[EXO] Lumin : Change! [ Boy to Girl ] :: [END]

ตอนที่ 17 : Boy to Girl :: Chapter 14 :: The Problem has been Clear!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 670
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    14 ก.พ. 58
















 

            

 

“พี่มินซอกอยากทานอะไรไหม? เดี๋ยวผมไปซื้อมาให้” แบคฮยอนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง (ตัวเดียวกับที่ลู่หานนั่งเมื่อคืน) เอ่ยถามพี่สาวตัวเล็ก หลังจากที่ลู่หานออกจากห้องไปสักพักมินซอกก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ก่อนจะตามมาด้วยแบคฮยอนและเซฮุน ส่วนจงอิน รายนั้นยังไม่ตื่น

“พี่ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่เลย”

“แล้วพี่ปวดท้องมากไหม?” ร่างกลมถามต่อ ซึ่งมินซอกก็ส่ายหน้าเบาๆ ตั้งแต่เมื่อคืนเขาก็รู้สึกปวดท้องน้อยลงมาก พอแบคฮยอนเห็นก็เริ่มบ่นออกมา “ทีหลังพี่เป็นอะไรก็บอกผมสิ อย่าปิดบังแบบนี้อีกนะ พี่รู้ไหมว่าเมื่อวานจงอินเป็นห่วงพี่มาก จนผมเกือบจะเอาตัวไม่รอดแหนะ!

“แต่ก็รอดมาได้ไม่ใช่หรือไง? แล้วอีกอย่าง...” มินซอกหยุดพูดก่อนที่จะมองหน้าเซฮุนที่นั่งอยู่ตรงโซฟา

“อีกอย่าง?” แบคฮยอนถามนักเขียนของตนต่อ แต่ร่างเล็กที่นั่งพิงเตียงที่ถูกปรับให้ตั้งขึ้นก็เอาแต่ส่ายหน้า

“ไม่มีอะไรหรอกน่า...ช่างมันเถอะ”

“อืมม~” คนที่นอนหลับอยู่สงเสียงครางออกมา มินซอกหันไปมองน้องชายของตนที่เริ่มจะขยับตัวก่อนที่จะตื่นแล้วลุกขึ้นมานั่ง สภาพนี่โคตรดูไม่ได้เลยให้ตายสิ ผมตั้งชี้โด่ชี้เด่ อยากจะให้บรรดาสาวๆแฟนคลับทั้งหลายมาเห็นสภาพนี้ของจงอินจริงๆ น้องชายที่พึ่งตื่นขยี้ตาเล็กน้อย ก่อนจะหันซ้ายหันขวามองไปรอบๆจนถึงเตียงที่พี่สาวตนนอนอยู่ สายตาปะทะกับตาของพี่สาว มินซอกมองน้องชายตัวเองขำๆ ดูท่าจะยังไม่ตื่นดีสินะ แต่พอจงอินตื่นเต็มที่เท่านั้นแหละ...

 

พรุบ!

 

ผลัก!

 

“เฮ้ย!”

“พี่มินนี่เป็นยังไงบ้าง? ปวดท้องมากไหม? แล้วนี่พี่กินอะไรหรือยัง? หิวหรือเปล่า?” จงอินกุมมือพร้อมเอ่ยถามผู้เป็นพี่ด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนและเป็นห่วง

“พี่ไม่เป็นไรจงอิน... แต่ว่าเราอาจจะเป็นแทนอ่ะนะ” มินซอกบอกน้องก่อนจะหันมองแบคฮยอนที่นั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้นโดยมีเซฮุนค่อยๆพยุงให้ลุกขึ้น และหันกลับมามองจงอินที่ตอนนี้นั่งเก้าอี้ข้างเตียง คุ้นๆไหม?

“ระ...หรือว่า เก้าอี้ตัวนี้...?”

“ก็ตามนั้นแหละจงอิน เราพลาดเองนะ” เพราะด้วยความที่เป็นห่วงพี่เกินกว่าเหตุ ทำให้จงอินเผลอตัวผลักแบคฮยอนที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวนี้แล้วมานั่งแทน ทำให้คนที่ถูกผลัก แถมยังไม่ได้ตั้งตัวก็เลยล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปนั่งกับพื้นแทน

“พะ...พี่มินนี่...T^T”

“ถึงแม้ว่าเราจะเป็นพี่น้องกัน แต่เรื่องนี้พี่จะไม่ยุ่งนะ ^^;” ผู้เป็นพี่พูดด้วยรอยยิ้มแหยๆก่อนที่จะหันไปมองเซฮุนกับแบคฮยอน เซฮุนคุยๆพาแบคฮยอนไปนั่งที่โซฟา หลังจากที่พาแบคฮยอนมานั่งที่โซฟาแล้ว สายตานิ่งเรียบก็ถูกส่งมาที่จงอินที่กำลังมองอยู่

“เฮียฮุน...คือผม...”

 

ครืด~!

 

ประตูห้องผู้ป่วยเปิดออก เรียกความสนใจของทั้งสามคนได้เป็นอย่างดี คนที่เปิดประตูเดินตรงมาที่เตียง เหงื่อที่ออกเต็มใบหน้าพร้อมกับเสียงหอบบ่งบอกว่าอีกฝ่ายคงจะรีบวิ่งมาที่นี่มากแค่ไหน

“อ้าวพี่ลู่? ไปไหนมาเนี่ย? แล้วทำไมเหงื่อออกแบบนั้นล่ะ?” เปิดคำถามด้วยแบคฮยอน ลูกพี่ลูกน้องของลู่หาน แต่ร่างสูงไม่ตอบ เอาแต่เดินตรงมาที่เตียงที่มินซอกนอนอยู่

“มองหน้าทำไม?” ร่างเล็กที่อยู่บนเตียงเอ่ยถามด้วยสีหน้าที่ออกจะไม่พอใจมากกว่าสงสัยที่อยู่ดีๆอีกฝ่ายก็เอาแต่จ้อง

“แบคฮยอน เซฮุน จงอิน ออกไปจากห้องนี้ก่อน เฮียมีเรื่องที่ต้องคุยกับ มินซอก” ลู่หานไม่ตอบร่างเล็ก แต่กลับหันไปบอกทั้งสามคนให้ออกไปจากห้อง ต่อให้เป็นเซฮุนที่กำลังหงุดหงิดเรื่องจงอินอยู่ และจงอินที่หวงพี่ยังกับอะไรดียังต้องถอย ทั้งสามคนค่อยๆเดินไปทางประตู แต่ทว่า...

“จงอิน แบคฮยอน เซฮุน อยู่ที่นี่แหละ! ไม่ต้องออกไปไหน!!” มินซอกพูดขึ้น ทำให้ทั้งสามคนหยุดชะงัก เอาแล้วไงล่ะ? จะทำยังไงดีล่ะทีนี้

“ทั้งสามคนบอกว่าให้ออกไปก่อนไง?”

“บอกว่าให้อยู่ไง จะออกไปไหนล่ะ?” ทั้งสองคนต่างไม่มีใครยอมใคร ร้อนถึงทั้งสามคนที่ไม่รู้ว่าจะเอายังไงกับชีวิตดีเลย แบคฮยอนละเครียด! = =

“งั้นเอางี้ โยนหัวก้อย ถ้าออกหัวพวกผมจะออกไป แต่ถ้าออกก้อยพวกผมจะอยู่โอเคไหม?” เซฮุนเอ่ยขึ้นขัดทั้งสองคนที่เอาแต่จ้องหน้าจ้องตาของอีกฝ่าย ทั้งสองหันมามองเซฮุน

“ก็ได้” ว่าแล้วเซฮุนก็หยิบเหรียญขึ้นมาให้ทั้งสองคนดูว่ามีทั้งหัวและก้อย แบคฮอยนสะกิดเซฮุนที่กำลังเตรียมการอยู่

“ทำแบบนี้มันจะดีแน่หรอ?”

“นั่นดิเฮีย... ถ้าออกก้อยมาเราต้องอยู่กับบรรยากาศแบบไหนก็ยังไม่รู้เลยนะเฮีย”

“เอาน่า...ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า ยังไงก็ออกหัวแน่นอน J” เซฮุนกระซิบบอกทั้งสอง ก่อนที่จะเริ่มโยนหัวก้อย ซึ่งผลที่ออกมาก็คือ...

 

 

“เฮ้ย! เฮียฮุน? เฮียทำได้ยังไงถึงได้โยนออกหัวเนี่ย?” จงอินที่เดินตามทางเดินของโรงพยาบาลถามขึ้น แบคฮยอนหันมามองด้วยแววตาที่อยากรู้เหมือนกัน

“ฟลุ๊คมากกว่ามั้ง?” แบคฮยอนพูดอย่างหมั่นไส้ ถ้าจะพูดถึงเหตุการเมื่อกี้ล่ะก็ หลังจากที่ทั้งสองคนตกลงกันเรียบร้อย เซฮุนก็โยนเหรียญขึ้นไปก่อนจะตบลงมาบนฝ่ามือ เมื่อเปิดออกก็กลายเป็นด้านหัว มินซอกขัดใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมเพราะได้ตกลงไปแล้ว เซฮุน จงอินและแบคฮยอนเลยได้ออกมา

“เก่งอ่ะ! ไม่สิ...ต้องบอกว่าดวงดีล่ะมั้ง? แต่มั่นใจว่ายังไงก็ดวงดีกว่านายแล้วกันแบคฮยอน J” หันไปยิ้มกวนประสาทใส่แบคฮยอน อีกฝ่ายเบะปากเล็กน้อย

“ว่าแต่เฮียฮุนจะไปไหนต่ออ่ะ?” จงอินเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าคนพี่เอาแต่เดินไปเรื่อยๆ

“ก็คงไปร้านกาแฟข้างๆนั่นแหละ อยากกินชานมไข่มุก จะไปไหมล่ะ?” หันไปตอบจงอิน ซึ่งอีกฝ่ายก็พยักหน้า

“งั้น...ถ้านายบอกว่านายดวงดีจริงๆล่ะก็ เสี่ยงดวงกันหน่อยไหมละ?” โอเซฮุนทำหน้างงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของแบคฮยอน ร่างกลมจึงพูดต่อทันที “ก็ถ้านายโยนเหรียญได้ก้อย ฉันเลี้ยงชานมไข่มุกนายเอง แต่ถ้ามันออกหัว นายต้องเลี้ยงช็อกโกแลตเย็นฉันแก้วนึง”

“...”

“กล้าหรือเปล่าโอเซฮุน? มาพิสูจน์กันว่าใครมันจะดวงดีกว่ากัน!” จงอินได้แต่มองทั้งสองคนไปมา

“ก็ได้” เซฮุนหยิบเหรียญขึ้นมาและส่งให้แบคฮยอนดู ซึ่งระหว่างที่กำลังจะโยนจงอินก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

“พี่แบค...ผมว่า...” แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เพราะว่าเซฮุนโยนเหรียญขึ้นไปก่อนที่จงอินจะทัก จงอินได้แต่ทำหน้าปลงๆ ไม่น่าเลยพี่แบค ไม่น่าไปท้าเฮียฮุนเลย ยังไงคราวนี้เหรียญก็น่าจะออก...กะ...ก้อย

 

ดะ...เดี๋ยวนะ?

 

“นึกว่าจะแน่! ออกหัว! เย่! นายแพ้ เพราะฉะนั้นต้องเลี้ยงน้ำฉัน ฮ่าๆๆ” แบคฮยอนร้องด้วยความดีใจ ส่วนจงอินก็ได้แต่อึ้ง ก็เมื่อกี้นี้...เฮียฮุน?

“เร็วๆดิเซฮุน จะเบี้ยวหรอ?” แบคฮยอนที่เดินนำไปสักพักร้องเรียกโดนไม่สนใจว่าตอนนี้ตนเองอยู่ในอาคารผู้ป่วย

“รู้แล้วๆ ไม่เบี้ยวหรอกน่า” เซฮุนตอบร่างกลมที่อยู่ข้างหน้าก่อนที่จะเดินตามไป แต่ก็ถูกจงอินดึงไว้

“เมื่อกี้นี้เฮียโกงพี่แบคไม่ใช่หรอ? แล้วทำไมเหรียญถึงได้...” จงอินถามเซฮุน ซึ่งเซฮุนก็ได้แต่ยิ้มให้ เมื่อเห็นรอยยิ้มแบบนั้นของเซฮุน จงอินก็ถึงบางอ๋อในทันที “นี่หรือว่าเฮีย?!

“การโกงคือการที่ทำให้เราได้เปรียบหรือได้ผลประโยชน์ ถึงแม้จะขาดทุนทางการเงิน แต่ว่าเฮียก็ได้กำไรทางความรู้สึกนะ ซึ่งมันก็คุ้มกว่ากันเยอะ J” จงอินมองเซฮุนที่เดินตามแบคฮยอนเป็นด้วยสีหน้าอึ้งๆ แต่เซฮุนก็เดินไปได้สักสองถึงสามก้าวก็หันกลับมามองน้องชายผิวแทนก่อนที่จะพูดต่อ

ก็อย่างที่จงอินคิด เขาโกงจริงๆ โกงตั้งแต่ตอนในห้องผู้ป่วยแล้ว ความจริง...มันก็แค่ใช้ทริคนิดหน่อยเท่านั้นเอง อารมณ์คล้ายๆกับเล่นมายากลนั่นแหละ แต่เรื่องอะไรจะบอกล่ะ? เก็บเอาไว้เล่นกับแบคคราวหน้าดีกว่า และอีกอย่างเฮียลู่เองก็น่าจะเดาทริคนี้ออก มันเป็นกลง่ายๆที่ระดับนักเขียนสืบสวนควรจะรู้ ซึ่งดูจากสีหน้าของเฮียแล้ว ที่ไม่โวยวายเพราะเป็นฝ่ายเฮียที่ได้ประโยชน์แบบเต็มๆ

“เดินให้มันเร็วๆหน่อยสิ!” แบคฮยอนหันมาเร่งทั้งสองคนอีกครั้ง

“รู้แล้วๆ” เซฮุนเรียบเดินตามแบคฮยอนไปจนตามทัน ทิ้งให้จงอินมองพี่ชายทั้งสองที่กำลังหยอกล้อกันเหมือนเป็นแฟนกันไม่มีผิด รอยยิ้มที่ปรากฎขึ้นมาทั้งสองฝ่าย ถึงแม้ว่าเซฮุนจะแพ้เรื่องโยนเหรียญก็เถอะ เพราะจริงๆแล้ว ที่เซฮุนยอมเล่นด้วย ก็คงเป็นเพราะอยากเห็นรอยยิ้มของแบคฮยอนล่ะมั้ง จงอินส่ายหัวกับพี่ทั้งสองคนเล็กน้อยก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก

 

ถ้าเราไปกับพวกพี่เขา? เราจะกลายเป็นกขค.ไหมเนี่ย?! T^T

 

 

“มีอะไรก็ว่ามา” สถานการณ์ของทั้งสองคนในห้องเหมือนว่าจะต่างจากสามคนที่ออกไปแล้วอย่างหลิบลับ บรรยากาศที่อึมครึมกว่าอย่างเห็นได้ชัด ลู่หานนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวเดิมที่เขานั่งเมื่อวาน

“ฉันจะช่วยหาสิ่งที่นายต้องรู้...” ลู่หานไม่ชินกับการที่ต้องเรียกมินซอกว่า เธอจึงใช้สรรพนามว่า ‘นาย แทน ต่างจากเมื่อก่อนที่มักจะเรียกว่าเปาจื่อหรือไม่ก็มึง

“ฮะ? นึกยังไงถึงได้พูดเรื่องนี้เนี่ย?” มินซอกถามลู่หานด้วยสีหน้างงๆ

“นั่นก็เป็นเพราะว่า...ฉันได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้แล้ว” ร่างสูงตอบทำให้มินซอกยิ่งงงหนักกว่าเดิม? นี่ไปรู้อะไรมา?

“...”

“สิ่งที่ฉันอยากรู้มาตลอด ตอนนี้ฉันรู้แล้ว”

“จะพูดย้ำทำไมหลายๆรอบฮะ?! รู้ก็รู้สิ! มันเกี่ยวอะไรกับฉันหรือไง?” ร่างเล็กเริ่มโวยวายเมื่อเห็นว่าร่างสูงเอาแต่พูดเรื่องเดิมๆ

“ใช่! มันเกี่ยว!”

“ฮะ?”

“เพราะสิ่งที่ฉันอยากรู้คือ...นายหายไปอยู่ไหนตอนที่โซวอนเข้ามาตีสนิทกับฉันยังไงล่ะ ลู่หานตอบออกไป มินซอกที่ฟังก็อึ้ง นี่คือสิ่งที่ลู่หานอยากรู้น่ะหรอ? ไม่ใช่ว่าความจริงเรื่องอี้ฟานกับตนหรอกหรอ? มินซอกหันหนีไปอีกทางเพื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

“นายจะอยากรู้ไปทำไม? รู้ไปมันก็คงไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่หรอกมั้ง?” มินซอกพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ปกติที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ทั้งๆที่ข้างในมันเจ็บปวดไปหมด ทำไมลู่หานถึงไม่อยากรู้ความจริงล่ะ? ร่างเล็กที่หันหน้าไปอีกทางจึงไม่เห็นว่าลู่หานกำลังจะเข้ามาใกล้ตัวเองมากเรื่อยๆ ก่อนที่จะเอามือไปวางบนไหล่ของมินซอกจนเจ้าตัวต้องหันกลับมามองจนเห็นว่าระยะห่างของทั้งสองคนลดน้อยลงไปทุกที

“มันช่วยได้เยอะเลยนะ”

“...”

“เพราะว่ามันทำให้ฉันเชื่อได้อย่างสนิทใจว่านายไม่ได้อยู่ข้างอี้ฟานจริงๆ” ลู่หานพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเรียบๆ มินซอกมองลู่หานอย่างไม่เชื่อสายตา

“นายพูดแบบนี้ หรือว่านาย...?”

“ขอโทษนะเปาจื่อ เรื่องที่นายโดนโซวอนหลอกใช้จนฉันเข้าใจนายผิดน่ะ เรื่องนั้นฉันรู้มานานแล้ว”

 

ผัวะ!

 

ทันทีที่ลู่หานพูดจนจบประโยคก็โดนมินซอกชกเข้าที่แก้มจนล้มลงไปที่พื้น ริมฝีปากแตกเพราะแรงกระแทก แต่ลู่หานก็ไม่บ่นออกมาเลยสักคำก่อนจะกลับมานั่นบนเก้าอี้เหมือนเดิม ถึงแม้ว่าจะเสี่ยงโดนอีกหมัดของคนตรงหน้าก็เถอะ ใบหน้าของมินซอกเต็มไปด้วยน้ำตา สีหน้าบ่งบอกว่าทั้งโกรธทั้งเสียใจมากแค่ไหน? เขาจึงอยากจะเคลียร์กับคนตรงหน้าให้รู้เรื่อง เจ็บแค่ไหนก็ยอม...

 

ขอแค่คนตรงหน้า...อย่าต้องมาเสียน้ำตาเพราะเขาอีกเลย...

 

“ถ้ามึงรู้มานานแล้ว มึงทำแบบนั้นกับกูทำไม?! ตอบสิ!!” สรรพนามที่เปลี่ยนไปเมื่อร่างเล็กโกรธคนตรงหน้าอย่างถึงที่สุด คำพูดสุภาพก็ไม่จำเป็นต้องใช้แล้ว ณ เวลานี้

“นั่นเป็นเพราะทุกครั้งที่เจออี้ฟาน...หมอนั่นก็มักเล่าเรื่องของนายให้ฉันฟังตลอด ถึงแม้จะรู้ว่าโซวอนทำแบบนั้นกับนาย แต่ฉันก็ไม่รู้ว่านายไปไหน? ก็เลยยังคิดว่า...”

“คิดว่ากูอยู่กับอี้ฟานตลอด?”

“ก็ใช่ ทั้งๆที่อยากจะเข้าไปถามให้รู้เรื่อง แต่นายก็มักจะหนีฉันหรือไม่ก็คอยหาเรื่อง”

“สรุปว่ากูผิด?”

“ไม่ใช่... คือบางครั้งฉันก็หาเรื่องนายก่อนด้วย แต่นั่นเป็นเพราะฉันคิดถึงนาย อยากเข้าไปหานาย แต่ความคิดแง่ร้ายมันก็คอยเตือนว่านายเป็นพวกอี้ฟาน เลยกลายเป็นฉันเข้าไปหาเรื่องนายแทน แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าช่วงที่นายหายไป นายไปอยู่ที่ห้องสมุดกับอี้ชิง”

“แต่มึงก็คิดว่ากูหักหลังมึงจริงๆ ถึงแม้ว่าจะรู้เรื่องที่โซวอนทำกับกู?” มินซอกถามแทรกขึ้นมา ซึ่งลู่หานก็ไม่ตอบอะไร ร่างเล็กเลยจัดการชกเข้าที่แก้มของลู่หานอีกครั้ง จนเจ้าตัวล้มลงไปนั่งที่พื้นอีกรอบ

 

ผัวะ!

 

“หมัดแรก...คือค่าโง่ที่มึงปล่อยให้อี้ฟานหลอก!” มินซอกพูดออกมาอย่างเหลืออด ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา ฝ่ายที่ถูกชกก็ได้แต่มองหน้าของหญิงสาว แววตาที่บ่งบอกถึงความรู้สึกผิดและต้องการการให้อภัย ขอแค่อีกฝ่ายยอมยกโทษให้เขาอีกสักครั้งก็พอ...

“มินซอก...”

“ส่วนหมัดที่สอง...เอาคืนที่มึงเคยต่อยกู!

“เปาจื่อ...”

“ไม่ต้องมาเรียกว่าเปาจื่อ!”

“...” ได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรมของตัวเอง เขาต้องเสียงเพื่อนคนสำคัญคนนี้จริงๆเพียงเพราะความโง่และทิฐิของตัวเองที่ทำร้ายคนตรงหน้าตลอดจริงๆหรอ?

“จนกว่าจะทำให้กูกลับไปเป็นเพื่อนสนิทเหมือนเดิม ตั้งต้นที่ศูนย์ใหม่อีกรอบ” ลู่หานเงยหน้าขึ้นมามองมินซอกที่หันหน้าหนีไปอีกทาง ชายหนุ่มยืนขึ้นแล้วคว้าไหล่ของร่างเล็กพร้อมเขย่าไปมา

“นายพูดจริงๆใช่ไหม?”

“เออ! เลิกเขย่าได้แล้วน่า!” ผลักอีกฝ่ายออกไป ร่างสูงจึงเลิกเขย่าตัวมินซอก แต่ก็ยังคงเอามือมาวางบนไหล่ของหญิงสาว ก่อนที่จะทำในสิ่งที่เขาไม่ได้ทำมานาน

 

หมับ!

 

“มะ...มึงทำบ้าอะไรเนี่ย?” มินซอกตกใจเมื่ออยู่ดีๆลู่หานก็คว้าตัวของเขาเข้าไปกอด ร่างเล็กดิ้นเล็กน้อย แต่สักพักก็หยุดอยู่เฉยๆให้กอด คงเพราะมินซอกเองก็คิดถึงอ้อมกอดนี้ของลู่หานเหมือนกันล่ะมั้ง? แต่ถึงแม้ว่าจะไม่ได้กอดมานาน แต่หญิงสาวก็รู้สึกได้ว่า อ้อมกอดของลู่หานน่ะ...

 

ยังคงอุ่นเหมือนเดิมเลยแฮะ...

 

“ขอโทษนะ...”

“อืม” มินซอกรับคำก่อนที่จะค่อยๆดันลู่หานออกจากตัว “ให้แค่ครั้งที่เท่านั้น ถ้าครั้งหน้ายังมากอดโดยที่ไม่ใช่การเซอร์วิสแฟนคลับอีกล่ะก็มีต่อย!

“มินซอกอ่า...” ชายหนุ่มบ่นเล็กน้อยแต่หญิงสาวที่อยู่บนเตียงก็ไม่สนใจ ทำแค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว... ด้วยความที่มินซอกเคยเป็นผู้ชายมาก่อน ตามนิสัยผู้ชายถ้าเคลียร์กันก็คือจบ แล้วเขาเองก็เป็นคนที่เข้าใจอะไรง่ายๆด้วย แต่ก็นั่นแหละ...ลู่หานโง่มาตั้งหลายปี จะให้มายอมง่ายๆมันก็ยังไงๆอยู่ เลยจัดการให้ตอนนี้กลับไปเป็นแค่คนรู้จักแล้วค่อยกลับไปเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม

“ดูเหมือนว่าจะเคลียร์กันเรียบร้อยแล้วสินะคะ” เสียงเล็กๆดังขึ้น ทั้งสองคนมองซ้ายมองขวาหาต้นเสียงจนเจออูมินนั่งอยู่ที่โซฟา

“ก็เคลียร์ แต่...”

“แต่ยังไม่สนิทใจกันเหมือนเดิม อันนี้รู้ค่ะ เพราะนั่งดูอยู่ตลอด” อูมินขัดมินซอกที่นั่งอยู่บนเตียง “เหมือนจะหวานกันเลยนะคะ มีกงมีกอดกันด้วย แหมๆๆ” หญิงสาวพูดพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ ทำเอาหน้าของทั้งลู่หานและมินซอกขึ้นสีเล็กน้อย

 

ยัยหมาบ้านิ! ถ้ารู้ว่ามันจะกลายมาเป็นคนได้และมีนิสัยกวนประสาทแบบนี้นะ พอจะฆ่าทิ้งยัดโถส้วมเลย! = =

 

อูมินยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นสีหน้าของมินซอก ก็แหม~ ทำหน้าดุๆแบบนั้นมันน่ากลัวที่ไหน? ออกจะน่ารัก เจ้านายมินซอกน่ะน่ารักที่สุด หญิงสาวเดินไปหาลู่หาน ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปที่หูของชายหนุ่ม

“อดทนอีกนิด เจ้านายมินซอกไม่ได้ใจแข็งขนาดนั้นหรอกค่ะ ทำดุไปงั้นแหละ”

“ขอบใจนะ” ลู่หานขอบคุณหญิงสาวที่ให้กำลังใจพร้อมลูบหัวเบาๆ ส่วนมินซอกออกจะหงุดหงิดเล็กน้อยที่เห็นท่าทางแบบนั้นของลู่หานกับอูมิน

“ไม่เป็นไรค่ะ ^^” ทั้งสองคนยังคงคุยไปเรื่อยๆ อูมินเล่าถึงเรื่องวีรกรรมของมินซอกกับตนให้ลู่หานฟัง แล้งคือมายืนคุยอะไรตรงนี้ จะพูดแทรกก็พูดไม่ได้ด้วย ทำไมไม่ไปคุยกันสองคนเลยฟร่ะ! -*-

 

แอด~

 

“อ้าวมินซอกตื่นแล้วสินะ ปวดท้องมากไหม?” อี้ชิงเดินเข้ามาถามผู้ป่วยของตน ก่อนจะหันไปเห็นลู่หานยืนคุยอยู่กับสาวน้อยน่ารักคนนึง พอมองไปทางมินซอกก็เห็นว่าคนตัวเล็กมีสีหน้าที่ค่อนข้างจะหงุดหงิดเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำถามของคุณหมอก็ส่ายหน้าให้เป็นคำตอบ ก่อนจะหันไปมองสองคนนั้นเหมือนเดิม

“ว่าแต่ว่าสาวน้องน่ารักคนนี้เป็นใครหรอ? คงไม่ใช่ปาร์คโซวอนใช่ไหม?” อี้ชิงหันไปถามหญิงสาวที่อยู่ในชุดเดรสขาว ซึ่งอูมินก็ส่ายหน้าเป็นคำตอบ ก่อนจะแนะนำตัวเองให้อีกฝ่ายรู้จัก

“อูมินค่ะ คิมอูมิน ยินดีที่ได้รู้จักนะคะคุณหมอจางอี้ชิง ^^” เมื่อแนะนำตัวเสร็จก็โค้งตัว ก่อนที่จะยื่นมือไปให้คุณหมอจับ ซึ่งอีกฝ่ายก็ยื่นมือไปจับเป็นมารยาท ทั้งสองคนมองหน้ากันเล็กน้อย อี้ชิงจ้องที่ใบหน้าของหญิงสาว “นี่หรือว่าคุณ...?”

“ก็ตามที่คุณหมอคิดนั่นแหละค่ะ” อูมินยิ้มให้คุณหมออีกครั้ง

“มีอะไรกันหรือเปล่าทั้งสองคน” มินซอกถามเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเอาแต่มองหน้ากัน แถมยังพูดอะไรแปลกๆ ดูมีลับลมคมใน ส่วนลู่หานก็แค่มองนิ่งๆ แต่ระดับลู่หานน่ะหรอ? เก็บทุกคำพูดเป็นข้อมูล เผื่อได้นำข้อมูลมาวิเคราะห์

“ไม่มีอะไรหรอก” อี้ชิงหันไปตอบมินซอก ทั้งมินซอกและลู่หานพยักหน้ารับรู้ แต่ประโยคต่อไปของหมอชาวจีนก็ทำเอาทั้งลู่หานและมินซอกเหงื่อแตก “แต่จะว่าไปอูมินนี่ก็ชื่อคุ้นๆนะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน”

“คิดมากไปเองมั้ง? อูมินน่ะเป็นลูกพี่ลูก...”

“อ๋อ! รู้แล้ว ชื่อเหมือนหมาของมินซอกเลยนี่นา” ไม่รอให้มินซอกแก้ตัวได้จนจบประโยค อี้ชิงก็สวนขึ้นมา ทั้งมินซอกและลู่หานเหงื่อแตกมากกว่าเดิม

“แหม~ หมามันจะกลายเป็นคนได้ไงล่ะคะ จริงไหม? มีเวทมนตร์ก็ว่าไปอย่าง ^^” อูมินตอบพร้อมรอยยิ้ม คุณหมอหนุ่มที่เห็นรอยยิ้มก็รู้ความหมายที่อูมินต้องการจะสื่อ

 

เดี๋ยวนี้ผู้ช่วยหายากถึงขนาดต้องเสกให้มามาเป็นผู้ช่วยแล้วหรอ...ฮยุนมู?

น่าสงสารเสียจริง ฮึๆ J

 

“นั่นน่ะสิเนอะ” มินซอกเออออกับอูมิน ส่วนลู่หานก็เอาแต่สังเกตสีหน้าของทั้งอูมินและอี้ชิง เซนส์บางอย่างบอกเขาว่าทั้งสองคนน่าจะรู้จักกันมาก่อนแล้วก็ได้ แต่มันเป็นไปไม่ได้เพราะอูมินแต่เดิมนั้นเป็นหมา อี้ชิงก็ไม่น่าจะรู้จักได้นิ? สงสัย...แต่ข้อมูลที่มีตอนนี้มันไม่มากพอเสียด้วยสิ

“จริงสิ! ว่าแต่ว่ามินซอกต้องนอนที่รพ.อีกกี่วันหรอ?” ลู่หานถามอี้ชิงเมื่อนึกได้

“เท่าที่ดู...พรุ่งนี้ก็น่าจะกลับได้แล้วแหละ ท้องก็ไม่ได้ปวดหนักแล้วนิ กลับไปพักที่บ้านก็ได้” ทั้งลู่หานและมินซอกพยักหน้ารับรู้ เมื่อมองเวลาก็พบว่าได้เวลาไปตรวจดูผู้ป่วยคนอื่นของเขาแล้ว “ขอตัวก่อนนะ”

“หวังว่าความจะไม่แตกนะ” มินซอกบ่นออกมาหลังจากที่อี้ชิงออกไปจากห้องแล้ว เมื่อกี้ตอนอี้ชิงกับอูมินนี่เขาล่ะลุ้นแทบตาย

“ไม่หรอกน่า ใครมันจะเชื่อว่าหมาจะกลายเป็นคนได้” ลู่หานพูดพร้อมเนียนเอามือมาลูบหัวมินซอกเพื่อปลอบไม่ให้คิดมาก ซึ่งมินซอกก็ปล่อยให้ลูบสักแป็บก็รู้สึกตัว ก่อนจะเอามือปัดมือของลู่หานออก “เนียนนะนายน่ะ”

“แหม~ นิดหน่อยเอง ^^;

“นิดหน่อยก็ไม่ได้!”

“คร้าบๆ” ลู่หานบ่นก่อนที่จะทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ข้างเตียง อูมินมองเจ้านายทั้งสองด้วยรอยยิ้ม หลังจากทั้งสองคนเคลียร์กันได้ เพราะลู่หานได้รู้เรื่องที่อยากรู้แล้ว เรื่องก็เลยจบไปได้ด้วยดีสำหรับที่เข้าใจผิดกันมานาน

แต่ทว่า...มินซอกก็ยังไม่สามารถกลับไปเป็นผู้ชายเหมือนเดิมได้ หากมินซอกยังไม่รู้ในเรื่องที่ต้องรู้!

แล้วมันอีกนานแค่ไหนกันนะ...กว่าที่มินซอกจะรู้เรื่องนั้น?

แต่กว่าจะถึงวันนั้น...มินซอกจะยังอยากกลับไปเป็นผู้ชายอยู่ไหมนะ?

 

 

07 / 02 / 58

เป็นยังไงบ้างงงง~?? นักอ่านทุกๆคน สบายดีกันป่าวววว?
สรุปอพล.ฉลาดมาสักพักและ แต่ฉลาดไม่สุดเนอะ เหมือนสองคนนี้จะเคลียร์กันได้เรียบร้อย
ความจริงก็สงสารจงอินเหมือนกันนะที่ไม่มีคู่น่ะ
แต่ถ้าเอาคู่มาให้คงยาวแน่ๆ เดี๋ยวเรื่องหลักไม่จบ 5555
คงต้องเอาไว้เรื่องหน้าแล้วแหละ
แต่อย่าพึ่งคิดว่ามันใกล้จะจบนะ นี่พึ่งจะกลางเรื่องเลย
ยังมีเรื่องราวต่อจากนี้รออยู่ แอบใบ้ว่าควรต้มน้ำรอเผื่อมีม่าอ่ะนะ
มันเรียกว่าม่าไหม? เค้าก็ไม่มั่นใจอ่ะนะ แต่มีเรื่องแน่ๆ
ถ้าอยากรู้อย่าลืมติดตามน้าาาา >w<

ปล.รักคนอ่านคนเม้นคนติดแท็ก ขอบคุณทุกกำลังใจเลยคร้าบบบ >w<



05 / 02 / 58

เป็นยังไงบ้างงงง~?? นักอ่านทุกๆคน ช่วงนี้แลดูเงียบๆกันจางงงง

อยู่ในช่วงสอบกันสินะ? ใช่ป่ะ? ถ้าใครที่อยู่ในช่วงสอบก็สู้ๆนะ เค้าเป็นกำลังใจให้ 5555

ของเค้าเองก็พึ่งจะเดโมโปรเจ็กต์จบไป

แต่นี่คือยังไม่จบนะ แค่เดโมเท่าที่เราทำได้แค่นั้นเอง

จะจบแล้วนี่ก็รู้สึกว่ามันไวเหมือนกันแฮะ แบบว่ายังรู้สึกเหมือนพึ่งเข้าปี 1 เอง 5555

ตอนแรกกะว่าจะลงให้เมื่อวานตอนดึกๆ

แต่ดันไปดูหนังมา เรื่อง The Imitation Game รอบดึกด้วยประเด็น กลับมาถึงหอกะเกือบตี 1

ก็เลยไม่ได้เปิดคอม เลยอาศัยรีเฟชหน้านิยายจากมือถือเอา

อยากบอกว่าเรื่องนี้สนุกมากกก~! แต่อาจจะงงเป็นบางช่วงเพราะมันจะเสนอเรื่องวิธีเข้ารหัสถอดรหัส

แอบวายนิดๆ แต่ไม่มากเท่าไหร่หรอก ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่ไหวพริบของแต่ละคนมากกว่า

ว่าใครจะมีไหวพริบมากกว่ากัน ทำนองนี้

 

กลับมาที่เรื่องฟิคของเราดีกว่า คราวนี้ก็มาแบบไม่มีการสปอย แต่มาแค่ 40% ก่อน

อีก 60% จะตามมาทีหลัง ฮุนนี่ก็แอบเจ้าเล่ห์อยู่นะ 555

จงอินนี่เกือบซวยไม่รู้ตัว ดีนะพี่ลู่เข้ามาขัดก่อน

ว่าแต่ว่าพี่ลู่จะเคลียร์อะไรกะหมินกันแน่นะ? ผลจะเป็นยังไงต่อล่ะเนี่ย?

ถ้าอยากรู้ติดตามได้ในอีก 60% ที่เหลือน้าาา

สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณทุกเม้นและทุกแท็ก รักนักอ่านทุกๆคนน้าาาาา >w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

511 ความคิดเห็น

  1. #373 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 มีนาคม 2558 / 22:48
    นี่มินซอกยังกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกงั้นเหรอ อะไรกันนะที่มินซอกต้องรู้ แต่ตอนนี้รู้สึกโล่งใจเพราะในที่สุดทั้งสองก็เข้าใจกันแล้ว
    #373
    0
  2. #322 milkyLM (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:34
    กรี้สสสสสสต้องเป็นเรื่องนั้นแน่ๆเลย เลยทำให้มินซอกไม่อยากกลับไปเป็นผู้ชายเอิ้กๆ
    #322
    0
  3. #321 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:20
    นี่ยังมีเรื่องที่มินซอกต้องรู้อีกหรอ เรื่องอะไรล่ะเนี่ย
    #321
    0
  4. #320 pilinjoyclub (@napatsagorn) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:51
    ชอบเรื่องนี้อ่ะ
    #320
    1
    • #320-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 17)
      11 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:00
      ขอบคุณที่ชอบน้าาา ดีใจจูงงง >w<
      #320-1
  5. #319 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 04:49
    เรื่องอะไรอีกล่ะเนี่ยที่มินซอกต้องรู้
    #319
    1
    • #319-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 17)
      11 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:01
      เรื่องนั้นเดี๋ยวมีเฉลยแน่นอน ติดตามได้ในเร็วๆนี้ (มั้งนะ? ^^;)
      #319-1
  6. #318 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 05:08
    ไม่ได้อยู่ในช่วงสอบค่ะ เพราะจบมาหลายปีแล้ว55555 ก็เลยมีเวลามาติดตามฟิคตลอด^^ เกือบไปละมั้ยจงอิน ดีนะลู่เข้ามาซะก่อน ว่าแต่..ลู่จะเคลียร์อะไรกับหมินน้า ฮุนนี่เจ้าเล่ห์ซะจริง แถมเอาใจแบคสุดๆ หมั่นไส้55555
    #318
    1
    • #318-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 17)
      11 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:58
      อิอิกรรม จบนานแล้วหรอคะเนี่ย? ปกติเจอแต่น้องๆ 5555
      ถ้าพี่ลู่ไม่เข้ามา จงอินคงโดนจากฮุนชุดใหญ่แน่ๆเลย อิอิ >w<
      #318-1
  7. #317 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 11:36
    โถถถ สงสารจงงินสุดใจ หาคู่ให้นางเถอะ
    #317
    0
  8. #315 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 03:23
    คงจะไม่ตีกัน ระหว่างเคลียร์หรอกนะ
    #315
    1
    • #315-1 First's Love (@first1209) (จากตอนที่ 17)
      11 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:06
      ก็ไม่รู้สินะ อิอิ ถ้าอยากรู้ก็อย่าลืมมาอ่านต่อน้าาาา >w<
      #315-1
  9. #314 milkyLM (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:03
    คือบับบบบ ค้างสุดไรสุด
    #314
    0
  10. #313 Lminmhan (@lumin2620) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:24
    ขอบคุณค่ะ รอนะค่ะ
    #313
    0