[EXO] Lumin : Change! [ Boy to Girl ] :: [END]

ตอนที่ 22 : Boy to Girl :: Chapter 18 :: The Last Chance To Tell That I ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 767
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    15 มี.ค. 58















  

“สำหรับคำถามนั้น...ผมคงตอบไม่ได้หรอกครับ” ลู่หานตอบ ทำเอาแฟนคลับคนอื่นๆที่ตั้งตาฟังต่างก็ส่งเสียงออกมาอย่างเซ็งๆ ลุ้นกันตั้งนาน เพื่อฟังคำตอบแบบนี้เนี่ยนะ?!

“ใจเย็นๆก่อนนะครับทุกคน ฟังผมก่อน” ลู่หานพูดขึ้นเพื่อขอให้ทุกคนฟังคำตอบของตนให้จบก่อนจะเริ่มพูดต่อ

“เพราะว่าผมไม่มีสเปกครับ หากชอบ...ก็คือชอบเลย ผมว่าการที่เราจะรักจะชอบใครมันไม่มีเหตุผลหรอก ความรักไม่มีรูปแบบที่ตายตัว บางคน...ตั้งสเปกไว้มากมายแต่สุดท้ายคนที่คว้าใจของเขาเอาไว้ได้ ก็เป็นคนที่ไม่ตรงกับสเปกของเราเลย สเปกก็เป็นเหมือนการบอกว่าเราชอบคนแบบนี้เท่านั้น แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าพอถึงเวลาที่เราเจอคนๆนั้นจริงๆแล้วเราจะชอบนิครับ” เสียงในห้องจัดงานเงียบกริบเมื่อได้ยินคำตอบของลู่หาน ทุกคนต่างก็ตั้งใจฟังแน่นอนว่ารวมทั้งคนบนเวทีอย่างมินซอกด้วย

“เพราะฉะนั้นหากถามถึงเรื่องสเปกผมถึงได้ตอบมันไม่ได้ยังไงล่ะครับ” เมื่อพูดจบแฟนคลับและสตาฟที่อยู่ในงานต่างก็ปรบมือให้ก่อนที่จะตะโกนชื่อลู่หานเสียงดังลั่น เพราะพอใจในคำตอบเป็นอย่างมาก

“สุดยอดไปเลยนะครับเนี่ย คำตอบกินใจแบบสุดๆ ผมนี่น้ำตาจิไหลเลย” แจ็กสันชมก่อนที่จะทำท่าเอาแขนเสื้อมาถูๆที่ตาเหมือนกำลังเช็ดน้ำตาอยู่ แต่ทุกคนก็ปรบมือได้ไม่นานเมื่ออยู่ดีๆก็มีคำถามแทรกขึ้นมา

“หากชอบก็คือชอบอย่างนั้นหรอ? ถ้างั้นก็หมายความว่า...หากคนที่นักเขียนลู่หานชอบเป็นผู้ชาย คุณก็จะยังคงชอบสินะคะ” เสียงแหลมๆดังขึ้นเรียกความสนใจของทุกคนได้เป็นอย่างดี ก่อนจะตามมาด้วยเสียงซุบซิบของคนในงาน

“นั่นมัน...นักข่าวโซวอนไม่ใช่หรอ?”

“ใช่คนที่เคยเป็นข่าวหรือเปล่า...ที่ว่าเห็นเดินอยู่กับลู่หานตอนมหาวิทยาลัยอ่ะ”

“เขามางานนี้ด้วยหรอเนี่ย?”

“ว่าไงคะ...นักเขียนลู่หาน? ^^” อีกฝ่ายถามย้ำขึ้น ทั้งแบคฮยอนและเซฮุนก็ได้แต่มองไปที่ลู่หาน ทางด้านพิธีกรทั้งสองคนที่นั่งอยู่ต่างก็หันหน้าปรึกษากัน หากทำอะไรบุ่มบ่ามไปเดี๋ยวได้เป็นข่าวแน่ๆ เพราะงานนี้นักข่าวก็มา ถึงจะไม่เยอะมาก แต่ก็ทำให้เป็นข่าวขึ้นมาได้ง่ายๆ ส่วนมินซอกก็ทำอะไรไม่ถูกเอาแต่นั่งนิ่งๆไม่พูดอะไร ก่อนจะหันไปมองลู่หานที่นั่งข้างๆ ร่างสูงถอนหายใจเล็กน้อยก่อนจะตอบออกมาว่า

“ถ้าเป็นเรื่องนั้น...อย่างที่ผมบอก ถ้าชอบก็คือชอบ ต่อให้คนที่ผมชอบจะเป็นผู้ชายก็ตาม”

“...”

“มีคู่รักคู่หนึ่งที่ทั้งสองฝ่ายอายุมากกว่า ทั้งสองต่างก็บอกว่าอายุของคนเรามันก็เป็นเพียงตัวเลข การที่เราจะเจอคนที่เรารักมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ยิ่งการเจอกับคนที่เรารักเขาและเขาก็รักเราด้วยแล้ว หากยังไปคำนึงถึงเรื่องอื่นก็คงไม่มีทางได้เจอกับความรักแน่ๆ เพราะฉะนั้น...ถ้าหากคิดว่าอายุเป็นเพียงตัวเลข เพศก็เป็นเพียงตัวอักษรเท่านั้น สิ่งสำคัญที่สุดของการรักใครสักคนนั้นคือความรู้สึกมากกว่า” พอพูดจบก็หันไปมองมินซอกก่อนจะยิ้มบางๆให้กับอีกฝ่ายแล้วถามต่อ

“จริงไหม? คิมมินซอก ^^” ซึ่งเจ้าตัวได้แต่ทำหน้านิ่งก่อนจะค่อยๆพยักหน้าให้ ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน เขารู้สึกเหมือนว่าลู่หานต้องการจะพูดประโยคนี้เพื่อบอกเขา คิดเข้าข้างตัวเองสักนิดคงไม่ผิดอะไรสินะ? และคำตอบของลู่หานก็ทำให้บรรดาสตาฟรวมทั้งแฟนคลับต่างก็ซาบซึ้งในคำตอบก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นและปรบมือให้กับลู่หาน ทั้งแบคฮยอนและเซฮุนที่ยืนอยู่ด้วยกันก็จับมือกันและกันเอาไว้แน่น ส่วนฝ่ายที่ถามก็ทำหน้ายิ้มแบบไม่ยินดียินร้ายอะไร

“หึ! งั้นก็หมายความว่าต่อให้มินซอกเป็นผู้ชาย คุณก็จะยังคงรักสินะ?” โซวอนถามต่อทันที ซึ่งนั่นก็เรียกเสียงฮือฮาได้เป็นอย่างดี ลู่หานกำมือมินซอกเอาไว้แน่นเมื่อได้ยินคำถาม ก่อนที่จะตอบออกมา ซึ่งก็เรียกเสียงกรี๊ดและเสียงสนับสนุนจากแฟนคลับได้เป็นอย่างดี

“แน่นอนครับ! หากมินซอกเป็นคนที่ผมรักจริงๆแล้วล่ะก็ ต่อให้เขาจะเป็นผู้ชายผมก็ไม่สน ขอแค่เราใจตรงกันก็พอ” พร้อมหันไปมองมินซอกที่ได้แต่ทำหน้าอึ้งๆ แฟนคลับบางคนก็เอาผ้าเช็ดหน้าหรือกระดาษทิชชู่เช็ดขอบตาของตัวเอง คือแบบว่าซึ้งอ่ะ มาร์คและแจ็กสันเมื่อได้ฟังคำตอบก็ลุกขึ้นปรบมือให้ ส่วนโซวอนที่ได้ยินแบบนั้นก็มีสีหน้าเปลี่ยนไป

“อย่างงั้นหรอกหรอ? เป็นอย่างที่คิดจริงๆด้วย ดูท่าคงต้องจัดการจริงๆแล้วสินะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นกับตัวเองเบาๆก่อนที่ไฟในห้องโถงจะติดๆดับๆ

“กะ...เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?” แฟนคลับบางส่วนเริ่มโวยวายขึ้นจนทั้งมาร์คและแจ็กสันต้องเดินไปที่ข้างหน้าเวทีเพื่อบอกให้ทุกคนอยู่ในความสงบ

“มินซอกระวัง!!

 

โครม!!!!

 

ตึ่ง!!

 

“โอ๊ย!

มินซอกร้องเสียงหลงก่อนจะล้มลงไปนอนที่พื้น พร้อมกับความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังล้มทับตัวเองอยู่ ลมร้อนๆบริเวณต้นคอกับของเหลวที่นองอยู่บนพื้นและหยดบนร่างกายจากด้านบนของตัวเอง มินซอกค่อยๆเอามือไปแตะๆบริเวณที่เปียก หญิงสาวค่อยๆมองที่มือของตัวเองก่อนจะพบกับของเหลวซึ่งถึงแม้จะไม่มีแสงจนมองไม่เห็นสี แต่แค่ได้กลิ่นคาวคละคลุ้งก็รู้แล้วว่าสิ่งนี้คืออะไร?!

“มะ...มาจากไหนน่ะ?” ได้แต่ถามตัวเองเพราะตัวของมินซอกนั้นเจ็บแบบล้มลงมากระแทกที่พื้นมากกว่า ไม่ได้รู้สึกว่ามีบาดแผลอะไร ก่อนจะได้ยินเสียงกรี๊ดดังลั่นพร้อมกับไฟในห้องที่เปิดขึ้น และเมื่อเงยหน้าไปมองก็พบกับร่างที่นอนทับตัวเองอยู่  ศีรษะนั้นเต็มไปด้วยเลือด บนตัวนั้นมีโคมไฟขนาดเล็กทับอยู่ มินซอกจะไม่ตกใจขนาดนี้เลยถ้าหากว่าคนๆนั้นไม่ใช่...

 

“ลู่หาน!!?

 

มินซอกตะโกนขึ้น แจ็กสันที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบวิ่งมาพร้อมกับเซฮุน ทั้งสองพยายามยกโคมไฟออกจากตัวของลู่หานก่อนจะตะโกนให้แบคฮยอนรีบเรียกรถพยาบาลมาให้เร็วที่สุด จุนมยอนซึ่งออกไปทำธุระเมื่อกลับเข้ามาในงานและเห็นเหตุการณ์ตรงหน้าก็ได้แต่ยืนอึ้ง ม่านบนเวทีเลื่อนลงมาปิดเพื่อไม่ให้แฟนคลับต้องเห็นภาพที่ไม่ควรเห็น ก่อนจะเป็นสตาฟที่เข้าไปเคลียร์และจัดการกับทั้งนักข่าวและแฟนคลับ

“ลู่หาน! ทำใจดีๆไว้สิ! ลู่หาน!! อีกด้านของผ้าม่าน มินซอกกำลังเขย่าตัวของอีกฝ่ายซึ่งไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวขึ้นมาเลย น้ำตาของหญิงสาวเริ่มไหลออกมา “ลู่หาน ฮึก... ตื่นสิ!! บอกให้ตื่นไง!! ฮึกๆ

“เจ้านายลู่หาน!

“อูมิน!! ขอร้องล่ะ! ช่วยลู่หานด้วย ฮึก.. อูมิน...” มินซอกค่อยๆพยุงตัวขึ้นมานั่งพร้อมยกลำตัวของลู่หานขึ้นมาให้อยู่ในอ้อมกอดของตัวเองพลางขอร้องหญิงสาวที่เพิ่งมาถึง อูมินพยักหน้าให้ก่อนจะเอามือไปวางไว้บนตัวของอีกฝ่าย แสงบางๆปรากฏตัวขึ้นรอบๆมือ พอได้เวทย์รักษาจากอูมินร่างกายของลู่หานจึงเริ่มขยับเล็กน้อย ถึงแม้จะได้เวทย์นั้นมาช่วยเอาไว้แต่เลือดที่ไหลออกมาจากแผลที่ศีรษะยังคงออกมาเรื่อยๆจนเปื้อนเสื้อผ้าของหญิงสาวเต็มไปหมด แต่มินซอกไม่ได้สนใจมันเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่สำคัญที่สุดของเขาตอนนี้ก็มีแค่ลู่หานเท่านั้น

“ลู่หาน! ลู่หาน! ฮึก ลู่หาน!” ร่างเล็กได้แต่เรียกชื่อของอีกฝ่าย ภาวนาขอให้อีกฝ่ายฟื้นขึ้นมา ซึ่งดูเหมือนว่าคำขอของมินซอกจะได้ผลเพราะเปลือกตาของลู่หานค่อยๆขยับขึ้นช้าๆ เมื่อเห็นแบบนั้นอูมินจึงเริ่มเพ่งสมาธิรวบรวมพลังอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ก็ทำให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดของมินซอกรู้สึกตัว

“มะ...มิน...ซอก...” ชายหนุ่มที่เริ่มรู้สึกตัวเรียกชื่อของหญิงสาว มองใบหน้าซึ่งเต็มไปด้วยน้ำตาก็อดที่จะเอามือไปเช็ดน้ำตาของอีกฝ่ายไม่ได้ “ไม่เป็นอะไร...ชะ...ใช่ไหม?”

“ฉันไม่เป็นอะไรก็เพราะว่านายไม่ใช่หรอ? ฮึก... ที่ช่วยฉันเอาไว้น่ะ ทะ...ทำไมต้องช่วยฉันด้วย?!! ฮึก... ทำไมล่ะ? ทำไม? ฮึก...ฮึก... มินซอกพูดขึ้นพร้อมน้ำตา น้ำตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เสียใจ เศร้าใจไหลออกมาหมด รวมทั้งอูมินที่เริ่มมีน้ำตาเพราะพลังที่ได้มานั้นช่างน้อยนิด...หากเทียบกับเหตุการณ์ตรงหน้า อูมินรู้ดีว่าอีกไม่นานพลังของตัวเองจะหมดแล้วและคงช่วยพยุงอาการของลู่หานได้อีกไม่นาน

“นั่นเป็นพะ...เพราะว่า...ฉันน่ะ...ไม่อยากให้ คนสำคัญของฉันต้องมาเจ็บตัว...ยังไงล่ะ?” ร่างสูงตอบพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเอามือไปเช็ดน้ำตาของร่างเล็กออกถึงแม้ว่าทุกครั้งที่ขยับจะเจ็บมากเหมือนร่างกายมันร้าวไปหมด แต่เขาเองก็ทนไม่ได้ถ้าต้องเห็นน้ำตาของอีกฝ่ายที่ไหลออกมาเพราะเขาเป็นต้นเหตุ มันรู้สึกเจ็บเหมือนกับมีเข็มหลายร้อยเข็มทิ่มแทงจิตใจ ยอมเจ็บที่ร่างกายยังดีกว่าต้องมารู้สึกทรมานที่หัวใจของตนแบบนี้

“กับฉัน...ที่เป็นแค่เพื่อนเนี่ยนะ?” คนสำคัญ...อย่างนั้นหรอ? เขาเป็นคนสำคัญถึงขนาดที่ว่าอีกฝ่ายต้องปกป้องเขาจนไม่ห่วงชีวิตของตัวเองเลยหรือไง? ทั้งๆที่เขาเองก็เป็นได้แค่เพื่อนเนี่ยนะ...?!! ทำไมต้องช่วยเขาด้วย?!

“ไม่...ไม่ใช่แค่เพื่อน...นะ...นายเป็น...มากกว่านั้น...” เสียงที่แผ่วเบาของลู่หานทำให้หญิงสาวเริ่มใจเสีย น้ำเสียงนั้นเหมือนกับจะบอกว่าคนตรงหน้าจะหมดลมหายใจและจากเขาไปได้ตลอดเวลา น้ำตาไหลออกมาจากดวงตาสวยอย่างต่อเนื่อง พยายามเรียกชื่อของอีกฝ่ายเอาไว้ เพราะเธอกลัวจริงๆว่าถ้าลู่หานหลับไปแล้วจะไม่ตื่นขึ้นมาอีก...

“มากกว่านั้น? มันหมายความว่ายังไงกันแน่?! ได้โปรดอย่าเพิ่งหลับ ฮึก...” มินซอกพูดทั้งน้ำตา ชายหนุ่มที่เห็นแบบนั้นก็ค่อยๆเอื้อมมือไปแตะแก้มของอีกฝ่าย พร้อมเค้นแรงของตัวเองค่อยๆยกศีรษะของตนจากที่พิงไหล่เล็กๆของมินซอกจนหญิงสาวต้องใช้มืออีกข้างประคองตัวของลู่หานเอาไว้ ริมฝีปากซีดประทับไปบนแก้มของหญิงสาวอย่างแผ่วเบาคล้ายคนที่กำลังหมดแรงเต็มทน ก่อนจะกระซิบด้วยเสียงที่แผ่วเบาแต่ประโยคซึ่งมินซอกไม่คิดว่าจะได้ยินจากอีกฝ่าย

“มะ...มันหมายความ...ว่า... ฉะ...ฉันน่ะ...รักนาย...มานานแล้วนะ...ปะ...เปาจื่อ...”

“ละ...ลู่หาน?”

“ไม่ได้อยากจะเป็น...แค่เพื่อน... แต่ฉันอยากจะเป็น...ผู้ชาย...ที่อยู่เคียงข้างนาย...ในฐานะ...คะ...คนรัก...” คำสารภาพของอีกฝ่ายทำให้น้ำตาของหญิงสาวไหลออกมามากกว่าเดิม ความเจ็บปวดที่ได้รับนั้นช่างทรมานเหมือนหัวใจที่แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ทั้งๆที่ใจตรงกันแล้วแท้ๆ แต่ทำไม...ทำไมต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นด้วย?

“ละ...ลู่หาน...”

“ขอโทษนะ...ที่มาบอก...ตอนนี้ ตะ...แต่ว่า มันเป็น...โอกาส...สุดท้าย...ของฉันแล้ว...”

“ต้องมีโอกาสสิ! นายต้องรอด! อูมินช่วยลู่หานด้วย!!” มินซอกโวยวายก่อนที่จะหันไปหาอูมิน ซึ่งเจ้าหมาในร่างคนก็ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นคำตอบให้มินซอกแม้ว่าจะไม่พูดออกมาก็ตาม

“ต่อให้มีเวทมนตร์ ตะ...แต่เรื่องนี้...คงจะเกิน...ความสามารถสินะ” ลู่หานหันไปพูดกับอูมินก่อนที่จะค่อยๆเอื้อมมือเข้าไปหาแล้วลูบหัวเบาๆ “แต่อย่าง...น้อย ขอให้ฉัน...บอกความในใจ...ให้เปาจื่อ...ฟังก่อนนะ” ซึ่งอูมินพยักหน้าทั้งน้ำตา พลังของอูมินเหลือน้อยเต็มทน และร่างกายของลู่หานที่ไม่มีพลังของอูมินคอยช่วยก็คงจะทนได้อีกไม่นานนัก

 

หรือไม่แน่ว่า...หากไม่มีพลังของอูมิน ลู่หานอาจจะไม่ตื่นขึ้นมาเลยก็ได้

 

“ฉันไม่ฟังทั้งนั้นอ่ะตอนนี้ นายต้องบอกฉันวันอื่นสิ! นายต้องรอดสิ!! ได้ยินไหม?!! ลู่หาน!! ฮึก! อย่าปล่อยให้ฉัน...ต้องทุกข์ทรมานเพราะรักที่ไม่มีทางสมหวังนี้เลย ฮึก... นายต้องไม่เป็นอะไรสิ!!”

 

ต้องฟื้นขึ้นมา...เพื่อทำในสิ่งที่นายอยากเป็น ไหนว่าจะอยู่เคียงข้างกันไง? ไหนว่าจะทำให้ฉันหายโกรธนายไง?!!

 

“ขะ...ขอโทษนะ...ที่ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ แต่ฉัน...ก็อยากจะบอก...เป็นครั้งสุดท้าย...ว่า...ฉันรักนาย...” เสียงที่เริ่มขาดห้วงไปเป็นสัญญาณให้มินซอกรู้ว่า อีกไม่นานพลังของอูมินจะหมดลงแล้วและลู่หานก็คงจะทนได้อีกไม่นาน

“ละ...ลู่หาน! นายต้องไม่เป็นอะไรสิ! นายต้องรอด!! เมื่อไหร่รถพยาบาลจะมา!!? แบคฮยอน! เซฮุน!! พวกนายไปไหน?! เมื่อไหร่รถพยาบาลจะมา!!? ฮึก...ฮือออ~” ร่างเล็กหันบอกลู่หานก่อนจะตะโกนเรียกทั้งแบคฮยอนและเซฮุน เซฮุนที่มัวแต่ยุ่งเรื่องแฟนคลับและนักข่าว ทางด้านแบคฮยอนก็พยายามตามรถโรงพยาบาลอยู่ตลอด หญิงสาวได้แต่พูดย้ำไปย้ำมา แม้รู้ทั้งรู้...รู้ดีอยู่แก่ใจว่าคนตรงหน้านั้นโอกาสรอดน้อยมากขนาดไหน แต่ก็ยังหวังให้อีกฝ่ายรอด หวังว่าปาฏิหารย์จะมีจริง

 

ทำไมอนาคตมันถึงได้เป็นแบบนี้? มันมีอะไรผิดตรงไหน? ไหนว่าจะทำให้อนาคตเปลี่ยนไปในทางที่ดีกว่านี้ไง?

ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้?!! ใครก็ได้ช่วยบอกที!!

 

“ฟัง...ฉัน...ก่อนเถอะ...นะ ขะ...ขอแค่...ครั้งนี้เท่า...นั้นนะ” ลู่หานเอามือมาแตะที่แก้มของมินซอกพร้อมประโยคขอร้องที่อยากให้หญิงสาวตรงหน้าได้ฟังสักครั้ง ความในใจทั้งหมดของเขา... ร่างเล็กหันมามองทั้งน้ำตาก่อนจะเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงแผ่ว “ละ...ลู่หาน...”

“อย่างที่...ตอบ...โซวอน...ไป ต่อให้นายจะเป็น...ผู้ชายหรือ...ผู้หญิง ฉัน...ฉันก็...รัก...นาย...”

“ลู่หาน...”

“ลู่หาน...รัก...เปาจื่อ...” หัวใจของหญิงสาวแทบจะหยุดเต้นเมื่อเห็นมือหนาร่วงลงไปต่อหน้าต่อตา ทิ้งให้หญิงสาวนั่งช็อกอยู่สักพัก ก่อนที่สมองจะค่อยๆประมวลผล ความเจ็บปวดที่ได้รับจากเหตุการณ์ตรงหน้านั้นช่างทรมาน เหมือนกับมีคนมาบีบหัวใจเขาให้แหลกละเอียดกลายเป็นผง

 

ไม่จริง! เป็นไปไม่ได้! ลู่หาน!

 

“ม่ายยยยย~!!!


ได้แต่ร้องออกมาเสียงดังลั่นอย่างเสียสติพร้อมกับน้ำตาที่ไหลมาอย่างไม่ขาดสาย น้ำเสียงที่ตะโกนนั้นบ่งบอกถึงความเศร้าเสียใจได้เป็นอย่างดี อูมินซึ่งนั่งอยู่ใกล้ๆก็คว้าตัวของมินซอกเข้าไปกอดปลอบ

“เจ้านายมินซอก ฮึก... ทำ...ทำใจดีๆก่อนนะคะ” อูมินปลอบ หวังให้เจ้านายได้สติ แต่มินซอกก็ยังเขย่าตัวของลู่หาน หวังว่าอีกฝ่ายจะฟื้นขึ้นมา ใจของอูมินเจ็บปวดแค่ไหนคงไม่เท่ากับมินซอกที่ต้องมาเห็นคนที่ตัวเองรักตายไปต่อหน้าต่อตา หญิงสาวได้แต่ร้องไห้พลางกอดร่างไร้วิญญาณของอีกฝ่ายที่มาจบชีวิตลงเพราะปกป้องเขาเอาไว้

“ตื่นสิ!! นายต้องรอด!! นายต้องไม่เป็นอะไร!!

 

ทั้งๆที่ได้ฟังคำบอกรัก... ทั้งๆที่ใจตรงกันแท้ๆ... ทำไมถึงเป็นแบบนี้

 

“ขี้โกงอ่ะลู่หาน ฮึก!! นะนายบอกแต่ความรู้สึกของตัวเอง!! นายยังไม่ได้ฟังความรู้สึกของฉันเลย!! ลู่หาน!! ตื่นสิ!! ตื่นมาฟังฉันสิ!!! ฉันรักนายนะลู่หาน!!! ฉันรักนายยยย~!! ได้ยินไหม?!! ฉันรักนายยยย~!!

“...”

“ฮือออออ~ ได้โปรด...ตื่นสิ!! ตื่นนนนนนนนน~!!!” ได้แต่พูดซ้ำไปซ้ำมาเหมือนคนขาดสติ อ้อนวอนทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นจริง

 

อย่าทิ้งฉันไปแบบนี้... ได้โปรดฟื้นขึ้นมา...

 

“เจ้านายมินซอก...” อูมินได้แต่กอดปลอบมินซอกทั้งน้ำตา สงสารเจ้านายของตัวเองจับใจ แต่ตนก็ไม่เหลือพลังเวทย์พอที่จะช่วยลู่หานได้อีกแล้ว... มินซอกได้แต่กอดลู่หานเอาไว้แน่น กล่าวคำบอกรักซึ่งสายเกินไป เพราะอีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้ยินมันอีกแล้ว

 

แต่ได้ขออ้อนวอน...ไหนบอกว่าหากรู้ในสิ่งที่รู้แล้วจะสามารถเปลี่ยนแปลงอนาคตได้ไง?

ขอร้องล่ะ...ขอให้เขาได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้...

 

“ได้โปรดเถอะ...หากปาฏิหารย์มีจริง...” ร่างเล็กได้แต่ภาวนาพร้อมกับคนที่อยู่ในอ้อมกอด

 

ขอแค่ครั้งนี้เท่านั้น...ได้โปรดช่วยลู่หานด้วย... แม้ว่าต้องแลกอะไรก็ยอม...

 

“หากปาฏิหารย์มีจริง... ขออย่าให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นอีกเลย.... ขอให้อนาคตนั้นเปลี่ยนไป!! ได้โปรด!!

น้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสายก่อนที่จะหยดลงบนใบหน้าของชายหนุ่ม พร้อมกับสติที่ค่อยๆหายไป

“เจ้านายมินซอก!!”

“พี่มินซอก!!

เสียงทุ้มๆเอ่ยเรียกไว้ ก่อนจะรีบวิ่งไปแต่ก็ช้าลงเมื่อเห็นว่าร่างเล็กนั้นมีคนประคองเอาไว้อยู่

 

ขอให้ปาฏิหารย์มีจริงด้วยเถอะ...ฉันรักนายนะลู่หาน...ได้โปรด...อย่าทิ้งฉันไปเลย...

 

 

           “พี่มินซอก...” เสียงทุ้มนุ่มเรียกขึ้น แต่มินซอกก็ยังไม่มีแววว่าจะรู้สึกตัว จะมีก็แต่เสียงละเมอที่ส่งเสียงออกมา

“ละ...ลู่หาน ฉันรักนาย...”

“พี่มินซอก!”

“ฉันรักนาย ลู่หาน...ฉันรักนาย!!”

“พี่มินซอก!! ตื่นได้แล้วพี่!!” จงอินเขย่าตัวมินซอกที่นอนอยู่บนเตียงโดยที่ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น ยิ่งเข้าใกล้เวลาที่รถจะมารับไปงานแฟนไซน์ทุกทีแล้ว แต่พี่ของเขาก็ยังไม่ยอมตื่นเอาแต่ละเมออยู่นั่นแหละ ละเมอทั้งน้ำตาด้วย! และเมื่อเขย่ามากๆ คนที่นอนอยู่บนเตียงก็รู้สึกตัว ตาเบิกโพล่ง

“จะ...จงอิน” เสียงนุ่มๆเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นคนที่ปลุกตัวเองอยู่ “ทะ...ที่นี่?”

“ก็ห้องนอนพี่ไง? ถามอะไรแปลกๆ” คนเป็นน้องตอบผู้เป็นพี่ด้วยสีหน้างงเล็กน้อย มินซอกลุกขึ้นมามองรอบๆตัวเอง ภายในห้องเหมือนตอนก่อนที่เขาจะกลายไปเป็นผู้หญิง จนจงอินอดถามไม่ได้ “พี่มองหาอะไรอ่ะ?”

“วะ...วันนี้วันที่เท่าไหร่?” คนบนเตียงไม่ตอบน้องชายแต่กับเลือกที่จะถามกลับไปแทน

“ถามอะไรของพี่นะ วันนี้ก็วันที่ xx เดือน xx ไง?” จงอินตอบออกไปแบบงงๆ แต่มินซอกน่ะงงกว่า วันนี้มัน...วันแรกที่เขากลายเป็นผู้หญิงนิ หรือว่า...เมื่อคิดอะไรได้ก็ไม่สนใจคนเป็นน้องที่เอาแต่มองงงๆ มินซอกเดินตรงไปที่กระจกแต่งตัวก่อนจะพบกับความจริง

เงาในกระจกไม่ได้สะท้อนเป็นร่างของหญิงสาวหน้าตาน่ารักสูงไม่เกิน 160 เซน แต่กลับสะท้อนออกมาเป็นชายหนุ่มสูงไม่เกิน 170 มีกล้ามตามตัว แต่ก็ไม่มากจนเกินไป ผมสั้นสีน้ำตาล นี่หมายความว่า...

 

เขากลับเป็นผู้ชายแล้ว!! หรือจะพูดให้ถูก...เขาไม่ได้กลายเป็นผู้หญิง!!

 

“แล้วลู่หานล่ะ? ลู่หานอยู่ไหน?!!” พอส่องกระจกเสร็จก็เดินมาเขย่าตัวน้องชายพร้อมถาม จนจงอินทนไม่ไหวต้องออกแรงพลับพี่ชายของตัวเองเล็กน้อย

“ใจเย็นๆนะพี่ ผมไม่รู้ว่าพี่ฝันอะไร แต่ถ้าถามถึงเฮียหานล่ะก็? ตอนนี้ก็น่าจะอยู่บนรถ น่าจะอีกสักประมาณชั่วโมงครึ่งมั้งกว่าจะมาถึงที่นี่อ่ะ แต่ผมว่าพี่ไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนดีกว่า แม่ทำอาหารเช้าไว้ให้พี่แล้ว รีบลงไปกินล่ะ” จงอินพูดก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้มินซอกยืนอยู่กลางห้องของตัวเอง

 

ฝัน...อย่างนั้นหรอ?

 

“...เพราะอนาคตของเจ้านายมินซอกจะเปลี่ยนไปหากได้กลับไปเป็นผู้ชายเหมือนเดิม”

 

เสียงใสๆแวบเข้ามาให้หัว มินซอกเริ่มนึกถึงสิ่งที่เขาฝันทั้งหมด ซึ่งมันก็น่าแปลกเพราะปกติแล้วคนเราไม่น่าจะจำฝันได้ทั้งหมด แต่นี่เหตุการณ์ในฝันเขากลับจำได้หมด แม้ว่าเหตุการณ์จะนานขนาดไหนก็ตาม ตั้งแต่เริ่มต้นจนกระทั่งตื่น ประโยคต่างๆก็เริ่มลอยมาในหัวเรื่อยๆ

 

“...เจ้านายจะกลับเป็นผู้ชายได้อีกครั้งเมื่อมนต์ของท่านผู้นั้นคลาย ซึ่งมนต์จะคลายเมื่อเจ้านายรู้ใน สิ่งที่ต้องรู้ และสิ่งนั้นจะเป็นสิ่งที่ทำให้อนาคตของเจ้านายเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นกว่าตอนนี้”

 

ถ้าสิ่งที่อูมินพูดเป็นความจริงและเรื่องที่เขาฝันทั้งหมดไม่ใช่แค่ฝันหล่ะก็ นั่นก็หมายความว่าเขานั้นได้รู้สิ่งที่ต้องรู้แล้ว ชายหนุ่มยืนคิดอยู่สักพัก นึกถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในฝัน เขาก็ค้นพบบางอย่าง...

 

สิ่งที่ต้องรู้...คือเรื่องนั้นเองหรอกหรอ?

 

เมื่อคิดคำตอบได้มินซอกก็เอาแต่ยิ้มบางๆพร้อมส่ายหัวไปมา ถึงจะรู้แล้วมันจะเปลี่ยนแปลงอนาคตได้จริงๆหรอ? เขายืนคิดแบบนั้นอยู่สักพักจนกระทั่ง...

“โฮ่งๆๆๆๆ” เสียงเห่าของอูมินเรียกสติของมินซอกได้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มหันมองหาต้นเสียงก่อนที่จะรู้สึกถึงแรงดึงเพราะเจ้าหมาน้อยกำลังกัดขากางเกงของเขาอยู่ มินซอกลงไปนั่งยองๆพร้อมลูบหัวของอูมินเบาๆ “ถึงจะรู้แบบนั้นแล้ว แต่มันจะเปลี่ยนอนาคตได้จริงๆหรอ?”

 

“ได้แน่นอนค่ะ ขอแค่เจ้านายมีความกล้าอีกนิดเท่านั้น”

 

เสียงใสๆของอูมินตอนที่เป็นคนดังขึ้นอยู่ในหัว พอมองไปที่อูมินดีๆก็เห็นท่าทางงงๆของมัน มินซอกส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะรีบไปอาบน้ำแต่งตัว ซึ่งเขาก็ใช้เวลาไม่นานหากเทียบกับตอนที่เขากลายเป็นผู้หญิง แต่ถึงแม้ว่าจะเป็นฝัน แต่เขาก็รู้สึกเหมือนว่ามันเป็นเรื่องจริงมาก ภาพลู่หานที่หัวเต็มไปด้วยเลือดยังติดตาเป็นอย่างดี ภาพนั้นไม่ใช่ว่าจะลบมันออกไปได้ง่ายๆเลยจริงๆ

“อ้าวมินซอก! มากินข้าวได้แล้ว” ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นลูกชายคนโตของตนกำลังเดินลงบันไดมา มินซอกเดินลงบันไดพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง วางกระเป๋าไปวางไว้ตรงหน้าประตูบ้านจึงค่อยเดินไปที่โต๊ะกินข้าว จงอินค่อยๆวางจานข้าวและกับข้าวตรงหน้าพี่ชายก่อนที่จะวางให้ตัวเอง เมื่อจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยแล้วทั้งสามคนก็เริ่มลงมือทานข้าวเช้า จนมินซอกทานข้าวเสร็จเรียบร้อย เมื่อโกนีเห็นแบบนั้นก็เริ่มเปอดประเด็นคุยกับลูกชายคนโตของบ้านทันที

“มินซอก...ลูกฝันร้ายสินะ แม่กับจงอินได้ยินเสียงเราร้องลั่นเลย จนแม่ต้องให้จงอินขึ้นไปดูเราน่ะ” โกนีถามลูกชายของตัวเอง มินซอกหันไปมองหน้าของผู้เป็นแม่เล็กน้อยก่อนจะค่อยๆพยักหน้า “ครับ ฝันร้ายนิดหน่อย”

“แต่ผมว่าไม่นิดนะ...ตะโกนลั่นบ้านขนาดนั้นอ่ะ ตื่นสิ!! นายต้องรอดสิ!! นายต้องไม่เป็นอะไร!! ตื่นสิ!! ฮึก... ลู่หาน!!! ฮืออออ~” จงอินพูดก่อนที่จะก้มลงไปกินข้าวต่อทำเอามินซอกหันไปควับไปมอง จงอินที่เห็นสายตาแบบนั้นก็พูดต่อ “พี่ไม่ต้องทำตาแบบนั้นเลย มันเรื่องจริง แม่ยังได้ยินเลย ตะโกนเสียงดังฟังชัดมากอ่ะ = =

“จะ...จริงดิ” มินซอกก้มหน้าแบบอายๆ นี่เขาตะโกนออกมาดังขนาดนั้นเลยหรอ? =/ / /=

“แถมพอเข้าไปปลุกในห้อง สีหน้าพี่ก็ดูเจ็บปวดและทรมานมากอ่ะ น้ำตานี่ไหลออกมาเป็นสายเลย พอไปเขย่าตัวก็เอาแต่พูดว่า ฉันรักนาย ลู่หาน...ฉันรักนาย!!

“จงอิน!!” หันไปตะหวาดน้องเสียงดัง เขาไม่อยากให้แม่ของเขาต้องมารู้เรื่องแบบนี้ ถ้าแม่ผิดหวังในตัวของเขาจะทำยังไงล่ะทีนี้ มินซอกหันไปหาแม่ของตนก่อนที่จะเริ่มอธิบาย “แม่ครับ...ที่จงอินพูดน่ะ...คือว่ามัน...”

“ไม่ต้องแก้ตัวหรอกมินซอก เราเป็นลูกแม่นะ คิดหรอว่าแม่ไม่รู้ว่าเรารู้สึกยังไงกับลู่หานน่ะ” โกนีพูดพร้อมลูบหัวของลูกชายคนโตเบาๆ “ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่ลูกแอบชอบลู่หาน หรือเรื่องที่ลูกกับลู่หานมีเรื่องกัน ทำไมแม่จะไม่รู้?”

“มะ...แม่!!” มินซอกอึ้ง เขาพยายามมาตลอดเพื่อปิดแม่เรื่องนี้ แต่แม่ก็ยังรู้? หญิงสาวยิ้มบางๆให้ “แม่เห็นว่าเราทำตัวเหมือนไม่ได้มีเรื่องอะไรกัน พวกแม่ก็เลยตัดสินใจว่าหากพวกลูกไม่บอก แม่ก็จะทำเป็นไม่รู้แบบนี้เรื่อยๆ”

“...”

“ในฝันนั้น...มันคงเลวร้ายมากสินะ?” ผู้เป็นแม่ถามลูกชายคนโต ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้าเล็กน้อยให้เป็นคำตอบ ส่วนน้องชายคนเล็กก็เอาแต่มองไปกินไป

“คงไม่อยากให้มันเป็นเหมือนในฝันหรอกใช่ไหม?”

“ครับแม่”

“ในฝันนั้น มันอาจจะเป็นหนึ่งในอนาคตที่อาจเกิดขึ้นก็ได้ หรือมันอาจจะไม่เกิดก็ได้ ทั้งนี้มันก็ขึ้นอยู่ที่ตัวเรานะมินซอก”

“ครับ?”

“อนาคตเกิดจากการกระทำในปัจจุบัน เราเลือกมันได้ เราเปลี่ยนอนาคตได้” หญิงสาวยิ้มบางๆก่อนจะสอนลูกชายของเธอ ถึงแม้ว่ามินซอกจะโตแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังมองว่าลูกของเธอคนนี้นั้นเด็กเสมอ “บางครั้ง...การที่จะเปลี่ยนแปลงอนาคตได้ อาจจำเป็นต้องลดทิฐิในใจเราลงไปบ้าง แล้วก็เพิ่มความกล้าเข้าไปเยอะๆ”

“แม่...” มินซอกได้แต่มองหน้าของผู้เป็นแม่ หญิงสาวยิ้มให้ก่อนที่จะพูดต่อ “อนาคตของเรา...เราต้องตัดสินใจเองนะ มินซอก”

 

ปิ้นๆ!

 

“ดูเหมือนว่าจะมารับแล้วสินะ ป่ะๆ แม่เดินไปส่ง”

“ว่าแต่หากผมเลือกที่จะเปลี่ยนอนาคตแบบนั้น...แม่จะรับผมได้ใช่ไหม?” มินซอกหันไปถามผู้เป็นแม่ก่อนที่จะเดินออกจากบ้าน โกนียิ้มให้ลูกชายพร้อมตอบคำถามของลูกชาย “ไม่ว่าลูกจะเป็นยังไง แม่ก็รับได้ทั้งนั้นแหละ แล้วอีกอย่าง...”

“อีกอย่าง?”

“หน้าตาน่ารักแบบนี้จะมีผู้หญิงคนไหนมาชอบกันหืม? คงจะมีแต่ผู้ชายมากกว่า อีกอย่างแม่ก็ทำใจมานานแล้วด้วย ก็ลูกของแม่คนนี้ออกจะน่ารักนี่นา ^^

“แม่อ่ะ -3-” เมื่อได้ยินคำตอบก็ทำแก้มพองๆแบบอมลมเอาไว้ข้างในพร้อมทำปากยู่ๆ พอคนเป็นแม่เห็นก็ขำเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อ “ก็ชอบทำท่าแบบนี้ แม้แต่ผู้หญิงยังไม่กล้าเลยนะขอบอก ไปๆๆ ไปที่รถได้แล้ว”

“คร้าบๆ

มินซอกขานรับก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าเดินทางของตัวเองเพื่อเอาไปเก็บบนรถ เมื่อเปิดประตูเดินออกไปก็พบกับแบคฮยอนที่ลงมาข้างล่างโบกมือทักทายให้เขาโดยข้างๆแบคฮยอนก็มีคนยืนอยู่ด้วย ทันทีที่เห็นร่างกายไม่ได้ทำตามที่สมองสั่ง แต่กลับทำตามหัวใจของตัวเองโดยการทิ้งกระเป๋าของตนลงบนพื้นก่อนที่จะวิ่งไปหาอีกฝ่ายและกอดเอาไว้แน่น ร่างสูงตกใจเล็กน้อยที่อยู่ดีๆอีกคนก็พุ่งเข้ามากอด หากเขาตั้งหลักเอาไว้ไม่ทันจะเป็นยังไง? ซึ่งแน่นอนว่าไม่ใช่แค่ลู่หานที่ตกใจ ทั้งแบคฮยอนที่ตาโตเป็นไข่ห่าน เซฮุนที่นั่งมองอย่างอึ้งๆอยู่บนรถ รวมทั้งจงอินที่ช่วยเก็บกระเป๋าของพี่ชายซึ่งทิ้งไว้ตรงพื้นก็มองเหตุการณ์ตรงหน้าแบบงงๆ ยกเว้นผู้เป็นแม่ที่ได้แต่มองแบบยิ้มๆ

 

วันนี้อุกกาบาตจะตกเปล่าวะ?

 

“ค่อยยังชั่วที่นายไม่เป็นอะไร” มินซอกพูดพร้อมซุกหน้าลงไปกับอกของอีกฝ่าย ดีจริงๆที่มันเป็นเพียงแค่ฝัน ซึ่งพอตั้งสติได้ก็เตรียมจะคลายอ้อมกอด แต่ว่าลู่หานเองก็ทำในสิ่งที่ทั้งสามคน (เซฮุน แบคฮยอน จงอิน) คิดไม่ถึง นั่นคือการ...

 

หมับ!

 

“อืม...ฉันไม่เป็นอะไร” พร้อมลูบหัวปลอบอีกต่างหาก คนที่อยู่ในอ้อมกอดอึ้งนิดหน่อยกับคำพูดของอีกฝ่าย ทั้งสองกอดกันอยู่สักพัก ลู่หานจึงเป็นฝ่ายคลายอ้อมกอดออก “ไปเอากระเป๋ามาได้แล้ว จงอินเก็บให้นายอยู่นั่นน่ะ”

“อะ...อืม...” มินซอกรับคำก่อนจะเดินไปหาจงอินที่กำลังจะถือกระเป๋าให้เขา

“เดี๋ยวพี่ถือเองจงอิน” มินซอกบอกน้องก่อนจะยื่นมือไปจับหูกระเป๋า

“เดี๋ยวผมช่วย อีกอย่าง...พี่เองก็สะพายกระเป๋าโน้ตบุ๊คอยู่ด้วย” จงอินยื่นกระเป๋าหนี ทำเอาพี่ชายตัวเล็กเริ่มจะไม่พอใจเล็กน้อย

“พี่ถือเองได้น่า เอามาจงอิน!” พอคว้าหูกระเป๋าได้กะออกแรงดึงไปที่ตัวเอง แต่ก็ใช่ว่าจงอินจะยอม

“ผมถือให้น่า” ก่อนที่จะดึงกระเป๋าไปทางตัวเอง

“ก็พี่บอกว่า เดี๋ยวพี่...เฮ้ย!

“เฮียหาน???” จงอินหันมองหน้าของคนมาใหม่ที่อยู่ดีๆก็เดินมาคว้ากระเป๋าของมินซอกก่อนจะเรียกชื่อของอีกฝ่าย

“เอามานี่เดี๋ยวถือให้เอง” ท่ามกลางสีหน้างงๆของหลายๆคน ลู่หานพูดก่อนจะเอามืออีกข้างที่ว่างมาคว้าไหล่ของคนที่เตี้ยกว่าแล้วดึงให้เดินไปข้างหน้า “พี่ไปก่อนนะจงอิน”

“อา...ครับ” จงอินตอบรับก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้าน โกนียังคงมองเหตุการณ์ตรงหน้าพร้อมเรียกลูกชายคนโตเสียงดัง “มินซอก!!” ซึ่งก็เรียกความสนใจของทั้งลู่หานและมินซอกได้เป็นอย่างดี

“ครับแม่?” หันหลังมามองแม่ของตัวเองเล็กน้อย

“ขอให้โชคดีนะ ^^

“ครับ” ก่อนที่จะถูกลู่หานผลักให้ขึ้นไปบนรถตู้ ส่วนคนที่ผลักก็เดินเอากระเป๋าไปเก็บให้แล้วค่อยตามขึ้นไปนั่งบนรถ ท่ามกลางสายตางงๆของทั้งแบคฮยอนและเซฮุน เซฮุนน่ะยังดีที่ว่านั่งอยู่บนรถ แต่แบคฮยอนนั้น...

“นี่แบค? เราจะยืนอยู่ข้างล่างอีกนานไหม? ขึ้นมาได้แล้ว” มินซอกเรียกผู้ช่วยของตนที่เอาแต่ยืนอึ้งอยู่ข้างล่างให้ขึ้นมานั่งด้านบนได้แล้ว แบคฮยอนเดินขึ้นมานั่งบนรถ สักพักรถก็ออกเดินทางไปยังสถานที่จัดงานแฟนไซน์

 

 

 


:: 14 / 03 / 58 ::

เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย? สบายดีกันไหม?

ตอนแรกกะว่าอีกสักวันสองวันแล้วค่อยอัพ แต่เห็นว่าเม้นกันเยอะ ขอให้อัพวันนี้ก็เลยจัดให้

แต่บอกเลยว่าโอกาสแบบนี้มีไม่บ่อยนะ อิอิ ขึ้นอยู่กับอารมณ์ ณ ช่วงนั้นๆ 5555

บอกเลยว่าอินดี้ #นี่มันคนกรุ๊บบีสไตล์ชัดๆ ทำอะไรตามอารมณ์ 5555

ที่นี้มินซอกจะทำยังไงต่อล่ะ? แล้วเรื่องอะไรที่หมินต้องรู้?

แต่คิดว่านักอ่านหลายๆคนน่าจะเดากันแล้วแหละ

หลังจากนี้จะกลับเข้าสู่โลกแห่งความเป็นจริงแล้ว หรือความจริง...มันอาจจะจริงตั้งแต่แรก

เอ๊ะยังไง? สรุปหมินกลายเป็นผู้หญิงจริงไหมนะ?

อย่าลืมติดตามตอนต่อไปน้าาา~

 

 

สปอยตอนต่อไป

 

“คิดจะทำอะไรของมึง...อู๋อี้ฟาน?”

“ทำไมนายถึงได้มองฉันในแง่ร้ายแบบนั้นล่ะหืม...มินซอก? ^^

 

หมับ!

 

“นายคิดว่านายทำอะไรฉันได้ยังงั้นหรอ? ไม่เจียมจริงๆเลยนะ ^^

“ปล่อย!”

.

.

.

“ระ...รุ่นพี่เซฮุน?”

“ฮะ?”

“ผมคิดถึงพี่ที่สุดเลย!!

 

เดี๋ยวนะ? นั่นใครอ่ะ? อยากรู้ต้องติดตามนะ อิอิ

 

สุดท้ายนี้ก็รักนักอ่านทุกๆคนน้าาา~

 
สำหรับใครที่ชอบเรื่องนี้ สนใจอยากได้เรื่องนี้ล่ะก็
ตอนนี้เราเปิดจองแล้วนะ Link นี้เลย >> คลิก
ตรวจสอบรายชื่อก็ >> คลิก

 

 


:: 12 / 03 / 58 ::

เป็นยังไงกันบ้างเอ่ย? สบายดีกันไหม?

วันนี้มาอัพเพิ่มกลายเป็น 55% แล้ว ค้างกันมากไหมอ่ะ แฮะๆ

มีหลายคนที่เป็นห่วงหมิน แต่หมินปลอดภัยดีไม่ต้องห่วงเนอะ

แต่สภาพจิตใจนั้นก็อีกเรื่อง เราไม่รู้ว่าเราแต่งได้บีบอารมณ์คนอ่านมากไหม?

แต่คือเราชงดราม่าไม่เก่งอ่ะ แก้มาหลายรอบมากอ่ะ อยากให้คนอ่านอินกับฉากนี้

แต่บอกเลยว่าเราไม่ถนัดชงม่าจริงๆ ถ้าบรรยายไม่ดีต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วย - /|\ -

ถ้าอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อก็อย่าลืมติดตามน้าาา~

 
สำหรับใครที่ชอบเรื่องนี้ สนใจอยากได้เรื่องนี้ล่ะก็
ตอนนี้เราเปิดจองแล้วนะ Link นี้เลย >> คลิก
ตรวจสอบรายชื่อก็ >> คลิก

 

ปล.ขอบคุณทุกเม้นและทุกแท็กนะ รักนักอ่านทุกๆคน รักนะจุ๊บๆ >3<

 


:: 08 / 03 / 58 ::
คราวนี้มาสั้นๆ เอาไปก่อน 20% แล้วกันเนอะ แหะๆ
อีก 80% จะตามมาทีหลัง
คือความจริงจะอัพตั้งแต่เมื่อวานล่ะ แต่เมื่อวานดันไม่ได้กลับมาที่หอเพราะไปนอนหอเพื่อนมา
(เล่นนับเลข เรียงเลข ฝึกทักษะความน่าจะเป็นแบบสุดๆอ่ะ 5555)

บอกเลยว่าเห็นแฟนแคมนี่อยากไปดูมากอ่ะ น้ำตาจิไหล #นี่พูดเลย
ยิ่งแฟนแคมหมินเต้น Don’t go คือดีงามมากจริงๆ 5555
ฟินโคตรรรร~!! ไหนจะไหปลาร้าหมินอีก ตู้หูววววว์ งานนี้ต้องไฟว์ 6000 ต้องมา

กลับมาที่ฟิคของเรากันดีกว่า 555555
คำตอบของลู่หานเป็นที่น่าพอใจหรือเปล่าเอ่ย? ตอบได้แมนมากๆ
ว่าแต่ว่าเกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย? มาทำให้ค้างแล้วก็จากไป
ถ้าอยากรู้ก็อย่าลืมติดตามนะ อิอิ

สำหรับใครที่ชอบเรื่องนี้ สนใจอยากได้เรื่องนี้ล่ะก็
ตอนนี้เราเปิดจองแล้วนะ Link นี้เลย >> คลิก
ตรวจสอบรายชื่อก็ >> คลิก

ปล.รักคนอ่านคนเม้นคนติดแท็กทุกๆคนนะคร้าบบบ~ >w<




B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

511 ความคิดเห็น

  1. #410 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 01:15
    ไม่ว่างมาอ่านนานเลย โอ้ววววว เวลาย้อนกลับ ดีจังๆ
    #410
    0
  2. #394 Nonn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 17:49
    งืมมมสรุปคือเเค่ฝันสินะ เหมือนจะถูกไรต์หลอก คือตอนเเรกเข้าโหมดดราม่า สปอยตอนต่อไปยิ่ง งง เข้าไปอีกมาต่อเร็วๆนะไรต์ ขอร้องงงงงงงงง. ค้างมากกก
    #394
    0
  3. #393 Steamed Dumpling (ซาลาเปา) (@lovetomyh) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 02:10
    อย่าดราม่ามากนะ นายเอกต้องสู้สิ
    #393
    0
  4. #392 jutajuta (@jutajuta) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 14:26
    งงไปหมด ถึงกับไปไม่เป็น เหมือนดราม่าก่อนหน้านี้ทำให้รู้สึกเหมือนโดนหลอก ตอนแรกนึกว่าลู่จะไม่รู้เรื่องนี้ที่อยู่ๆมินซอกก็เข้ามากอดแล้วพูดแบบนั้น แต่กอดตอบแล้วพูดว่าไม่เป็นไรปุ๊ป อ๋อ.....โลกนี้มีเพียงเราซินะ เข้าใจๆ ไอพวกไม่รู้เรื่องก็งงกันไปดิ 55555555555555
    #392
    0
  5. #391 Ja NarutoSoul (@ja13naruto) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 02:46
    คำถามในหัวตอนนี้ จากสปอยล์ ใคร ทำ อะไร ที่ไหน อย่างไร เมื่อไหร่
    #391
    0
  6. #390 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 14:41
    มันเหมือนจะแฮ็ปปี้แล้วนะ
    #390
    0
  7. #389 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 11:53
    ชอบมากเลย นี่นึกว่าจบซะแล้ว เพราะดูแฮปปี้ เอนดิ้งมากกก ยังมีอุปสรรคอย่างอี้ฟานรออยู่ข้างหน้าสินะ แถมคนที่มาเรียกฮุนนั้นก็ใครอ่ะ จะว่าไปจากการดูท่าทีพี่ลู่ ก็เหมือนจะรู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นมาด้วยเลย อ่านตอนนี้แล้วนึกถึงทฤษฎีโลกคู่ขนานขึ้นมาเลยนะเนี่ยย อิอิ
    #389
    0
  8. #388 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 09:52
    คนที่ทักว่ารุ่นพี่เซฮุนนี่จื่อเทาป่าว เดานะเราไม่รู้5555555555
    #388
    0
  9. #387 NinewBABY'Z (@nbnewbaby) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 01:29
    พอครบ100ละทำไมละมุน ง่อววววว ดีใจจริมๆ พี่หานกับพี่มินซอก รู้ใจตัวเองซักที .////.
    #387
    0
  10. #386 milkyLM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 21:46
    โอยยยยใครโผล่มาอีกล่ะเนี่ย
    #386
    0
  11. #385 Lminmhan (@lumin2620) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 21:18
    ขอบคุณค่ะ แล้วมาต่ออีกนะคะ รออยู่ค่ะ สู้ๆ นะ :)
    #385
    0
  12. #384 Lumin799 (@lumin99exo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 19:48
    อย่าบอกนะลู่หานฝันเหมือนกัน
    #384
    0
  13. #382 NinewBABY'Z (@nbnewbaby) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 10:47
    ขนาดชงดราม่าไม่เก่งไรท์ยังทำเราน้ำตาไหลเลย ฮืออออออ พี่ลู่หาน พี่หมินอย่าเป็นไรไปนะ โอ๊ยยยหน่วงงง แค่55 ยังทำเราอินขนาดยนี้แล้ว100จะหน่วงแค่ไหนเนี่ยยย ลู่หานมินซอก ลุกขึ้นมาสู่แต่เพื่อความรักเถอะ!! "ไรท์สู้ๆ"
    #382
    0
  14. #381 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 06:55
    กำลังสนุกเลย
    #381
    0
  15. #380 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 00:30
    จะมีปาฏิหาริย์มาช่วยลู่หานไว้รึเปล่า นี่โซวอนใช่มั้ยที่เป็นคนทำแบบนี้ ฮืออ. พี่ลู่ กำลังหวานกันเลยแท้ๆ แต่ชอบคำตอบพี่ลู่เรื่องสเปคมากเลย คือใช่คือโดนใจนี่ตรงกับความเป็นจริงทุกอย่างจริงๆ มีสเปคไปก็ใช่ว่าคนที่กุมหัวใจเราต้องตรงตามสเปคทุกอย่างซะหน่อย อย่าจากไปอย่างนี้นะพี่ลู่ววว กลับมาาา
    #380
    0
  16. #377 milkyLM (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 00:08
    น้ำตาไหลจริงๆ ทนข้ามไม่ไหว
    #377
    0
  17. #370 Kamolporn Muang Ngern (@daaohsehun-94grh) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 20:59
    ไรท์อย่าทำร้ายกานเลยน้าาา มาอัพต่อเร็วๆ  นั่งอ่านแบบอินมาก ร้องไห้ตามเลย มันหน่วงมากๆ อย่าเปนอะไรเลยนะ ทั้ง2คน
    ถ้าปฎิหารมีจิง ช่วยให้ไรท์ที่น่ารัก มาอัพต่อพุ่งนี้ให้ครบ100% เถอะ 
    คือเราไม่ไหวอะ เราลุ้นมากๆมาต่อเถอะนะไรท์ พลีสสสสสสสสสสส
    #370
    0
  18. #369 khodchakorn (@khodchakorn) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 13:32
    ขอร้องหละปาฏิหาริย์ มีจริงเถอะให้ลู่ฟื้นเถอะนะ
    #369
    0
  19. #368 unknow-10012 (@mangpor-desu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 09:45
    ม่ายยยยย ~~~ หู่ยนั่งดราม่าเลยทีเดียว พี่ลู่จะต้องกลับมาแน่พี่หมิน สู้ๆ อัพต่อไวๆนะไรท์ตอนนี้อารมณ์ค้างสุดๆอ่ะ ><
    #368
    0
  20. #367 Lminmhan (@lumin2620) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 08:24
    เศร้าจัง สงสารลู่หาน อย่าเป็นอะไรนะ นายต้องกลับมา สู้ๆ นะคะ :)
    #367
    0
  21. #366 Lumin799 (@lumin99exo) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 08:10
    ลู่หานฟื้นมาเดี๋ยวนี้น้าาาTT มาต่อเร็วๆนะค่ะ
    #366
    0
  22. #365 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 14:22
    นังโซวอนนี่ก็ตามจองล้างจองผลาญไม่จบไม่สิ้นนะเนี่ย โรคติตมากๆ จะมีใครเป็นอะไรมั้ยนะ
    #365
    0
  23. #364 fahfah00 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 20:58
    รออยู่น้าา ไรท์รีบมาต่อ ค้างงง สนุกมากก พี่ลู่คือมาดเเมนhandsomeมากค่าา จุ๊บบ หมินหมินนี่นึกถึงตอนนางหน้าเเดงเลย
    #364
    0
  24. #363 Kamolporn Muang Ngern (@daaohsehun-94grh) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 23:17
    พออ่านจบ ผมนี่กรี๊ดเลยยย ไมไรท์ทำกะเค้าอย่างงี้อะ ค้างงงงงงงง มาต่อเลยน้าา เร็วๆไวๆเลย 
    #363
    0
  25. #362 unknow-10012 (@mangpor-desu) (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 08:12
    ไรท์ ~~ โอ๊ยอะไรอะ พี่หมินนนนนอย่าเป็นอะไรไปนะ หูยย รอมาต่อไม่ไหวล่ะเนี่ย มาต่อเร็วๆนะค่ะไรท์
    #362
    0