[EXO] Lumin : Change! [ Boy to Girl ] :: [END]

ตอนที่ 20 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 713
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 ก.พ. 58










 

 

  

 

“...”

“ว่าไงล่ะแบค?” มินซอกถามย้ำ ตอนแรกก็คิดว่าน้องมันซื่อนะ แต่พอเริ่มสังเกตดีๆเริ่มรู้สึกว่าแบคฮยอนก็เป็นเหมือนตัวเอง ที่เอาแต่เล่นละครแสดงออกอีกอย่างทั้งๆที่ความจริงมันไม่ใช่

“พี่ถามอะไรของพี่เนี่ย?” แบคฮยอนยิ้มให้มินซอกแต่ไม่ยอมตอบคำถามแต่เลือกที่จะย้อนถามแทนก่อนที่จะพูดต่อ “ผมว่า...ผมออกไปซื้อช็อกโกแลตเย็นก่อนดีกว่า” พร้อมเดินไปที่ประตูแล้วจับลูกบิดเพื่อเปิดประตูแต่ก็เปิดไม่ออก!

“เราไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นแหละแบคฮยอน จนกว่าจะตอบคำถามของพี่” หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นๆ แบคฮยอนหันไปมองนักเขียนของตนก็รับรู้ได้ถึงพลังบางอย่าง

“...”

“ว่าไงล่ะ? เราไม่รู้จริงๆหรอ...”

 

หวืดดด~

 

หมับ!

 

พรึบ!

 

“โอ้ย!!” เสียงของแบคฮยอนดังขึ้น เพราะว่าโดนมินซอกบิดแขนก่อนที่จะล็อกแขนของเขาไว้ด้านหลัง ซึ่งที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่าแบคฮยอนที่หงุดหงิดจากจงแด พอโดนถามย้ำอีกก็เกิดฟิวส์ขาดยิ่งกว่าเดิม เลยจะพุ่งตัวเข้าไปหามินซอก แต่ก็นั่นแหละ...เพราะลืมว่ามินซอกเองก็มีทักษะทางด้านต่อสู้เหมือนกัน ก็เลยถูกจับล็อกแบบนี้

“เราคงจะลืมไปสินะ ว่าพี่เนี่ย...มีทักษะการป้องกันตัวและต่อสู้สูงกว่าเราเยอะนะ”

“ปล่อยผมนะ...”

“พี่ปล่อยเราแน่ ถ้าเราจะไม่พุ่งมาทำร้ายพี่แบบนี้อีก” มินซอกพูดกับน้องคนสนิท ความจริงแล้วเข้าจะสวนกลับเลยมันก็ได้ แต่เพราะเห็นว่าเป็นน้องหรอก ถึงได้แค่จับล็อกเนี่ย พอเห็นแบคฮยอนพยักหน้า เจ้าตัวก็ปล่อยทันที

“...”

“ปฏิกิริยาแบบนี้เนี่ย แสดงว่าเรา...”

“ใช่...ผมไม่ได้โง่เสียหน่อย”

“...”

“ถึงแม้จะไม่มั่นใจในตอนแรกๆก็เถอะ แต่หลังจากที่สังเกตไปเรื่อยๆถึงได้รู้ว่าโดนเซฮุนจีบอยู่” คำตอบนั้นไม่ได้สร้างความแปลกใจให้มินซอกเสียเท่าไหร่ แต่สิ่งที่มินซอกสงสัยมากกว่าคือ...

“แล้วทำไมถึงทำเป็นไม่รู้?” สิ่งนี้ต่างหากที่มินซอกสงสัย แบคฮยอนหลับตาลงช้าก่อนที่จะเริ่มพูดความคิดและรู้สึกของตนออกมา

“ก็อย่างที่บอกว่าผมไม่ใช่ว่าจะรู้ได้ในทันที แต่พอผมรู้ว่าถูกจีบแน่ๆผมจะนิ่งๆเอาไว้ก่อนเพราะผมไม่ใช่คนที่พอมีคนมาจีบแล้วจะเล่นด้วยในทันทีนะ ผมไม่ชอบให้ความหวังใครพร่ำเพื่อ ก็เลยทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นมาตลอด อยากมั่นใจในความรู้สึกของตัวเองให้มากกว่านี้ก่อน และผมก็อยากรู้ด้วยว่าเขาจะทนได้มากแค่ไหนด้วย”

“แต่นี่มันก็นานมากพอแล้วนะ?” มินซอกแย้งขึ้น

“ใช่ และผมเองก็คิดว่ามันนานพอจนทบทวนความรู้สึกของตัวเองได้แล้วด้วย ฮึก” แบคฮยอนพยักหน้ารับ ก่อนที่จะก้มหน้า เสียงสะอื้นดังขึ้นเป็นระยะ

“แต่พอผมรู้สึกว่าตัวผมนั้นชอบเขาจริงๆ สิ่งๆนี้ก็โทรมาหาผม...” แบคฮยอนพูดพร้อมยื่นเอกสารไปให้มินซอกได้ดู พอมินซอกเห็นก็ช็อก!

“นะ...นี่มัน!”

“ใช่! เอกสารทุนได้ไปเรียนต่อที่อังกฤษเกี่ยวกับสาขาวรรณกรรม เปิดเรียนในอีกสองเดือนข้างหน้า ผมเพิ่งได้ทุนนี้ ฮึก...ฮึก...” เสียงสะอื้นเบาๆดังขึ้น น้ำเสียงและแววตาที่สับสนของแบคฮยอนปรากฏขึ้น “ผมส่งมันไปก่อนที่ผมจะรู้ว่าเซฮุนกำลังจีบผม แต่เพราะเห็นว่ามีคนสมัครเยอะและผมก็ไม่คิดว่าจะได้ อีกอย่าง ฮึก... มันก็เลยวันประกาศผลมาแล้ว ผมเลยคิดว่าคงไม่ได้มันแล้วแน่ๆ”

“งั้นที่นายมีท่าทีที่เปลี่ยนไปก็เพราะว่า...”

“ที่ร้านกาแฟของโรงพยาบาลวันนั้น วันที่ผมตั้งใจจะบอกความจริงทั้งหมด ก็มีโทรศัพท์มาหาผม มันเป็นความฝันของผมก็เลยปฏิเสธไม่ได้”

“...”

“แต่ว่าเรื่องของเซฮุนมันก็สำคัญเหมือนกัน...ผมไม่รู้ว่าจะทำยังไง?” แบคฮยอนพูดด้วยเสียงสะอื้น ดูท่าว่าจะทนมานานแล้วสินะ มินซอกที่ทนเห็นแบบนั้นไม่ได้ก็เลยคว้าตัวของแบคเข้ามากอดพร้อมลูบหัว

“ผมจะทำยังไงดีอ่ะพี่? จะบอกให้เขารอมันก็ดูเห็นแก่ตัวเกินไป แต่จะบอกว่าไม่ได้ชอบเซฮุนและให้เขาไปชอบคนอื่นผมก็ทำใจไม่ได้ ฮึก...ฮึก...” มินซอกได้แต่ลูบหัวปลอบน้อง แบคฮยอนพูดความในใจทั้งหมดออกมา คนพี่ฟังก็ได้แต่สงสาร น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความเศร้า เสียใจ สับสน ลังเลถูกถ่ายทอดมาให้อีกฝ่ายได้รับรู้ มินซอกได้แต่ลูบหัวคนเป็นน้องเพื่อปลอบประโลม อย่างน้อยๆก็ระบายความเศร้าออกมาให้เขาได้รับรู้บ้างก็ดี

 

เพราะคนที่แสดงว่าทำเป็นไม่คิดไม่รู้สึกอะไร...มักเป็นคนที่เจ็บปวดกับเหตุการณ์นั้นมากที่สุด

 

“ร้องออกมาให้พอเลยนะ...”

“ผมชอบเขาอ่ะพี่...ผมชอบเซฮุน...ผมจะทำยังไงดี ฮึก...”

“...”

“ผมไม่เหมือนอย่างพี่อี้ชิงที่พอจะไปหากันได้ แต่ของผมมันข้ามประเทศเลยนะพี่...”

“แบคฮยอน...” มินซอกทำอะไรไม่ได้นอกจากปล่อยให้น้องพูดความในใจทั้งหมดออกมาในอ้อมกอดของตัวเอง ได้แต่เพียงลูบหัวปลอบก็เท่านั้น

“ผมชอบเซฮุน...ฮึก...ผมควรทำไงดี?” ได้แต่เอ่ยประโยคเดิมซ้ำๆอย่างหมดหนทาง แบคฮยอนสับสนกับตัวเอง เพราะเป็นเป้าหมายที่สำคัญจึงไม่สามารถปฏิเสธโอกาสนั้นได้ แต่ก็ไม่อยากจะทิ้งคนสำคัญของตัวเองไปเหมือนกัน

“ก็แค่บอกความจริงมาทั้งหมดเท่านั้นแหล่ะ” เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลังของแบคฮยอน มินซอกที่กอดน้องอยู่ก็สะดุ้งเล็กน้อย แต่พอเห็นว่าเป็นใครก็ปล่อยแบคฮยอนออกจากอ้อมกอด

“พะ...พี่มินซอก” แบคฮยอนเรียกพี่สาวคนสนิทเพื่อหวังจะให้ช่วยเหลือเขาจากสถานการ์ณในตอนนี้ มินซอกส่ายหน้าให้กับผู้ช่วยของตน

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว เคลียร์กันให้รู้เรื่องเลยดีกว่า ไม่ว่าผลจะเป็นแบบไหน? พี่ก็จะอยู่ข้างเรานะ” ลูบหัวน้องเล็กน้อย ก่อนที่ร่างกลมจะถูกดึงไปโดยผู้ช่วยคนเก่งของลู่หาน...โอเซฮุน

“เฮ้อออ~ หวังว่าจะผ่านไปได้ด้วยดีนะ” มินซอกได้แต่รำพึงเมื่อเห็นว่าเซฮุนลากแบคฮยอนออกไปจากห้องแล้ว พอเดินออกจากห้องของแบคฮยอนก็เห็นลู่หานยืนอยู่ข้างประตู

“อยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?” ร่างเล็กเอ่ยถามร่างสูงที่ยืนพิงกำแพงห้องทำงานของแบคฮยอนอยู่

“ก็พร้อมๆกับเซฮุนนั่นแหละ”

“เอาดีๆ มาตั้งแต่เมื่อไหร่?” มินซอกเริ่มถามด้วยน้ำเสียงที่ติดจะหงุดหงิดเล็กน้อย เขาจะไปรู้ไหมล่ะว่าเซฮุนมาตอนไหนน่ะ = =

“ก็มาตั้งแต่ที่นายใช้วิชาป้องกันตัวกับแบคนั้นแหละ ความจริงจะพุ่งเข้าไปตั้งแต่ตอนนั้นแล้วล่ะ แต่ประตูมันเปิดไม่ได้ เซฮุนนี่แทบจะพังประตูเลยทีเดียว แต่มันก็ยังไม่เปิด ก็เลยได้แต่ยืนฟังอยู่ข้างนอก แต่พอสักพักอยู่ดีๆประตูก็เปิดได้ซะงั้น” ลู่หานบ่นออกมา เพราะตอนนั้นเขย่าประตูโคตรแรง แต่ก็ไม่ยอมเปิดให้ บทจะเปิดได้ก็เปิดได้ซะงั้น พอหันไปมองหน้ามินซอกที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็พอจะเดาได้แล้วว่าที่เปิดประตูไม่ได้น่ะมันเป็นเพราะอะไร? “นี่หรือว่านาย?”

“ถูกต้องค่าาา~ มันเป็นฝีมือของอูมินเองแหละ” เสียงของอูมินดังขึ้นมาจากในห้อง พอทั้งสองคนเดินเข้าไปก็พบว่าอูมินกำลังนั่งอยู่ที่โซฟาในห้องของแบคฮยอน

“ยังดีนะที่โผล่มาในห้องเนี่ย” ลู่หานบ่นเล็กน้อยเมื่อเห็นอูมิน

“ก็แหม~ ถ้าอยู่ดีๆก็โผล่ไปข้างนอกเดี๋ยวก็ได้มีคนแตกตื่นกันพอดีสิ เห็นแบบนี้แต่อูมินก็ฉลาดนะจะบอกให้ ^^” หญิงสาวยิ้มให้เจ้านายทั้งสอง

“พอดีว่าฉันขอให้อูมินช่วยนิดหน่อย แลกกับสเต็กเนื้อ 1 มื้อน่ะ” มินซอกหันไปตอบลู่หานเพื่อเป็นการยืนยันอีกที “แต่ไอ้เรื่องที่พวกนายแทบจะพังประตูเข้ามาอันนี้ฉันไม่รู้เรื่อง เสียงก็ไม่มี”

“เรื่องนั้นอูมินก็เป็นคนตัดสินใจเองนั้นแหละค่ะ ที่ยังไม่เปิดให้เพราะคิดว่ายังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง” อูมินตอบเจ้านายทั้งสองก่อนที่จะบ่นต่อ “แต่รู้ไหมคะ? ว่าโคตรเหนื่อยเลยอ่ะ! เซฮุนนี่แทบจะพังประตูเข้ามา ทั้งต้องคอยดันประตู ร่ายมนต์ไม่ให้เสียงจากด้านนอกเข้ามาข้างใน เหนื่อยสุดๆไปเลย”

“เอาหน่าๆ เดี๋ยวเลี้ยงสเต็ก เดี๋ยวเพิ่มพวกขนมที่อูมินชอบก็ได้”

“จริงหรอคะ? *0*” เมื่อได้ยินแบบนั้น อูมินก็พุ่งตัวเข้าไปหามินซอกทันทีพร้อมคว้ามือทั้งสองข้างของมินซอกขึ้นมาจับ

“อืมๆ ฉันพูดคำไหนคำนั้นน่า” มินซอกพยักหน้ารับคำ อูมินก็กอดมินซอกแน่นสักแป๊บก็ปล่อย

“ขอบคุณค่ะ! งั้นกลับบ้านก่อนนะคะ เดี๋ยวนายหญิงกับนายน้อยจะรู้ว่าหายไปแล้วจะเป็นห่วง บายค่าาา~!” ก่อนที่จะหายตัวไป ทิ้งให้มินซอกงงเล็กน้อย นายหญิง? นายน้อย? บางทีอูมินคงจะหมายถึงแม่ของเขากับจงอินล่ะมั้ง? เดี๋ยวไว้ค่อยกลับไปถามแล้วกัน ช่างเรื่องของอูมินแล้วสนใจเรื่องของเซฮุนกับแบคฮยอนก่อนดีกว่า

“จะเป็นยังไงบ้างนะ สองคนนั้นน่ะ” มินซอกได้แต่บ่นๆก่อนที่จะเดินออกจากห้องของแบคฮยอนโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องของแบคฮยอนให้เรียบร้อย พร้อมกับลู่หานที่เดินตามหลังไป

 

 

“โอ๊ย! มันเจ็บนะโว้ย!!” แบคฮยอนร้องขึ้นเมื่ออยู่ดีๆเซฮุนก็เหวี่ยงตัวเขาให้ลงไปนั่งที่โซฟาในห้องทำงานของเซฮุน หลังจากที่อยู่ดีๆก็เดินเข้ามาลากตัวเองจากห้องทำงานมาที่ห้องของอีกฝ่าย ท่ามกลางสายตางงๆของคนที่ทั้งสองเดินผ่าน แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งเพราะเซฮุนพูดด้วยน้ำเสียงดังลั่นว่า อย่ายุ่งถ้าไม่อยากตายก่อนเวลา แค่นี้ก็ไม่มีใครกล้าเข้ามายุ่งแล้ว

“นี่นายคิดจะทำอะไรของนาย พาฉันมาที่นี่ทำไม?”

“หยุดเล่นละครได้แล้ว! นายฉลาดนะแบคฮยอน น่าจะรู้ว่าฉันพานายมาที่นี่ทำไม?” เซฮุนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ หลังจากที่ได้ฟังก็รู้แล้วว่าร่างกลมตรงหน้าน่ะรู้ตัวอยู่ตลอดว่าเขารู้สึกยังไง เพราฉะนั้น...แค่พามาที่นี่ก็น่าจะรู้แล้วนะ

“ถ้าเป็นเรื่องที่นายได้ยิน ทั้งหมดก็เป็นความจริงนั่นแหละ!” แบคฮยอนตะโกนขึ้นอย่างเหลืออด น้ำตาที่หยุดไปเมื่อกี้เริ่มกลับมาไหลอีกครั้ง

“...”

“ฉันมันเห็นแก่ตัวเองแหละ! รู้มาสักพักแล้วว่านายรู้สึกยังไงกับฉัน แต่ก็ทำเป็นนิ่ง ทำเป็นไม่รู้มาตลอด! นายคิดว่าฉันไม่ทรมานหรือไง!? ฉันก็ไม่อยากจะให้ความหวังพร่ำเพื่อ ฉันอยากจะใช้เวลาคิดว่าฉันรู้สึกยังกับนาย แต่พอคิดได้มันก็สายไปแล้ว...”

“...” เซฮุนได้แต่มองหน้าของแบคฮยอนนิ่งๆ ถึงแม้จะรู้สึกกลัว แต่ไหนๆเรื่องมันก็มาถึงขนาดนี้แล้ว พูดออกไปให้จบเรื่องเลยดีกว่า แล้วผลจะเป็นแบบไหนก็มีแต่ต้องทำใจเท่านั้น แม้เซฮุนอาจจะเกลียดจนไม่อยากเห็นหน้าก็ตาม ต้องเจ็บมากขนาดไหนก็ต้องทน น้ำตาของแบคฮยอนไหลออกมาอีกรอบเพียงแค่คิดถึงผลที่จะเกิดขึ้น เขาทำใจสักพักก็เริ่มพูดต่อ

“เพราะฉันต้องไปเรียนต่อ มันเป็นความฝันของฉัน จะทิ้งมันไปก็ไม่ได้! แต่นายเองก็สำคัญเหมือนกัน! ฉันเองก็ทำใจไม่ได้หากบอกว่าไม่ได้ชอบนายเลย ต้องโกหกความรู้สึกของตัวเอง ทนไม่ได้หากนายไปชอบคนอื่น! แต่ก็ไม่กล้าพอที่จะขอให้นายรอฉัน เลยได้แต่ทำเป็นไม่รู้แบบนี้ไปเรื่อยๆ ฮึก...”

“...”

“ทั้งๆที่ฉันเอง...ก็รักนายเหมือนกันแท้ๆ”

 

หมับ!

 

“นะ...นาย”

เซฮุนที่ได้ยินคำบอกรักของแบคฮยอนก็ก้มตัวเข้ากอดร่างกลมที่นั่งอยู่บนโซฟา แบคฮยอนตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้เซฮุนกอด

“แค่คำว่ารักก็พอ...”

“...”

“ขอเพียงแค่นายบอกว่ารักฉัน...ฉันก็พร้อมจะรอ” เซฮุนกระซิบที่หูของแบคฮยอนก่อนที่จะดึงแบคฮยอนให้ลุกขึ้นแล้วกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม

“ตะ...แต่...” ร่างกลมพูดด้วยน้ำเสียงที่อู้อี้เพราะโดนกอดอยู่ เซฮุนคลายกอดแบคฮยอนเล็กน้อย ก่อนค่อยๆเอามือข้างที่ถนัดมาเช็ดน้ำตาที่คลออยู่ทั้งสองข้าง

“ขอเพียงนายเอ่ยปาก ฉันก็พร้อมจะรอ”

“...”

“แต่ของแบบนี้มันก็ต้องมีเงื่อนไขนะ ถือเป็นบทลงโทษที่นายหลอกฉันด้วย J แบคฮยอนมองหน้าเซฮุน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามสไตล์ปรากฎขึ้นที่มุมปาก

“เงื่อนไขอะไร?” คนในอ้อมกอดจ้องอีกฝ่ายไม่วางตา รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนั้นไม่รู้ว่าจะมีแผนอะไรอีก? เซฮุนมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ

“ก็...ต้องไปดูหนัง กินข้าว ไปเที่ยวด้วยกันสองต่อสอง โทรหากันทุกวัน คุยไลน์ด้วยกัน ห้ามคุยกับผู้ชายคนอื่น ห้ามสนใจผู้ชายคนอื่น สนใจแต่โอเซฮุนเท่านั้น โอเคไหม? J

“แบบนี้มัน...เหมือนเป็นแฟนกันเลยนิ” แบคฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ ใบหน้ากลมๆก้มลงด้วยความเขิน เซฮุนที่เห็นแบบนั้นก็ค่อยๆเอามือที่ว่างมาจับปลายคางให้เงยหน้าขึ้นมามองตน แก้มของแบคฮยอนที่ตอนนี้แดงอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าแบบนี้ของแบคฮยอนน่ารักดีเหลือเกิน ถ้าทำให้เขินมากกว่านี้จะเป็นยังไงนะ? เซฮุนนิ่งคิดไปสักพักก่อนที่จะทำในสิ่งที่ทำให้แบคฮยอนหน้าแดงกว่าเดิม นั่นคือ...

 

Chu!

 

“อะ...ซะ...” แบคฮยอนพูดไม่ออกเมื่อโดนแบบนี้เข้าไป เพราะเซฮุนจุ๊บลงไปที่หน้าผากของตัวเอง แก้มที่ว่าแดงแล้วก็แดงขึ้นไปอีก

“ก็ใช่ไง? เป็นแฟนกัน โทษฐานที่หลอกกันมานาน” เซฮุนพูดพร้อมกระชับกอดแบคฮยอนให้แน่นกว่าเดิม

“นะ...นายไม่โกรธฉันหรือไง? เรื่องที่ฉัน...” แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมาถาม แต่ก็ถูกนิ้วของเซฮุนมาวางไว้บนปาก เหมือนจะสื่อว่าไม่ต้องพูดต่อแล้ว

“ก็โกรธอยู่หรอกนะ เข้าใจเหตุผลดี แล้วอีกอย่างนายก็ชอบฉันเหมือนกันนิ แค่นี้ก็พอแล้ว ^^” เซฮุนพูดพร้อมลูบหัวของร่างกลมเบาๆ เรียกน้ำตาของคนที่อยู่ในอ้อมกอดอีกรอบ คราวนี้ไม่ใช่น้ำตาแห่งความเศร้า เสียใจ รู้สึกผิด แต่กลับเป็นความดีใจและตื้นตัน

“เซฮุน...ฮึก...”

“เอ้าๆ ร้องอีกทำไมล่ะเนี่ย? ไม่ร้องแล้ว พอๆ” ร่างสูงพูดก่อนที่จะเอานิ้วมาปาดน้ำตาที่คลออยู่ในตาทั้งสองข้างของแบคฮยอน

“ก็มันดีใจนิ” พูดด้วยร้ำเสียงอู้อี้ก่อนที่จะเอาหน้าซุกลงไปที่อกของอีกฝ่าย

“ว่าแต่นายยังไม่ได้ตอบคำถามฉันเลยนะ ว่าไง? โอเคกับเงื่อนไขของฉันไหม?” เซฮุนถามร่างกลมในอ้อมกอดอีกรอบ ซึ่งอีกฝ่ายก็เอาแต่พยักหน้าไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมา

“อย่าเอาแต่ก้มหัวกับพยักหน้าสิ พูดด้วย” เสียงทุ้มกระซิบเข้าที่ข้างหูของร่างกลมที่เอาแต่อาย ลมหายใจอุ่นๆเป่าอยู่แถวๆต้นคอ จนแบคฮยอนต้องย่นคอ

“อย่าสิ...” พูดด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม

“ก็พูดสิ...”

“ก็ได้...” แบคฮยอนค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาก่อนที่จะพบว่าหน้าของเซฮุนนั้นห่างจากตัวเองแค่ไม่กี่เซนเท่านั้นเอง “มะ...มันใกล้ไปหรือเปล่า” พร้อมดันๆเซฮุนให้ห่างออกจากตัวเอง คือแบบว่าเขินอ่ะ =/ / /=

“ไม่หรอก...แต่ถ้าแบคยังไม่พูดมันจะใกล้กว่านี้นะ” ก่อนที่จะกระชับอ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิม ร่างกลมๆในอ้อมกอดสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนกอดแน่นกว่าเดิม “ว่าไง? หืม...”

“ก็ได้ๆ”

“...”

“ช่วยรอแบคด้วยนะ” แบคฮยอนเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเขินๆ แก้มนี่ก็แดงแล้วแดงอีก เซฮุนอยากจะอัดวีดิโอตอนนี้ไว้เหลือเกิน แบคฮยอนโคตรน่ารักอ่ะ เซฮุนมองด้วยสายตาที่บอกความรู้สึกทั้งหมดว่าตนนั้นรักคนตรงหน้ามากแค่ไหน

“งั้นก็ต้องทำตามเงื่อนไขนะ?”

“อืม...” ก่อนที่จะก้มหน้ามุดลงไปเหมือนเดิม ไม่ไหวแล้ว แบคฮยอนอายจะตายอยู่แล้วอ่ะ เซฮุนได้แต่มองคนในอ้อมกอดอย่างขำๆ ก็รู้หรอกนะว่าเขิน แต่ก็ไม่คิดว่าจะเขินหนักแบบนี้นิ แต่ยิ่งเขิน...ก็ยิ่งน่ารักอ่ะ J

“เป็นแฟนกันแล้วนะ” เซฮุนกระซิบที่ข้างๆหูของแบคฮยอน ร่างกลมพยักหน้างึกๆอยู่ในอ้อมกอดของเซฮุน ก่อนจะเจอประโยคเด็ดที่ทำให้แบคฮยอนเกือบหัวใจวาย “เซฮุนรักแบคฮยอนนะ...”

“บะ...แบค...”

“หืม?” ร่างสูงที่ได้ยินเหมือนว่าแบคฮยอนจะพูดอะไรบางอย่างก็คลายอ้อมกอดเพื่อที่จะได้เห็นหน้าคนที่เอาแต่ก้มหน้าชัดๆ แต่ก็ถูกแบคฮยอนกอดเอาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ใจของเซฮุนเต้นแรงเพราะไม่คิดว่าจะถูกอีกฝ่ายกอดแบบนี้

“อย่ามองนะ...มันเขิน...” ร่างกลมพูดด้วยน้ำเสียงอ้อมแอ้ม เซฮุนได้แต่ขำน้อยๆ มองคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู ตอนนี้...ไม่ว่าแบคฮยอนจะทำอะไรหรือจะพูดอะไรก็ดูน่ารักไปหมด “ก็แค่จะบอกว่า...”

“ว่า?”

“แบคเองก็รักเซฮุนนะ...ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่รู้แค่ว่าตอนนี้รัก และจะรักตลอดไปนะ”

 

หมับ!

 

จบประโยคนั้น ร่างของแบคฮยอนก็ถูกกระชับกอดให้แน่นกว่าเดิม แน่นจนแบคฮยอนได้ยินเสียงหัวใจของเซฮุนที่กำลังเต้นอยู่

“รักเหมือนกัน...เซฮุนก็รักแบคฮยอนมากเหมือนกัน รักนะครับ” ร่างสูงก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูก่อนที่จะค่อยๆจูบเบาๆบนหัวของคนที่อยู่ในอ้อมกอด  แบคฮยอนเองก็กอดร่างสูงแน่น อ้อมกอดที่เต็มไปด้วยความรู้สึกของทั้งสองฝ่ายที่ไม่ว่ายังไงก็ไม่มีวันถ่ายทอดความรู้สึกออกมาจนหมด เสมือนโลกนี้มีเพียงเราสอง โดยที่ไม่รู้เลยว่า...

 

เรื่องราวที่เกิดขึ้นในห้องที่พวกเขาทั้งสองอยู่นั้น...มีคนกำลังแอบดูและแอบฟังอยู่!!

 

“ดูเหมือนว่าจะผ่านไปได้ด้วยดีนะเนี่ย หวานเชียว อิจฉาจริงๆเลยให้ตายสิ เนอะ! ยอลยอล” ร่างเล็กๆของจงแดเอ่ยขึ้นขณะเอาหูแนบไปที่กำแพงห้อง ก่อนที่จะหันไปถามชานยอลที่ก็ยืนฟังอยู่ข้างๆ

“นั่นสิ! ลุ้นคู่นี้แทบตาย สุดท้ายก็ลงเอ่ยกันซะที” หันไปตอบเพื่อนสนิทของตนก่อนจะตั้งใจฟังต่อ ซึ่งทั้งชานยอลกับจงแดก็โคตรตั้งใจฟัง ส่วนอี้ชิงได้แต่มองว่าที่แฟนในอนาคตพลางส่ายหน้าเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงไปประซิบเข้าที่หูอีกข้างว่า “ไม่ต้องอิจฉาไปหรอก พี่ก็อยู่ตรงนี้ทั้งคน แค่คำว่า รัก พี่ก็พูดได้นะ” จงแดที่ได้ยินคำพูดของอี้ชิง แก้มก็ขึ้นสีอย่างช่วยไม่ได้

“บ้า! พี่อี้ชิงบ้า!” ก่อนที่จะเดินหนีแต่ก็ถูกคนที่สูงกว่ารวบตัวเอาไว้ได้

“จะไปไหน? หืม?”

“เฮ้ย! พี่อี้ชิง! ปล่อยผมเลยนะ” คนตัวเล็กดิ้นในอ้อมกอด แต่มีหรอคนสูงกว่าจะปล่อยน่ะ

“จะหนีไปไหนล่ะ? อิจฉาสองคนนั้นไม่ใช่หรอ?” ก้มลงไปกระซิบที่หู ทำเอาแก้มที่แดงอยู่แล้วแดงกว่าเดิม ส่วนชานยอลที่ยืนอยู่ด้วยกันก็ได้แต่ทำหน้าเซ็งๆปนปลงๆ คือแบบ...ยังเห็นว่าเขาอยู่ตรงนี้ไหม? = =

“ผมว่าพี่อย่ามัวแต่พูดคุยอยู่ตรงนี้เลย รีบไปขอกันให้จบๆดีกว่าไหมครับ เดี๋ยวงานของแดแดผมทำต่อเอง แล้วเดี๋ยวผมไปบอกบก.ให้เลยก็ได้ว่าแดแดจะลาหยุดวันนี้ เดี๋ยวจัดการให้” ชานยอลพูดขึ้นเรียกความสนใจจากทั้งสองฝ่ายได้เป็นอย่างดี อี้ชิงหันไปยิ้มให้เล็กน้อย

“ขอบใจนายมากนะ พี่รบกวนด้วย” อี้ชิงหันไปพูดกับว่าที่เพื่อนแฟนของตัวเองก่อนที่จะลากจงแดออกไป

“ยอลยอล! ไอ้เพื่อนทรยศ~! ฝากไว้ก่อนเถอะ!” จงแดโวยวายลั่น เรียกความสนใจของคนที่อยู่รอบข้างได้เป็นอย่างดี แต่มีหรอที่ชานยอลจะกลัว

“อย่าลืมมาเอาคืนน้าาา” โบกมือให้เพื่อนคนสนิทเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินกลับไปทำงาน

“ไม่ยักรู้ว่านายก็ทำตัวเป็นกามเทพด้วย?” เสียงนุ่มๆเอ่ยขึ้นจากทางด้านหลังของชานยอล พอเจ้าตัวให้ไปเห็นก็ต้องตกใจ

“บก.คิม?! มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย?!” ตาของชาลยอลโตขึ้นบ่งบอกถึงความตกใจได้เป็นอย่างดี

“จะมาเมื่อไหร่ไม่สำคัญหรอกน่า เอาเป็นว่าเรื่องที่จงแดลาวันนั้นฉันอนุมัติก็แล้วกัน ^^

“ขอบคุณครับ” ชานยอลโค้งให้หัวหน้าของตนเล็กน้อย ก่อนที่จะเดินกลับไปทำงานต่อ

“เดี๋ยวสิ! ยังพูดไปจบเลย จะรีบเดินไปไหนล่ะ? ^^” รอยยิ้มปรากฎขึ้น ซึ่งสำหรับชานยอลแล้วดูเหมือนว่ามันจะไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่ และก็ดูเหมือนว่าลางสังหรณ์ของชานยอลจะแม่นเสียด้วย เพราะบก.คิมได้ยื่นแฟรชไดรฟให้กับชานยอล “ในนี้เป็นวรรณกรรมของนักเขียนจางลี่อิน นายช่วยเอาไปอ่านและหาคำผิดบวกเรียบเรียงประโยคที่มันดูแปลกๆให้หน่อยนะ ^^

“เออ...”

“ก็แหม~ เห็นว่าพวกนายว่างกันจนถึงขนาดมายืนฟังเรื่องของชาวบ้าน ผมก็เลยหางานมาให้จะได้ไม่ว่าง ^^

“คือแบบว่า...” ชานยอลได้แต่ปาดเหงื่อเมื่อเห็นรอยยิ้มของบก. แต่ความซวยเหมือนว่าจะไม่จบเพียงแค่นี้

“ตอนแรกก็ว่าจะให้นายทำกับจงแดอ่ะนะ เพราะว่าเรื่องนี้มันค่อนข้างยาวและเยอะ แถมยังมีภาษาจีนในนั้นด้วย แต่เห็นนายบอกว่าจะทำงานแทนจงแดเอง เพราะฉะนั้นก็ฝากด้วยแล้วกัน”

“...!

“ขอก่อนพรุ่งนี้ตอนเย็นนะถ้าเป็นไปได้ ^^” ว่าแล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้ชานยอลยืนเงิบอยู่คนเดียว คือแบบ...อะไรอ่าาา~?!! ยอลไม่เข้าใจ ทำไมงานต้องมางอกอยู่ที่ยอลคนเดียวด้วย #เรื่องมันเศร้าขอเหล้าเข้มๆ T^T

 

 

“น่าสงสารชานยอลเหมือนกันนะเนี่ย” เสียงเล็กๆของมินซอกเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น ก็แหม~ พอกลับมาถึงที่ห้องก็ขอให้อูมินที่กลับไปที่บ้านแล้วกลับมาหาตนที่นี่ก่อนที่จะให้ใช้เวทมนตร์ทำให้ดูเหตุการณ์ของเซฮุนกับแบคฮยอนได้ แถมยังดูเหตุการณ์ข้างนอกได้ด้วย แต่ก็ต้องแลกกับสเต็กเนื้ออีก 1 มื้อให้อูมินล่ะนะ

“ก็นะ...ดันซวยที่อู้ตอนที่บก.เดินผ่านแถวนั้นพอดี”

“น่าสงสารนะคะ ว่าแต่ว่าอูมินกลับได้หรือยังคะเนี่ย?” อูมินถามขึ้น เพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว ถ้านายใหญ่กับนายน้อยสังเกตเห็นว่าเขาไม่อยู่เดี๋ยวงานได้งอกแน่

“ก็ได้ๆ ไม่ดูแล้วแหละ กลับไปได้เลย เดี๋ยวไว้จะพาไปกินนะ” มินซอกหันไปบอกเจ้าหมาตัวน้อยของตน ซึ่งอูมินก็พยักหน้ารับทราบก่อนที่จะหายตัวไป

“ดูท่าว่าคงได้เวลาทำงานทำการแล้วล่ะ” ร่างเล็กบ่นๆก่อนที่จะเตรียมเปิดคอมแต่ก็ถูกมือหนาคว้าเอาไว้ มินซอกเลยหันไปส่งสายตาเป็นคำถาม ซึ่งร่างสูงก็ไม่ตอบก่อนจะบอกให้หันมองไปที่นาฬิกา ซึ่งก็พบว่านี่มันก็ปาไปสี่โมงกว่าแล้ว “เราเลิกงานห้าโมงนิ อีกไม่ถึงชั่วโมง เชื่อเถอะว่าในเวลาแค่นี้นายคิดพล๊อตไม่ออกหรอกน่า”

“มันก็จริงของนาย” พูดก่อนที่จะหันมองข้อมือของตนที่อีกฝ่ายจับเอาไว้อยู่ “ว่าแต่ว่า...ปล่อยได้แล้วมั้ง? = =

“โทษๆ เกือบเนียนแล้วเชียว” ร่างสูงยิ้มแหยะๆให้ก่อนที่จะค่อยๆปล่อยมือ เมื่อเห็นแบบนั้นมินซอกก็ยิ้มอย่างพอใจ

 

~♪♫  นัล อันแนแฮจวอ... yeah, กือแดกา ซัลโก อิดนึน โกเซ นาโด ฮัมเก เทรยอกาจวอ... oh, เซซังงึย กือทีราโด ดวีตารากัล เทนี ~ ♫♪

 

เสียงโทรศัพท์ของมินซอกดังขึ้นเพราะตนไม่ได้ปิดเสียง ซึ่งเรียกความสนใจของทั้งสองฝ่ายได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะกับลู่หาน เนื่องจากว่าเพลงนี้เป็นเพลงที่เขาชอบมากที่สุดนั่นเอง เพียงแต่ที่มินซอกใช้เป็นเวอร์เกาหลีเท่านั้น ต่างจากเขาที่เป็นเวอร์จีน

“นี่นายยังไม่เปลี่ยนอีกหรอ?”

“เรื่องของฉันน่า~!” มินซอกตอบปัดๆไป ไม่สนใจคนตรงหน้า แค่นี้ลู่หานก็รู้สึกมีกำลังใจมากขึ้นล่ะนะ เมื่อร่างเล็กเห็นเบอร์ที่โทรมาก็ต้องแปลกใจเล็กน้อย แบคฮยอนโทรมาหาเขาทำไมกัน?

“ว่าไง?”

(คือว่าวันนี้ผมคงขับรถไปส่งพี่ที่บ้านไม่ได้อ่ะ ผะ...ผมขอโทษนะพี่ //เอ๊ะ! เซฮุน! อย่าสิ! คุยโทรศัพท์อยู่ไม่เห็นหรอ?) ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิดกับเขาก่อนที่จะดุคนข้างๆ แหม~ ดูเหมือนว่าพอได้เป็นแฟนกันแล้วนี่เซฮุนก็เอาใหญ่เลยนะ ดูท่าว่าคงจะไปเดทกันหลังเลิกงานสินะ

“โอเคๆ ไม่เป็นไรๆ พี่กลับเองก็ได้” ร่างเล็กเอ่ยขึ้นเพื่อให้ผู้ช่วยของตนไม่ต้องรู้สึกผิด

(แต่ว่าวันนี้พี่ไม่ได้เอารถมานิเพราะว่าผมขับไปรับพี่ที่บ้าน)

“ก็กลับแท็กซี่สิจะยากอะไร?” ก็แหม? วันไหนที่แบคฮยอนไปส่งไม่ได้เขาก็กลับเองแบบนี้ประจำ มีแต่ช่วงหลังที่เขากลายเป็นผู้หญิงแล้วนี่แหละที่แบคฮยอนไปรับไปส่งตลอด บางทีก็เกรงใจน้องมันเหมือนกันนั่นแหละ

(ไม่ได้นะพี่! มันอันตราย!! ยิ่งเป็นผู้หญิงคนเดียวด้วย) ปลายสายพูดขึ้นเสียงดัง เสียงแหลมๆดังเข้าหูมินซอกแบบเต็มๆ

“แล้วจะให้พี่ทำไงล่ะ?”

(จริงด้วย ผมไปรถเซฮุนนี่นา ยังไงผมก็ต้องเอากุญแจรถไปให้พี่ลู่อยู่แล้ว งั้นเดี๋ยวผมให้พี่ลู่ไปส่งพี่ที่บ้านก็แล้วกัน)

“ไม่ต้องหรอกน่า ไม่ต้องให้ไอ้...เฮ้ย! ทำอะไรเนี่ย? เอามือถือคืนมา!!” มินซอกยังไม่ทันที่จะปฏิเสธทางปลายสาย มือถือของเขาก็ถูกลู่หานดึงไป “แบคนี่พี่เองนะ”

(พี่ลู่?) ปลายสายเอ่ยด้วยน้ำเสียงตกใจเล็กน้อย (นี่พี่อยู่กับพี่หมินหรอ?)

“ใช่! เดี๋ยวพี่ไปส่งยัยเปี๊ยกนี่ให้ รออยู่ที่ห้องนะ เดี๋ยวพี่กับมินซอกไปหา” ก่อนที่จะตัดสายและคืนโทรศัพท์ให้มินซอก

“ทำบ้าอะไรของนายเนี่ย?!” มินซอกแหวใส่ร่างสูง แต่มีหรอที่ลู่หานจะกลัว ว่าแล้วก็จับมินซอกมาล็อกเอาไว้กับตัวก่อนที่จะพาไปที่ห้องของแบคฮยอนเพื่อเอากุญแจรถจะได้ไปส่งมินซอกที่บ้าน โดยไม่สนใจเลยว่าร่างเล็กจะโวยวายแค่ไหน?

 

 

“อ้าว! ถึงแล้ว...” ลู่หานที่ขับรถมาจอดที่หน้าบ้านของมินซอก แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ พอหันไปมองก็พบว่าอีกฝ่ายหลับไปเรียบร้อยแล้ว ลู่หานลังเลอยู่นิดหน่อย ก่อนที่จะตัดสินใจดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูรถลงไปอีกข้าง เปิดประตูพร้อมเข้าไปอุ้มอีกฝ่ายที่หลับอยู่ เดินไปถึงหน้าประตูบ้านก่อนที่จะกดกริ่ง

“คร้าบๆ” เสียงตอบรับดังมาจากในบ้านก่อนที่จะได้ยินเสียงคงเดินเข้ามาใกล้ๆ

 

แอ๊ด~

 

“อ้าวเฮียหาน? แล้วนี่...พะ!” จงอินที่เปิดประตูออกมาก็งงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่หน้าประตูบ้านคือลู่หาน ก่อนจะสังเกตเห็นว่ามินซอกอยู่อ้อมแขนของลู่หาน พอจะโวยวายก็โดนร่างสูงที่อุ้มพี่สาวของตนอยู่ส่งสายตาดุ

“จะโวยวายทำไมล่ะ? มินซอกแค่หลับเท่านั้นเอง เห็นหลับสบายเลยไม่กล้าปลุก” ลู่หานอธิบายให้จงอินฟังพร้อมกระชับร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอด จะได้อุ้มได้ถนัดๆ “ว่าแต่ว่าจะให้พี่อุ้มแบบนี้อีกนานไหม? พาไปที่ห้องมินซอกสิ”

“ครับๆ” จงอินรับคำก่อนที่จะพาลู่หานเข้ามาในบ้าน

“จงอิน...มาช่วยแม่จัดโต๊ะอาหารหน่อยลูก อ้าวลู่หาน? เป็นไงมาไงถึงได้มาที่นี่ได้ล่ะ? แล้วนั่น...มินซอกเป็นอะไรล่ะนั่น?” แม่ของมินซอกที่ออกจากห้องครัวเพื่อวางอาหารลงบนโต๊ะก็พบกับลู่หานที่อุ้มมินซอกอยู่จึงเรีบเดินเข้ามาดู

“ไม่ได้เป็นอะไรหรอกครับ แค่หลับเท่านั้นแหละ ผมเห็นว่าหลับสบายก็เลยอุ้มมาแบบนี้” อธิบายให้แม่ของร่างเล็กฟัง ซึ่งผู้เป็นแม่ก็พยักหน้าให้ “งั้นฝากด้วยนะลูก แม่ไปเตรียมกับข้างต่อแล้ว ไหนๆก็ไหนๆมากินข้าวด้วยกันไหม?”

“เออ...” เมื่อเห็นแววตาของน้าโกนี ลู่หานเลยพยักหน้ารับก่อนที่จะขอตัวพามินซอกไปที่ห้องนอน ส่วนจงอินก็ไปช่วยแม่ของตนจัดโต๊ะอาหาร โดยไม่ลืมบอกว่าห้องของมินซอกอยู่ไหน?

ร่างสูงเดินขึ้นบันไดไปจนกระทั่งถึงหน้าห้องของมินซอก เขาค่อยๆปล่อยมือที่อุ้มมินซอกอยู่ข้างหนึ่งเพื่อเปิดประตู ก่อนที่จะค่อยๆกระชับอ้อมกอดเพื่อที่จะได้อุ้มมินซอกได้ถนัดๆ แล้วเดินไปที่เตียงจากนั้นก็ค่อยๆวางร่างเล็กลงบนเตียง เปิดแอร์พร้อมห่มผ้าห่มให้เรียบร้อย ลู่หานมองมินซอกที่นอนหลับสนิทก่อนก่อนที่จะนั่งลงตรงที่ว่างบนเตียง เอามือไปลูบหัวเล็กน้อย

“หลับแบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันแฮะ” ว่าแล้วก็ลูบหัวสักเล็กน้อย

“...”

“เมื่อไหร่จะได้กลับไปสนิทกันเหมือนเดิมนะ?”

“...”

“แต่ฉันก็ผิดเองแหละที่ไม่เชื่อใจนาย ทั้งๆที่เราก็เป็นเพื่อนกันแท้ๆ ขอโทษนะ” พูดไปเรื่อยๆก็บ่นไปเรื่อยๆแต่มือก็ยังลูบหัวอีกฝ่ายไปเรื่อยๆ ซึ่งอีกฝ่ายก็ไม่มีท่าทีว่าจะรู้สึกตัวตื่นง่ายๆ

“...”

“แต่ไหนๆก็ไหนๆแล้ว อุตส่าห์อุ้มมาส่งที่เตียงแบบนี้ ก็ขอสักหน่อยแล้วกัน ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่อุ้มมาส่ง J” ว่าแล้วลู่หานก็ก้มลงไปจุ๊บเบาๆที่หน้าผาก ก่อนที่จะลุกขึ้นแต่พอหันไปมองที่พื้นก็เห็นอูมินมองตาแป๋วอยู่

“ไม่ต้องบอกมินซอกล่ะ เข้าใจไหม?” เจ้าหมาตัวน้อยพยักหน้าให้ เมื่อเห็นแบบนั้นลู่หานก็เดินออกไปจากห้องทันที หลังจากที่ลู่หานปิดประตูเรียบร้อยแล้ว อูมินก็กระโดดขึ้นไปบนเตียงแล้วเอาเท้าสะกิดร่างเล็ก

“เค้ารู้นะว่าเจ้านายมินซอกไม่ได้หลับอยู่จริงๆน่ะ”

 

 

 


:: 22 / 02 / 58 ::

เป็นยังไงกันบ้างนักอ่านทุกๆคน ในที่สุดก็มาต่อจนครบ 100% แล้วววว~!!

จงแด ชานยอล อี้ชิงนี่แอบฟังแบบปกตินะ แต่ฝั่งลู่หมินนี่แอบแอดวานซ์ ใช้เวทย์ของอูมินแอบดู

งานนี้เลยรอดตัวไป ไม่โดนบก.จัดหนักไม่เหมือนชานยอล

น่าสงสารชานยอลจริงๆ งานเข้าแบบเต็มๆเลย

อุตส่าห์ช่วยเรื่องจงแดกับอี้ชิงแท้ๆ งานงอกเลยทีเดียว ไม่ร้องนะไม่ร้อง 55555

ตอนนี้ก็แอบมีหวานกันนิดหน่อยระหว่างลู่หมินล่ะนะ นิดเดียวจริงๆ

แต่ตัดได้ค้างโคตร! 5555 รู้สึกทำร้ายนักอ่านจูงงง

สรุปคือมินซอกตื่นอยู่หรอ? หรือว่าอะไรยังไงกันแน่นิ?

ถ้าอยากรู้ต้องติดตามตอนต่อไปนะจุ๊บๆ

 

SPOIL ตอนต่อไป

“อย่าว่ายังงั้นยังงี้เลยนะ แต่ว่าเจ้านายน่ะ...ยังอยากกลับเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า?”

 
 

มาแบบสั้นๆ เอาแค่นี้ไปก่อนแล้วกันเนอะ อิอิ

 

 ปล.ตอนนี้ทางเปิดจองฟิคเรื่องนี้แล้วน้าาา~

ถ้าสนใจก็คลิกเข้าไปดูรายละเอียดได้เลย

V

V

 

จิ้มๆ

ถ้าจะตรวจสอบรายชื่อก็ >> จิ้มตรงนี้น้าาาา >w<
 

สุดท้ายนี้ก็รักคนอ่านทุกๆคนนะครับ จุ๊บๆ >3<

 

 


:: 19 / 02 / 58 ::

เป็นยังไงกันบ้างนักอ่านทุกๆคน เค้ามาอัพต่อแล้ว กลายเป็น 60% เหลืออีก 40%

บอกเลยว่าตอนนี้แอบยาว ยาวกว่าตอนอื่นๆ

โปรจงโปรเจ็กจบไม่ทำ ก็แอบรู้สึกผิดกับคู่หูตัวเองเหมือนกันนะ 55555

แต่คือขี้เกียจอ่ะ เด็กไม่ควรเอาเป็นแบบอย่าง #นี่พูดเลย

ช่างเรื่องของเค้าเถอะ มาเข้าเรื่องกันดีกว่า...

ปมของฮุนกับแบคก็จบลงไปแล้วในตอนนี้

แต่ไม่รับประกันว่าจะมีอีกหรือไม่? คู่นี้ต้องไปลุ้นกันต่อ

ตอนนี้ก็ปล่อยให่ฮุนกับแบคเขาหวานกันไปก่อนน้าาา~

ว่าแต่ว่าใครแอบดูกับแอบฟังนะ? ถ้าอยากรู้ก็อย่าลืมติดตามต่อในอีก 40% ที่เหลือน้าาา~

 

ปล.ตอนนี้ทางเปิดจองฟิคเรื่องนี้แล้วน้าาา~

ถ้าสนใจก็คลิกเข้าไปดูรายละเอียดได้เลย

V

V

 

จิ้มๆ

ถ้าจะตรวจสอบรายชื่อก็ >> จิ้มตรงนี้น้าาาา >w<
 

สุดท้ายนี้ก็รักคนอ่านทุกๆคนนะครับ จุ๊บๆ >3<

 
 


:: 16 / 02 / 58 ::

เป็นยังไงกันบ้านนักอ่านทุกๆคน ช่วงนี้เงียบเหงากันจังเลย T^T

ยังตามอ่านเรื่องนี้อยู่ใช่ม้ายยยย~? ขอเสียงหน่อยเร้ววววว 55555

เอาแล้วไงๆ ในเมื่อแบคฮยอนไม่ได้โง่เหมือนที่คิด

สรุปคือแบคเองก็รู้ตัวเหมือนกัน แต่แค่ไม่แสดงออกมา

เซฮุนจะว่ายังไงล่ะทีนี้? สองคนนั้นจะเป็นยังไงต่อน้าาา~

ถ้าอยากรู้ก็อย่าลืมติดตามนะ อิอิ

 

แล้วก็ตอนนี้ทางเปิดจองฟิคเรื่องนี้แล้วน้าาา~

ถ้าสนใจก็คลิกเข้าไปดูรายละเอียดได้เลย

V

V

 

จิ้มๆ

ถ้าจะตรวจสอบรายชื่อก็ >> จิ้มตรงนี้น้าาาา >w<
 

สุดท้ายนี้ก็รักคนอ่านทุกๆคนนะครับ จุ๊บๆ >3<

B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

511 ความคิดเห็น

  1. #383 นนนี่ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 15:47
    อูหมินน้อยน่ารักจังเลยอะ ><

    มินซอกเยี้ยน้า จริงๆคืออยากให้เขาอุ้มละสิถึงนอนนิ่งขนาดนั้น

    ลู่หานมีแอบแต๊ะอั๋งนะ เดี๋ยวตีเลยนิ

    สปอยตอนหน้าเริ่มเข้าสู่ช่วงยุ่งยากใจแล้วเนอะ
    #383
    0
  2. #376 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 23:45
    เมื่อกี้เม้นไปสองรอบตั้งยาว ทำไมไม่ขึ้นนะT_T เม้นท์ในมือถือช่างลำบาก5555 ไม่เป็นไรจะเม้นท์ให้ได้เลย ขอบอกว่าตอนนี้ฟินมากทั้งพาร์ทฮุนแบคทั้งลู่หมินเยย ตอนสุดท้ายคืออย่างกรี๊ด ฟินตรงพี่ลู่แอบหอมหมินตอนหลับไม่พอนะ พลิกล็อคตรงอูมินบอกว่าหมินไม่ได้หลับจริงนี่สิ อิอิ
    #376
    0
  3. #346 Steamed Dumpling (ซาลาเปา) (@lovetomyh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:41
    มินิเธอมันร้าย



    ตอนหน้าอ่ะ คือแบบบบ โอ๊ยยยย 

    ขอหวานๆนะคะ
    #346
    0
  4. #345 Kamolporn Muang Ngern (@daaohsehun-94grh) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:50
    อ้ากกกกกกกก!!!! เขินโว้ย นิดเดียวก้เถอะ #ไรท์ทำร้ายมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก 
    แล้วจะยังไงอะไรต่อ โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย ลุ้นนนนนนนนนนนนนนนนนนน!!!!
    มาต่อเร็ววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววววเลยนะไรท์ 
     ไรท์ม่ายมาเค้าจะเอาระเบิดไปปาที่บ้านจิงๆน้าาาาาาาาาาาา เค้ารออยู่ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง 
    สู้ๆนะคะ ^3^
    #345
    0
  5. #344 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:58
    มินซอกไม่ได้หลับจริงๆด้วยยยยยย ฮิ
    #344
    0
  6. #343 unknow-10012 (@mangpor-desu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:56
    นั่นนนนนน ว่าแล้วว่าพี่หมินต้องไม่ได้หลับแน่เลย โอยยเขินแทน รอนะค่ะไรท์
    #343
    0
  7. #342 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:08
    คิคิ มินซอกนี่ก็ร้ายใช่ย่อย
    #342
    0
  8. #340 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:09
    หวานมากกกกกก ฮื่ออ จะเป็นเบาหวานล้าว
    #340
    0
  9. #339 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 14:14
    ฮุนแบคน่าร้ากกกกก
    #339
    0
  10. #338 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 07:21
    หวานแหววมากอ่ะคู่นี้ เคลียร์กันได้ซะทีเนอะ ดีจังเลย ว่าแต่คู่คุณนักเขียนเมื่อไหร่จะเข้าใจกันซะทีเนอะ555555 คนแอบดูนี่ใครกันน้า บก.จุนมยอนรึเปล่า อิอิ
    #338
    0
  11. #337 unknow-10012 (@mangpor-desu) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2558 / 06:00
    คนที่แอบดูและแอบฟังนี่คงเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่ลู่หมินใช่มั้ยล่ะะะ มาต่อไวๆนะค่ะ รออยู่ๆ
    #337
    0
  12. #336 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:25
    เข้าใจละ มิน่าล่ะ แบคถึงทำตัวแบบนั้น คงกำลังสับสน โถ แบคน้อยผู้น่าสงสาร ขอให้เคลียร์กับฮุนได้ไวๆเน้อ แต่จริงๆบอกความจริงไปทั้งหมดอ่ะดีละ อย่าไปคิดแทนฮุนว่าจะไม่รอ ให้เจ้าตัวเค้าเลือกเองเถอะ ว่าเค้าจะรอแบคมั้ย^^
    #336
    0
  13. #335 Pum JA (@dapum) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:28
    รอมาต่อจ้า
    #335
    0
  14. #334 NinewBABY'Z (@nbnewbaby) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 03:23
    กรี๊ดดดดดดดดด สงแบคมากอ่าาา นั่นก็ความฝัน นี่ก็ความรัก เราเป็นแบคเราก็เลือกไม่ถูกเหมือนกันTT นายหญิงกับนายน้อย นี่ใคร?? รออีก70% นะคะ
    #334
    0
  15. #333 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 12:59
    โอ้ววววววววว ขอโทษนะแบคฮยอนที่ด่ามาตลอด555555555 ฮือสงสารอ่ะ
    #333
    0
  16. #332 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 05:03
    เรื่องของแบคฮยอนจะเคลียร์แล้วใช่ไหม
    #332
    0
  17. #331 Lumin799 (@lumin99exo) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:44
    ตามอ่านยุจ้า ^^
    #331
    0
  18. #330 milkyLM (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:19
    น้ำตาจะไหล 30% ของพี่เฟิร์ส เยอะกว่าที่คิดแหะ5555 ที่เดาไว้ผิดไปนึง พล๊อตดราม่ามากอ่ะหนู555
    #330
    0