[EXO] Lumin : Change! [ Boy to Girl ] :: [END]

ตอนที่ 24 : Boy to Girl :: Chapter 20 :: YoungJae VS. BaekHyun , In The Bathroom

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    10 เม.ย. 58
















 

 

 

“มาแล้วคร้าบบบ~ ช็อกโกแลตเย็นหนึ่งแก้วกับสตรอว์เบอร์รีชีทเค้ก ส่วนของพี่เซฮุนก็ชานมไข่มุก” ยองแจยกมาเสิร์ฟก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเซฮุน ส่วนแบคฮยอนนั้นนั่งที่เก้าอี้อีกฝั่ง หยิบเอาช็อกโกแลตเย็นขึ้นมาดูด พลางมองหน้ายองแจไปด้วย อีกฝ่ายเองก็ยิ้มให้เล็กน้อย “พี่มองผมทำไมหรอครับ? ^^

“ก็ปกติเห็นเซฮุนมักอยู่คนเดียวไม่ก็อยู่กับพี่ลู่ หมายถึง นักเขียนลู่หานน่ะ แต่คิดไม่ถึงว่าจะมีรุ่นน้องที่น่ารักแบบนี้ด้วย ^^” ตอบพร้อมรอยยิ้มแบบเป็นมิตรให้อีกฝ่าย เซฮุนได้แต่มองหน้าทั้งสองคนไปมา ก่อนจะดูดชานมไข่มุกต่อ

“ขอบคุณที่ชมนะครับ” เด็กหนุ่มโค้งให้เล็กน้อย “แต่พี่เองก็น่ารักเหมือนกันนะครับเนี่ย พี่ชายชื่ออะไรหรอครับ? ผม ชเว ยองแจนะครับ ^^”

“พยอน แบคฮยอน เรียกพี่แบคฮยอนก็ได้”

“แล้วพี่เป็นอะไรกับพี่เซฮุนหรอครับ?” ยองแจถามต่อ อีกฝ่ายก็ยิ้มก่อนที่จะตอบ “ก็เป็นเพื่อนร่วมงานน่ะ พอดีว่าพี่เป็นญาติกับนักเขียนลู่ ก็เลยรู้จักกัยเซฮุน และอีกอย่างพี่เองก็เป็นผู้ช่วยของพี่หมิน หมายถึง นักเขียนคิมที่มักอยู่กับนักเขียนลู่น่ะ”

“อ๋ออออ~ คู่นักเขียนลู่หมินสินะครับ”

“ใช่ๆ นั่นแหละๆ” ยืนยันกับอีกฝ่ายก่อนที่จะตักเค้กขึ้นมากิน ยองแจมองอีกฝ่ายก่อนที่จะเริ่มแผนการต่อ

“พี่เซฮุนชอบกินชานมมาตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัย ไม่เบื่อหรอครับ?”

“ก็ไม่นิ อร่อยดีออก พี่ชายนายชงอร่อยดีนะ นั่นพี่ชายนายใช่ไหม?” เซฮุนหันไปถามรุ่นน้องคนสนิท ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าให้เล็กน้อยก่อนที่จะถามต่อ “หรอครับ? ดีใจที่พี่ชอบปกติผมไม่ค่อยกินชานมสูตรของพี่แจบอมเท่าไหร่ ขอผมชิมหน่อยได้ไหมครับ?”

“เอาสิ” พร้อมยื่นแก้วไปให้อีกฝ่าย ยองแจรับแก้วมาก่อนที่จะค่อยๆดูดชานมของเซฮุนโดยมีแบคฮยอนนั่งมองอยู่อย่างเงียบๆ ยองแจแอบมองคนที่นั่งอยู่อีกฝั่งก็มีแววตายิ้มๆ ซึ่งแบคฮยอนก็รับรู้ได้ถึงแววตาของอีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี

“อร่อยจริงๆด้วยแฮะ” ก่อนที่จะยื่นกลับไปให้รุ่นพี่คนสนิท แต่ยังไม่ทันที่เซฮุนจะเอื้อมไปหยิบแก้วมานั้น มือของยองแจก็เปลี่ยนทิศ กลายเป็นยื่นไปหาแบคฮยอนแทน “อร่อยนะครับ พี่แบคฮยอนไม่กินหรอครับ? ^^

“ก็ได้” ยื่นมือไปรับแก้วของอีกฝ่ายมาก่อนที่จะยกขึ้นมาดูดโดยที่อมน้ำและไข่มุกไว้ที่กระพุ้งแก้มจนเต็นแล้วค่อยกลืน ซึ่งมันก็มีคราบชาติดอยู่ที่ริมฝีปากของร่างกลม

“นายมองอะไรของนายน่ะเซฮุน?” แบคฮยอนทักขึ้นเพราะเห็นเซฮุนที่เอาแต่นั่งจ้องตัวเองแก้มเป็นสีแดงอ่อนๆจนยองแจต้องหันมองหน้าของเซฮุน

“ปากนายเลอะน่ะ”

“ฮะ?” แบคฮยอนถามซ้ำอีกรอบเพราะไม่ค่อยได้ยินเนื่องจากอีกฝ่ายพูดเสียงเบา อีกฝ่ายก็หยิบเอากระดาษทิซซู่ขึ้นมาเช็ดรอบปากของร่างกลมให้ “กินเป็นเด็กๆไปได้ = =

“ขอบคุณนะ ^^” ยิ้มให้อีกฝ่ายเป็นการขอบคุณซึ่งทำเอาหัวใจของเซฮุนเต้นระรัว ส่วนยองแจก็มองแบบอึ้งๆ คืออะไรอ่ะ? แบบว่าเขาอุตส่าต์แสดงเพื่อหวังจะให้อีกฝ่ายหึงแล้วนะ แต่ที่แบคฮยอนทำนี่ก็แค่ยิ้มแท้ๆ แต่ทำไมมันดูเด็ดกว่าเขาทำก็ไม่รู้

 

อยู่ดีๆก็รู้สึกเหมือนกำลังแพ้ยังไงก็ไม่รู้แฮะ T^T

 

“จริงสิ! ป่านนี้แล้วได้เวลาไปกินข้าวเย็นแล้วมั้ง ไปกันได้แล้วเซฮุน ไปนะครับน้องยองแจ ^^” ว่าแล้วก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมดึงอีกฝ่ายให้ลุกตามมาเพื่อไปจ่ายตังค์ที่เคาน์เตอร์ โดยทิ้งให้ยองแจนั่งอึ้งอยู่ที่โต๊ะ

“ขอโทษนะครับ คิดตังค์ด้วยครับ” แบคฮยอนพูดกับแจบอมที่กำลังทำเครื่องดื่มของโต๊ะอื่นอยู่ ซึ่งบาริสต้าหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมามอง โค้งให้เล็กน้อย “สักครู่นะครับ” ก่อนที่จะวางมือจากเครื่องดื่มที่ตนกำลังทำแล้วคิดราคาของที่ลูกค้าตรงหน้าสั่ง

“ทั้งหมดราคา XXX วอนครับ” เมื่ออีกฝ่ายได้ยินราคาก็ยื่นการ์ด แจอบมที่รูดการ์ดเสร็จแล้วก็ยื่นคืนให้แบคฮยอน อีกฝ่ายรับมาก่อนที่จะพูดต่อ “คือผมมีเรื่องจะขอร้องหน่อยนะครับ”

“เรื่องอะไรหรอครับ?” บาริสต้าหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย แบคฮยอนใช้นิ้วเรียกอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้กว่าเดิมก่อนที่จะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เบา แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นอีกฝ่ายก็ได้ยินมันแบบชัดเจน จนเซฮุนที่ยืนอยู่ข้างๆมองแบบไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ ยิ่งมองก็ยิ่งหงุดหงิด -*-

“ตามนี้นะครับ” เมื่อพูดจบก็ยื่นหน้าออกมา บาริสต้าหนุ่มพยักหน้าให้ซึ่งแบคฮยอนก็ยิ้มเล็กน้อย ก่อนที่จะถูกเซฮุนลากออกไปเพราะทนเห็นภาพบาดตาไม่ได้

“พะ...พี่แจบอม! แล้วพี่เซฮุนกับพี่แบคฮยอนอ่ะ? สองคนนั้นไปไหนแล้ว?” ยองแจถามเมื่อวิ่งมาถึงที่เคาน์เตอร์

“นู่น! เซฮุนลากแบคฮยอนออกไปจากร้านแล้ว สงสัยจะกลับไปที่ที่พัก” ตอบน้องชายของตัวเองก่อนที่จะถามต่อทั้งๆที่ตัวเองก็รู้ผลนั้นอยู่แล้ว “แล้วเป็นไง? แผนเราน่ะ? เวิร์คไหม? J

“เวิร์คก็แย่ล่ะ ผมทำนู่นทำนี่แทบตายพี่แกก็ไม่มีปฏิกิริยาเลยแม้แต่น้อย เอาแต่มองแล้วก็ยิ้ม! ทำนิดเดียวแต่ทำให้ผมรู้สึกได้ว่าแพ้พี่เขาแบบไม่มีทางสู้เลย” น้องชายตัวเล็กของเขาบ่นบอกมาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด แจบอมมองหน้าน้องชายของตัวเองด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่จะพูดต่อ “อันที่จริง...พี่ก็พอจะรู้เรื่องนั้นแล้วแหละ”

“ฮะ?” ยองแจทำหน้าฉงนเล็กน้อย “พี่รู้ได้ไงอ่ะ?”

“นั่นก็เป็นเพราะว่า...” แจบอมเริ่มเล่าเรื่องที่แบคฮยอนฝากมา ยองแจได้แต่อึ้งและเจ็บใจแบบที่สุดเมื่อได้ยินเรื่องที่แบคฮยอนเล่าให้พี่ชายของตนฟัง...

 

“คือความจริงน้องชายคุณก็มีความสามารถนะ ถ้าได้ไปเป็นนักแสดงคงจะเวิร์ค แต่ว่าฝากบอกน้องชายของคุณด้วยนะครับ...ตำแหน่งผู้ช่วยนักเขียนคิมน่ะ ผมไม่ได้ได้มาง่ายๆหรอกครับ เพราะถ้าสังเกตุคนไม่เป็น อ่านท่าทางคนไม่ออก ผมคงจะเป็นผู้ช่วยของนักเขียนคิมมินซอกไม่ได้หรอก และอีกอย่างถ้าเทียบกับแผนของผม เขายังเทียบไม่ติด ไปบอกน้องเขานะครับว่าไปฝึกมาใหม่นะครับ J

 

“อย่าลืมไปฝึกมาใหม่นะ หึๆ” เอ่ยแซวน้องของตนที่มีสีหน้าหงุดหงิดแบบขั้นสุด ลูบหัวอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อ “นี่สินะ ที่เขาเรียกว่า เหนือฟ้ายังมีฟ้า ฮ่าๆๆๆ”

“พี่แจบอม!!” มันน่าเจ็บใจนัก!! เจ็บใจโว้ยยยยย~!!!

 

คราวหน้าจะเอาให้ดีกว่าเดิม! คอยดูแล้วกัน!! L

 

 

“นี่เซฮุน! นายจะจับแขนฉันอีกนานไหม? มันเจ็บนะโว้ย!!” แบคฮยอนโวยวายเพราะเซฮุนเอาแต่เดินลากตัวเองตั้งแต่ออกจากร้านจนถึงที่โรงแรมและเข้ามาในลิฟท์ แต่อีกคนก็ไม่ยอมตอบ

“นี่!” ก่อนที่จะคว้าข้อมือของร่างสูงที่จับตัวเองอยู่แล้วบิดแขนเซฮุน แต่อีกฝ่ายก็พลิกกลับและจับแบคฮยอนมาล็อกไว้กับตัว จนคนที่ถูกล็อกดิ้นแต่ก็ดิ้นไม่ออก “ปล่อยนะโว้ย!!”

“ถึงจะไม่เก่งเท่าเฮียลู่กับพี่มินซอก แต่ก็มั่นใจว่าฝีมือของฉันมากกว่านายแน่นอน J” พูดด้วยน้ำเสียงกวนๆตามสไตล์พร้อมยักคิ้วให้อีกฝ่ายที่พยายามดิ้นออกจากตน

“ปล่อยดิ!!”

“ปล่อยก็ได้ถ้านายมั่นใจว่าจะไม่ลอบทำร้ายฉันต่อ” เซฮุนยื่นข้อเสนอให้ เมื่อเห็นว่าคนที่ถูกล็อกอยู่พยักหน้าเขาจึงตัดสินใจปล่อย

“เดี๋ยวฉันไปตามพี่มินซอก ส่วนนายก็ไปตามพี่ลู่ก็แล้วกัน” แบคฮยอนพูดขึ้นหลังจากที่ออกมาจากลิฟท์ อีกฝ่ายพยักหน้าให้ เนื่องจากห้องของลู่หานอยู่ก่อนห้องของมินซอก เซฮุนจึงเดินถึงที่หน้าห้องก่อน เขาเคาะประตูห้องเล็กน้อยก็ได้ยินเสียงตอบรับของอีกฝ่าย

 

แอ๊ดดด~

 

“ว่าไงเซฮุน? มีอะไร?” คนที่อยู่ในห้องถามขึ้นพร้อมขยับแว่นเล็กน้อย เพราะความจริงลู่หานสายตาสั้นแต่ก็ไม่มากเท่าไหร่ ปกติแล้วจะใส่คอนแทกเลนท์มากกว่า แต่ดูท่าว่าเพราะต้องใช้สายตาเพ่งคอมนานๆเลยเปลี่ยนมาใส่แว่นแทน

“นี่ก็ค่ำแล้ว ได้เวลากินข้าวแล้วเฮีย”

“โอเคๆ แล้วมินซอกล่ะ?” ลู่หานถามเรียกสีหน้างงๆของเซฮุนได้เป็นอย่างดี เดี๋ยวนี้มีถามถึงกันด้วยหรอ? แต่ก่อนนี่เลี่ยงการพูดชื่อของอีกฝ่ายแบบสุดๆเลยนิ ทำไมวันนี้เรียกได้หน้าตาเฉย? = =

“ผมให้แบคไปตามน่ะ” พร้อมหันไปมองทางห้องของมินซอกและแบคฮยอน ลู่หานพยักหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะเข้าไปข้างในเพื่อเอากระเป๋าสตางค์ออกมาพร้อมกับคีย์การ์ด แต่พอออกมาจากห้องเท่านั้นแหละ ก็เห็นแบคฮยอนวิ่งออกมาจากห้องของมินซอกด้วยสีหน้าและท่าทางที่รีบร้อนมาทางลู่หานที่ยืนอยู่หน้าประตู

“มีอะไรแบค? รีบวิ่งมาทำไม?” ลู่หานถามลูกพี่ลูกน้องที่เอาแต่หอบแฮ่กๆด้วยความเหนื่อย ก่อนจะเริ่มรู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับมินซอกแน่ๆ “บอกมาแบคฮยอน!!

“คะ...คือผมเคาะที่ประตูแล้วพี่หมินไม่ยอมตอบก็เลยเปิดประตูก็เลยเปิดเข้าไปแต่ไม่เจอใคร แต่พอ...”

“เอาประเด็น!” บีบไหล่ของอีกฝ่ายไว้แน่น

“พี่หมินอยู่ในห้องน้ำ ผมเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตอบ ไม่รู้ว่า... พะ...พี่ลู่!” แบคฮยอนร้องเรียกลู่หานที่รีบวิ่งไปที่ห้องของมินซอกกับแบคฮยอน เมื่อเห็นแบบนั้นทั้งเซฮุนและแบคฮยอนก็รีบตามเข้าไป

“มินซอกๆ” ลู่หานเรียกพร้อมกับทุบประตูแต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่จะคว้าเอาของตกแต่งที่อยู่ใกล้ๆทุบที่ลูกบิดประตูจนพัง หลังจากที่ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าไป เขาก็พบมินซอกกำลังนอนนิ่งอยู่ในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำ ชายหนุ่มรีบพุ่งตรงไปที่อ่างพร้อมจับไหล่ของอีกฝ่ายแล้วเขย่าเพื่อเรียกสติ

“มินซอก! มินซอก!” ทั้งเขย่าทั้งเรียกอีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ส่วนแบคฮยอนกับเซฮุนที่พึ่งตามเข้ามาเมื่อเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ช็อก เซฮุนจึงบอกให้อีกฝ่ายไปตามหมอมาโดยด่วน

“รู้สึกตัวซะทีสิ! มินซอก! มินซอก!” น้ำเสียงของคนที่เรียกสั่นไปหมด

กลัวเหลือเกินว่าคนตรงหน้าจะเป็นอะไรไป

“ผมว่าพี่พาพี่มินซอกออกจากอ่างก่อนดีกว่า ตอนนี้แบคฮยอนกำลังไปตามหมอมาอยู่” เซฮุนบอกอีกฝ่ายพร้อมส่งผ้าเช็ดตัวไปให้ เนื่องจากเห็นว่าคนตรงหน้าไม่มีสติสักเท่าไหร่เพราะห่วงว่าอีกฝ่ายจะเป็นอะไรไป

“ขอบคุณ” ลู่หานเอ่ยก่อนที่จะเอามือลงไปในอ่างอาบน้ำเพื่อช้อนตัวของมินซอกขึ้นมา แต่ทว่าคนที่ลู่หานและเซฮุนคิดว่าคงจะยังไม่ได้สติกลับลืมตาขึ้นมาช้า ทำหน้างัวเงียๆพร้อมเอามือขยี้ตาตัวเอง สายตาปะทะเข้ากับสายตาของลู่หาน ซึ่งตอนนี้หน้าของพวกเขาทั้งสองใกล้กันมาก

“ละ...ลู่หานหรอ? หาวววว~” มินซอกเรียกชื่อของอีกฝ่ายแบบมึนๆก่อนที่จะเริ่มตั้งสติได้ “นั่นนายกำลังจะทำอะไรอะ?!”

 

หมับ!

 

“ค่อยยังชั่วที่ไม่ได้เป็นอะไร” พูดพร้อมดึงตัวของอีกฝ่ายเข้ามากอด เซฮุนที่เห็นภาพนั้นก็ค่อยๆหลบฉากออกไปจากหน้าห้องน้ำเดินออกไปจนถึงห้องรับแขกจนเจอกับแบคฮยอนที่จูงหนุ่มแปลกหน้าเข้ามาในห้อง

“ฉะ...ฉันพาหมอ...มาแล้ว แฮ่กๆ” ร่างกลมหอบแฮ่กๆเพราะรีบวิ่งกลับมา ดีนะที่เขาเจอพี่อี้ชิงซึ่งเป็นหมอมาทำธุระที่นี่เข้าพอดีก็เลยดึงมา

“พี่มินซอกฟื้นแล้ว เดี๋ยวก็คงออกมา”

“ฮะ? ฟะ...ฟื้นแล้ว?” แบคฮยอนตาโต เซฮุนเห็นอีกฝ่ายทำหน้าแบบนั้นก็อดที่จะขำไม่ได้ “อันที่จริง...เรียกว่าตื่นน่าจะดีกว่า”

“นะ...นี่อย่าบอกนะว่าที่เรียกตั้งนานสองนานเพราะว่า...” แบคฮยอนเว้นวรรคเพราะไม่มั่นใจในคำตอบของตัวเองสักเท่าไหร่ เซฮุนที่เห็นท่าทางแบบนั้นของแบคฮยอนก็พยักหน้าให้พร้อมตอบเพื่อยืนยันคำตอบ “ใช่! พี่มินซอกน่ะหลับคาอ่างเลย”

“แต่ไหนๆพี่ก็มาแล้ว เดี๋ยวพี่ดูอาการให้หน่อยก็แล้วกัน” อี้ชิงพูดขึ้นเพราะไหนๆก็มาแล้ว และการหลับคาอ่างอาบน้ำแบบนั้นก็ไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่

“ขอบคุณครับพี่อี้ชิง” แบคฮยอนโค้งให้อีกฝ่ายเป็นการขอบคุณ ก่อนที่จะนึกได้และแนะนำอีกฝ่ายให้กับเซฮุน “นี่พี่อี้ชิง เพื่อนของพี่ลู่ เป็นหมอน่ะก็เลยลากมาที่นี่”

“ผมโอเซฮุนเป็นผู้ช่วยของเฮียลู่ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก” โค้งให้อีกฝ่ายเป็นมารยาท ซึ่งคุณหมอหนุ่มก็โค้งตอบเหมือนกันพร้อมแนะนำตัว “พี่ชื่อจางอี้ชิง เรียกพี่ว่าพี่อี้ชิงก็ได้”

“ครับ”

 

แอ๊ด~

 

เสียงประตูเปิดออกเรียกความสนใจของทั้งสามคนได้เป็นอย่างดี เมื่อหันไปมองก็เห็นลู่หานเดินออกมาคนเดียว ซึ่งคนที่พึ่งออกมาจากห้องนอนพอเห็นอี้ชิงก็ตกใจเล็กน้อย

“อ้าวไอ้อี้? มาอยู่นี่ได้ไงเนี่ย?”

“มาทำธุระที่นี่น่ะ พอดีว่าเจอแบคฮยอนก็เลยโดนลากมานี่ แล้วมินซอกล่ะ?” อี้ชิงตอบก่อนที่จะถามอีกฝ่าย ลู่หานชี้เข้าไปในห้องนอน “พอแต่งตัวเสร็จก็บอกว่ามึนหัวเลยนอนอยู่บนเตียงน่ะ”

“อาหะ งั้นขอเข้าไปตรวจดูหน่อยแล้วกัน ไหนๆก็มาแล้ว” อี้ชิงพูดขออนุญาติก่อนที่จะเดินเข้าไปแต่ก็ถูกลู่หานรั้งเอาไว้ “มึงรู้จักมินซอกมาก่อนสินะ”

“ก็ใช่...ถามทำไมล่ะ?”

“งั้นมึงก็เป็น...” ลู่หานชะงักไปเล็กน้อย อี้ชิงที่เห็นท่าทางแบบนั้นของลู่หานก็ยิ้มให้พร้อมพูดต่อว่า “สิ่งที่มึงคิดอยู่ระหว่างกูกับมินซอกมันคือเรื่องจริง แค่นี้มึงก็น่าจะกระจ่างแล้วนะ”

“นะ...นี่หรือว่ามึง?”

“ไม่ใช่แค่มึงคนเดียวหรอกนะ มันยังมีคนอื่นอีกแต่มึงไม่จำเป็นต้องรู้หรอกว่าเป็นใครบ้าง? รู้แค่ว่าตอนนี้อนาคตกำลังจะเปลี่ยนไปเท่านั้นก็พอ” อี้ชิงที่พูดจบก็เดินเข้าไปในห้องทิ้งให้ลู่หานยืนอยู่ข้างนอกกับเซฮุนและแบคฮยอนมองอย่างงงๆ สองคนเขาคุยเรื่องอะไรกันนะ?

 

ถ้าหากว่าไม่ได้มีแค่เขา? งั้นก็มีความเป็นไปได้ว่าคนๆนั้นเองก็อาจจะจำเรื่องทั้งหมดได้...!?

 

 

“ดูท่าว่าจะทำได้สำเร็จสินะ?” อี้ชิงทักเพื่อนของตนเมื่อเดินเข้ามาก่อนที่จะเดินมานั่งที่ริมเตียงฝั่งเดี๋ยวกับที่มินซอกนอนอยู่

“ฮะ? เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ?”

“ไม่มีอะไรหรอกน่า ช่างมันเถอะ! ว่าแต่ว่าเป็นไงบ้างมินซอก? มึนหัวมากไหม?” คุณหมอตอบแบบปัดๆก่อนที่จะเอ่ยถามคนที่นั่งอยู่บนเตียง อีกฝ่ายพยักหน้าให้เล็กน้อยเป็นคำตอบ

“ก็นิดหน่อย”

“แล้วนึกยังไงถึงได้ไปนอนหลับในนั้นล่ะ?”

“ก็เพราะว่าในระหว่างที่แช่น้ำก็นึกพล็อตไปด้วย ระหว่างนึกพล็อตก็เลยลองหลับตาแล้วก็จินตนาการดู แล้วก็เหมือนว่าจะหลับไปเลยน่ะ” ชายหนุ่มตัวเล็กที่นั่งอยู่บนเตียงเล่าความจริงทั้งหมดให้ฟัง อี้ชิงส่ายหน้าเบาๆ พลางเอามือเขกลงไปที่หัวของอีกฝ่ายเบาๆ

“ให้ตายสิ! นายรู้ไหมว่าทำคนอื่นเขาเป็นห่วงน่ะ?”

“ก็พอที่จะรู้แหละน่า” มินซอกตอบโดยไม่ยอมสบตาของอีกฝ่าย เพราะอยู่ดีๆเขาก็ดันนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นได้ ลู่หานที่กำลังจะอุ้มตัวเอง สีหน้าบ่งบอกว่าเป็นห่วงตัวเองมากขนาดไหน? แถมยังกอดเขาเอาไว้แน่นอีกต่างหาก แค่นึกแก้มทั้งสองก็ขึ้นสีอย่างช่วยไม่ได้ คุณหมอเห็นสีหน้าของคนที่อยู่บนเตียงก็เอาแต่ยิ้มขำๆ

 

แอ๊ดดด~

 

“พี่อี้ชิง...พี่หมินเป็นไงบ้าง?” แบคฮยอนที่เปิดประตูเข้ามาถามขึ้น อี้ชิงส่ายหัวให้เล็กน้อย “เท่าที่ดูก็คงไม่เป็นอะไรมากหรอก อาจจะแค่มึนๆที่แช่น้ำร้อนนานไปเท่านั้นแหละ พักสักหน่อยเดี๋ยวก็ดีขึ้น ^^

“ค่อยยังชั่วหน่อย” แบคฮยอนเอามือไปวางไว้บนอกพร้อมถอนหายใจ “งั้นเดี๋ยวผมสั่งรูมเซอร์วิสมาให้พี่ก็แล้วกันนะ”

“อืมๆ ได้ๆ รบกวนด้วย” แบคฮยอนเตรียมจะเดินไปที่โต๊ะเพื่อใช้โทรศัพท์ภายในสั่งอาหาร ลู่หานที่เดินเข้ามาแล้วนั่งลงที่เตียงอีกฝั่งก็พูดขึ้น เรียกสีหน้างงๆของแบคฮยอนได้เป็นอย่างดี “สั่งมาเผื่อพี่ด้วยนะแบค”

“ฮะ? พี่ว่าอะไรนะ?” ถามย้ำอีกครั้งเพราะไม่มั่นใจว่าได้ยินผิดหรือเปล่า? พี่ลู่เนี่ยนะ? จะนั่งกินที่นี่กับพี่หมินหรอ? วันนี้ทั้งสองคนดูแปลกๆไปจริงๆนะเนี่ย? คือแบบว่า...ตั้งแต่ก่อนมาที่นี่ล่ะ? ทำตัวดีกันจนน่าสงสัย มันแปลกๆอ่ะที่อยู่ดีๆก็พูดดีๆด้วยกันได้ ทั้งๆที่เมื่อวานยังตีกันจะเป็นจะตายอยู่เลย

“พี่บอกว่าสั่งเผื่อพี่ด้วย”

“คะ...ครับ ได้ๆ”
 

แบคฮยอนรับคำก่อนที่จะเดินออกไปสั่ง เซฮุนยืนมองนักเขียนทั้งสอง อดสงสัยไม่ได้...แววตาของทั้งสองดูเปลี่ยนไป ไปแอบเคลียร์กันมาหรือไง? บทจะดีกันก็ดีกันง่ายๆแบบนี้เนี่ย? ไหนจะคำพูดของคุณหมออี้ชิงอีก มีแต่เรื่องหน้าสงสัยทั้งนั้น มินซอกมองหน้าของเซฮุนที่เต็มไปด้วยคำถามก็พูดขึ้นมา “พี่ว่าเราเอาเวลาที่สงสัยเรื่องของพี่กับลู่หาน ไปสนใจเรื่องของเราก่อนดีกว่าไหม? ^^

“พี่มินซอก?!

“เฮียเองก็เห็นด้วยนะ ทำอะไรให้มันชัดเจนไปเลยดีกว่า ก่อนที่จะไม่มีโอกาส” ลู่หานพูดสนับสนุนสิ่งที่มินซอกพูด

“หมายความว่าไงนะ?” เซฮุนถามด้วยน้ำเสียงงงๆเล็กน้อย อะไรคือก่อนที่จะไม่มีโอกาส? พี่สองคนนี้ไปรู้อะไรมากันแน่?

“พวกพี่ก็แค่พูดเฉยๆเท่านั้นแหละ ก็แค่เตือนๆไว้ เพราะถ้ามันสายเกินไปต่อให้จะเสียใจมากแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี กล้าๆหน่อย” น้ำเสียงเศร้าๆเอ่ยออกมา เพราะนึกถึงเรื่องก่อนที่เขาจะตื่น เรื่องที่ลู่หานบาดเจ็บจน... ต่อให้เขาจะบอกความรู้สึกมากแค่ไหน ลู่หานก็ไม่สามารถฟังเขาได้อยู่ดี แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น ทั้งๆที่คิดแบบนั้นแต่ก็กลับไม่กล้า แต่ถ้าเป็นเซฮุนล่ะก็ หมอนั่นมีความกล้าในตัวเองอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้ต้องทำได้แน่ๆ

“อาหะ ขอบคุณที่แนะนำนะครับ” เซฮุนพูดขึ้นเมื่อได้รับฟัง แต่ไม่ทันที่จะพูดอะไรต่อแบคฮยอนก็เดินเข้ามาในห้องนอน “ผมสั่งอาหารให้แล้ว อีกสัก 10 - 20 นาทีก็มา”

“งั้นพี่ว่าเราไปกินข้าวกันดีกว่า เพราะถ้าอยู่ที่นี่ต่ออาจจะเป็นกขค.ได้ ^^” อี้ชิงยืนขึ้นพร้อมเดินไปหาน้องทั้งสองด้วยรอยยิ้มกับน้ำเสียงที่เอ่ยแซวทั้งสองคน ซึ่งทั้งแบคฮยอนและเซฮุนก็ยิ้มตามก่อนที่จะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ลู่หานกับมินซอกอยู่กันสองคนในห้อง ทั้งสองต่างก็เงียบกันแบบนี้ไปสักพักใหญ่ๆ จนกระทั่งลู่หานได้ยินเสียงเคาะประตูห้อง

“ดูเหมือนว่าอาหารจะมาแล้วสินะ เดี๋ยวไปเอามาให้” ชายหนุ่มลุกขึ้นจากเตียงก่อนที่จะออกไปจากห้อง ลู่หานลากรถเข็นอาหารมาใกล้ๆกับโต๊ะอาหารที่อยู่ด้านนอก จัดวางอาหารเรียบร้อยแล้วค่อยเข้าไปในห้องเพื่อพามินซอกมานั่งที่โต๊ะกินข้าว

“นายลุกไหวไหม?” ลู่หานถามอีกฝ่ายที่นั่งพิงหัวเตียงอยู่ มินซอกพยักหน้าให้ก่อนที่จะค่อยๆลุก แต่เพราะว่าแช่น้ำอุ่นนานไปหน่อยทำให้ยังมึนๆหัวจนเสียหลักเล็กน้อย แต่ดีที่ลู่หานมาพยุงเอาไว้ได้ทัน

“เนี่ยนะไหว?”

“ก็ตอนแรกคิดว่าไหวนิ?” บ่นงึมงำเล็กน้อยก่อนที่จะถูกอีกฝ่ายพาไปที่โต๊ะ นั่งตรงที่นั่งที่มีซุบเห็ดร้อนๆส่งกลิ่นหอมกับขนมปังกระเทียมที่มักจะกินคู่กันวางอยู่ข้างๆ เรียกความอยากอาหารของคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี ส่วนลู่หานนั้นแบคฮยอนได้สั่งสเต็กเนื้อชิ้นใหญ่ราดซอสพริกไทดำส่งกลิ่นหอมน่าทาน เครื่องเคียงนั้นเป็นสปาเกตตี้ซอสเห็ดพร้อมสลัดสดๆน่าทาน ทั้งสองคนเริ่มลงมือทานอาหารของตน มินซอกมองสเต็กเนื้อในจานของลู่หานเล็กน้อย คือซุบมันก็อร่อยดีแหละ แต่คืออยากกินเนื้ออ่ะ และเพราะมองอีกฝ่ายมากไปหน่อย อีกฝ่ายก็เลยรู้ตัว

“มองแบบนี้นี่คืออยากกินสินะ?” ถามอีกฝ่ายพร้อมหั่นเนื้อในจานก่อนที่จะจิ้มส่งไปให้มินซอก “อะ...กินสิ”

“ขะ...ขอบใจ” มินซอกยื่นมือไปคว้าซ้อมของอีกฝ่ายก่อนที่จะเอาชิ้นเนื้อนั้นเข้าปาก รสชาติและความนุ่มของเนื้อที่เข้ากันได้ดีกลับน้ำซอสพริกไทดำเรียกความฟินได้เป็นอย่างดี อร่อยอ่ะ! >w<

“ทำหน้าแบบนั้นแสดงว่าอร่อยถูกปากสินะ” ลู่หานถามอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบางๆ ก็นะ...ทั้งเขาและมินซอกก็ชอบเนื้อกันทั้งคู่ พอมีเนื้อมาตรงหน้า ถึงแม้ว่าซุบเห็ดจะอร่อยแค่ไหนแต่มินซอกก็คงสนใจเนื้ออยู่ดี

“อืม อร่อยอ่ะ อยากกินอีก หันให้หน่อยได้ไหม?” มินซอกทำตาแบ๊วๆวาวๆเพื่อขอให้ได้กินเนื้ออีก แน่นอนว่าฝ่ายที่ถูกขอร้องก็ทนกับสายตานั้นไม่ได้ง่ายๆก็เลยลงมือหันเนื้อให้เป็นชิ้นเล็กๆ ส่วนมินซอกเมื่อเห็นก็ใช้ช้อนที่ตักซุบมาตักเนื้อเอาเข้าปากตัวเองเรื่อยๆ ถึงแม้จะลำบากนิดหน่อยก็เถอะ เพราะว่ามินซอกกับลู่หานนั่งตรงข้ามกัน แต่มันก็ไม่ใช่อุปสรรคของมินซอกหากเขาอยากจะกิน บรรยากาศเริ่มดีขึ้นมาเรื่อยๆ เริ่มมีการพูดคุยกันบ้าง

“นี่...” ตอนนี้มินซอกนั่งพิงหัวเตียงอยู่ เนื่องจากว่าทั้งสองคนกินมื้อเย็นเสร็จเรียบร้อยแล้ว ส่วนลู่หานก็นอนกลิ้งอยู่ที่ปลายเตียง จดจ่ออยู่กับเกมในมือถือ เสียงเกมดังเบาๆทำให้ห้องไม่เงียบจนเกินไป แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ไม่มีเสียงพูดคุยระหว่างทั้งสองคน จนมินซอกเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ ลู่หานมองมินซอกพร้อมใบหน้าที่บอกประมาณว่า จะถามอะไรก็ถามมา

“นายเริ่มเขียนพล็อตเรื่องใหม่หรือยัง?” ลู่หานมองหน้าคนถามเล็กน้อยก่อนที่จะตอบ “ก็เริ่มบ้างแล้ว..แบบว่าอยู่ดีๆก็นึกออกก็เลยเขียน แล้วมินซอกล่ะ?”

“ก็เริ่มเขียนแล้วเหมือนกัน นายเขียนเรื่องเกี่ยวกับอะไรล่ะ?” มินซอกตอบก่อนที่จะถามต่อ ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบแบบไม่หาเรื่อง “ไม่รู้ว่าจะจัดอยู่ในหมวดไหนดี? สืบสวน? รัก? หรือว่าแฟนซี? แล้วนายล่ะ?”

“ก็คงจะเป็นแนวรักปนสืบสวนกับแฟนซีหน่อยๆล่ะมั้ง? แต่ยังไม่มั่นใจในฉากจบสักเท่าไหร่ แต่อาจจะเป็นเรื่องดราม่าเพราะตอนจบเท่าที่คิดไว้ มันก็ดูไม่สมหวังน่ะ” ตอบออกมาด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงเศร้าๆ ลู่หานที่นอนอยู่ปลายเตียงก็ลุกขึ้นก่อนที่จะคลานมานั่งใกล้ๆมินซอก พลางลูบหัวเบาๆแล้วพูดว่า “ไม่แน่นะ...ถ้าตัวละครของนายมีความกล้าล่ะก็ เรื่องมันอาจจะจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งก็ได้”

“พูดแบบนี้รู้หรอว่าฉันจะแต่งออกมาเป็นยังไงน่ะ?” มินซอกถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงและสีหน้าแบบงงๆ ทำไมลู่หานถึงพูดแบบนั้นกันนะ?

“เซนส์ล่ะมั้ง?” ลู่หานยิ้มให้กับอีกฝ่าย เมื่อเห็นรอยยิ้มของลู่หาน มินซอกก็ยิ้มตอบ

 

กล้าอย่างนั้นหรอ...? ถ้ามีสิ่งนั้นก็คงจะดีล่ะนะ

 

แต่อย่างน้อยๆก็ขอเอาความกล้าอันนั้น...ไปเขียนเป็นนิยายเรื่องใหม่ของเขาก็แล้วกัน J

 

 


:: 06 / 04 / 58 ::

เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย? สบายดีกันไหม?

อันนี้อาจเป็นการอัพครั้งสุดท้ายก่อนที่เค้าจะหายไปปั่นโปรเจ็กต์ต่อ

แต่ไม่ต้องห่วงเพราะเค้าจะคัมแบคแน่นอน ส่วนเรื่องสั่งจองก็คิดว่าคงรวมเล่มแน่ๆ

ตอนนี้ระหว่างที่แต่งตอนพิเศษไม่ออกเค้าก็รีไรต์ภาษาไปพลางๆ หาคำผิดไปพลางๆ

แต่ไม่ค่อยมีเวลาว่างมากพอ 55555 รอให้พ้นจากโปรเจ็กต์จบไปก่อนนะ! หึๆ

 

มาต่อกันที่เรื่องฟิคของเราดีกว่า ในที่สุดก็อัพครบแล้ว 100%

เริ่มมีโมเมนต์หวานๆ(?)มาบ้างแล้ว น่ารักกุ้งกิ้งๆ

ฟินกันไหมไม่รู้ 5555555555555555555

ถ้าอยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อก็อย่าลืมติดตามน้าาา

สำหรับใครที่ชอบเรื่องนี้ สนใจอยากได้เรื่องนี้ล่ะก็

ตอนนี้เราเปิดจองแล้วนะ Link นี้เลย >> คลิก
ตรวจสอบรายชื่อก็ >> คลิก

 

ปล.ขอบคุณทุกเม้นและทุกแท็กนะ รักนักอ่านทุกๆคน รักนะจุ๊บๆ >3<

  


:: 02 / 04 / 58 ::

เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย? สบายดีกันไหม?

วันนี้มาอัพต่อ หลังจากที่หายไปหลายวัน 5555

มาอัพหลายเป็น 70% แล้ว เหลืออีก 30% เท่านั้น

ในที่สุดก็เฉลยแล้วว่ามินซอกเป็นอะไร? แค่หลับไปเฉยๆแค่นั้นเอง

โถ่มินซอก...ไม่น่าเลยนะเรา 5555

แอบมีเรื่องให้นักอ่านเอะใจนิดหน่อย ไม่รู้จะเอะใจกันไหม? อิอิ

พี่ลู่นี่กะแอบดีงามอยู่นะ เริ่มมีโมเม้นต์ระหว่างสองคนนี้แล้วสินะ

ถ้าอยากรู้ว่าเป็นยังไงก็อย่าลืมติดตามน้าาา

 
สำหรับใครที่ชอบเรื่องนี้ สนใจอยากได้เรื่องนี้ล่ะก็
ตอนนี้เราเปิดจองแล้วนะ Link นี้เลย >> คลิก
ตรวจสอบรายชื่อก็ >> คลิก

 

ปล.ขอบคุณทุกเม้นและทุกแท็กนะ รักนักอ่านทุกๆคน รักนะจุ๊บๆ >3<

 

 

:: 29 / 03 / 58 ::

ฮัลโล่~ เป็นยังไงกันบ้างทุกๆโคนนนนนน~!!?

สบายดีกันป่าวววว เค้าสบายดี 5555

ตอนนี้ผลก็ออกมาแล้วว่าโปรเจ็กต์ของเค้ายังไม่ผ่านในตอนนี้

แต่ว่า! ยังเหลืออีก 1 รอบ รอบสุดท้าย รอบนี้ต้องผ่านให้ได้!!

เพราะฉะนั้นเค้าอาจไม่ได้มาอัพในช่วงที่จะใกล้ๆส่งโปรเจ็กต์

น่าจะปลายๆเมษาอ่ะนะคิดว่า...เพราะฉะนั้นเค้าจะคัมแบคประมาณ 1 เดือน

แล้วก็จะหายไปอีกสักพักจนส่งโปรเจ็กต์แล้วค่อยคัมแบคอีกรอบ

(พิมเหมือนตัวเองเป็นไอดอลมีคัมบงคัมแบค 555555)

 

จบเรื่องของเค้าแล้วมาต่อที่เรื่องฟิคดีกว่า...

โถ่...ยองแจ หนูยังห่างชั้นจากแบคอยู่เยอะ

น่าสงสารจริงๆ ไม่ร้องนะยองแจ ไปอัพสกิลมาใหม่นะลูกกกก 55555

แล้วว่าแต่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับมินซอกล่ะเนี่ย?

ถ้าอยากรู้ต้องติดตามต่อนะ อิอิ
 

สำหรับใครที่ชอบเรื่องนี้ สนใจอยากได้เรื่องนี้ล่ะก็
ตอนนี้เราเปิดจองแล้วนะ Link นี้เลย >> คลิก
ตรวจสอบรายชื่อก็ >> คลิก

 

ปล.ขอบคุณทุกเม้นและทุกแท็กนะ รักนักอ่านทุกๆคน รักนะจุ๊บๆ >3<


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

511 ความคิดเห็น

  1. #429 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 02:06
    ทำไมโรแมนติคอย่างนี้ เค้านั่งทานอาหารกันอย่างสวีทอ่ะ นี่อาหารที่กินเข้าไปท่าทางจะมีแต่รสหวาน55555 ว่าแต่ฮุนจะสารภาพกับแบคตอนไหนน้าาา อิอิ
    #429
    0
  2. #424 Yogurt osis (@pope18) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 16:43
    พี่ลู่วววววววววส
    #424
    0
  3. #423 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 12:21
    คุยกันงุ้งงิ้งน่าร้าก^^ รออ่านต่อนะค้า ทำโปรเจคสู้ๆจ้า
    #423
    0
  4. #422 Lumin799 (@lumin99exo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 02:06
    ลู่หานก็ฝันเหมือนมินซอกสินะ ฟรินไปดิ...มาต่อเร็วๆน้า
    #422
    0
  5. #421 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 5 เมษายน 2558 / 21:19
    เลิกตีกันแล้วดีจะตายยยย น่าร้าก ลู่เป็นห่วงหมินมากมั้ย ว่าแต่..ทำไมอี้ชิงถึงรู้เรื่องทั้งหมดกันล่ะ เอๆๆๆๆๆ
    #421
    0
  6. #420 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 00:01
    มินซอกกก ทำคนอื่นเป็นห่วงแทบแย่ โดยเฉพาะพี่ลู่ อิอิ หลับคาอ่าง!!! ตะไมทำตัวน่ารักอย่างนี้ล่ะ (?) 555 ที่พี่ลู่พูดกับอี้ชิงนี่เล่นซะแบคกับฮุนงงเบย ลึกลับจริงๆ
    #420
    0
  7. #419 pheepoon (@pheepoon) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 06:46
    ถถ ก็นึกว่าพี่หมินเป็นอะไร หลับคาอ่าง...อะจ้ะแล้วแต่เลย555555
    #419
    0
  8. #418 milkyLM (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 00:51
    โอยยกำลังใจมาเต็มรีบๆมาต่อนะคะพี่เฟิร์ส สู้ๆนะ
    #418
    0
  9. #417 Lumin799 (@lumin99exo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 00:26
    มาต่อเร็วๆน้าาา
    #417
    0
  10. #416 nonns (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 เมษายน 2558 / 19:19
    โหวว อยากอ่านน เหนือฟ้ายังมีฟ้า555 หมินๆเป็นไรลูก
    #416
    0
  11. #415 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 02:20
    เหนือฟ้า ยังมีฟ้า โถววว ยองแจ โดนแผนแบคเข้าไป ถึงกับรู้สึกแพ้555555 ก๊ากกก แล้วมินซอกเป็นอะไรไป!!!
    #415
    0
  12. #414 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มีนาคม 2558 / 06:54
    โอ้ยยองแจน่าสงสาร555555555555 ฮือไม่ขำยองแจดิ556555555 เกิดอะไรขึ้นกับมินซอกเนี่ยยยยยย ใครมาทำอะไรมินซอก ฮือออออ
    #414
    0
  13. #413 Lumin799 (@lumin99exo) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 08:08
    จะรอนะค่ะ ^^
    #413
    0
  14. #412 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 01:33
    โถถถถ เอ็นดูยองแจ สู้ๆนะลูกนะ หมินเป็นอะไรเนี่ย เกิดอะไรขึ้นกันแน่ กรี๊ดดดดด
    #412
    0