[EXO] Lumin : Change! [ Boy to Girl ] :: [END]

ตอนที่ 26 : Boy to Girl :: Chapter 22 :: Please Give Me The Last Chance.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 693
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    3 พ.ค. 58












 

 

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ ห้องทำงานของบก.คิม...

 

“หืมมม~ งานของทั้งสองคนนี้ใช้ได้เลยนะเนี่ย J” บก.ตัวขาวเอ่ยขึ้นหลังจากที่อ่านผลงานของนักเขียนดูโอ้ลู่หมิน ด้วยสายตาและความสามารถอย่างเขาก็พอจะคาดการณ์ได้ว่าถ้าขายเรื่องนี้ออกไปล่ะก็ผลตอบรับต้องดีแน่ๆ “แต่ก็คิดไม่ถึงเหมือนกันนะเนี่ยว่าทั้งสองคนจะเขียนเรื่องนี้”

 

ก็อกๆ

 

“เข้ามา” บก.คิมบอกคนที่อยู่ข้างนอกให้เข้ามาในห้อง ก่อนที่จะถามมาด้วยเสียงเปิดประตู เมื่อหันไปมองก็พบกับพนักงานจากฝ่ายตรวจสอบคำผิดอย่างคิมจงแด จงแดค่อยๆเอาแฟลชไดรฟ์วางให้บนโต๊ะ

“อันนี้คือ...?”

“นิยายเรื่องใหม่ของนักเขียนจางครับ ผมกับยอลยะ... เฮ้ย! ชานยอลตรวจสอบคำผิดกับเรียบเรียงประโยคที่แปลกๆให้แล้ว ผมก็เลยเอามาส่งครับ”

“แล้วเอกสารในมือล่ะ?” บก.คิมถามลูกน้องของตน อีกฝ่ายค่อยๆยืนเอกสารส่งมาให้ จุนมยอนมองเล็กน้อยก่อนจะพบว่ามันคือใบลา ซึ่งจำนวนวันที่ลาก็ 3 วัน คือวันนี้ วันพรุ่งนี้ (วันพฤหัส) และมะรืนนี้ (วันศุกร์) “คือผมเห็นว่าวันลาของผมยังมีเหลืออยู่ ก้เลยว่าจะลาน่ะครับ ^^;”

“หรอ? แล้วลาป่วย ลากิจ หรือลาพักร้อนล่ะ? ยังไม่เห็นติ้กเลยนี่นา” บก.ถามลูกน้องต่อ ซึ่งอีกฝ่ายก็เอาแต่อึกอัก จนจุนมยอนทนไม่ไหว ก็พอจะรู้นั่นแหละว่าจะลาไปไหน

“เท่าที่ฉันเช็กดูแล้ว...นายควรจะติ้กว่าลาป่วยนะ ใช่ไหม? คุณหมอจางอี้ชิง” เรียกคนที่ยืนรออยู่หน้าห้อง คนที่ถูกเรียกเดินเข้ามายืนข้างๆจงแด ก็นะ...เล่นมาที่นี่โคตรบ่อย ทำเนียนเป็นแวะมาหาเขาทั้งๆที่ความจริงก็แค่อยากมาหาเป็ดน้อยที่ยืนอยู่ข้างๆ จนบก.ตัวขาวอดแซวอีกฝ่ายไม่ได้ “เพราะว่าคิมจงแดน่ะป่วยเป็นโรคหัวใจนี่นะ เลยต้องมีคุณหมอมาคอยดูแลหัวใจถึงที่”

“บก.คิม!! = / / / =” พ่อเป็ดน้อยของคุณหมอร้องขึ้นด้วยน้ำเสียงติดจะอายๆเสียหน่อย ส่วนคุณหมอก็เอาแต่ยืนยิ้มๆไม่พูดไม่จาอะไร แต่คนอย่างบก.คิม สนใจที่ไหนล่ะ? ว่าแล้วก็ขออีกสักดอก “ฉันพึ่งรู้นะว่ามีเพื่อนเป็นสัตวแพทย์เพราะต้องคอยดูแลหัวใจของเป็ดน้อยยยย~”

“บอก้ออออ~!! >/ / /<” จงแดร้องขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสูงซึ่งอีกฝ่ายก็ได้ใจเลยแซวต่อ “อ้าว! นายคือเป็ดน้อยตัวนั้นหรอจงแด? นี่พึ่งรู้นะเนี่ย”

“เอาน่าๆ อย่าแซวเฉินเฉินสิ” เมื่อเห็นว่าอีกคนเอาแต่เขิน อี้ชิงเลยขอให้จุนมยอนหยุดแซว “อ่ะๆ ไม่แซวแล้วก็ได้”

“แล้วตกลงนายจะให้เฉินเฉินลางานไหม?” อี้ชิงถามขึ้น จุนมยอนมองหน้าอี้ชิงก็พอจะรู้แล้วว่ามีแผนการอะไร และต้องการจะทำอะไร “ก็ได้ๆ ฉันอนุญาติ เห็นแก่ว่าปีนี้จงแดทำงานได้ดีจะยอมให้ก็แล้วกัน ส่วนใบนี้เดี๋ยวจัดการต่อเอง”

“เย่!!! ขอบใจนายมาก!!” อี้ชิงร้องลั่นด้วยความดีใจพร้อมคว้าตัวของจงแดเข้าไปกอดแน่ๆ คนตัวเล็กได้แต่ตกใจกับการกระทำของอีกฝ่าย ดิ้นเล็กน้อยก่อนที่จะยอมอยู่เฉยๆให้กอด จนบก.ตัวขาวที่อยู่ในเหตุการณ์ต้องทำเสียงกระแอมเล็กน้อย ทั้งสองคนจึงผละออกจากกัน จงแดก้มหัวให้ผู้เป็นนายเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ อี้ชิงคว้ามือของคนตัวเล็กก่อนที่จะเดินออกจากห้อง

“นี่อี้ชิง” คนถูกเรียกหันมามอง จุนมยอนจึงพูดต่อ “จัดการให้เรียบร้อยด้วยล่ะ หวังว่าจะผ่านไปได้ด้วยดีนะ J

“เฮ้ออออ~” ได้แต่ถอนหายใจอย่างปลงๆ ดูท่าจะอ่านแผนเซอร์ไพรสของเขาออกสินะ “ขอบใจที่อวยพรนะ” ก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป บก.คิมมองทั้งสองคน พร้อมหยิบเอาเอกสารใบลาของจงแดมา ก่อนที่จะติ๊กว่าเป็นลาป่วย พร้อมกรอกเหตุผลลงไปว่า

 

P ลาป่วย ตั้งแต่วันที่ :: XX เดือน XX 20XX ถึง XX เดือน XX 20XX ทั้งหมด :: 3 วัน

อาการ :: ป่วยเป็นโรคหัวใจจึงต้องได้รับการรักษาจากหมอประจำตัว(ที่รัก)คอยดูแลหัวใจ J

 

บก.คิมภูมิใจกับผลงานของตัวเองอยู่ไม่น้อยก่อนที่จะเก็บเอกสารเข้าแฟ้มพนักงาน ดูเหมือนว่าคู่นี้ไม่มีอะไรน่าห่วงเสียเท่าไหร่ แต่อีกสองคู่ที่เหลือนี่สิ มือขาวๆคว้าโทรศัพท์ กดปุ่มเล็กน้อยก่อนที่จะยกหูขึ้นมา

(คะ?)

“ช่วยตามพยอนแบคฮยอนกับโอเซฮุนให้ผมหน่อย”

(ได้ค่ะ แค่สองคนนี้ใช่ไหมคะ?)

“อืม ขอบคุณมาก” พูดแค่นั้นก่อนที่จะวางสายไป บก.คิมรออยู่สักพักทั้งสองคนก็มา คนที่ถูกเรียกทั้งสองมีสีหน้างงๆเล็กน้อย

“เชิญนั่งสิ เพราะว่าทั้งสองคนคงต้องอยู่ที่นี่นานหน่อย J” สิ้นเสียงนั้นทั้งแบคฮยอนและเซฮุนก็นั่งลงทันที จุนมยอนยื่นเอกสารให้คนละปึก เมื่อมองก็พบว่าเป็นพล็อตและเนื้อเรื่องนิยายของนักเขียนที่เขาทั้งสองเป็นผู้ช่วยอยู่นั่นเอง

“ผมได้ข่าวมาว่าพวกคุณสองคนไม่ได้มีส่วนร่วมในนิยายเรื่องนี้เลยสินะ ช่วยอย่างเดียวคือเรื่องของอาหารและเครื่องดื่มสินะ”

“ใช่ครับ...แต่ผมก็ถามพี่มินซอกตลอดนะครับว่าต้องการให้ผมช่วยไหม? พี่เขาก็ปฏิเสธผมตลอด” แบคฮยอนเป็นคนตอบคนแรก บก.ยิ้มให้เล็กน้อย เรื่องนั้นเขาเองก็พอจะรู้สาเหตุล่ะนะ “ผมยังไม่ได้ว่าอะไรพวกคุณเลย ที่เรียกมาก็แค่อยากให้พวกคุณลองอ่านผลงานของสองคนนั้นดูก็เท่านั้นเอง อันนี้เป็นสิ่งที่ผมสรุปมา เพราะถ้าให้พวกคุณอ่านตัวเต็มที่เขาส่งมาให้ผมมันใช้เวลาค่อนข้างนาน ลองอ่านดู”

“ครับ” ทั้งสองรับคำก่อนที่จะหยิบเอานิยายขึ้นมาอ่าน แบคฮยอนอ่านของมินซอกและเซฮุนอ่านของลู่หาน เวลาก็ล่วงเลยไปพักใหญ่ จนทั้งสองคนอื่นจบ

“เป็นยังไงบ้าง? เริ่มจากแบคฮยอนก่อนเลยก็แล้วกัน” บก.คิมหันไปถามแบคฮยอน อีกฝ่ายมีสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อย “ผมว่าเป็นเรื่องที่น่าสนใจนะครับ แปลกใจเหมือนกันที่พี่เขาเขียนแนวนี้”

“แล้วเซฮุนล่ะ?”

“ผมแปลกใจที่เฮียลู่แต่งแนวนี้นะ แต่ว่าเรื่องมันก็น่าสนุกดี” เมื่อบก.ได้ฟังคำตอบจากทั้งสองคนก็ยิ้มเล็กน้อย เซฮุนที่เห็นรอยยิ้มนั้นก็ถามขึ้นมา “แต่ผมว่าที่บก.เรียกพวกเรามาคงไม่ใช่แค่ให้มาอ่านผลงานของทั้งสองคนหรอกใช่ไหมครับ?”

“ก็ใช่...ผมมีคำถามจะถามพวกคุณสักข้อ”

“...”

“ระหว่างที่ทั้งสองคนแต่ง คุณได้เห็นว่าสองคนนั้นเขาคุยเรื่องนี้กันไหม?” ทั้งแบคฮยอนและเซฮุนต่างก็ส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ “งั้นทั้งสองคนสลับกันอ่าน”

“นะ...นี่มัน!?” << เซฮุน

“ไม่จริงน่า!!” << แบคฮยอน

บก.มองสีหน้าของทั้งสองคนพลางยิ้มขำๆก่อนที่จะยกหูโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดปุ่มออกไปหาเลขาของตัวเอง

(คะ?)

“รบกวนตามนักเขียนคิมมินซอกกับนักเขียนลู่หานมาด้วยครับ” บอกปลายสายก่อนที่จะวางสายไป แบคฮยอนที่ได้ยินแบบนั้นก็เป็นห่วงนักเขียนของตัวเอง “บก.ครับคือผมว่ามันต้องมีการเข้าใจผิดอะไรสักอย่างแน่ๆเลย พี่สองคนนั้นไม่มีทางที่จะ...”

“ใจเย็นๆเรื่องนั้นผมรู้ดี ที่เรียกพวกนายมาก็แค่อยากให้พวกนายลองอ่านดูก็เท่านั้นเอง ที่นี้ใจเย็นๆและไปนั่งอยู่ตรงโซฟานะ” บก.คิมบอกให้ทั้งสองคนไปนั่งที่โซฟา เพราะอีกไม่นาน เก้าอี้ที่โต๊ะเขาจะมีคนมานั่งต่อนั่นเอง

 

 

“บก.คิมเรียกผมมามีอะไรหรอครับ? นั่นมัน? หรือว่าจะเป็น...?” มินซอกถามบก.ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นเอกสารทั้งสองที่อยู่บนโต๊ะ

“ตามนั้นแหละมินซอก นั่งลงก่อนสิ” มินซอกนั่งลงข้างๆลู่หานที่มาก่อนหน้าตน เมื่อบก.เห็นว่านักเขียนทั้งสองพร้อมแล้วก็เริ่มถามคำถาม

“เอาล่ะ...ผมอยากถามว่า อะไรคือแรงบันดาลใจที่ทำให้คุณแต่งเรื่องนี้”

“ความฝันครับ” ทั้งสองคนตอบแทบจะทันที อีกฝ่ายหันมองหน้ากันเล็กน้อย ส่วนบก.ก็ได้แต่ยิ้มขำๆ “ตอบพร้อมกันดีนิ ผมอ่านเรื่องของพวกคุณแล้วสรุปออกมาเป็นข้อๆ พวกคุณลองอ่านของตัวเองและบอกด้วยว่าผมสรุปผิดตรงไหนไหม?”

“ไม่มีครับ” ทั้งสองตอบหลังจากที่อ่านจบแล้ว บก.คิมสรุปได้ดีเลยทีเดียว “งั้นสลับกันอ่านสิ”

“ครับ” ทั้งสองรับคำก่อนที่จะเปิดอ่าน ดวงตาของทั้งสองคนค่อยๆโตขึ้นเรื่อยๆ

 

ไม่จริงน่า...ทำไมมันถึงได้เหมือนกันแบบนี้?!!

 

“ดูท่าว่าจะฝันเรื่องเดียวกันนะ แต่งออกมาคล้ายกันมาก แต่แค่คนละมุมมองเท่านั้นเอง” บก.คิมพูดด้วยน้ำเสียงยิ้มๆ พอเขาอ่านก็พบได้ทันทีว่าเรื่องของทั้งสองคนมีความคล้ายกันมาก ต่างกันก็แค่ชื่อตัวละคร มุมมองกับตอนจบของเรื่องเท่านั้น “ไม่ต้องห่วงว่าผมจะหาว่าพวกคุณสองคนลอกกัน เพราะผมรู้ว่ามันไม่ใช่ สองเรื่องนี้เหมือนเป็นไซต์สตอรี่ของกันและกัน แต่จบต่างกัน ผมว่าจบของมินซอกดีกว่านะ ดูแฮปปี้เอนดิ้งดีผมชอบ แนะนำว่าให้พวกคุณสองคนไปเขียนด้วยกัน ถ้าพิมพ์ขายเรื่องนี้คงขายได้ดีแน่ๆ”

ใช่! ทั้งสองคนเอาเรื่องที่มินซอกกลายเป็นผู้หญิงมาแต่งทั้งคู่ แต่ตอนจบของมินซอกนั้นดีกว่าของลู่หาน เพราะในตอนท้ายก่อนที่เดียร์(ลู่หาน)จะตาย คอฟฟี่(มินซอก)ได้พูดความในใจทั้งหมดออกมาได้ทันบวกกับปาฏิหารย์ของรักแท้ทำให้เดียร์รอดตาย ถึงแม้ว่าคอฟฟี่จะต้องกลับเป็นผู้ชายเหมือนเดิม แต่ทั้งสองคนก็รักกัน มินซอกเขียนให้ตัวละครมีความกล้ากว่าเขา เรื่องจึงจบลงด้วยดี  ส่วนของลู่หานนั้นท้ายที่สุดอาสะ(ลู่หาน)ก็ต้องจบชีวิตลงโดยไม่ได้ยินความรู้สึกทั้งหมดของเปาเปา(มินซอก)เพื่อนสมัยเด็กของตัวเอง ก่อนที่จะบรรยายในตอนท้ายว่า...สุดท้ายนี้ฉันก็ไม่ได้อยู่กับนายอีกแล้ว ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ล่ะก็ ฉันคงบอกความรู้สึกของฉันที่มีต่อนายไปนานแล้ว

“คะ...ครับ”

“เซฮุนกับแบคฮยอนก็ช่วยด้วยล่ะ รู้ไหม?”

“ครับบก.”

“ที่เรียกมาวันนี้ก็แค่นี้แหละ ไม่มีอะไรล่ะ เชิญ...” บก.คิมผ่ายมือให้อีกฝ่าย ทั้งสี่คนค่อยๆเดินออกจากห้อง เซฮุนและแบคฮยอนได้แต่มองพี่ชายทั้งสองที่เอาแต่เดินไปเรื่อยๆ ทั้งๆที่ห้องของลู่หานกับมินซอกไปกันคนละทาง แต่ลู่หานก็ยังคงเดินตามมินซอกจนถึงใกล้จะถึงหน้าห้องของมินซอก

 

หมับ!

 

“เดี๋ยวสิมินซอก”

ลู่หานคว้าข้อมือของอีกฝ่ายเอาไว้หลังจากที่เดินเงียบๆมาสักพักใหญ่ ท่ามกลางสายตาของเซฮุนและแบคฮยอนรวมทั้งพนักงานที่อยู่แถวๆนั้นด้วย ผู้ชม(?)ต่างก็ลุ้นกับเหตุการณ์ตรงหน้า

“นายมีอะไร?” มินซอกถามออกไปโดยที่ไม่ยอมหันมามองหน้าของอีกฝ่าย

“นายเองก็ฝันเหมือนกันสินะใช่ไหม?”

“...”

“ความรู้สึกของมินซอกน่ะ...มันเหมือนกับในนิยายหรือเปล่า?” ลู่หานถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูจะมีความหวัง ฝ่ายที่ถูกถามก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่ยอมตอบ ทั้งๆที่ความจริงเขาเองก็อยากพูดมันออกไป

“มินซอก...” ลู่หานยังคงเรียกอีกฝ่าย มินซอกก็ยังคงเอาแต่เงียบเหมือนเดิม เขาจะทำยังไงดี? ถ้าความรู้สึกของลู่หานไม่เหมือนในฝันนั้นเขาจะทำยังไง? แต่ในระหว่างที่คิด...เสียงและประโยคต่างๆก็ดังขึ้นอยู่ในหัว

 

“ได้แน่นอนค่ะ ขอแค่เจ้านายมีความกล้าอีกนิดเท่านั้น”

 

“อนาคตเกิดจากการกระทำในปัจจุบัน เราเลือกมันได้ เราเปลี่ยนอนาคตได้”

“บางครั้ง...การที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคตได้ อาจจำเป็นต้องลดทิฐิในใจเราลงไปบ้าง แล้วก็เพิ่มความกล้าเข้าไปเยอะๆ”

“อนาคตของเรา...เราต้องตัดสินใจเองนะ มินซอก”

 

ความกล้า...อย่างงั้นหรอ?

 

“ถ้าความรู้สึกของนายเหมือนกับในนิยายที่นายแต่ง” มินซอกเริ่มพูดขึ้นก่อนที่จะหันไปมองอีกฝ่าย รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีและพูดมันออกไป

“...”

“ความรู้สึกของฉันก็เหมือนกับนิยายที่ฉันแต่ง”

 

พรึ่บ!

 

หมับ!!

 

“ฮะ...อุ๊บ!” แบคฮยอนที่กำลังจะส่งเสียงร้องเพราะตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้าก็ถูกเซฮุนรวบตัวไปปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงไปขัดจังหวะของทั้งสองคน เพราะว่าทันทีที่มินซอกพูดจบลู่หานก็ดึงแขนของมินซอกให้มาหาตัวเองก่อนที่จะกอด

“ละ...ลู่หาน นะ...นาย”

“ฉันชอบนายมินซอก ฉันรักนาย” เสียงทุ้มนุ่มพูดอยู่ตรงข้างๆหู เป็นเสียงกระซิบที่แผ่วเบาแต่ก็อบอุ่น เพียงแค่นั้นน้ำตาก็เอ่อล้นออกมาจากดวงตาของคนที่อยู่ในอ้อมกอด น้ำตานี้ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเสียใจ แต่เป็นน้ำตาของความสุขและความซาบซึ้ง ตื้นตัน มินซอกกอดตอบอีกฝ่าย “ฉันเองก็รักนายเหมือนกัน ฮึก! เปาจื่อคนนี้รักลู่หานที่สุด ฮึก...”

“ปะ...เปาจื่อ...” ลู่หานค่อยๆคลายอ้อมกอด คนตรงหน้าเงยหน้าขึ้นมามอง แก้มแดงๆของมินซอกกันทำให้ลู่หานอดใจไม่ไหวจนต้องก้มลงไปหอม ทำให้แก้มนิ่มๆของอีกฝ่ายยิ่งแดงมากกว่าเดิม มือหนาค่อยๆเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้าของอีกฝ่ายออกอย่างเบามือที่สุด “รักนะ...รักนายมานานแล้วด้วย...”

“อือ...”

“อย่างที่เคยบอก...ถ้าหากคิดว่าอายุเป็นเพียงตัวเลข เพศก็เป็นเพียงตัวอักษรเท่านั้น สิ่งสำคัญที่สุดของการที่จะรักใครสักคนนั้นคือความรู้สึกมากกว่า เพราะฉะนั้นต่อให้นายเป็นผู้ชายฉันก็ไม่สน” น้ำเสียงทุ้มนุ่มและแววตาที่จริงจังเรียกน้ำตาของมินซอกอีกรอบ ลู่หานค่อยๆเอานิ้วมาเช็ดน้ำตาของอีกฝ่าย “จะร้องไห้ทำไมล่ะ?”

“กะ...ก็มันดีใจนิ”

“รู้แล้วๆ” พูดพร้อมก้มลงไปจูบเบาๆที่หน้าผากซึ่งมีผมม้าปิดอยู่ พร้อมกระชับอ้อมกอดให้แน่นมากกว่าเดิม “ขอโทษ...ที่เคยไม่เชื่อใจนาย ลู่หานขอโทษนะ”

 “ฉันเองก็เหมือนกัน เรื่องทั้งหมดก็เริ่มเพราะฉันทำตัวให้นายสงสัย เพราะฉันทนไม่ได้ที่เห็นคนอื่นมายืนข้างนาย แต่ก็ไม่กล้าบอกความรู้สึกนั้นออกไป เป็นแค่คนขี้ขลาดที่เอาแต่หนีความรู้สึกของตัวเอง ฉะ...” ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายต้องโทษตัวเองไปมากกว่านี้ ลู่หานก็ก้มลงไปประกบริมฝีปากของอีกฝ่าย แม้จะเป็นเพียงแค่การแตะปากกันเบาๆ แต่กลับรู้สึกได้ถึงความรักของทั้งสองคนที่มีต่อกัน

“ไม่ต้องพูดต่อแล้วล่ะนะ” ลู่หานถอนริมฝีปากของตัวเองก่อนที่จะพูดต่อ แก้มของมินซอกยิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ ลู่หานเองก็เช่นกัน ทั้งสองคนต่างก็ยิ้มให้กัน ลู่หานกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม ทั้งคู่มีความสุขแต่ดูเหมือนว่าจะลืมอะไรไปบางอย่าง...

 

บางอย่างที่ว่าพวกเขาไม่ได้อยู่กันแค่สองคน!!

 

“อะแฮ่มๆ” เสียงกระแอ่มของเซฮุนดังขึ้นทำให้ทั้งลู่หานและมินซอกต้องผละออกจากกัน เมื่อหันไปมองรอบๆก็พบว่าพนักงานที่อยู่บริเวรนั้นทั้งหมดรวมทั้งเซฮุนและแบคฮยอนก็มองพวกเขาอยู่ผมว่าพวกพี่คงจะลืมว่าไม่ได้อยู่ตรงนี้แค่สองคนนะครับ”

“นะ...นี่หรือว่า?” มินซอกพูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เซฮุนที่เห็นหน้าแบบนั้นก็ยิ้มขำๆ “ครับใช่แล้ว พวกเราเห็นหมดนั่นแหละ แต่เรื่องคำพูดอาจมีบ้างที่ได้ยินไม่ชัดนะ หวานกันดีนะครับเนี่ย J เมื่อได้ฟังคำตอบ หน้าของมินซอกก็แดงยิ่งกว่าเดิม ลู่หานเองก็ไม่ต่างกัน แต่ไหนๆก็ไหนแล้ว ขออีกสักหน่อยก็แล้วกัน

 

Chu!

 

หอมลงไปที่แก้มนุ่มๆเหมือนซาลาเปาไปอีกหนึ่งฟอดใหญ่ เรียกเสียงโห่ร้องจากคนรอบข้างได้เป็นอย่างดี เสียงแซวดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ลู่หานเอานิ้วชี้มาวางบนริมฝีปากเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบเสียงลง ก่อนที่จะคุกเข่าลงตรงหน้าของมินซอก คว้ามือของอีกฝ่ายขึ้นมาจับ

“ขอให้ทุกคนเป็นพยาน”

“...”

“ให้โอกาสผู้ชายคนนี้อีกสักครั้ง...สัญญาว่าจะไม่ทำให้เสียใจอีก...”

“ละ...ลู่หาน”

“เป็นแฟนกันนะ...เปาจื่อ?” เพียงเท่านั้นมินซอกก็พุ่งตัวไปกอดลู่หานซึ่งแน่นอนว่าอีกฝ่ายก็กอดตอบเช่นกัน น้ำตาไหลออกมาเป็นสายด้วยความดีใจ มินซอกได้แต่พยักหน้าให้

“อย่าพยักหน้าอย่างเดียวสิ พูดด้วย” ลู่หานเริ่มอ้อนขอมากกว่าเดิม มินซอกเงยหน้าขึ้นมา แก้มแดงๆพร้อมกับน้ำตาที่เออล้นอยู่ที่เบ้าตา ลู่หานค่อยๆใช้ปลายนิ้วเช็ดออกให้ “ว่าไง...ตกลงไหม?”

“อือ”

“อือนี่คือ?”

“จะเป็นแฟนนาย...” มินซอกพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา ด้วยความที่อยู่ใกล้กันขนาดนั้นก็ต้องได้ยินอยู่แล้ว แต่ลู่หานกลับแกล้งทำเนียนไม่ได้ยินเสียอย่างนั้น

“เมื่อกี้เปาจื่อพูดว่าอะไรนะ? ไม่ได้ยินอ่ะ J

“นาย!”

“ขออีกระ...” ไม่ต้องรอให้ลู่หานพูดจนจบประโยค มินซอกก็คว้าคอของลู่หานเข้ามาและประทับริมฝีปากลงไป เรียกเสียงฮือฮาได้เป็นอย่างดี ก่อนที่จะถอนริมฝีปากของตัวเองออก

“นี่เป็นคำตอบของฉัน ถ้านายไม่รู้ก็ไปตายซะลู่หาน!” นักเขียนตัวเปี๊ยกลุกคนเดินหนีไปทันที ก็แหม~ แค่นี้ก็อายจะแย่อยู่แล้ว ไหนจะมีคนอื่นๆอีก เขินจะตายชัก ส่วนลู่หานหลังจากที่มินซอกวิ่งหนีไปเพราะเขินก็เอาแต่ยิ้มก่อนที่จะวิ่งตามไป

“เปาจื่ออ่าาา~ รอเค้าด้วยยยยย~”

 

 

“เฮ้ออออ~ ดูเหมือนว่าจะจบลงไปได้ด้วยดีสินะ” บก.คิมที่นั่งดูเหตุการณ์ตรงหน้าผ่านกระจกเงา จบได้อลังดีเหลือเกิน แต่เขาก็จะประมาทไม่ได้เด็ดขาด เพราะตัวเขาเองก็ไม่มั่นใจว่าโอริวจะไม่เคลื่อนไหว ยังไงก็ต้องกันไว้ดีกว่าแก้ล่ะนะ

“ไงฮยุนมู? โลกทางนั้นเป็นยังไงบ้าง?” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง เมื่อหันไปมองที่กระจกอีกด้านก็เห็นหน้าของคนที่ทักมา

ซูโฮเองหรอ? ก็ดี จบไปได้อีกหนึ่ง ถ้าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกอ่ะนะ” บก.หันไปตอบซูโฮ ผู้ที่มีใบหน้าเหมือนเขามากที่สุด จะต่างกันก็แค่ทรงผมหรือเครื่องแต่งกายเท่านั้น หากจะถามว่าซูโฮนั้นเป็นใคร ทำไมถึงได้มีหน้าตาเหมือนเขา ก็คงจะบอกได้ว่าก็คือตัวเขาแต่ในอีกโลกนึง ความจริงนั้นไม่ได้มีแค่โลกใบนี้ใบเดียวเสียหน่อย แต่ยังมีอีกหลายๆโลกเลยทีเดียว น้อยคนนักที่จะรู้ถึงเรื่องนี้ ซึ่งเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่รู้ และเขามักใช้พลังของตัวเองติดต่อกับตัวเขาที่อยู่ในต่างโลกเพื่อแลกเปลี่ยนข้อมูลกันเสมอ

“มินซอกฮยองรู้ในเรื่องที่ต้องรู้แล้วสินะ? เรื่องที่ว่า...ความรักไม่ได้กำหนดเพศหรืออายุ ไม่ต้องสนใจคนรอบข้าง ขอแค่ทั้งสองคนใจตรงกันก็พอ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความรู้สึกของทั้งสองฝ่ายน่ะ

“ใช่ แต่ก็ลุ้นแทบแย่” บก.ตัวขาวพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อย “แล้วทางนั้นเป็นยังไงบ้าง?”

“ก็ดี พวกเรากำลังเตรียมตัวถ่ายทำรายการน่ะ” ใช่แล้ว...เพราะในโลกของซูโฮพวกเขาเป็นไอดอลบอยแบนด์ที่มีชื่อว่า EXO แถมดังใช่ย่อย ซึ่งสมาชิกทั้งหมดก็คือคนที่เกี่ยวของกับเขาไม่ทางตรงก็ทางอ้อม ไม่ว่าจะเป็นคู่หู่จากฝ่ายตรวจคำผิด นักเขียนลู่หมินและผู้ช่วย คนอื่นๆอีกมากมาย รวมทั้งโอริวด้วยนั่นแหละ แต่นั้นเป็นเรื่องเดียวที่เขาไม่ได้บอกซูโฮเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดมากนั่นเอง ถ้าถามว่ารู้เรื่องสมาชิกได้ยังไงนั่นก็เป็นเพราะว่าซูโฮเคยเอารู้สมาชิกเอ็กโซทั้งหมดมาให้เขาดูนั่นเอง

“พยายามเข้าแล้วกันนะ”

“อือๆ ดูเหมือนว่าต้องไปล่ะ พวกฮยองกับพวกเด็กๆเตรียมตัวกันพร้อมแล้ว ฉันไปก่อนนะ”

“เดี๋ยวซูโฮ?” บก.คิมเรียก คนในกระจกทำหน้าสงสัยเล็กน้อย “นายมีอะไรหรือเปล่า?”

“กับสมาชิกทุกคน นายไม่ได้มีปัญหาอะไรใช่ไหม? ทุกคนสบายดี?”

“อืม! ถ้าไม่นับเรื่องที่พวกเขาชอบแกล้งฉันล่ะก็นะ แต่ก็นั่นแหละ เพราะรู้ว่าพวกน้องๆอยากเล่นด้วยก็เลยยอม ส่วนพวกฮยองก็ใจดีนะ มินซอกฮยองใจดี คอยดูแลน้องๆอยู่เสมอ ลู่หานฮยองเองก็เหมือนกัน ส่วนคริสฮยองถึงจะเกรียนไปบ้างก็เถอะ แต่ก็น่ารักดี”

“ดีแล้วล่ะ”

“งั้นฉันไปก่อนนะ” ซูโฮพูดเท่านั้นก่อนที่ภาพจากกระจกจะกลายเป็นภาพสะท้อนของบก.ตัวขาว สีหน้าเศร้าๆที่ไม่ค่อยจะมีคนได้เห็น สายตามองออกไปที่นอกหน้าต่าง ดูเหมือนว่าในโลกทางนั้น ตัวเขากับโอริวจะสนิทกันดีสินะ...

 

ยังคงสนิทกันดีแบบนี้ก็ดีแล้วล่ะ ขออย่าให้เป็นแบบโลกนี้เลย...

 

 


:: 30 / 04 / 58 ::

เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย? สบายดีกันไหม?

ตอนนี้เค้าพรีเซนต์โปรเจ็กต์จบแล้วแหละ ผลก็ผ่านไปได้ด้วยดีล่ะนะ

แต่ว่ายังต้องแก้อีกนิดหน่อย แต่อาจารย์ที่ปรึกษาก็โอเคแล้ว

ถึงแม้ว่าจะผ่านโปรเจ็กต์จบแล้ว แต่ก็ยังมีงานอื่นๆอยู่อีก

ไหนจะสอบไฟนอล อีกนิดเดียวเท่านั้น สู้ตายค่าาา >w<

มาที่เรื่องฟิคเราดีกว่า...วันนี้ก็มาอัพครบ 100% แล้ววว~

สำหรับคู่ลู่หมิน ก็ไม่รู้ว่าจะหวานถูกใจนักอ่านไหม?

คือพยายามเต็มที่กับฉากนี้ แต่งเองก็เขินเอง 55555

เหมือนจะมีปมเรื่องของบก.มานิดหน่อย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญเท่าไหร่หรอก อิอิ

อ่านตรงนี้ก็พอจะเดาๆได้แล้วมั้งว่าใครคือโอริว

ถ้าใครยังเดาไม่ได้ไม่ต้องห่วง เรามีเฉลยแน่นอน 55555

ถ้าอยากรู้ว่าเรื่องราวจะเป็นยังไงต่อล่ะก็ อย่าลืมติดตามต่อน้าาา >w<
 

สำหรับใครที่ชอบเรื่องนี้ สนใจอยากได้เรื่องนี้ล่ะก็
ตอนนี้เราเปิดจองแล้วนะ Link นี้เลย >> คลิก
ตรวจสอบรายชื่อก็ >> คลิก

 

ปล.ขอบคุณทุกเม้นและทุกแท็กนะ รักนักอ่านทุกๆคน รักนะจุ๊บๆ >3<

 


:: 25 / 04 / 58 ::

เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย? สบายดีกันไหม? เค้าถามทุกครั้งของ Talk เลยแฮะ ^^;

คงไม่เบื่อเค้าหรอกใช่ไหม? 5555

รู้สึกว่าหลังๆระยะอัพเริ่มจะห่างขึ้นเรื่อยๆ ไม่ใช่อะไร ยังติดงานอยู่นั่นเอง

พูดถึงความคืบหน้าของฟิคตอนนี้ก็รีไรต์+แก้คำผิดไปถึงตอนที่ 18 แล้ว

ยังไม่มีเวลาพอที่จะแต่งสเปเพิ่มจากเดิม 55555

เค้าหวังว่าจนถึงตอนนั้นจะยังรอเค้าอยู่นะ T^T

มาต่อกันที่ฟิคของเราดีกว่า ฮึๆ

เอาแล้วไงๆ ทั้งสองคนดันแต่งเรื่องคล้ายกันเลย แค่คนละมุมมองเท่านั้น

ดูเหมือนว่าบก.จะชอบใจเสียด้วยสิ อิอิ

แล้วใครเรียกมินซอกนะ? แล้วเรียกทำไม?

เรื่องราวจะเป็นยังไงต่อ อย่าลืมติดตามต่อน้าาา

อ๋อ! จะบอกว่าถ้าอ่านตอนนี้ดีๆจนจบ (รวม 100% แล้วอ่ะนะ)

นักอ่านทุกคนน่าจะพอเดาได้แล้วว่าใครคือโอริว? เพราะเราได้ใบ้ไว้แล้ว อิอิ

 

สำหรับใครที่ชอบเรื่องนี้ สนใจอยากได้เรื่องนี้ล่ะก็
ตอนนี้เราเปิดจองแล้วนะ Link นี้เลย >> คลิก
ตรวจสอบรายชื่อก็ >> คลิก

 

ปล.ขอบคุณทุกเม้นและทุกแท็กนะ รักนักอ่านทุกๆคน รักนะจุ๊บๆ >3<






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

511 ความคิดเห็น

  1. #450 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 22:36
    อู้ว มีโลกทับซ้อนด้วย ลู่หมินหวานไม่เกรงใจชาวบ้านเลย จะจุ๊บกับก็ไปจุ๊บในห้องสองคนไป๊ เห็นใจคนโสดมั่ง5555
    #450
    0
  2. #449 rinsoek (@rinsoek) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 15:47
    คือฟินอ่ะ 5555 หลีดดูเศร้าๆเนอะ
    #449
    0
  3. #448 Yogurt osis (@pope18) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 13:47
    ไม่แคร์ใครเลยจริงๆสิ คุณลู่
    #448
    0
  4. #447 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2558 / 08:39
    มาซะขนาดนี้ พอจะเดาได้แล้วล่ะว่าใครคือโอริว
    #447
    0
  5. #446 rinsoek (@rinsoek) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 20:40
    จะรอค่ะไรท์
    #446
    0
  6. #445 Zelo Prince's Dream-Ufo (@ornanglelo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 21:05
    อร้าย ทำไมรู้สึกฟินๆยังไงไม่รู่ววววฝฝ ><
    #445
    0
  7. #444 eswwes (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 20:45
    ค้างง อร้ายย อยากอ่าน หนุกมากค่ะ ชอบบ
    #444
    0
  8. #443 Kamolporn Muang Ngern (@daaohsehun-94grh) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 18:56
    ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง 5555 รอๆนะคะไรท์
    #443
    0
  9. #442 onewlumin (@onewsine) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 00:53
    พี่ลู่จะบอกรักมินซอกแล้งใช่ป่ะ เขิลลล~~~~~
    #442
    0
  10. #441 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 08:56
    ตัดจบอะไรล่ะ ขอโทษค่ะ555555555555555555555
    #441
    0
  11. #440 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 08:55
    ตัดจบได้ใจร้ายมากกกกกฮือ
    #440
    0
  12. #439 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 เมษายน 2558 / 00:24
    หวายยยย เอาเรื่องที่(คิดว่า)ตัวเองฝันมาแต่งกันทั้งคู่ ใจตรงกันจังน้าาาาาา กิกิกิ รอได้เสมอค่า ค่อยๆมาต่อทีละนิด
    #439
    0
  13. #438 milkyLM (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 21:44
    ใจร้ายยยยยค้างสุดดดดด
    #438
    0
  14. #437 VIP LM (@sasixiumin) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 เมษายน 2558 / 20:38
    รอๆๆๆๆ
    #437
    0