[EXO] Lumin : Change! [ Boy to Girl ] :: [END]

ตอนที่ 31 : Boy to Girl :: Special Chapter :: มาสปอยในเล่มกันเล่นๆ >w<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    27 มิ.ย. 58

:: Special Chapter :: เบื้องหลังการขอแต่งงาน

 

ขั้นที่ 1 :: วางแผน

ขั้นที่ 2 :: เตรียมการ

ขั้นที่ 3 :: ดำเนินการ

ขั้นที่ 4 :: แก้ไขอุปสรรคที่เกิดขึ้นอย่างไม่คาดคิด

 

ขั้นที่ 5 :: สรุปผล

 

:: Special Chapter :: เมื่อกวางหนุ่มลงแดงเพราะไม่ได้กินเปาจื่อเสียที

 

“ลู่เก่อๆ”

มินซอกเรียกสามีที่กำลังนั่งดูบอลอยู่ ลู่หานหันมามองก็พบว่าคนตัวเล็กอาบน้ำเสร็จแล้ว ทั้งยังใส่ชุดนอนคู่กับเขาอีกต่างหาก ก่อนที่คนตัวเล็กจะทิ้งตัวนั่งลงข้างๆเขาแล้วเอาหัว

คนอะไรทำไมน่ารัก >/ / /<

“มีอะไรหรอเปาจื่อ? หืม?” ถามภรรยาตัวเล็กไปพลางลูบหัวไปพลาง มินซอกค่อยๆหันหน้าขึ้นมามองลู่หานที่กำลังลูบหัวตนอยู่ “พรุ่งนี้เค้าจะไปเก็บข้อมูลต่อนะ ค้างคืนด้วยล่ะ อาจจะสักอาทิตย์นึง”

“ฮะ?!! ว่าไงนะ?!!” ลู่หานแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

เมื่อกี้เปาจื่อพูดว่ายังไงนะ? ขออีกรอบ T^T

“ไปเก็บข้อมูลอ่ะ ค้างคืนประมาณอาทิตย์นึง คยองซูก็ไปด้วย” มินซอกพูดอีกรอบด้วยน้ำเสียงอ้อนๆ แต่ดูเหมือนว่าลู่หานจะไม่โอเคสักเท่าไหร่

ก็ต้องห่างเมียตั้งอาทิตย์นึงเลยนี่นา ใครจะยอม!

“เค้าจะไปด้วย!!

“ไม่เอาอ่ะ ถ้าลู่เก่อไปด้วยเค้าไม่ได้ทำงานกันพอดีอ่ะ เค้าไปแค่อาทิตย์เดียวเอง นะๆๆๆ” มินซอกอ้อนอีกฝ่ายหวังให้ใจอ่อนยอมให้ตนไป ลู่หานเห็นสีหน้าแบบนั้นของมินซอก จากที่ว่าจะใจแข็งก็ใจอ่อนทันที แต่ก็ยังคงเก็กหน้านิ่ง

“...”

“แต่ถ้าให้เค้าไป” ภรรยาตัวเล็กที่นอนหนุนตักอยู่ก็ยกตัวขึ้นมา ใช้มือข้างที่ถนัดเกาะไหล่ของอีกฝ่ายไว้ ก่อนจะยื่นหน้าไปใกล้ๆใบหูของอีกฝ่าย พร้อมกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ดูยั่วๆ

“ถ้ายอมให้ไปนะ กลับมาจะตามใจทุกอย่างเลย รวมทั้ง...” ว่าแล้วก็จุ๊บแก้มของลู่หานเบาๆ ก่อนจะเลื่อนมือไปลูบๆไล้ๆแถวๆมินิหาน ลู่หานมองหน้าภรรยาตัวเล็กที่กำลังทำสีหน้าอ้อนๆก็ยิ่งใจอ่อน แต่ถ้าถามถึงมินิหานล่ะก็ ดูเหมือนว่ามันกำลังจะแข็งได้ที่เลยทีเดียว

“จริงนะ”

“อือ!

“งั้นให้ไปก็ได้” มินซอกยิ้มร่าเมื่อได้ยินคำตบของสามี แต่ลู่หานก็ยังคงตีหน้าเข็มก่อนจะเปลี่ยนเป็นใบหน้าเจ้าเล่ห์ “แต่ต้องทำตามที่พูดนะเปาจื่อ J

“ตกลง งั้นเค้าไปนอนก่อนนะ เพราะพรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้า” รับคำของสามีก่อนจะขอตัวไปนอน โดยไม่ลืมที่จะหอมแก้มอีกฝ่าย แต่ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้องก็พูดด้วยน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ทิ้งท้ายไว้ว่า “ส่วนวันนี้มินิหานคงต้องพึ่งมือไปก่อนแล้วล่ะ เพราะวันนี้เค้าง่วงมากๆ แถมพรุ่งนี้ต้องไปทำงานแต่เช้าด้วย ฝันดีนะ อิอิ” ทิ้งให้ลู่หานอารมณ์ค้างอยู่แบบนั้น พลางคิดในใจว่า...

กลับมาเมื่อไหร่พ่อจะจัดให้หนักเลยคอยดู!

แต่ตอนนี้บงบอลไม่ดูมันแล้ว! วันนี้คงต้องพึ่งมืออีกตามเคย T^T

 

:: Special Chapter :: Luhan x Minseok 

 

ตอนนี้เป็นตอนพิเศษที่แถมเพิ่มมา ตอนแรกกะไม่สปอย แต่ใจดี สปอยนิดหน่อยแล้วกันนะ อิอิ

 

“ลู่เก่อ!

“คิดจะลักหลับเค้าหรอ? J

 

สปอยแค่นี้แหละ...พอและ อิอิ >w<

 

:: Special Chapter :: รักนี้หมดโปรแล้วหรอ?

 

“แบคฮยอน เรามีเรื่องเครียดๆอะไรหรือเปล่า? ดูสีหน้าเราเหมือนมีเรื่องให้ต้องคิดอยู่ตลอดเวลาเลย”

“คือว่าเรื่องนั้น...”

“ปรึกษาพวกเราได้นะแบคฮยอน มันดีกว่าเก็บเอาไว้คนเดียวนะ” จงแดเสริมขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วง แบคฮยอนมองทั้งสองคนที่มีสีหน้าซึ่งบ่งบอกว่าเป็นห่วงเขามากขนาดไหน

“ขอบใจมากนะ คือว่า...ผมก็แค่คิดๆน่ะ”

“...”

“ว่าเซฮุนกำลังเบื่อผมหรือเปล่า”

“ฮะ!?!!” สิ้นประโยคของแบคฮยอน คู่รักทั้งสองก็อุทานขึ้นมาเสียงดังเพราะไม่เชื่อในสิ่งที่ตนได้ยิน

เซฮุนเนี่ยนะเบื่อแบคฮยอน?

“คิดมากไปเองหรือเปล่าแบคฮยอน ตอนที่นายไม่อยู่ที่สำนักพิมพ์ก็เห็นเซฮุนบ่นถึงนายทุกวันเลยว่าคิดถึงๆ เมื่อไหร่จะกลับ?” จงแดเล่าเรื่องของเซฮุนช่วงที่แบคฮยอนไม่อยู่ที่สำนักพิมพ์ให้ฟัง เขาไม่คิอว่าคนอย่างเซฮุนจะเบื่ออีกฝ่ายได้ง่ายๆ

“นั่นสิ...พี่ว่าเราคิดมากไปเองหรือเปล่า?” อี้ชิงพูดเสริมคนรักของตน เขาเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าเรื่องที่น้องชายคนสนิทพูดจะเป็นความจริง

“ผมก็ไม่ได้อยากจะคิดมากไปเองหรอกน่ะพี่ แต่ว่า...”

แบคฮยอนเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ทั้งสองคนฟังจนหมด สีหน้าเครียดๆของอี้ชิงและจงแดปรากฎขึ้น แม้ไม่อยากจะคิดแบบนั้นแต่มันก็อดคิดไม่ได้จริงๆว่าเซฮุนกำลังเบื่อแบคฮยอน

“พี่ว่าเราน่าจะคุยกับเซฮุนเลยดีกว่านะ มาคิดมากแบบนี้คนเดียวพี่ว่ามันไม่โอเคเท่าไหร่นัก” หมอหนุ่มชาวจีนเอ่ยแนะนำน้องตัวเล็ก

“...”

“เพราะว่ายิ่งเราปล่อยให้ตัวเองคิดแบบนี้ไปเรื่อยๆล่ะก็ เดี๋ยวจากสิ่งเล็กๆมันจะกลายเป็นเรื่องใหญ่นะ”

“...”

“ไม่ต้องไปหาตัวอย่างให้ไกลมากหรอก เรื่องของลู่หานกับมินซอก ถึงแม้ว่าตอนที่เกิดเรื่องสองคนนั้นจะยังไม่ได้คบกันก็ตาม แต่เพราะมีอะไรไม่ยอมคุยกันตรงๆ ถามกันตรงๆ เก็บเงียบเอาไว้ สุดท้ายก็ทะเลาะกันจนเป็นเรื่องราวใหญ่โต ทั้งหมดมันก็เริ่มจากเรื่องเล็กๆเหล่านี้นะ”

“แต่ผมว่าบางทีมันก็ไม่จำเป็นต้องคุยหรอกครับ เพราะหลักฐานมันก็เห็นกันอยู่” แบคฮยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ คนตัวเล็กหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจากกระเป๋าสะพายข้าง หยิบตังค์ขึ้นมาวางบนโต๊ะ ท่ามกลางสายตางงๆของทั้งสอง

“แบคฮยอน?”

“ผมไม่กินแล้ว นี่ค่าข้าวส่วนของผม ไปนะครับ” คนตัวเล็กพูดแค่นั้นก็เดินออกจากโต๊ะไป คู่รักจีนเกาหลีมองหน้ากันเล็กน้อยก่อนจะหันมองตามไปทางที่แบคฮยอนเดินไป

จนพบกับบางสิ่งบางอย่างเข้า...

“ชิบหายแล้ว!

 

:: Special Chapter :: ความลับของนักเขียนฟิคและคนอ่านฟิค

 

ทำอะไรอยู่อ่ะเปาจื่อ?

...

เพราะมัวแต่สนใจแท็บเล็ตเลยไม่มีทีท่าจะสนใจลู่หาน ยิ่งพอเห็นแบบนั้นลู่หานก็ฉวยโอกาสทำตัวใส่อีกฝ่าย แฟนคลับที่อยู่แถวๆนั้นก็พากันกรี๊ดยกใหญ่ จนทำให้มินซอกรู้สึกตัวว่าอีกฝ่ายกำลังโอบกอดตัวเองอยู่นั่นแหละ คนตัวเล็กกว่าพยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดของอีกฝ่ายแต่ก็ไม่สำเร็จ ก็แหงหล่ะ...ใครจะไปสู้แรงของคนที่สอนศิลปะการป้องกันตัวให้ตัวเองได้หล่ะ!

ปล่อยเลยนะลู่หาน!” คนตัวเล็กทำเสียงดุในขณะที่ดิ้นไปมา แต่มีหรอที่ลู่หานจะกลัว ฝันไปเถอะ!

ไม่ปล่อย พลางกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม ก็เปาจื่ออยากไม่สนใจเค้าก่อนนี่นา =3=”

แต่นี้มันที่สาธารณะนะ! คนอื่นๆเห็นหมดแล้วอ่ะ ปล่อยเลยนะลู่หาน!”

ไม่ปล่อย ก็เราแต่งงานกันแล้ว คนอื่นๆก็รู้กันหมด จะอายอะไร? คนจะสวีตกับแฟน! =3=”

ลู่หาน!” คนตัวเล็กดุอีกครั้ง แต่ลู่หานก็ยังคงเป็นลู่หาน เรื่องหน้าด้านเนี่ยขอให้บอก ว่าแล้วก็ยิ่งกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม ก็เค้าอยากแสดงให้ทุกคนรู้นิว่าเค้ารักเปาจื่อมากแค่ไหนอ่ะ ไม่ได้หรอ?

ว่าแล้วก็ส่งสายตาอ้อนๆไปให้อีกฝ่าย แก้มแดงๆของมินซอกกำลังบอกว่าเขินกับคำพูดของคนตรงหน้ามากแค่ไหน? ก็เลยยอมให้ลู่หานกอดตนอยู่แบบนั้น เซฮุนได้แต่มองพร้อมถอนหายใจ พลางคิดว่า...

นี่พวกพี่ลืมผมไปแล้วหรือยัง? นี่จะไปเซอร์ไพรสแบคฮยอนนะ ไม่ใช่มาฮันนี่มูนรอบสอง!! = =

ว่าแต่ว่าจะบอกได้ยังว่ากำลังทำอะไรอยู่อ่ะ? อ่านอะไรอยู่หรอ? ลู่หานถามอีกรอบเมื่อเห็นอีกฝ่ายก้มลงไปจ้องแท็บเล็ตอีกรอบ

นิยายน่ะ...ไม่มีอะไรหรอก? ตอบเพียงแค่นั้น แต่ลู่หานกับรู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้นเสียด้วยสิ ว่าแล้วก็คว้าเอาแท็บเล็ตของอีกฝ่ายมาอ่าน คนตัวเล็กกว่าพยายามแย่งกลับมาแต่ก็เยิ่งกลับมาไม่ได้ เมื่อคนตัวโตเห็นเนื้อหาที่อยู่ข้างในก็ได้แต่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์

เอาคืนมานะลู่หาน!!” คนตัวเล็กโวยวายเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายได้อ่าน ก็มันเขินนิ! >/ / /< เพราะว่าตอนนี้เค้านะกำลังอ่าน...

ไม่คิดเลยนะว่าจะอ่านฟิคกับเขาด้วยอ่ะ J

“อย่าแซวสิ!” มินซอกพูดพร้อมพยายามแย่งแท็บเล็ตคืนมา แต่ก็เอาคืนไม่ได้เสียทีเพราะอีกฝ่ายสูงกว่านั่นเอง

“แถมเป็นฟิคลู่หมินซะด้วย หึๆ”

“ห้ามหัวเราะนะ!” มินซอกทำหน้ายู่ๆ พอลู่หานเห็นแบบนั้นก็พอจะเดาได้แล้วว่าอีกฝ่ายเริ่มมีทีท่าว่าจะงอนเขาแล้ว

เพราะฉะนั้นต้องรีบง้อ...

“โอ๋ๆๆๆ ไม่งอนๆ เอาคืนให้ก็ได้” ว่าแล้วก็ยื่นแท็บเล็ตคืนให้ “ก็แค่แปลกใจเฉยๆที่เปาจื่ออ่านอะไรแบบนี้ด้วยก็เท่านั้นเอง”

“ก็แค่เข้าไปเช็กในทวิตแล้วเจอบรรดานักอ่านเขาคุยถึงฟิคลู่หมินแล้วเขาแนะนำฟิคของนักเขียนคนนี้ก็เท่านั้นอ่ะ ก็เลยเข้าไปอ่าน” มินซอกพยายามอธิบายให้ลู่หานฟัง อีกฝ่ายก็พยักหน้ารับรู้กับข้อแก้ตัวของมินซอก

ความจริงนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาอ่านฟิคหรอกนะ เขาอ่านมันมาสักพักใหญ่ๆแล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ลู่หานจับได้ บอกเลยว่าโคตรอาย ดีนะที่ตอนเจอดันเจอ Short Fic เรื่องนี้ เพราะถ้าเจอเรื่องอื่นโดนล้อยาวแน่ๆ แถมเผลอๆอาจโดนจัดหนักก็ได้ เพราะฟิคที่เขาอ่านส่วนใหญ่มันก็แบบว่า...เด็กอ่านไม่ได้อะไรแบบงี้ งือออ~ หวังว่าความจะไม่แตกนะ T^T

“ไหนๆ ขอเค้าอ่านด้วยคนนะ ระหว่างรอเครื่องบินไปลอนดอนอ่ะ” ลู่หานพูดอ้อนๆพร้อมตีเนียนนั่งโอบอีกฝ่ายจากด้านหลัง เอาคางเกยไหล่ของอีกฝ่าย

“อือ!

 

:: Special Chapter :: รักแรกของคุณหมอสุดอึนและเป็ดน้อยน่ารัก

 

“ตัวเล็กๆ หลงทางอยู่หรือเปล่า? พี่เห็นเราเดินไปมาแถวนี้อยู่หลายรอบแล้ว มีอะไรให้ช่วยไหม?” เสียงทุ้มๆเอ่ยถามพร้อมกับแรงสะกิดที่หัวไหล่ เด็กน้อยค่อยๆหันไปดูก็พบกับพี่ชายตัวสูง (แต่ไม่มากเท่าไหร่นัก) พี่ชายชาวจีนที่แสนจะอบอุ่นและใจดี จงแดรู้สึกอย่างนั้น

“ก็นิดหน่อยฮะ คือผมจะไปบ้านหลังนี้น่ะ แต่เดินมานานแล้ว” คนตัวเล็กตอบเป็นภาษาจีน ก็นะ...มีญาติเป็นชาวจีน และเขาเองก็ชอบจีนจึงเรียนภาษาจีนมาตั้งแต่เด็ก

“บ้านหลังนี้หรอ?”

“ครับ ไปถูกไหมครับ?”

“ไปถูกๆ เดี๋ยวพี่พาไปเอง” ชายหนุ่มยิ้มรับ ก่อนจะจูงมือเด็กชายตัวเล็กน่ารักเดินไปตามทางในแผนที่ ซึ่งในระหว่างทางก็มีการพูดคุยกันเล็กน้อย อย่างน้อยที่สุดก็เรื่องสำเนียงของน้องตัวเล็กนั่นแหละ

“สำเนียงแปลกๆนะเราน่ะ ไม่ใช่คนจีนใช่ไหม?” ชายหนุ่มถามเด็กน้อย จงแดพยักหน้าเล็กๆ “ครับ ผมเป็นคนเกาหลีแต่มาเยี่ยมญาติที่นี่”

“คนเดียวเนี่ยนะ? เด็กไปหรือเปล่าเนี่ย?”

บ้านน้องนึกยังไงปล่อยเด็กมาเมืองนอกคนเดียวเนี่ย?

“ถึงจะเห็นแบบนี้แต่ผมก็ 12 แล้วนะ ปีหน้าจะขึ้นชั้นมัธยมแล้วด้วยอ่ะ! โตแล้ว! -^-

ตัวแค่นี้เนี่ยนะ? ตัวเล็กไปป่ะ?

“โอเคๆ โตแล้วก็โตแล้ว ว่าแต่ว่าพี่ควรพูดเกาหลีกับนายไหม?”

“คุณเป็นคนเกาหลีหรอครับ?” เด็กน้อยไม่ตอบแต่กลับน้อยถามอีกฝ่ายตาแป๊ว ให้ตายสิ! มีใครเคยบอกน้องไหมว่าทำหน้าแบบนี้แล้วมันโคตรน่ารักเลย น่ารักเหมือนลูกเป็ดตัวน้อยๆ =/ / /=

“เปล่าหรอก พี่เป็นคนจีน แต่พูดภาษาเกาหลีได้ พอดีชอบดูซีรี่ย์เกาหลีน่ะ ก็เลยไปเรียนภาษา จะได้ไม่ต้องรอดูซับ" ชายหนุ่มอธิบายให้เป็ดน้อยของตัวเอง(ที่แอบมโนเพราะน้องน่ารัก คือชอบอ่ะ รักแรกพบเลยทีเดียว)

“อาาา~ งั้นดีเลย เผื่อผมไม่เข้าใจจีนคำไหนจะได้ถามพี่...เออ...คุยมาสักพักแล้ว พี่ชื่ออะไรหรอครับ? ผมลืมถาม”

“ถามชื่อพี่ เราควรแนะนำตัวเองก่อนไหม หืมมม~ เป็ดน้อย ^^” ไม่ว่าเปล่า ชายหนุ่มวางมือลงบนหัวของอีกฝ่ายก่อนจะโยกไปมาก ตัวเล็กทำปากยู่ๆเหมือนปากเป็ดไม่มีผิดเลยให้ตายสิ

“ผมไม่ใช่เป็ดน้อยนะ! ผมชื่อจงแด ชื่อจีนคือเฉิน” เป้ดน้อยตอบด้วยน้ำเสียงงอนๆ ก่อนจะถามเขาต่อ “แล้วพี่ล่ะ?”

“พี่ชื่ออี้ชิง จางอี้ชิง ยินดีที่ได้รู้จักนะเป็ดน้อย J” ยิ้มละลายทำเอาเด็กตัวเล็กถึงกับหน้าแดง “กะ...กะบอกแล้วไงว่าไม่ใช่เป็ดน้อยอ่ะ”

 

:: Special Chapter :: อดีตของพ่อมดตัวน้อย

 

“เอาล่ะ...พ่อมดแห่งมังกรโอริว เจ้าเลือกที่จะอยู่ฝั่งใด” พ่อมดอาวุโสถามขึ้น โอริวได้แต่ยืนนิ่งก่อนจะหันไปมองทางฮยุนมู พ่อมดตัวขาวที่ส่งยิ้มมาให้อยู่ตลอด

อย่างน้อยก็ขอมองเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มนี้อีก...

“ตกลงเจ้าเลือกที่จะอยู่ฝั่งใด?” พ่อมดอาวุโสถามย้ำอีกรอบ โอริวหันกลับมามองทางฝั่งพ่อมดอาวุโสก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองคริสตัล หญิงสาวพยักหน้าให้เล็กน้อย ซึ่งเหตุการณ์ทั้งหมดก็อยู่ในสายตาของฮยุนมูทั้งหมด ความรู้สึกแง่ลบที่เคยคิดเริ่มกลับมาอีกครั้ง แต่ถึงแม้ความคิดในแง่ร้ายจะมีมากแค่ไหน แต่เขาก็ยังเชื่อมั่นในตัวของโอริวเสมอ

“ผมเลือกที่จะอยู่ฝ่ายดำครับ” น้ำเสียงทุ้มตอบเรียกเสียงฮือฮาของพ่อมดแม่มดที่อยู่ในงานได้เป็นอย่างดี รวมทั้งฮยุนมูก็ด้วย

“โอริว!!?” พ่อมดตัวเล็กตะโกนขึ้นเสียงดัง ไม่จริงน่า! ไหนว่าจะอยู่ด้วยกันไปตลอดไง แล้วทำไมถึงได้เลือกไปอยู่อีกฝั่งล่ะ?

ไม่เข้าใจ...

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ...

ฮยุนมูที่ตอนนี้นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ฝั่งขาวรีบพุ่งลงมาหาอีกฝ่ายแต่ก็ถูกทหารฝ่ายขาวล็อกตัวเอาไว้

“ปล่อย! ก็บอกให้ปล่อยยังไงล่ะ!!” พ่อมดตัวขาวโวยวายพลางดิ้นไปมา แต่ก็ไม่สามารถหลุดได้ เขาจึงทำได้แค่ตะโกนถามอีกฝ่าย โอริวมองคนที่โดนจับไว้ด้วยใบหน้าที่นิ่งเรียบ “ทำไมนายทำแบบนี้ล่ะ?! ทำไมถึงเลือกอยู่ฝ่ายดำ?!! ไหนว่าจะอยู่ด้วยกันไปตลอดไง?!! ทำไมนายทำแบบนี้ล่ะ!?

“...”

“ตอบฉันสิ! โอริว!!!

“...”

“ฉันบอกให้ตอบไง!!?” ฮยุนมูถามเสียงดังแต่ก็ยังไม่ได้รับคำตอบจากโอริว “แล้วจะจับทำไมนักหนา ปล่อยสิวะ!! ก็บอกให้ปล่อยไง!” สิ้นเสียงนั้น พลังของฮยุนมูก็ระเบิดออกมาทำให้ทหารที่จับล็อกอยู่กระเด็นกันไปคนละทาง

“ตอบมาสิ! โอ...” พูดได้เพียงแค่นั้น ความทรงจำที่เคยถูกลบหายไปก็กลับมาอีกครั้ง

“เพื่อนหรอ? หึ!

“ความจริงก็ไม่ได้อยากจะเป็นเพื่อนสักหน่อย! ที่จริงน่ะ...”

“โอริว...นี่นาย...?!

 

 

ปล.นี่เป็นเพียงส่วนนึงของเนื้อหาในตอนสเปเท่านั้น อาจมาจากต้นเรื่อง กลางเรื่อง หรือปลายเรื่องก็ได้ แต่เอามาสปอยแค่นี้ มาสปอยให้อยากและจากไป อิอิ

รายละเอียดการจอง >> จิ้มๆ

รายละเอียดการโอน >> จิ้มๆ

ตรวจสอบรายชื่อได้ที่ >> จิ้มๆ

 

 

。SYDNEY♔
Orange Bobblehead Bunny
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

511 ความคิดเห็น