[EXO] Lumin : Change! [ Boy to Girl ] :: [END]

ตอนที่ 30 : [END] :: Boy to Girl :: Final Chapter :: Our Stories Has Just Begin ❤

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ก.ค. 58

 








 

ก็อกๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

“พี่มินซอกกกกก~!!!” เสียงของน้องชายขี้หวงอย่างจงอินยังคงดังอย่างต่อเนื่องเหมือนกับเสียงเคาะประตู แค่ที่ตะโกนมารอบแรกก็ทำเอาทั้งสองคนผละจูบออกจากกันแทบไม่ทันแล้ว อารมณ์ร่วมที่มีอยู่ก็หายหมด มินซอกรีบติดกระดุมให้เรียบร้อย ส่วนลู่หานก็พยายามเช็ตผมที่ยุ่งนิดหน่อยก่อนจะหันไปมองอีกฝ่าย เข้าไปช่วยจัดผมให้เล็กน้อย พร้อมกระซิบลงที่ข้างหูว่า...

“ไว้ค่อยมาต่อตอนที่จงอินไม่อยู่นะ J” พูดเพียงแค่นี้ก็เรียกสีหน้าแดงๆจากอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

“บ้า! ลู่หานบ้า!!” มินซอกทุบอีกฝ่ายแก้เขิน แค่เหตุการณ์เมื่อกี้มินซอกก็ไม่รู้จะเอาหน้าวางไว้ที่ไหนแล้ว ลู่หานเห็นท่าทางเขินๆอายๆที่ไม่ค่อยกล้าสู้หน้าของอีกฝ่ายก็อดขำไม่ได้ มือใหญ่คว้าไหล่ของคนที่ตัวเล็กกว่ามากอด ก่อนจะเดินไปเปิดประตูที่แทบจะพังเพราะฝีมือของจงอินอยู่แล้ว

“นี่จะเคาะให้ประตูห้องพี่พังเลยหรือไง?” ทันทีที่เปิดประตูออกไปมินซอกก็โวยวายใส่คนเป็นน้องทันที แต่จงอินกลัวที่ไหนล่ะ ถึงแม้จะเป็นเฮียหานก็เถอะ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะยอมให้พี่มินซอกตกเป็นของกวางจีนหน้าย่นคนนี้เสียเมื่อไหร่ล่ะ? เกิดลู่หานฟันพี่ชายเขาแล้วทิ้งขึ้นมาทำไง? ของแบบนี้มันต้องศึกษากันไปก่อน

“ก็ผมเป็นห่วงพี่นี่นา กลัวว่าพี่จะเป็นโรคกระเพาะก็เลยมาตาม เราลงไปกินข้าวกันเถอะ” ก่อนจะลากพี่ชายตัวเล็กให้ลงไปข้างล่าง ลู่หานได้แต่มองภาพตรงหน้าอย่างเซ็งๆ

 

นี่จะหวงพี่ชายตัวเองไปไหนวะ? = =

 

ชายหนุ่มค่อยๆเดินลงบันไดตามสองพี่น้องไป พอเห็นโกนีที่กำลังจัดโต๊ะอยู่ก็รีบเข้าไปช่วยทันที

“ให้ผมช่วยนะครับ” ลู่หานอาสา หญิงสาวยิ้มให้เล็กน้อยพร้อมพยักหน้าให้ “ขอบใจมากนะ แล้วก็ต้องของโทษด้วยนะลูก”

“ขอโทษเรื่องอะไรครับแม่?” ชายหนุ่มอดสงสัยไม่ได้ เพราะโกนีนั้นยังไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ จะขอโทษเขาทำไมกัน? หญิงสาวที่เห็นชายหนุ่มงงก็เฉลยทันทีพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “แม่ห้ามจงอินเขาเอาไว้ไม่ทันน่ะสิ ดูจากเสื้อผ้าของเรากับมินซอกน่ะ คงจะมากกว่าแค่พูดง้อสินะ” เพียงแค่นั้นลู่หานก็หน้าขึ้นสีทันทีคนผู้เป็นแม่ได้แต่ยิ้มขำ

“...!!”

“แถมคอของมินซอกน่ะ แม่เห็นนะว่ามันมีรอยแดงๆด้วย ^^

“คือว่า...ระ...เรื่องนั้นน่ะ...” ยิ่งลู่หานพยายามจะอธิบายก็ยิ่งคิดคำแก้ตัวไม่ออก โกนีตบลงบนบ่าของลู่หานสองถึงสามที “ไม่ต้องคิดมากหรอกนะ แม่เข้าใจดี คนรักกันมันก็ต้อง...เป็นธรรมดา”

“ครับ?!

“เอาเป็นว่าคราวหน้าแม่จะกันจงอินให้ก็แล้วกันนะ โอเคไหม? ( > v 0 )” โกนีพูดพร้อมขยิบตาให้อีกฝ่าย ลู่หานอึ้งไปเล็กน้อยก่อนที่จะรีบก้มหัวขอบคุณพร้อมกอดอีกฝ่ายเอาไว้แน่น “ขอบคุณมากครับแม่!

“เบาๆๆๆ ไม่เป็นไรๆ แต่ปล่อยแม่เถอะนะ แม่หายใจไม่ออก” หญิงสาวพูดพร้อมดันว่าที่ลูกชายออกไป ซึ่งลู่หานก็ทำตามโดยการคลายอ้อมกอด มินซอกกับจงอินที่กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ก็มองแบบงงๆมึนๆ

“มีอะไรกันหรอครับแม่?” มินซอกเดินเข้าไปอ้อนผู้เป็นแม่ของเขาทันที ซึ่งหญิงสาวก็เอาแต่ส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ “ไม่มีอะไรหรอกลูก เราไปกินข้าวกันดีกว่านะ”

บรรยากาศในการกินข้าวก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม เพราะลู่หานดูแลทั้งแม่และมินซอกเป็นอย่างดี ส่วนจงอินเขาก็พยายามดูแลเหมือนกัน แต่ดูเหมือนว่าหมอนั่นจะอยากพึ่งตัวเองและอยากดูแลคนอื่นมากกว่า เพราะจานข้าวของทั้งแม่และมินซอกก็เต็มไปด้วยกับข้าวที่เขาและจงอินตักมาให้

“จริงสิมินซอก...เดี๋ยวจะมีงานฉลองของเราในอีกสองอาทิตย์ใช่ไหม?” โกนีหันไปถามลูกชายของตน ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าเป็นคำตอบ “ว่าแต่แม่รู้ได้ไงครับเนี่ย?”

“ลู่หานเล่าให้ฟังน่ะว่างานนั้นเป็นงานแรกที่ลู่หานกับมินซอกต้องแยกกัน แม่ก็เลยว่าจะไปเป็นเพื่อนเราน่ะ เราจะได้ไม่เหงาไงล่ะ โอเคไหมเอ่ย? ^^” มินซอกหันไปมองลู่หานที่ยิ้มบางๆส่งมาให้ ถึงแม้ว่าจะต้องแยกกัน แต่ลู่หานก็ยังคงห่วงเขาสินะ ชายหนุ่มตัวเล็กพยักหน้าให้ผู้เป็นแม่ “ครับแม่ J

 

 

สองอาทิตย์ต่อมา ที่โรงแรม NIMUL งานเลี้ยงฉลองยอดขายทำลายสถิติของนักเขียนลู่หมิน

 

ถึงแม้ว่าป้ายในลานจะเต็มไปด้วยคำว่านักเขียนลู่หมินก็เถอะนะ แต่ที่มีมาก็แค่นักเขียนคิมมินซอกกับผู้ช่วยเท่านั้นเอง เป็นครั้งแรกสำหรับมินซอกที่ได้ออกงานคนเดียว มาในฐานะตัวแทนนักเขียนลู่หมิน คุณแม่กับจงอินก็ยังไม่มา ส่วนเขาต้องมาก่อนเตรียมตัวเพราะเดี๋ยวต้องมีขึ้นไปบนเวทีเพื่อให้สัมภาษณ์กับสื่อมวลชนเล็กน้อย คยองซูก็มัวยุ่งๆอยู่กับคิวงาน จนเขาต้องมานั่งเหงาอยู่คนเดียว เมื่อเป็นแบบนี้ก็อดคิดถึงลู่หานที่ไปทำงานอีกที่หนึ่งไม่ได้ จึงทักไลน์ไปหาอีกฝ่าย

 

:: LM BaoZi ::

ลู่หาน~ ทางนั้นเป็นยังไงบ้างงงง~?

 

:: LM MorningDeer ::

ก็ดี...ทุกอย่างเรียบร้อยดี

แล้วทางนั้นเป็นยังไงบ้างล่ะ?

 

:: LM BaoZi ::

ก็ดีอ่ะ แต่ก็รู้สึกเหงานิดหน่อย

เพราะว่ามัวแต่คิดถึงกวางจีนบางตัว = / / / =

 

:: LM MorningDeer ::

คิดถึงเค้าอ่ะดิ คิดถึงเหมือนกันนั่นแหละ

ถ้าเจอต้องยอมให้เค้ากอด เค้าจูบนะ >w<

 

:: LM BaoZi ::

ต้องเจอกันก่อนถึงจะบอก

 

:: LM MorningDeer ::

ตามนั้นเลย! แค่นี้ก่อนนะ โดนตามแล้ว T^T

 

:: LM BaoZi ::

ได้ๆ โอเค ไว้เจอกัน

 

:: LM MorningDeer ::

คร้าบบบบบ

รักนะ เปาจื่อของลู่เก่อ

 

:: LM BaoZi ::

บ้าาา~!!!

           

 

ปล.ตรงนี้มี Fan Art สติกเกอร์ไลน์ด้วยแหละ อยู่ในรูปเล่มเน้อ อิอิ

 

แค่ประโยคสั้นๆของลู่หานก็ทำให้ใจของมินซอกเต้นแรง ทั้งๆที่ก็ได้ยินและได้อ่านประโยคนี้บ่อยก็เถอะ แต่ก็ยังเขินและใจเต้นทุกครั้งเลย คำว่า รักของลู่หานเป็นกำลังใจที่ดีที่สุดของมินซอก เพียงประโยคเดียวก็ทำให้เขารู้สึกว่าลู่หานอยู่ใกล้เขาตลอดเวลาแล้ว

“พี่มินซอก~!!” เสียงเล็กๆที่คุ้นเคยดังจากทางด้านหลัง เมื่อหันไปมองก็พบกับอดีตผู้ช่วยของเขาอย่างแบคฮยอน มินซอกอึ้งเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะมาที่นี่ ป่านนี้น่าจะเรียนอยู่ที่อังกฤษนิ? ซึ่งยังไม่ทันที่จะได้ถามอะไร แบคฮยอนก็พุ่งเข้ามากอดเขาเสียแล้ว “คิดถึงพี่โคตร!!”

“เหมือนกันๆ” ตอบน้องชายคนสนิทก่อนที่จะค่อยๆดันอีกฝ่ายออกมา แล้วจึงค่อยถามต่อ “ว่าแต่ว่ามาได้ไงเนี่ย?”

“ก็นั่งเครื่องบินมาสิ โอ้ย!! ผมเจ็บนะ!! แกล้งเล่นนิดหน่อยเอง เพราะตอบได้กวนประสาท นักเขียนตัวเล็กจึงมะเหงกให้เป็นของขวัญต้อนรับที่กลับมา

“แล้วตกลงมาได้ไงล่ะ?” มินซอกถามน้องที่เอาแต่ลูบหัวตรงบริเวณที่โดนมะเหงก “ก็ผมก็เห็นว่างานนี้มันก็เป็นงานใหญ่ เป็นงานฉลองความสำเร็จของพวกพี่ในฐานะนักเขียนก็ถือว่าโตขึ้นในอีกระดับนึงแล้ว ผมก็เลยมา นี่อุตส่าห์โดดเรียนมาเลยนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ”

“ขอบใจมากนะที่มา กำลังเหงาเลย”

“เหงา? ถ้าเหงาก็ไปอ้อนพี่ลู่ดิ” แบคฮยอนแนะนำคนเป็นพี่ แต่พอกำลังจะเอ่ยแซวต่อก็เห็นสีหน้าของมินซอก ร่างกลมจึงชะงักไปเล็กน้อย “เป็นอะไรไปอ่ะพี่? ทะเลาะกับพี่ลู่หรอ?”

“เปล่าหรอก...”

“แล้วทำไม...?”

“วันนี้ลู่หานมีงานที่อื่น เพราฉะนั้นงานนี้จึงมีแค่พี่ที่เป็นตัวแทนของนักเขียนลู่หมินเท่านั้นแหละ ก็เลยเหงานิดหน่อยเพราะนี่เป็นงานแรกที่พี่ต้องออกคนเดียว รู้สึกกังวลยังไงก็ไม่รู้ คยองซูก็มัวแต่จัดคิวดูนู่นดูนี่ ดีที่แบคมาพี่เลยมีเพื่อนคุย นั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียวมันทั้งเหงาทั้งน่าเบื่อเลยให้ตายสิ!” มินซอกอธิบายให้คนเป็นน้องฟังซึ่งอีกฝ่ายก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย จนคนเป็นพี่อดสงสัยไม่ได้ “มีอะไรหรอแบคฮยอน?”

“พี่บอกว่าพี่ลู่ไม่มางานนี้หรอ?”

“ก็ใช่ ถามทำไมหรอ?”

“แต่ผมว่าผมเห็นเซ...”

“พี่มินซอกครับ เตรียมตัวได้แล้วพี่ อีกไม่เกินสิบนาที...” เสียงเรียกของผู้ช่วยคนใหม่อย่างคยองซูดังขึ้นก่อนที่จะเงียบไปเมื่อผู้ช่วยตาโตเห็นแบคฮยอน ตาที่ปกติก็โตอยู่แล้วโตมากกว่าเดิม “นายมาที่นี่ได้ไงเนี่ย?!!

“ก็กะมาเซอร์ไพรสน่ะสิถามได้”

“เออ! โคตรเซอร์ไพรสเลย” คยองซูพูดด้วยน้ำเสียงที่หงุดหงิดเล็กน้อย ใครจะไปคิดว่าแบคฮยอนจะมาที่นี่วันนี้ล่ะ! “งั้นแบบนี้เซฮุนก็ต้องไม่รู้เรื่องใช่ไหม?”

“ก็ใช่ ไม่งั่นจะเรียกว่าเซอร์ไพรสหรอ? ถามแปลกๆ = =” แบคฮยอนตอบตามความจริง ก็เขากะว่าจะเซอร์ไพรสแฟนเขาด้วยนินา เรียกว่ายิงนัดเดียวได้นกสองตัว คยองซูถอนหายใจเล็กน้อย “แต่ว่าวันนี้แฟนนายไม่อยู่ที่นี่นะ เพราะว่าไปงานอื่นกับลู่หาน”

“ฮะ?!

“ใช่แล้ว อย่างที่บอกไป งานนี้มีแค่พี่กับคยองซูเท่านั้นแหละ ลู่หานกับเซฮุนไปอีกงานนึงนะไ มินซอกที่เห็นอดีตผู้ช่วยของตนมีสีหน้างงๆก็รีบอธิบายต่อทันที แต่แบคฮยอนก็ยิ่งขมวดคิ้วงงยิ่งกว่าเดิม

“แต่เมื่อกี้ตอนที่เดินมาน่ะ ผมว่าผมเห็นซะ...”

“จะว่าไปนายก็ไม่ได้เจอกับเซฮุนมานานแล้วนิ คงคิดถึงเซฮุนมากสินะถึงได้มองใครต่อใครเป็นเซฮุนไปหมด” คยองซูเดินไปเขย่าตัวแบคฮยอน ถึงแม้ว่าถ้าเทียบกันและคยองซูจะตัวเล็กกว่ามาก แต่เรื่องความโหดต่อให้เป็นแบคฮยอนก็ยังยอมแพ้ “เซฮุนไปกับพี่ลู่หาน ทั้งสองคนไม่ได้อยู่ที่นี่วันนี้ นายจะตอกย้ำให้พี่มินซอกคิดถึงลู่หานไปถึงไหน? แถมงานนี้ก็งานแรกที่พี่มินซอกออกงานคนเดียวด้วย!

“แล้วนายไม่คิดว่าฉันเองก็คิดถึงเซฮุนหรือไงฮะ!? ถ้าไม่ใช่เพราะว่าคิดถึงมากฉันไม่ลงทุนบินมาเซอร์ไพรสที่นี่หรอกน่า!” แบคฮยอนโวยวายกลับก่อนที่จะผลักผู้ช่วยคนใหม่ของมินซอกออกไป จนมินซอกพุ่งเข้าไปห้ามแทบไม่ทัน

“ใจเย็นๆก่อนเถอะน่าทั้งสองคน” มินซอกยิ้มแหยๆให้ทั้งสองฝ่าย ทั้งแบคฮยอนและคยองซูต่างก็จ้องหน้าซึ่งกันและกัน ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมใครเสียด้วย เอาไงดีล่ะทีนี้?

“นักเขียนคิมครับ! ได้เวลาไปที่เวทีแล้วครับ เสียงของสตาฟดังขึ้นเรียกความสนใจของทั้งสามคนได้เป็นอย่างดี มินซอกขานรับอีกฝ่ายทันทีก่อนที่จะเดินออกจากห้อง โดยไม่ลืมที่จะหันไปบอกทั้งผู้ช่วยและอดีตผู้ช่วยของตัวเอง

“ในระหว่างที่พี่ไม่อยู่ก็อย่าทะเลาะกันหล่ะ!” ว่าแล้วมินซอกก็เดินไปข้างเวทีพร้อมกับสตาฟ ผู้ช่วยทั้งสองที่เอาแต่จ้องหน้าแบบไม่ยอมกันก็เปลี่ยนไป คยองซูถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ความยังไม่แตก แบคฮยอนยิ้มแหยๆให้เล็กน้อยเป็นการขอโทษอีกฝ่าย จนคยองซูอดบ่นออกมาไม่ได้ “ให้ตายสิ! นายทำฉันหัวใจเกือบวาย! อุตส่าห์ปิดมาได้ตั้งนาน ถ้าความแตกขึ้นมาจะทำยังไงฮะ?"

“ก็มันช่วยไม่ได้นิ! ใครจะไปรู้ว่าวางแผนอะไรกันไว้ล่ะ?”

“แล้วถ้าจะมาทำไมไม่บอกก่อนล่ะ?!

“ก็ถ้าบอกก่อนมันเรียกว่าเซอร์ไพรสหรือไงล่ะ?!” เถียงแบบไม่ยอมอีกฝ่าย จนคยองซูขี้เกียจจะเถียงด้วย “เอาเถอะๆ อย่างน้อยนายก็ยังมีเซนส์บ้างล่ะนะ”

“แน่นอน! ไม่งั้นฉันจะมาเป็นผู้ช่วยนักเขียนได้ไงล่ะ?” แบคฮยอนพูดพร้อมยักไหล่ ก่อนที่จะหันไปชมอีกฝ่าย “นายเองก็เก่งเหมือนกันนิที่แก้สถานการณ์ได้ดี ไม่แปลกใจที่บก.เลือกนายมา”

“ขอบใจที่ชม”

“ว่าแต่ว่ามันจะมีอะไรเกิดขึ้นต่อจากนี้หรอ?” คยองซูส่ายหน้าเมื่อได้ยินคำถาม ก่อนที่จะตอบออกไปพร้อมน้ำเสียงที่ชวนให้อีกฝ่ายสงสัยและยิ่งอยากรู้ยิ่งกว่าเดิม “มันจะมีอะไรบ้างล่ะที่จะทำได้ที่นี่น่ะ?”

“...”

“แต่ถ้านายยังคิดไม่ออกก็ไม่เป็นไร ไหนๆก็มาเซอร์ไพรสคนอื่นอยู่แล้ว ก็มาเป็นสักขีพยานกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไปนี้ดีกว่าน่าาา~ J” คยองซูตอบออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ จนแบคฮยอนอดอึ้งกับบุคลิกของอีกฝ่ายไม่ได้ ตอนแรกก็คิดว่าเป็นคนเงียบๆไม่คิดว่าจะเป็นคนที่เจ้าเล่ห์เจ้าแผนการแบบนี้

 

ไม่แปลกใจเลยที่บก.คิมให้มาเป็นผู้ช่วยนักเขียนเนี่ย! = =

 

 

“สวัสดีคร้าบบบบ~!! พวกเราเอ็มบี” เสียงทุ้มนุ่มสองเสียงดังขึ้นเรียกความสนใจจากบรรดาผู้มาร่วมงานได้เป็นอย่างดี เมื่อมองไปบนเวทีก็พบกับหนุ่มหล่อและน่ารักสองคนยืนอยู่กลางเวที

“ผมมาร์คต้วนสุดหล่อ” พร้อมวิ้งค์ให้แฟนๆหนึ่งที

“และผมน้องแบมแบมหนุ่มน้อยน่ารัก ^^” แนะนำตัวพร้อมกับรอยยิ้มที่น่ารัก

“ยินดีที่ได้พบทุกคนครับ!” สองเสียงดังประสานกัน เรียกเสียงปรบมือจากคนในงานได้เป็นอย่างดี

“วันนี้เรามางานอะไรครับพี่มาร์ค” แบมแบมหันไปถามผู้เป็นพี่ด้วยน้ำเสียงน่ารักๆ เรียกเสียงกรี๊ดจากบรรดานูน่าที่มาในงานได้เป็นอย่างดี “วันนี้เรามางานฉลองของนักเขียนคู่หูคู่รักชื่อดังที่ยอดขายทำลายสถิติน่ะสิ”

“ว้าวววว~ สุดยอดไปเลยครับ เอ~ ว่าแต่ว่าคู่หูนักเขียนนี่ก็มีหลายคู่อยู่เหมือนกันนะครับเนี่ย?” แบมแบมพูดไปพลางใช้นิ้วชี้จิ้มๆลงที่แก้มของตัวเอง คือแบบว่ามันโมเอ้มากเลยทีเดียว คนเป็นพี่ยิ้มขำๆกับท่าทางของคนตัวเล็ก “แต่ที่เป็นคู่รักน่ะมีอยู่คู่เดียวนะ”

“จริงด้วยๆ”

“งั้นเราไปพบกับเจ้าของงานวันนี้เลยก็แล้วกันนะครับ ขอต้อนรับ...นักเขียนคิมมินซอก ตัวแทนจากนักเขียนลู่หมินคร้าบบบบ~” สิ้นเสียงของมาร์คต้วน มินซอกก็ค่อยๆเดินขึ้นมาบนเวที แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นพิธีกรตัวเล็กพุ่งมาทางตัวเอง

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับเนี่ย?!! ผมดีใจจังที่ได้เจอพี่อีก >w<” พิธีกรแบมแบมพุ่งเข้ากอดมินซอกทันทีที่เขาเดินขึ้นไปบนเวที แต่ก็ถูกพิธีกรอีกคนดึงคอเสื้อเอาไว้ได้ทัน

“พี่มาร์คปล่อยแบมเลยนะ!!” ร่างบางโวยวายขึ้นเมื่อถูกอีกฝ่ายดึงคอเสื้อเอาไว้ เรียกเสียงฮาจากผู้ร่วมงานได้เป็นอย่างดี มินซอกเองก็ขำกับท่าทางและการหยอกล้อของพิธีกรทั้งสอง ดูเป็นคู่ที่น่ารักไปอีกแบบล่ะนะ เหมือนพี่แกล้งน้องไม่มีผิด

“พุ่งไปกอดนักเขียนคิมแบบนั้นน่ะ อยากโดนกวางกระทืบหรือไง? บอกเลยว่าพี่ยังไม่อยากไปกินข้าวต้มงานศพเราหรอกนะ” มาร์คเอ่ยเตือนอีกฝ่ายพร้อมแซวมินซอกไปในตัว แก้มของคนที่ถูกแซวแดงขึ้นเล็กน้อย แบมแบมที่เห็นแบบนั้นก็แซวต่อทันที “จริงด้วย! ผมลืมไปสนิทเลยว่านักเขียนมินซอกมีแฟนแล้ว นักเขียนลู่หาน ผมขอโทษนะคร้าบบบ~ ถ้าเห็นคลิปนี้อย่าทำอะไรผมเลยนะ T^T

“พอได้แล้วน่าาา เลิกแซวพี่ได้แล้ว ทั้งมาร์คทั้งแบมเลย!” นักเขียนตัวเปี๊ยกโวยวายขึ้น แก้มแดงๆนั้นเป็นตัวบอกที่ดีว่ามินซอกกำลังเขินมากแค่ไหน เรียกเสียงฮาของคนที่มาร่วมงานได้เป็นอย่างดี

“ก็ได้ครับ พวกผมไม่แซวแล้วก็ได้” มาร์คพูดเมื่อเห็นว่าเดี๋ยวจะเสียเวลาไปมากกว่านี้ “เรามาเข้าสู่ช่วงตอบคำถามกันเลยดีกว่าครับ ผมเชื่อว่าพี่ๆนักข่าวต้องรอช่วงนี้อยู่แน่เลย”

“งั้นเรามาเริ่มที่คำถามแรกเลยดีกว่าไหมครับ? ผมอยากทราบว่าอะไรเป็นแรงบันดาลใจในการแต่ง The Story of Coffee and Deer ครับ?” พิธีกรหนุ่มน้อยน่ารักถามขึ้น มินซอกยิ้มให้เล็กน้อย “ความฝันน่ะครับ J

“ฮะ? ความฝัน?”

“พอดีว่าผมกับลู่หานดันฝันเรื่องเดียวกัน และต่างฝ่ายก็เอาความฝันนั้นมาแต่งเป็นนิยาย พวกเราไม่รู้ว่าอีกฝ่ายก็ฝันเหมือนกัน พอบก.อ่านก็สนใจเลยให้พวกเรามาปรับเรื่องให้มันเหมือนกัน เลยได้เป็นเรื่องนี้ออกมาน่ะครับ” นักเขียนตัวเปี๊ยกอธิบายให้พิธีกรรุ่นน้องทั้งสองฟัง

“สมแล้วที่เป็นแฟนกันนะครับ ฝันเรื่องเดียวกันเลย” มาร์คแซวต่อเมื่อเห็นว่ามีโอกาส เรียกเสียงกรี๊ดจากคนในงานได้เป็นอย่างดี

“ไม่ต้องแซวทุกเม็ดขนาดนี้ก็ได้นะ ปล่อยๆไปบ้างเถอะ T^T

“ครับๆ ผมไม่แซวแล้วก็ได้” มาร์คยิ้มให้อีกฝ่าย ก็นะ...เวลานักเขียนคิมเขินมันน่ารักดีนิ น่าแกล้งน่าแซวจะตาย เข้าใจเลยว่าทำไมนักเขียนลู่ถึงชอบทำให้อีกฝ่ายเขิน

“งั้นมาต่อกันเลยนะครับ...คำถามต่อมาคือรู้สึกยังไงที่หนังสือของตัวเองขายดีขนาดนี้? คือแบบขายดีมากอ่ะครับ ผมเองก็อ่านนิยายนะ แต่ยังไม่เคยเจอนิยายที่ขายดีแบบนี้มาก่อนเลย ผมอ่านแล้วยังชอบเลย” แบมแบมมองหน้ามาร์คและมินซอกเล็กน้อย พอเห็นว่าได้จังหวะก็เริ่มถามต่อทันทีพร้อมกับคำชมที่ปนมาในประโยค มินซอกโค้งหัวขอบคุณคำชมที่ได้รับ

“ก่อนอื่นก็ต้องขอบคุณแฟนคลับทุกคนที่สนับสนุนผลงานของพวกเราล่ะนะครับ พวกเราดีใจมากที่ผลตอบรับมันออกมาดีแบบนี้ ไม่สิ! มันดีกว่าที่คิดไว้ซะอีก”

“ยินดีด้วยนะครับนักเขียนคิม” มาร์คแสดงความยินดีกับเรื่องยอดขายของมินซอก ก่อนจะต่อด้วยน้ำเสียงน่ารักๆของแบมแบม “งั้นเรามาดูความรู้สึกของแฟนๆกันหน่อยดีกว่าครับ เพราะว่าตอนนี้มีแฟนๆบางส่วนที่ไม่สามารถเข้ามาในงานได้ พวกเราเลยไปสัมภาษณ์แล้วอัดเป็นคลิบวีดิโดมา เชิญชมได้เลยครับ” พร้อมผายมือไปที่จอโปรเจ็กเตอร์ ไฟในงานมืดลงเล็กน้อยเพื่อให้เห็นภาพได้ชัดเจน

“สวัสดีค่ะมินซอกโอปป้า หนูชอบผลงานของพี่มากเลยนะคะ โดยเฉพาะเรื่องล่าสุดของพี่หนูชอบมันมากกกก~” เสียงใสๆของแฟนคลับคนแรกดังขึ้น หญิงสาวจะตาโตเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง ก่อนจะค่อยๆทำหน้าเป็นปกติแล้วพูดต่อ “ยังไงก็ขอให้มินซอกโอปป้ากับลู่หานโอปป้ารักกันนานๆนะคะ หนูจะคอยสนับสนุนแบบนี้ไปเรื่อยๆ นักเขียนลู่หมินไฟว์ติ้ง!!

“ขอบใจนะ...”

ภาพของแฟนคลับคนต่อมาปรากฏขึ้น

“สวัสดีค่าาา~ ลู่หมินโอปป้า หนูติดตามพวกพี่มานานแล้ว ชอบตั้งแต่ผลงานแรกๆของพวกพี่แล้ว คือมันใช่อ่ะ ไม่ว่าจะเป็นนิยายสืบสวนของลู่หานโอปป้าหรือนิยายรักของมินซอกโอปป้า หนูมีความสุขทุกครั้งที่ได้อ่าน เอ๋?!” มินซอกงงอีกรอบ เพราะอะไรทำไมปฏิกิริยาของทั้งสองคนถึงเหมือนกัน พอพูดไปได้สักพักต้องมีสีหน้าอึ้งๆก่อนจะทำหน้าแบบเดิม “ไม่ว่าจะมีกระแสว่าลู่หมินโอปป้ายังไงก็ตาม แต่พวกหนูจะยังคงสนับสนุนโอปป้าอยู่เสมอค่ะ รักกันให้มากๆ รักกันนานๆนะคะ ^^

“ขอบคุณที่คอยอยู่เคียงข้างผมนะครับ ถ้าลู่หานได้ยินต้องดีใจมากแน่ๆเลย” มินซอกยิ้มบางๆ ภาพของแฟนคลับคนต่อมาก็ปรากฏขึ้นมาเรื่อยๆ ทุกคนจะมีปฏิกิริยาแบบเดี๋ยวกันหมดนี่คือทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนจะพูดเป็นปกติ จนกระทั่งถึงคลิบสุดท้าย ภาพของหญิงสาวสี่คนที่มินซอกรู้จักเป็นอย่างดี

Happiness!! สวัสดีค่ะ พวกเรา Red Velvet ค่าาา~!!” ทั้งสี่สาวพูดพร้อมกันก่อนที่จะก้มหัวทักทาย

“สวัสดีค่ะนักเขียนคิม หวังว่าจะจำฉันได้ ไอรีน นะคะ ความจริงเพื่อนๆในวงก็อ่านนิยายของนักเขียนคิมกับนักเขียนลู่หมด ยินดีด้วยนะคะที่ยอดขายสูงแบบนี้ ความจริงก็อยากไปร่วมในงานด้วย บัตรเชิญก็อุตส่าห์ได้มาแล้วด้วย แต่ดันติดงานเลยไปร่วมไม่ได้ เสียดายมากๆเลยคะ”

“พี่ไอรีนๆ ดูนั่น!” เหล่าบรรดาน้องที่ยืนเฉยๆอยู่ที่ก็เบียดเข้ามาพลางเกาะผู้เป็นพี่แน่น สายตาของไอรีนเปลี่ยนไป สีหน้าอึ้งๆของทั้งสี่สาวทำมินซอกงงมากกว่าเดิม ใบหน้าแดงๆกับท่าทีเขินๆแบบนี้นี่มันอะไรอ่ะ?

“พี่ไอรีนพูดต่อสิพี่ เร็วๆ โอกาสแบบนี้มีน้อยนะพี่!” จอย มักเน่ของวงเตือนสติพี่ใหญ่ ไอรินยิ้มให้กล้องเล็กน้อย

“ฉันติดตามพี่มาตั้งแต่แรกๆ ผลงานของพี่เป็นเหมือนกำลังใจของฉัน เพราะฉะนั้นฉันเองก็จะเป็นกำลังใจให้พี่เสมอ จะติดตามพี่ในฐานะแฟนคลับ และเชื่อว่าแฟนคลับของลู่หมินทุกคนจะอยู่ข้างพี่แบบนี้ไปเรื่อยๆ สนับสนุนพวกพี่แบบนี้ไปเรื่อยๆ สุดท้ายนี้ก็ขอให้พวกพี่รักกันให้มากๆ รักกันไปนานๆ พวกเราลู่หมินชิปเปอร์จะคอยอยู่ข้างๆพวกพี่เสมอค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ บายยย~

“และนี่ก็เป็นความรู้สึกทั้งหมดของแฟนคลับนะครับ เป็นยังไงบ้างครับนักเขียนคิม? รู้สึกยังไงที่ได้ดูคลิบจากแฟนๆครับ?” แบมแบมถามนักเขียนรุ่นพี่ด้วยน้ำเสียงและสีหน้าน่ารักอีกตามสไตล์ มินซอกยิ้มให้เล็กน้อยก่อนจะตอบออกไปว่า...

“ก่อนอื่นเลยก็ต้องขอบคุณแฟนคลับทุกๆคนนะครับ เพราะว่ามีแฟนคลับถึงได้มีลู่หมินในวันนี้ ว่าแต่ว่าทำไมในคลิปทุกคนต้องมีสีหน้าตกใจแบบนั้นด้วยล่ะ?” มินซอกพูดความรู้สึกของตัวเองออกมาก่อนที่จะหันไปถามพิธีกรทั้งสอง แบมแบมเองก็มีสีหน้างงเหมือนกับตน แต่มาร์คกับมีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฎขึ้นมา แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจกับคำถามของมินซอก นักเขียนตัวเปี๊ยกเริ่มรู้สึกได้ งานนี้มันมีอะไรแปลกๆ มันต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆ

“หลังจากที่ได้ฟังความรู้สึกของแฟนๆไปแล้วนะครับ เราก็มาถามกันต่อดีกว่านะครับ”

“ยังไม่หมดอีกหรอครับพี่มาร์ค” แบมแบมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย คือของแบมแบมน่ะก็หมดไปตั้งแต่ก่อนดูคลิปของแฟนคลับแล้ว มินซอกหันมองฝ่ายที่ถูกถาม “ยังๆ ของพี่ยังไม่หมด งั้นเรามาถามต่อเลยดีไหมครับ?” หันไปตอบแบมแบมก่อนจะหันมาถามนักเขียนตัวเปี๊ยก ซึ่งแน่นอนว่ามินซอกก็พยักหน้ารับ

“งั้นก็เริ่มเลยแล้วกันนะครับ...วันนี้รู้สึกยังไงบ้างครับที่มาออกงานคนเดียวแบบนี้?” คนที่ถูกถามนิ่งไปเล็กน้อย แต่ก็พอทำใจไว้แล้วแหล่ะว่าต้องโดนถามแบบนี้ “ก็รู้สึกแปลกๆนะครับที่ต้องมาออกงานคนเดียวทั้งๆที่มันเป็นงานฉลองของพวกเราแท้ๆ”

“แล้วไม่คิดถึงนักเขียนลู่หรอครับ?” คำถามของพิธีกรหนุ่มเหมือนหมัดฮุกที่ลอยมากระแทกหน้าของมินซอก แม้แต่แบมแบมเองก็ยังอึ้งกับคำถามเลย มาร์คจะถามตรงไปไหนเนี่ย? นักเขียนตัวเปี๊ยกถึงกับไปไม่เป็นเมื่อได้ฟังคำถาม ก่อนที่จะค่อยๆตั้งสติได้

“เรื่องนั้นน่ะ...มันก็ต้องคิดถึงเป็นธรรมดานั่นแหล่ะ เหงาด้วย ปกติก็ออกงานด้วยกันตลอดแท้ๆ แต่ว่าผมก็เข้าใจนะว่ามันเป็นงาน” มินซอกตอบออกไปตามความจริง แก้มแดงขึ้นเล็กน้อยเมื่อพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา พิธีกรทั้งสองยิ้มให้กันเล็กน้อย

“ตั้งแต่เป็นแฟนกันมาเคยทะเลาะกันบ้างไหมครับ?”

“ก็ไม่ถึงขั้นทะเลาะกันรุนแรงหรอกนะ มีงอนๆกันบ้างเป็นธรรมดานั่นแหล่ะ แต่เวลาลู่หานอ้อนก็น่ารักดีนะ ถึงแม้ว่าผมจะชอบแซวว่าเขาหน้าเหี่ยวก็เถอะ”

 

เพราะถ้าให้ไปทำหน้าแบบนี้กับคนอื่นล่ะก็ เดี๋ยวจะมีคนมาชอบลู่หานมากกว่านี้

เห็นเงียบๆแบบนี้เขาหวงลู่หานมากนะขอบอก =/ / /=

 

“คำถามต่อมานะครับ...นักเขียนคิมชอบนักเขียนลู่ตรงไหนหรอครับ? แล้วชอบตั้งแต่เมื่อไหร่?” มินซอกนิ่งไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถามของอีกฝ่าย เสียงภายในห้องจัดงานเงียบลง เพราะต่างก็ลุ้นกับคำตอบของมินซอก แต่จะว่าไปคำถามที่เกี่ยวกับเรื่องนิยายมันก็แค่ข้อสองข้อเองนะ ทำไมหลังๆมันมีแต่เรื่องของเขากับลู่หานล่ะ?

 

นี่มันงานฉลองยอดขายหรือว่างานแถลงข่าวเปิดอกเรื่องเขากับลู่หานเนี่ย? = =

 

แต่พอมองไปทางบก.คิมที่นั่งอยู่กับแม่และจงอิน แม่ก็ส่งยิ้มมาให้ผิดกับจงอินที่นั่งหน้าบึ้ง ส่วนบก.ก็ส่งสัญญาณมาว่าไม่เป็นไรให้ตอบต่อไปได้เลย เขาถอนหายใจเล็กน้อย เอาวะ! ตอบก็ตอบ

“เรื่องนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกันนะ แต่พอมาลองนึกๆดูแล้ว...ก็อาจจะตั้งแต่ตอนที่ได้เจอกันครั้งแรกมั้ง? เหมือนว่าลู่หานจะทำอะไรสักอย่างเนี่ยแหละทำให้ผมเริ่มสนใจในตัวเขา ยิ่งรู้จักยิ่งสนิท ความรู้สึกของผมที่มีต่อเขาก็มากขึ้นเรื่อยๆ รู้ตัวอีกทีผมก็รู้สึกชอบเขาไปแล้ว” มินซอกตอบตามความจริงพร้อมแก้มที่เป็นสีแดงระเรื่อ ให้มาพูดเรื่องแบบนี้คนเดียวมันก็เขินนะโว้ย!!  “ทำไมทุกคนเงียบกันจัง ผมพูดอยู่คนเดียวผมก็เขินนะ”

“ก็พวกผมฟังอยู่นิครับ จะให้พูดแทรกมันก็คงใช่ที่” มาร์คอธิบายพร้อมรอยยิ้มขำๆ ก่อนจะตามมาด้วยแบมแบมที่มาเป็นลูกคู่ “ใช่ครับ เพราะนักเขียนคิมพูดผมเลยตั้งใจฟัง J

“ว่าแต่ว่านี่จะถามเรื่องของผมกับลู่หานอีกเยอะไหมเนี่ย? เรื่องนิยายของพวกผมถามอยู่แค่ข้อสองข้อเอง! ผมตอบคนเดียวนี่ผมเขินนะ! = / / / = ปกติลู่หานมักเป็นคนตอบมากกว่า นั่นก็เป็นเพราะว่าผมพูดไม่เก่ง”

“อีกแค่คำถามเดียวเท่านั้นแหละครับ...” พิธีกรสุดหล่อพูดหลังจากที่อ่านสคริปคำถาม ทั้งๆที่ความจริงคำถามของพี่ๆนักข่าวนั้นมันหมดลงไปแล้ว แต่คำถามที่มาร์คได้น่ะมันพิเศษกว่าของแบมแบมเยอะ “นั่นก็คือ...”

 

พรึบ!

 

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ?” เสียงเอะอะโวยวายของคนในงานดังขึ้น เพราะอยู่ดีๆห้องจัดงานก็มืดไปหมด มินซอกเองก็เริ่มระแวงแล้วเหมือนกัน งานนี้มันมีอะไรไม่ชอบมาพากล

“ใจเย็นๆครับทุกคน ไม่ต้องตกใจนะครับ!” มาร์คอธิบายเพื่อไม่ให้คนในงานตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมากจนเกินไป

“กรี๊ดดดดดด~” เสียงกรี๊ดของคนในงานดังขึ้นพร้อมกับแสงสว่างที่มาจากทางด้านหลัง ทำนองเพลงที่คุ้นเคยดังขึ้น

 

ทำนองเพลงนี้มัน? Don’t Go...

 

“เพราะต่อจากนี้ คนที่ถามจะไม่ใช่ผมแล้ว หวังว่าทุกคนจะเดากันได้นะครับว่าใครเป็นคนถาม J มาร์คเอ่ยถึงแม้จะมองเห็นไม่ชัด แต่มินซอกก็รู้ว่าตอนนี้พิธีกรหนุ่มกำลังยิ้มอยู่ สายตาของมาร์คมองไปทางโปรเจ็กเตอร์ที่กำลังเปิดอยู่ นักเขียนตัวเปี๊ยกค่อยๆหันไปมองก่อนจะพบว่าจอโปรเจ็กเตอร์มีภาพของชายหนุ่ม รอยยิ้มบางๆปรากฏบนริมฝีปากของชายหนุ่มช่างดูอบอุ่นและอ่อนโยน มินซอกจะไม่แปลกใจเลยหากคนที่อยู่ในคลิปไม่ใช่คนที่เขากำลังคิดถึงอยู่ตอนนี้

 

นี่มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

 

  

“ละ...ลู่หาน?”

“ไงมินซอก... คงแปลกใจใช่ไหมล่ะที่เห็นฉันในคลิปนี้”

“...”

“แต่อย่าพึ่งสนใจเรื่องนั้นเลย สนใจเรื่องต่อจากนี้ดีกว่า...”

“ต่อจากนี้?” มินซอกได้แต่ทวนประโยคของอีกฝ่าย หมายความว่าไงกันแน่?

“เราสองคนผ่านอะไรมาก็ตั้งมากมาย ไม่ว่าจะเป็นความสุขหรือความทุกข์ ไม่ว่าเรื่องจะยากลำบากขนาดไหนก็ตาม เราก็ผ่านพ้นมันมาได้ แต่ว่า...ฉันเองก็มีความลับบางอย่างที่เปาจื่ออาจจะยังไม่รู้”

“ความลับ?”

“ความจริงแล้วไม่ใช่แค่มินซอกหรอกนะที่ชอบฉันมาตั้งแต่เด็ก ฉันเองก็ชอบเปาจื่อมาตั้งแต่เด็กแล้วเหมือนกัน แอบชอบมาโดยตลอดจนความชอบนั้นกลายเป็นความรัก ถ้าตอนนั้นรู้ว่าเปาจื่อเองก็ชอบฉันล่ะก็นะ ฉันคงบอกชอบนายไปตั้งนานแล้วและคงไม่ปล่อยให้เปาจื่ออยู่เป็นโสดนานขนาดนั้นหรอก” ชายหนุ่มพูดไปพลางยิ้มไปพลาง หูของลู่หานแดงเล็กน้อยเพราะความเขิน แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นเขาก็ยังคงพูดต่อไป “แอบรักมาโดยตลอด แต่เพราะไม่อยากให้ความเป็นเพื่อนเสียไปเลยไม่กล้าที่จะพูดมันออกมา และเพราะความลังเลนั้นเลยทำให้ฉันกับเปาจื่อมีปัญหากัน มันเป็นเรื่องที่ผิดพลาดที่สุดของฉันที่ไม่เชื่อใจนาย”

“ลู่หาน...” น้ำตาคลอเบ้าเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย ไม่ใช่ลู่หานที่ผิดอยู่ฝ่ายเดียว แต่ทั้งนั้นทั้งนี้ก็เป็นเพราะเขาด้วย

“แต่ฉันขอสัญญาว่าจะไม่มีเหตุการณ์แบบนั้นเกิดขึ้นอีกแล้ว จะไม่ทำให้เสียใจ จะไม่ทำให้ร้องไห้อีกแล้ว...”

“...”

“ขอแค่มินซอกเชื่อใจฉันอีกครั้ง ให้โอกาสฉันได้ดูแลมินซอกอีกครั้ง...ได้ไหม?”

“...”

“แต่ฉันให้เวลาคิดอีกไม่นานหรอกนะ” ลู่หานพูดพร้อมดูนาฬิกาที่ข้อมือของตน พร้อมหันมายิ้มให้กล้องก่อนจะพูดต่อ  “เพราะว่าฉันจะไปเอาคำตอบแล้ว”

“ฮะ?” เพราะสถานที่ที่ลู่หานกับมินซอกอยู่มันก็ห่างกันเอาเรื่อง และทางนั้นก็มีงานอยู่ด้วย เพราะเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้าลู่หานยังถ่ายรูปอัพอินสตราแกรมสถานที่จัดงานอยู่เลยนี่นา!

 

นะ...นี่หรือว่า...?!!

 

♫♪ ~ จ้านจ้ายเจียโถวม่อเชิงโย่วฉูซี จิ้วซ่วนหมี่เลอลู่เหย่ชิงซี

หว่อหุ้ยเกินเจอะหว่อเตอซิน... อินเว่ยหนี่ชื่อหว่อเตอยีกุย

จิ้วเซี่ยงเฟิง สุยหนี่เต้าชู่อ๋าวโหยว เทียเจอะเฟิง สุยหนี่ลู่เซี่ยนชวี่โจ่ว

หว่อเซียงซิ่นอ้ายจิ้วจ้ายหว่อโฉ่วจง Yeah... ~ ♪♫

 

 

ยืนอยู่บนถนนที่แปลกและคุ้นเคย ถึงแม้ว่าจะหลงทาง

ผมจะขอทำตามหัวใจของผม เพราะว่าคุณคือคนสำคัญของผม

เหมือนราวกับลมที่พัดตามคุณไปทุกที่ทุกก้าวที่คุณเดิน

ผมเชื่อมั่นว่ารักจะต้องอยู่ในมือของผม

 

เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยกำลังร้องเพลงโปรดของตัวเอง นักเขียนตัวเปี๊ยกหันไปมองตามต้นเสียง แต่ความมืดในห้องก็เป็นอุปสรรคไม่ใช่น้อย แต่เสียงนั้นไม่ผิดแน่นอน เสียงทุ้มนุ่มสะกดทุกคนเอาไว้ให้อยู่ในพะวัง มินซอกรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่มีมือหนามาคว้ามือเขาไปจับเอาไว้ พร้อมกับสปอร์ทไลท์ที่ส่องลงมา เรียกเสียงกรี๊ดของคนในงานได้เป็นอย่างดี สีหน้าเหวอๆของมินซอกในความคิดของลู่หานนั้นน่ารักอย่าบอกใคร มืออีกข้างที่เหลืออยู่ของมินซอกยกขึ้นมาปิดปาก สบสายตากับคนที่กำลังยืนร้องเพลงอยู่ ความรู้สึกที่มีต่อตนถูกส่งผ่านมาทางสายตาและเสียงร้อง ถึงแม้จะเป็นเวอร์ชั่นภาษาจีน แต่มินซอกก็รู้คำแปลของเพลงนี้ดี

 

♫♪ ~ So Baby Don’t Go… Yeah…!

ต้ายหว่อเต้าหุ้ยโหยวหนี่เตอตี้ฟาง หยงหย่วนโตวจ้ายอี้ฉีโจ่ว

Oh...! หว่อเมินย่าวอี้ฉี่ต้าสชื่อเจี้ยเตอจิ้นโถ่ว Don’t Go…

หนี่จิ้วจ้ายเหยี่ยนจงปู้เฉิงเฟยโจ่ว

เกินหวอโจ่ว หนี่จิ้วปู๋หุ้ยเซียวชือฮว่าชือจง

Oh… จิ้วเซี่ยงเมิ่งกั้วเตอหนี่ หนี่ชื่อหว่อเชิงมิ่ง น่าเก้อเหม่ยลี่หูเตี๋ย

Woo-Hoo-Hoo Woo-Hoo-Hoo Woo-Hoo-Hoo ~ ♪♫

 

 

So Baby Don’t Go

Yeah ช่วยนำผมไปในยังที่ๆมีคุณตลอดไป

Oh พวกเราจะเดินไปด้วยกันจนชั่วฟ้าดินสลาย ไม่ไปไหน

เพียงแค่คุณไม่บินหนีไปจากสายตาของผม

ไปกับผมเถอะ คุณจะไม่คุณจะไม่มีทางหายไปไหน

Oh เหมือนกับความฝันที่มีคุณเป็นทั้งชีวิตของผม คุณนั่นไงคือผีเสื้องามของผม

 

 

น้ำตาของมินซอกคลออยู่ในดวงตาเมื่อเห็นลู่หานค่อยๆคุกเข่าลงไปที่พื้นโดยที่ยังจับมือของตนเอาไว้หลังจากที่ร้องเพลงจบ บรรดาแขกในงานก็เริ่มส่งเสียงกรี๊ดมาบ้างแล้ว ลู่หานยิ้มบางๆให้ ก่อนจะล้วงมือไปในกระเป๋ากางเกง หยิบเอากล่องกำมะหยี่สีแดงเล็กๆออกมา ชายหนุ่มใช้นิ้วชี้และนิ้วนางจับกล่องเอาไว้ก่อนจะใช้นิ้วกลางดันฝาให้เปิดออก คนในงานกรี๊ดลั่นกว่าเดิม รวมถึงช่างภาพที่ถ่ายภาพรัวๆเมื่อเห็นของสีเงินที่สะท้อนออกมาเพราะโดนแสงสปอร์ตไลท์ ลู่หานหันไปรอบๆ ก่อนจะใช้นิ้วชี้ของมือข้างที่ถือไมค์มาทำสัญญาให้คนในงานเงียบลง ซึ่งคนในงานก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ชายหนุ่มพยักหน้าเป็นการขอบคุณ แล้วค่อยหันกลับมามองมินซอกด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความรู้สึกทั้งหมด

“ยอมรับว่าฉันอาจจะไม่ใช่ผู้ชายที่ดีที่สุดสำหรับนาย แต่ก็มั่นใจว่าเป็นคนที่รักมินซอกมากที่สุด”

“...”

“แม้ว่าจะเคยทำนายร้องไห้ เสียใจ หรือทำให้นายรู้สึกแย่”

“...”

“แต่ว่า...ขอโอกาสให้กับผู้ชายคนนี้อีกสักครั้ง ขอให้ผู้ชายคนนี้ได้ดูแลมินซอกไปทั้งชีวิต”

“...”

“สัญญาว่าจะไม่ทำให้เสียใจอีก จะรักและเชื่อใจมินซอกคนเดียว”

“...”

“แต่งงานกันนะ...เปาจื่อ?” จบประโยคของลู่หาน เสียงกรี๊ดของคนในงานก็ดังแทบจะทันที น้ำตาของมินซอกไหลออกมาไม่ขาดสาย มินซอกเอามือที่เคยปิดปากตัวเองมาเช็ดน้ำตาออก

“บ้าชะมัดเลยลู่หาน...ฮึก มาหลอกให้ฉันคิดถึงนาย ทั้งๆที่นายอยู่ที่นี่ตลอด”

ลู่หานเริ่มหน้าเสียเมื่อเห็นสีหน้าของมินซอก เสียงกรี๊ดในงานเริ่มเงียบลง นักเขียนตัวเปี๊ยกพูดไปก็ใช้มือทุบลงไปที่ไหล่ของคนที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ฝ่ายที่ถูกทุบได้แต่สงสายตาอ้อน

“เปาจื่ออ่าาา~”

“ถ้าไม่ใช่เพราะว่านายจะเซอร์ไพรสขอฉันแต่งงานคงได้เจอต่อยแน่ๆ ฮึก...”

“...” ว่าแล้วก็ทุบลงไปอีกที

“มาทำให้ฉันเขินแบบนี้ได้ยังไง?!! ไอ้บ้าๆๆๆๆ” แล้วก็ทุบอีกฝ่ายแบบรัวๆ ก่อนที่จะทำในสิ่งที่ลู่หานไมคิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำ โดยเฉพาะต่อหน้าคนเยอะๆแบบนี้

 

หมับ!

 

“มะ...มินซอก?!

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~!!!!!!

เสียงกรี๊ดดังลั่นเมื่อมินซอกทิ้งตัวลงไปกอดลู่หานที่คุกเข่าอยู่  ฝ่ายที่ถูกกอดเมื่อตั้งตัวได้ก็กอดตอบ มินซอกส่งเสียงสะอื้นอยู่ในอ้อมกอดของลู่หาน

“ฉันเขินจะตายอยู่แล้ว เขินจนไม่กล้ามองหน้าทุกคน ไม่กล้าสบตากับนาย ฮึก...”

“...”

“เพราะฉันเองก็เหมือนกับนาย...”

“...”

“ฉันเองก็อยากอยู่กับนายตลอด อยากให้นายอยู่ข้างๆ ดูแลฉันแบบนี้ไปเรื่อยๆเหมือนกัน ฮึก...” ชายหนุ่มยิ้มบางๆเมื่อได้ฟังคำพูดของอีกฝ่าย เขาค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปที่ใกล้ๆหูของอีกฝ่าย กระซิบด้วยน้ำเสียงที่เบาแต่มินซอกก็ได้ยินชัดเจน

“แต่งงานกันนะ?”

ใบหูเล็กๆแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลู่หานเดาว่าตอนนี้คนที่เอาแต่ซุกหน้าอยู่ที่อกคงจะแดงมากแน่ๆ เพราะมินซอกถึงจะเป็นนักเขียนแนวรักโรแมนติกก็เถอะ แต่พอเป็นเรื่องจริงคนตรงหน้าก็ออกจะขี้อายเอาเรื่อง ลู่หานค่อยๆผละมินซอกออกจากอ้อมกอด ใช้มือข้างที่เคยกอดดันคางออกอีกฝ่ายให้เงยหน้าขึ้นมาสบตากับตน ซึ่งก็เป็นอย่างที่ลู่หานคิด ตอนนี้หน้าของมินซอกแดงไปหมด

 

น่ารัก...ไม่ว่าจะมองยังไงก็น่ารัก... > w <

 

“ว่าไงครับ? แต่งงานกันนะ?”

“อืม...” ลู่หานยิ้มเมื่อได้ยินคำตอบ

แต่เขาอยากฟังเป็นประโยคมากกว่านิ J

“ไม่เอาแค่ อืมพูดมาเป็นประโยคเลยสิ น้าาา~” ลู่หานพูดพลางเอาหน้าไปไซร้ที่ต้นคอและใบหูของอีกฝ่ายเสมือนว่าตรงนี้มีแค่พวกเขาสองคน มินซอกย่นคอเล็กน้อย “อือออ~ อย่าสิลู่หาน~ มันจั๊กจี้นะ”

“ก็พูดสิ...เร็วๆสิครับ”

“ตกลง เค้าจะแต่งงานกับลู่เก่อ”

มินซอกพูดออกมาเบาๆแต่เรียกเสียงกรี๊ดจากคนในงานได้เป็นอย่างดี เพราะว่าลู่หานเอาไมค์มาจ่อที่ปากของมินซอกนั่นเอง คนตัวเล็กกว่าเมื่อเห็นแบบนั้นก็ยิ่งอายเข้าไปใหญ่ ทุบลงบนตัวของลู่หานอีกสองสามที แต่ก็โดนคนที่สูงกว่ารวบมือเอาไว้ ก่อนจะคว้าเอามือข้างซ้ายมาแล้วค่อยๆสวมแหวนลงบนนิ้วนาง แหวนเงินเรียบๆแต่ดูดีมีราคา มีคุณค่าทางจิตใจต่อทั้งสองคน ทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อย น้ำตาคลออยู่บนดวงตาของมินซอก มันไม่ใช่น้ำตาของความเศร้าเสียใจแต่อย่างใด แต่กับเป็นน้ำตาแห่งความสุขความซาบซึ้งที่มีต่ออีกฝ่าย สายตาที่บ่งบอกความรู้สึกของตัวเองถูกส่งไปให้อีกฝ่าย แม้ไม่พูดแต่ก็รู้และเข้าใจกันเป็นอย่างดี

ใบหน้าของทั้งสองคนค่อยๆเคลื่อนเข้าหากันช้าๆ ริมฝีปากหนาค่อยๆจูบซับน้ำตาที่คลออยู่รอบดวงตาของอีกฝ่ายทั้งสองข้าง ก่อนที่จะประทับลงบนริมฝีปากบาง เหมือนเป็นการตีตราจองเอาไว้ ไม่มีการลุกล้ำแต่อย่างใด เพราะอย่างน้อยๆลู่หานก็ยังรู้ว่า...เขาไม่ได้อยู่กับมินซอกแค่สองคน เสียงกรี๊ดดังมากขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับแสงแฟลซที่ปรากฏอย่างต่อเนื่อง ลู่หานค่อยๆถอนจูบออก

“ไว้ค่อยต่อตอนที่เราอยู่กันสองคนก็แล้วกันนะ ^^” กระซิบที่ข้างใบหูของมินซอกจนคนตัวเล็กหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศ “บ้า~!!

“แล้วรักไหมล่ะ?”

“อืม!”

“อืมอีกแล้ว ขอเป็นประ...”

 

Chu!

 

ริมฝีปากบางประกบลงไปบนริมฝีปากหนา แม้จะแค่ช่วงสั้นๆ แต่ก็ทำเอาใจของลู่หานสั่นไม่น้อย

“มินซอกรักลู่หาน”

“...!!”

“เปาจื่อรักลู่เก่อ” บอกรักตาแป๊วแม้หน้าจะแดงมากก็ตาม ทำเป็นเหมือนไม่เขินแต่ความจริงเขินมาก! ลู่หานยิ้มให้กับคนตรงหน้า

“เหมือนกันครับ ลู่เก่อก็รักเปาจื่อ” จูบลงบนริมฝีปากบางหลังจากพูดจบ เสียงกรี๊ดของบรรดาสาวๆทั้งหลายก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง เมื่อถอนริมฝีปากออกลู่หานก็ค่อยๆพยุงให้มินซอกลุกขึ้น ทั้งสองยังคงจับมือกันแน่น

 

หากเป็นนิทาน ก็คงจะจบด้วยประโยคที่ว่า...

และเจ้าชายกับเจ้าหญิงก็แต่งงานกันและใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดกาล

 

แต่ก็นั่นแหละ...เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่นิทาน

มันเป็นเรื่องของอนาคต ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน ไม่มีความว่าตลอดกาล...

 

แต่สำหรับทั้งลู่หานและมินซอก ไม่ว่าอนาคตจะเลวร้ายแบบไหนก็จะสู้และฝ่าฟันมันไปให้ได้

จะจับมือของอีกฝ่ายแบบนี้ไปเรื่อยๆไม่มีวันปล่อย จะอยู่ด้วยกันไปจนถึงวันสุดท้าย...

แต่วันสุดท้ายนั้นคงอีกนานมากๆเลยหล่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก...

 

เพราะว่า...เรื่องของทั้งสองคนต่อจากนี้น่ะ เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น! J

 

[ The End ]

 

:: 17 / 6 / 58 ::

สวัสดีครัชนักอ่านทุกๆคน ตอนนี้ก็เป็นตอนสุดท้ายแล้วเนอะ จบแล้วสำหรับฟิคเรื่องนี้

ใจหายเหมือนกัน คือแบบ แต่งมาตั้งหลายเดือน ไม่สิ!! เกือบๆปีอ่ะ

ไม่รู้ว่าจะถูกใจนักอ่านทุกคนไหมนะ แต่เค้าพยายามเต็มที่กับเรื่องนี้เลยนะ

เป็นฟิคเรื่องแรกที่เค้าแต่ง เป็นประสบการณ์ที่แปลกใหม่ดี

คงต้องขอบคุณเพื่อนจากกลุ่มติ่งเรนเจอร์ที่ทำให้เราติ่งวงนี้ได้ 55555

ทำให้เราได้เจอกับมินซอก เมนที่แสนจะขยันอัพกล้ามแต่ก็ยังทำตัวน่ารักๆ

ถามจริงกล้ามช่วยให้นายดูแมนขึ้นไหม? ในเมื่อนายยังแบ๊วและอ้อยอยู่แบบนี้ 55555

บอกเลยว่าไม่เคยคิดว่าจะติ่งได้ จนได้มาเจอมินซอกเนี่ยแหละ #ผมนี่ติ่งเลย อิอิ

ขอบคุณนักอ่านทุกๆคนที่อย่างน้อยเคยหลงเข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้ของเรา

ขอบคุณทุกเม้นและทุกแท็ก เค้าอ่านตลอดนะ อ่านทุกเม้นทุกแท็กเลย >~<

เพราะนี่เป็นตอนสุดท้ายแล้วเค้าเลยอยากให้นักอ่านทุกคนเม้นให้เค้าหน่อยก็ยังดี

ถือว่าเม้นส่งท้ายให้กับฟิคเรื่องนี้นะ จะเม้นหรือจะแท็กก็ได้

ขอบคุณคร้าบบบบ >w<

 

ขอบคุณนักอ่าน lumin ที่ยังอ่านและตามฟิค lumin อยู่

ถึงแม้ว่าลู่หมินจะเหลือเพียงแค่ความทรงจำ แต่อย่างน้อยที่สุดมันก็เป็นความทรงจำที่มีค่า

เค้าเชื่อว่าสักวันนึงทั้งสองคนจะต้องได้เจอกัน ได้ร่วมงานกันอีกแน่นอน

 

ส่วนนักอ่านไม่ต้องเป็นห่วง เค้าจะยังคงเขียน lumin แบบนี้ไปเรื่อยๆถ้าว่าง 5555

คู่รองอาจจะเปลี่ยนไปแล้วแต่สถาการณ์ ณ ตอนนั้นว่าเค้าชอบคู่ไหน? คู่ไหนน่ารัก?

แต่คู่หลักก็ยังคงเป็น lumin แน่นอน อิอิ

ตอนนี้มีพล็อตอยู่ 3 พล็อตด้วยกัน กำลังคิดอยู่ว่าจะแต่งเรื่องไหนก่อนดี?

แต่คงจะหลังจากที่เคลียร์เรื่องรวมเล่มนี้แล้วอ่ะนะ

 

ส่วนใครที่สนใจอยากได้ฟิคกากๆเรื่องนี้เก็บไว้เป็นที่ระทึกก็ตาม link ข้างล่างเลยจ้า ^^

 รายละเอียดการจอง >> จิ้มๆ

รายละเอียดการโอน >> จิ้มๆ

ตรวจสอบรายชื่อได้ที่ >> จิ้มๆ

 

ไว้เจอกันเรื่องหน้านะ อิอิ >~<

 

BYE BYE

 

 

:: 14 / 06 / 58 ::

 

สวัสดีคร้าบนักอ่านทุกๆคน เป็นยังไงบ้าง? สบายดีกันหรือเปล่าเอ่ย?

วันนี้มาต่ออีก 35% เป็น 70% แล้วน้าา ค้างกันป่าว อิอิ

จะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้กันล่ะเนี่ย 55555

ว่าแต่ว่ามินซอกเขินมากไหม? แล้วท่าทางแปลกๆ(?)ของแฟนคลับคืออะไรกันนะ?

ถ้าอยากรู้ติดตามต่อที่เหลือเน้ออออ อิอิ

 

ตอนนี้เปิดโอนแล้วน้าาาา

แต่ถ้าใครยังอยากได้ก็ยังจองได้อยู่นะ รายละเอียดตามหัวข้อข้างล่างเบย >w<

ถ้ายังไม่โอนเงินก็สามารถยกเลิกได้ แต่ถ้าโอนเงินมาแล้ว ถึงแม้จะยกเลิกแล้วเราจะไม่โอนเงินคืนนะครัช

เพราะฉะนั้นคิดดีๆก่อนจะตัดสินใจจองหรือโอน

แต่ว่าคนที่จองแล้ว เป็นไปได้อย่ายกเลิกเลยน้าาาา เค้าเสียใจเบาๆ T^T

รายละเอียดการจอง >> จิ้มๆ

รายละเอียดการโอน >> จิ้มๆ

ตรวจสอบรายชื่อได้ที่ >> จิ้มๆ

ปล.สุดท้ายนี้กะรักนักอ่านทุกๆคนน้าาาาา >3<

:: 11 / 06 / 58 ::

สวัสดีคร้าบนักอ่านทุกๆคน เป็นยังไงบ้าง? สบายดีกันหรือเปล่าเอ่ย?

ใจหายจูง คือแบบว่าตอนนี้ก็เป็นตอนสุดท้ายแล้ว

ผ่านมานานแล้วเหมือนกันแหะ ตั้งแต่เดือนสิงหา อีกสองเดือนเรื่องนี้ก็จะครบปีนึงแล้ว

วันนี้มาแบบเบาๆ เอาไปก่อน 35% ตอนนี้ยาวหน่อยนะ

ไหนๆก็ตอนสุดท้ายแล้ว มันก็เลยยาวไปหน่อย

ว่าแต่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตอนนี้ล่ะเนี่ย?

แบคฮยอนมาเซอร์ไพรสทั้งทีแต่เซฮุนก็ดันไม่อยู่(?) น่าสงสารจริมๆ

“ไว้ค่อยมาต่อตอนที่จงอินไม่อยู่นะ” แหม่~ อพล. ไม่เท่าไหร่เลยนะ

แกคิกว่าแกจะได้ต่อง่ายๆหรอ? ฝันไปเถอะ!!

เพราะถ้าต่อง่ายคงไม่มีสเป เมื่อกวางน้อยลงแดงเพราะไม่ได้กินเปาจื่อเสียที หรอกนะ

อุ๊บ! สปอยๆ อิอิ

จากเม้นตอนที่แล้วมีไม่ค่อยมีคนว่าจงอินเท่าไหร่เลย บางคนเชียร์ด้วย 55555

ยินดีด้วยนะจงอิน อิอิ >w<

 

อ๋อ!! ตอนนี้เค้าเปิดโอนฟิคแล้วน้าาา

โอนได้ถึงวันที่ 7 / 7 / 58 เน้อออ~

รายละเอียดจิ้มที่รูปพี่ลู่ได้เลย

v

v

 

 

 

ซึ่งในระหว่างที่เปิดโอน หากมีคนสนใจฟิคเรื่องนี้ก็ยังจองกันได้อยู่นะ

 

ดูรายละเอียดสั่งจองคลิกที่เด็กผู้หญิง / ตรวจสอบรายชื่อคลิกที่เด็กผู้ชาย ได้เลยจ้าาาา >w<

 

 
 
 
สุดท้ายนี้ก็รักนักอ่านทุกคนน้าาา >3<
 
 
 
O W E N TM.
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

511 ความคิดเห็น

  1. #505 CG.DICTON (@august2010barn) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 03:11
    นึกว่าจะไม่happy endingแต่สุดท้ายก็จบลงตัวและสวยงามมากๆเลยเนอะอ่านเรื่องนี้แล้วคิดถึงลู่หมินมากๆเลยอ่ะ นึกถึงช่วงเวลาที่ทั้งสองชอบอยู่ด้วยกัน เล่นกันไรงี้ จนตอนนี้มันเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดไปแล้ว พูดถึงฟิคก็แอบอึ้งๆเหมือนกันนะ แบบมีแฟนตาซีเข้ามาปนๆด้วย เราก็ว่าเอ่อเก๋ดีนะ พี่หมินกลายเป็นผู้หญิงแต่พี่ลู่ก็ยังมีความรู้สึกว่าพี่หมินไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม แบบยังจำได้งี้เราก็ชื่นใจไง55555กวนกันไปกวนกันมา น้อยใจกันก็แล้ว สุดท้ายก็ปรับความเข้าใจกัน จนกลับมารักกันอีกครั้งเรานี่ปริ่มอ่ะ ปาดเหงื่อเลย5555 ส่วนตัวไม่ได้ชิปคู่รอง5555แต่ก็แอบลุ้นตลอดอ่ะว่าจะลงล็อคกันยังไง แต่เราว่าก็โอเคนะที่ไรท์แต่งให้ทุกคู่พูดแบบเปิดใจกัน แบบคุยกันตรงๆ แม้จะมีแม่สื่อบ้างเล็กน้อย5555อ่านตอนแรกๆก็แอบงงเนื้อเรื่องนิดหน่อย แต่อ่านไปเรื่อยๆจนเข้าใจถึงประเด็นและความพีคของฟิคเรื่องนี้นะว่าไรท์ต้องการสื่ออะไร ถึงแม้ว่าภาษาจะดูโลกการ์ตูนและแปลกไปหน่อยแต่สำหรับเราก็ถือว่าเก่งสุดๆเล่า เรานับถือนะคนที่แต่งฟิคจบได้ตั้งหลายตอนขนาดนี้ ต้องใช้ทั้งแรงกายและแรงใจกว่าจะได้แต่ตอนอ่านมาปั่นในรีดอ่าน ขอบคุณนะคะที่แต่งฟิคน่ารักๆมาให้อ่าน ถ้ามีเรื่องต่อไปก็จะกลับมาติดตามฟิคของไรท์อีกนะ สู้สู้!!
    #505
    1
    • #505-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 30)
      6 ตุลาคม 2558 / 10:06
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจนะ ดีใจจังเลยที่ชอบและเข้าใจเรื่องที่เราต้องการจะสื่อ ที่เราแต่งก็เพราะเราชอบลู่หมินและเห็นว่าประเด็นที่เราเอามาเขียนก็เป็นเรื่องที่บางคนหรือหลายๆคนอาจจะยังกังวลอยู่ ส่วนเรื่องภาษาเราอาจจะไม่ดีมาก กำลังนึกอยู่ว่าภาษาการ์ตูนคือยังไง แบบที่เราแต่งคือภาษาการ์ตูนหรอ 5555 แต่เราจะพยายามปรับปรุงเรื่องภาษาน้าาาา >w<
      #505-1
  2. #496 rinsoek (@rinsoek) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 18:57
    ฮนื่อ...จบแล้วหรอ ขอบคุณไรท์มากนะคะ ที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ ทั้งฟิน ทั้งเศร้า ทั้งซึ้ง ยิ่งตอนจบนี่บีบหัวใจมากๆอ่ะ อธิบายไม่ถูก สุดท้ายก็แฮปปี้แอนดิง คืออยากได้เล่มฟิคเรื่องนี้มาก แต่ติดตรงที่เงินไม่มี โอ้ย...พูดแล้วไม่อยากให้จบเลย พออ่านจบเราร้องไห้เลยอ่ะ โอ้ย....ฮรื่อ...อยากให้ลู่หมินมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งจัง พูดแล้วปวดใจ TT ขอบคุณอีกครั้งนะคะไรท์ รักไรท์มาก <3
    #496
    0
  3. #495 นินิวคนบาป (@nbnewbaby) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2558 / 19:10
    เป็นตอนจบที่ดีมากเลยค่ะ อ่านแล้วซึ้งค่ะ จะร้องไห้
    #495
    0
  4. #492 Lminmhan (@lumin2620) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 22:32
    จบแล้ว ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลยค่ะ :) สนุกมากเลยย
    #492
    0
  5. #491 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 02:47
    งือออออ น่ารักมากๆเลยค่ะเรื่องนี้
    #491
    0
  6. #490 milkyLM (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 00:46
    งื้อออออ ทำไมรู้สึกค้างง5555 ต้องอ่านต่ในเล่มสินะ
    #490
    0
  7. #489 onewlumin (@onewsine) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2558 / 00:34
    มีต่อใช่ป่าววววววววว

    #489
    0
  8. #488 SANAE AYAKO (@thanit031103) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 18:26
    ต่อนะตะไรต์เตอร์
    #488
    0
  9. #487 Lminmhan (@lumin2620) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 06:29
    น่ารักจัง ชอบอ่ะ ขอบคุณค่ะ
    #487
    0
  10. #486 milkyLM (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2558 / 01:04
    ค้างอีกแล้วววววฮรือออ
    #486
    0
  11. #485 jutajuta (@jutajuta) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 23:43
    เออ จงอินอ่ะ จะเคาะให้ประตูพังเลยรึไง แม่ก็นะเข้าข้างพี่ลู่จัง นั่นมินซอกลูกแม่นะ 5555555 ว่าแต่วางแผนไรกัน รีบบอกมาเลยนะ อยากรู้ด้วยคน
    #485
    0
  12. #483 milkyLM (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 20:28
    คือบับไม่น่ามาอ่านเลย คือค้างมาก คือรายยยย ขอแต่งงานช่ายม้ายยย
    #483
    0
  13. #482 Kamolporn Muang Ngern (@daaohsehun-94grh) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2558 / 18:34
    ง่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา เราค้างจ้าาาา ร้องไห้แปป
    #482
    0