกานนน 55555
      #507-1
  3. #506 CG.DICTON (@august2010barn) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 03:47
    งูยยยย เขินน ทำไมต้องแกล้งมินซอกคนดีของเราด้วยลู่หานตีนการ้อยเส้น!!!! น่ารักนะเนี้ย แอบชอบตั้งแต่แรกพบ ฮิ้วว กูจะเป็นลมมันเต๊าะกันหลังร้านกาแฟโว้ยยย เกลียดจริงๆเลยไรท์ที่ทำให้หัวใจรีดสั่นไหว10ริกเตอร์เนี้ยย ชอบๆๆชอบเฮียลู่เต๊าะมินซอกบนเตียงงง
    #506
    1
    • #506-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 33)
      6 ตุลาคม 2558 / 10:07
      ดีใจที่ชอบน้าาาา >w<
      #506-1
  4. #503 &#44608;&#47336;&#53444; (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 21:49
    รู้สึก....ตัวจิแตกเป็นเสี่ยงๆ

    งื้อออออออ....ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้

    ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆเรื่องนี้นะคะ><

    #ฟินตัวแตกก
    #503
    1
    • #503-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 33)
      2 ตุลาคม 2558 / 22:03
      ดีใจจังที่ชอบ อิอิ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นน้าาา >w<
      #503-1
  5. #502 Kamolporn Muang Ngern (@daaohsehun-94grh) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 30 กันยายน 2558 / 19:44
    มาต่อด่วนๆเลยยยย เค้าจะอ่านนน คิดถึงมากกกก :)
    #502
    1
    • #502-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 33)
      30 กันยายน 2558 / 21:01
      ดีจังที่มีคนคิดถึงเค้า น้ำตาจิไหล เค้าจะพยายามน้าาาา >w<
      #502-1
  6. #501 PLoy ImployvIse (@imployvise92) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 กันยายน 2558 / 22:34
    เฝ้ารอคอย
    #501
    1
    • #501-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 33)
      30 กันยายน 2558 / 21:00
      เค้ามาแล้วนะ ถึงจะแค่ 10% ก็เถอะ เราจะพยายามปั่นน้าาาา
      #501-1