[EXO] Lumin : Change! [ Boy to Girl ] :: [END]

ตอนที่ 12 : Boy to Girl :: Chapter 10 :: Ojamajo Doremi ( Magic Spell )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    4 ม.ค. 58


   ปล.ตรง Talk ของวันที่ 31/12/57 มี Poll สำรวจความคิดเห็นที่นักอ่านทุกคนมีต่อเรื่องนี้ เป็น form 3 ข้อ หวังว่าจะทำกันทุกคนน้าาา ขอบคุณคร้าบบบ >/|\<

 

 

 

 

 

ทั้งลู่หานและมินซอกต่างก้มลงไปมองตามเสียงเรียกและแรงสะกิดที่ขากางเกง ก่อนจะพบกับน้องหมาพันธุ์บีเกิลที่แสนจะคุ้นเคย ตาทั้งสองคู่เบิกโพล่งด้วยความตกใจ

 

นะ...นี่มัน!!

 

อูมิน!!” ทั้งสองตะโกนลั่น ไม่สนว่าแขกที่อยู่ข้างห้องจะได้ยินหรือไม่ ตอนนี้ทั้งสองต่างก็สนใจแค่หมาน้อยที่ตอนแรกนั้นเป็นผู้หญิง

“ใช่แล้ว~! แต่ว่านะ...ไม่ต้องตกใจกันขนาดนั้นก็ได้มั้ง ขนาดผู้ชายยังกลายเป็นผู้หญิงได้ แล้วทำไมหมาจะกลายเป็นคนบ้างไม่ได้ล่ะ? -*-” เจ้าหมาน้อยพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าเจ้านายทั้งสองของตนยังช็อกไม่หาย

 

มันก็จริงของอูมินแหละนะ... = =

 

“แต่ว่าเพื่อความปลอดภัยของเจ้านายทั้งสอง จะขออยู่ในร่างของมนุษย์ก็แล้วกันนะคะ เพราะฉะนั้น...”

“ทะ...ทำไมล่ะ? ถ้าอูมินอยู่ในร่างหมาพวกเราจะอันตรายยังไง?” มินซอกถามแทรกขึ้นมา อูมินยิ้มเล็กน้อยไม่ตอบคำถามของร่างเล็ก แต่เลือกที่จะย้อนถามแทน “แสดงว่าเจ้านายไม่ได้สังเกตป้ายตรงประตูโรงแรมสินะคะ”

“ห้ามนำสัตว์เลี้ยงเข้ามาในโรงแรมสินะ” ลู่หานเป็นคนตอบคำถามแทนอูมิน

“ถูกต้อง! ช่างสังเกตุสมแล้วที่เป็นนักเขียวแนวสืบสวนเลยนะเนี่ย ^^” หันไปชมลู่หานเล็กหน่อย ก่อนที่จะหันมาพูดกับมินซอกต่อ “เพราะฉะนั้น...เจ้านายมินซอกช่วยพูดว่า โอมมะลึกกึกกึ๋ย มะล๊อกก๊อกแก๊ก มะล๊อกป๊อกแป๊ก! อูมินจงกลายเป็นคนเดี๋ยวนี้ พร้อมดีดนิ้วได้ไหมคะ?”

“ฉันเนี่ยนะ!?” มินซอกพูดพร้อมชี้ไปที่ตัวเองเพื่อถาม จริงจังป่ะเนี่ย??!

“ใช่แล้ว เจ้านายมินซอกนั่นแหละ”

“แต่ฉันไม่มีเวทมนตร์นะ! แล้วทำไมต้องมี โอมมะลึกกึกกึ๋ย มะล๊อกก๊อกแก๊ก มะล๊อกป๊อกแป๊ก!’ ด้วย?” คือถ้าแค่ อูมินจงกลายเป็นคนเดี๋ยวนี้เขาก็พอจะทำใจพูดได้อยู่หรอกนะ แต่ทำไมต้องมี คาถาก่อนหน้าด้วย? บางทีนี่ก็นึกว่ากำลังดูแม่มดน้อยโดเรมีอยู่ คาถานี่เหมือนเอาของโดเรมี อมปุกับฮานะจังมารวมกันเลยนะ = =;

“ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง! ^^ คือต่อให้เจ้านายมินซอกไม่มีเวทมนตร์ก็ทำได้ เพราะท่านผู้นั้นได้ร่ายเวทย์เอาไว้ว่าถ้าเจ้านายพูดประโยคนี้เมื่อไหร่ฉันจะแปลงร่างเป็นคนได้ ส่วนเรื่องคาถาก็เหมือนกัน ท่านผู้นั้นกำหนดเอาไว้ ^^;

“งั้นทำไมต้องฉันล่ะ? แปลงเป็นคนด้วยตัวเองไม่ได้หรอ? ทีแปลงเป็นหมายังแปลงด้วยตัวเองได้เลย ทำไมพอจะแปลงจากหมาเป็นคนถึงแปลงเองไม่ได้ล่ะ?” ร่างเล็กร่ายยาวมาเป็นประโยค ซึ่งมันก็จริง...ทีแปลงจากคนเป็นหมายังแปลงเองได้เลย มันก็ควรจะแปลงจากหมาเป็นคนได้เปล่าวะ?

“ถ้าเป็นเรื่องนั้นก็ถามท่านผู้นั้นแล้ว เขาบอกว่า มีหมาตัวไหนบ้างที่ดีดนิ้วได้บ้างล่ะ? ก็เลยลองดู ซึ่งก็ดีดนิ้วไม่ได้ ถ้าหมาจะดีดนิ้วได้ก็คงมีแต่ในการ์ตูนเท่านั้นแหละ ท่านผู้นั้นก็เลยให้ทำแบบนี้” อูมินอธิบายอย่างใจเย็น มินซอกและลู่หานต่างก็คิดตาม ก่อนที่จะมองไปที่นิ้วเท้าน้อยๆของอูมิน

 

มันก็จริงอย่างที่ท่านผู้นั้น (ซึ่งไม่รู้ว่าเป็นใคร? = =) พูดล่ะนะ

แต่ถึงขนาดที่หมาแปลงเป็นคนได้ ทำไมไม่เสกให้หมามันดีดนิ้วได้ไปเลยวะ?

 

“งั้นถ้าแบบนี้มินซอกก็น่าจะสั่งให้อูมินกลับเป็นหมาได้เหมือนกันสินะ” ลู่หานถามต่อ อูมินพยักหน้ารับ “รบกวนด้วยนะคะ เจ้านายมินซอก ^^

“น่าอายชะมัดเลยให้ตายสิ = / / / =” ใบหน้ากลมๆของมินซอกกลายเป็นสีแดงระเรื่อ แต่ก็ต้องทน เพราะจะให้อูมินอยู่ในร่างหมาแบบนี้ต่อไปก็ไม่ได้ เกิดพนักงานโรงแรมมาเห็นเข้าได้โดนเสียค่าปรับแน่ๆ

“อะแฮ่มๆ โอมมะลึกกึกกึ๋ย มะล๊อกก๊อกแก๊ก มะล๊อกป๊อกแป๊ก!

“อุ๊บ! ฮะ...ฮ่าๆๆๆๆ” เสียงหัวเราะของลู่หานและอูมินดังขึ้นเมื่อมินซอกท่องคาถาตามที่อูมินบอก ร่างเล็กพอได้ยินเสียงหัวเราะก็อายหนักกว่าเดิม เลยได้แต่ตะโกนกลบเกลือน “อย่าหัวเราะดิวะ!”

“ขะ...ขอโทษนะคะ แต่มันอดไม่ได้จริงๆ คิกๆ” หมาตัวน้อยเอ่ยขอโทษทั้งๆที่ยังไม่หยุดขำ ส่วนลู่หานก็ยังคงยืนขำอยู่

“ย่าห์! ลู่หาน! หยุดดิวะ!!” มินซอกตะโกนขึ้น แต่ถึงแบบนั้นร่างสูงก็ยังไม่หยุดหัวเราะง่ายๆ ร่างเล็กจึงค่อยๆลุกขึ้น จากที่นั่งอยู่ตรงโซฟา เดินไปหาลู่หานก่อนที่จะใช้มือเล็กๆฟาดไปที่หัวไหล่ของร่างสูงแบบไม่ยั้งมือ

 

เพี้ยะ!

 

“มันเจ็บนะโว้ย!” ร่างสูงร้องลั่น ถึงแม้มินซอกจะกลายเป็นผู้หญิงก็เถอะและแรงก็ลดลงไปบ้างแล้วก็ตาม แต่มันก็ยังคงเยอะอยู่ดี

“ก็อยากไม่หยุดเองทำไมล่ะ? -*-” ว่าแล้วก็ฟาดต่อ ลู่หานที่ทนเจ็บไม่ไหวเลยคว้าข้อมือเล็กที่กำลังจะฟาดมาที่หัวไหล่ของตน

“ปล่อยดิวะ!” ร่างเล็กพยายามดึงข้อมือออก ซึ่งถึงแม้จะมีแรงเยอะแค่ไหน แต่ตอนนี้เขาก็กลายเป็นผู้หญิงแล้ว จะให้มีแรงมากกว่าลู่หานตอนนี้ก็คงเป็นไปไม่ได้ (แต่ถ้าเป็นเมื่อก่อนมันก็ไม่แน่ = =)

“ถ้าปล่อยมึงก็ตีกูต่ออะดิ”

“ก็บอกให้ปล่อยไง! เฮ้ย!!” มินซอกที่พยายามจะดึงมือของตัวเองออกเกิดเสียหลัก เนื่องจากข้อเท้าที่พลิกยังไม่หายดี (ก็แหม~ มันพึ่งพลิกมาได้ไม่ถึงวัน มันคงจะหายหรอกนะ) ร่างสูงที่เห็นว่าคนตัวเล็กจะล้มจึงออกแรงดึงให้อีกฝ่ายมาทางตัวเอง ก่อนที่มืออีกข้างจะคว้าเข้าที่เอวของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ

“สมน้ำหน้า! เขาเรียกว่าเจ็บแล้วยังไม่เจียม...ตัว...” ถึงแม้ว่าคำพูดจะดูเหมือนเยาะเย้ย แต่เจ้าหมาน้อยก็รู้สึกได้ว่าร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะเป็นห่วงเสียมากกว่า และดูเหมือนว่าตอนนี้เจ้าหมาน้อยจะกลายเป็นส่วนเกินเสียเรียบร้อยแล้ว เพราะทั้งสองคนต่างจ้องตากันนิ่งไม่มีคำพูดใดๆหลุดออกมา อูมินค่อยๆหลบฉากออกไปเพราะได้ยินเสียงคนกำลังเดินมาที่ห้องนี้ และเท่าที่ฟังจากเสียงก็น่าจะเป็น...

 

ติ๊ด!

 

แอ๊ด~!

 

“พี่หมินเป็นยังไง...บะ...บ้าง...? เฮ้ย! O/ / /O” แบคฮยอนที่มีคีย์การ์ดของห้องนี้เพราะเนื่องจากได้ไปขอเจ้าหน้าที่ของทางโรงแรมไว้หลังจากที่เกิดเรื่อง เผื่อตอนกลางคืนมินซอกเป็นอะไรเข้าจะได้เข้ามาช่วยได้ แต่ตอนนี้ตากลมโตทั้งสองเบิกกว้างเพราะไม่คิดว่าจะได้เห็นช็อตเด็ดแบบนี้ นี่มันเกิดอะไรขึ้น เขาพลาดอะไรไปหรือเปล่าเนี่ย? ซึ่งพอทั้งลู่หานและมินซอกเห็นแบคฮยอนต่างก็ผละออกจากกัน แต่ร่างเล็กก็ลืมไปว่าตนนั้นเจ็บเท้าอยู่ ทำให้เสียหลักจนร่างสูงต้องคว้าเอวเอาไว้อีกรอบ

“ก็เพราะแบบนี้ไง ไอ้เปี๊ยกมันเจ็บแล้วไม่เจียม พี่ถึงต้องประคองแบบที่เราเห็นไง ว่าแต่นี่เข้ามามีอะไร?” ลู่หานหันไปพูดกับแบคฮยอนที่กำลังยืนหน้าแดงอยู่ตรงประตู ก่อนที่จะค่อยๆพามินซอกไปนั่งที่โซฟา

“ผะ...ผมแค่จะมาดูอาการของพี่หมินเท่านั้นแหละ อ๋อ! แล้วก็แจ้งตารางเวลาด้วย พรุ่งนี้พี่หมินต้องตื่นอย่างช้าที่สุดก็ 8 โมงครึ่ง ส่วนพี่ลู่ก็ตื่นประมาณ...”

“เดี๋ยวนะ? งานเริ่มตอนบ่ายโมงไม่ใช่หรอ? ทำไมต้องตื่นตั้งแต่ 8 โมงครึ่งหล่ะ” ยังไม่ทันที่แบคฮยอนจะพูดจบ มินซอกก็สวนขึ้น คืองานมันเริ่มบ่ายโมงป่ะ? จะรีบตื่นเพื่อ? ผู้ช่วยตัวกลมส่ายหน้าน้อยๆ “ก็นั่นเป็นเพราะพี่อาบน้ำโคตรนาน นี่พี่ไม่รู้ตัวเองเลยใช่ป่ะ? แล้วกว่าจะแต่งหน้าแต่งตัวเสร็จก็นาน กว่าจะเสร็จก็คงประมาณเกือบๆเที่ยง แถมต้องเผื่อเวลากินข้าวอีกต่างหาก เพราะฉะนั้นตื่น 8 โมงครึ่งนี่แหละ ดีแล้ว ส่วนพี่ลู่ก็ขอไม่เกิน 10 โมงนะพี่ เวลาตื่นน่ะ”

 

จะว่าไปมันก็จริงของแบคฮยอนแหละนะ เพราะตอนเราแต่งตัวมาที่นี่มันก็ใช้เวลาตั้ง 2 ชั่วโมงเข้าไปแล้ว

 

มินซอกคิดในใจก่อนจะพยักหน้ารับรู้ แล้วค่อยถามต่อ “ว่าแต่ว่ามีเรื่องที่จะพูดแค่นี้ใช่ไหม?”

“เออ! เมื่อกี้น้องพี่โทรหามด้วย บอกว่าโทรหาพี่ไม่ติด จงอินเป็นห่วงพี่มากนะ ถามด้วยว่าพี่เป็นอะไรมากหรือเปล่า? ว่าแต่ว่าพี่ไม่เป็นอะไรมากใช่ไหม นอกจากเจ็บเท้าเนี่ย?” เมื่อได้ยินว่าน้องชายตัวดำของตนโทรมา มินซอกก็รีบมองหามือถือของตน ร่างสูงที่เห็นว่าร่างเล็กกำลังมองหามือถือของตัวเองอยู่ก็เดินไปหยิบมือถือที่ว่างอยู่บนโต๊ะมาให้

 

เห็นว่าเจ็บขาหรอกเลยไปหยิบมาให้ ไม่งั้นก็ปล่อยให้เดินไปเอาเองแล้ว

ย้ำอีกรอบ! นี่ไม่ได้เป็นห่วงนะ! โปรดอย่าเข้าใจผิด!!

 

“ก็นอกจากข้อเท้าก็จุกท้องนิดหน่อย แต่ก็ดีขึ้นแล้ว เดี๋ยวเอาไว้พี่โทรคุยกับจงอินเอง ไม่ต้อง...”

“แต่ผมบอกจงอินไปแล้วว่าพี่แค่เจ็บข้อเท้า” แบคฮยอนพูดแทรกขึ้นมา มินซอกมองผู้ช่วยตัวเองด้วยสีหน้างงๆ ก่อนถามย้ำ “แค่เจ็บข้อเท้าหรอ?”

“ใช่ฮะ... ก็ผมกลัวน้องเป็นห่วงก็เลยตอบไปแค่นั้น และอีกอย่างจงอินก็...”

“ตอบว่าเพราะกลัวจงอินเลยไม่ดีกว่าหรอ? รายนั้นหวงพี่ยังกับอะไรดี นี่ยังคิดอยู่เลยว่าไอ้เปี๊ยกนี่เป็นพี่หรือเป็นน้อง = =” ลู่หานพูดต่อ ทั้งๆที่แบคฮยอนยังไม่ทันพูดจบประโยค แบคฮยอนก้มหน้าลงหลบตาผู้เป็นพี่ เมื่อมินซอกเห็นท่าทางก็พอจะเดาออกว่าคงจะเป็นอย่างที่ร่างสูงพูดจริงๆ

“ถ้าเป็นเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงหรอกน่า ต่อให้เราบอกว่าพี่เจ็บหนักกว่านี้ แต่เอาเข้าจริงไอ้ดำมันไม่กล้าทำอะไรแบคหรอก เชื่อพี่ดิ”

“ก็จริงของเปี๊ยกอ่ะนะ”

“หมายความว่าไงอ่ะพี่หมิน? พี่ลู่?” แบคฮยอนถาม ซึ่งมินซอกก็เอาแต่ยิ้มไม่ตอบ ลู่หานเองก็ไม่ต่างกัน

“ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าเสร็จธุระของแบคแล้วใช่ไหม?” ร่างสูงหันไปถามแบคฮยอน ฝ่ายที่ถูกถามพยักหน้า “ถ้างั้นก็กลับไปพักผ่อนได้แล้ว”

“แล้วพี่ลู่ล่ะ?”

“พี่มีเรื่องต้องคุยกับเปี๊ยกนี่ต่อ เรื่องโมเมนต์ของวันพรุ่งนี้น่ะ”

“แต่ปกติพี่ไม่เห็นจำเป็นต้องคุย...”

“แบคฮยอน...” ลู่หานเอ่ยชื่อญาติของตนก่อนที่จะเดินตรงไปหา กระซิบอะไรบางอย่างที่ทำให้หน้าของแบคฮยอนเปลี่ยนสี ก่อนที่ร่างกลมจะรีบเดินออกจากห้องไป

“นายพูดอะไรกับแบคน่ะ? ทำไมเด็กนั่นถึงรีบออกไป”

“ช่างมันเถอะน่า” ร่างสูงตอบแบบปัดๆ ก่อนจะหันไปมองหาอูมินซึ่งไม่รู้ว่าไปแอบอยู่ที่ไหนในห้อง “ฉันว่าเธอออกมาได้แล้วนะอูมิน แบคไปแล้ว” ซึ่งทันทีที่พูดจบเจ้าหมาน้อยก็ค่อยๆออกมาจากใต้โซฟา

 “ค่อยยังชั่วหน่อย อยู่ใต้โซฟาอย่างอึดอัดเลย” อูมินบ่นเล็กน้อยก่อนจะยืดตัวไปมา “เจ้านายมินซอกช่วยทำให้ฉันกลับเป็นคนทีเถอะนะ คราวนี้สัญญาว่าจะไม่หัวเราะแล้ว”

“แน่ใจนะ”

“เจ้าค่ะ!”

“โอมมะลึกกึกกึ๋ย มะล๊อกก๊อกแก๊ก มะล๊อกป๊อกแป๊ก! อูมินจงกลายเป็นคนเดี๋ยวนี้!!” พร้อมดีดนิ้ว ควันพุ่งมาคลุมร่างของเจ้าหมาตัวน้อย ก่อนที่ควันจะค่อยๆลอยขึ้นและจางหายไป ซึ่งเมื่อควันหายเจ้าหมาน้อยก็กลับกลายเป็นหญิงสาวดังเดิม

“ขอบคุณค่ะ แล้วเมื่อกี้เราพูดถึงไหนนะก่อนที่ฉันจะกลายร่างเป็นน้องหมา?” อูมินหันไปขอบคุณมินซอกก่อนที่จะถามต่อ

“สิ่งที่ฉันต้องรู้” มินซอกตอบ “แล้วจะรู้ได้ไงว่าฉันต้องรู้อะไร? ไม่มีตัวช่วยบ้างเลยหรอ?”

“เรื่องนั้นตัวช่วยมันก็มีนะคะ ^^” อูมินหันไปตอบเจ้านายตัวเล็ก ก่อนจะเบนสายตามาทางลู่หานที่ยืนอยู่อีกฝั่ง มินซอกมองตาม ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวมินซอก

 

หวังว่าคงจะไม่ใช่...?

 

“มองฉันทำไม?” ร่างสูงถามขึ้นเมื่อเห็นว่าสองสาวต่างมองตนอยู่ คนนึงก็มองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ (อูมิน) ส่วนอีกคนก็มองด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก (มินซอก)

“ตัวช่วยของเจ้านายมินซอกก็คือเจ้านายลู่หานนั่นแหละค่ะ” ลู่หานก็ทำหน้าอึ้งๆงงๆเมื่อได้ยิน ส่วนมินซอกก็ได้แต่ทำหน้าเซ็งๆ

 

นั่นไง! ว่าแล้วเชียว = =

 

“ฉันเนี่ยนะ?” ร่างสูงถามย้ำอีกครั้งพร้อมเอานิ้วชี้ไปที่ตัวเอง ซึ่งอูมินก็พยักหน้ายืนยัน “ใช่แล้วค่ะ! ^^”

“ทำไมฉันต้องช่วยไอ้เปี๊ยกนี่...”

“สิ่งตอบแทนคือเจ้านายจะได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้...” ยังไม่ทันที่ลู่หานจะพูดจบ อูมินก็พูดแทรกขึ้นมา ร่างสูงที่กำลังจะพูดต่อก็เงียบลง “สิ่งที่เจ้านายกำลังอยากรู้ กำลังหาคำตอบอยู่ คำตอบนั้นจะปรากฎเมื่อเจ้านายช่วยเจ้านายมินซอก”

“เธอรู้ได้ไงว่าฉันกำลังอยากรู้อะไร?”

“แหม~ ผู้ชายยังกลายเป็นผู้หญิงได้และหมายังกลายเป็นคนได้เลย นับประสาอะไรกับเรื่องง่ายๆแค่นี้” อูมินพูดด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่คนฟังอย่างลู่หานนี่ตลกไม่ออกหรอก รู้สึกเหมือนโดนกวนXXXอยู่มากกว่า “แล้วอีกอย่างนะ... ในตอนนี้ เรื่องที่เจ้านายอยากรู้ก็มีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอก”

“...” ร่างสูงทบทวนความคิดของตัวเอง ถ้าเขาได้รู้ในสิ่งที่อยากรู้แน่นอนว่าอนาคตของเขาต้องเปลี่ยนแน่นอน มันคาใจมานานมากแล้ว

“งั้นก็ได้...ฉันจะช่วยมินซอกเอง” เมื่อได้ยินคำตอบของร่างสูง มินซอกก็งงเพราะไม่คิดว่าลู่หานจะยอมตกลงช่วยง่ายๆ แสดงว่าเรื่องนั้นคงเป็นเรื่องสำคัญจริงๆสินะ ลู่หานถึงได้ยอมช่วยเขา

“เป็นอันตกลงนะคะ งั้นวันนี้ก็พักผ่อนกันได้แล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะตื่นกันไม่ไหว งั้นขอตัวก่อนนะคะ บาย~” อูมินพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงพร้อมโบกมือเล็กน้อยก่อนที่จะหายตัวไป คือแบบจะไม่รอให้ลู่หานกับมินซอกได้มีโอกาสพูดอะไรเลยใช่ไหม? บทจะมาก็มา พอจะไปก็ไป คือดีงาม! = =

“ขอตัวก่อนนะ”

“เดี๋ยวก่อน” มินซอกเรียกร่างสูงที่กำลังจะเดินออกจากห้อง ลู่หานหันกลับมามองด้วยแววตาสงสัย “มีอะไร?”

“มันเรื่องอะไรกันแน่ที่นายอยากจะ...?”

“ไม่จำเป็นต้องรู้ เอาเวลาที่อยากรู้เรื่องของฉันไปคิดดีกว่าไหมว่าเรื่องไหนที่นายจำเป็นต้องรู้น่ะ = =” ร่างสูงสวนขึ้นแม้ว่ามินซอกจะยังถามไม่จบประโยคแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ร่างเล็กนั่งเซ็งอยู่ที่โซฟา

 

ก็แค่ถามไปงั้นๆเท่านั้นแหละ อยากรู้ตายชักล่ะ! L

 

û~~~~û~~~~û~~~~û~~~~û

 

เช้าวันต่อมา 8:30 AM

 

ก๊อกๆๆ

 

“พี่หมิน? ตื่นยังพี่? ผมขอเข้าไป...” เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเรียกของผู้ช่วยตัวกลม ซึ่งยังไม่ทันจะพูดจบประตูห้องก็ถูกเปิดออกด้วยฝีมือของคนในห้อง

“เฮ้ย! พี่มินซอก! ทำไมสภาพพี่เป็นแบบนี้เนี่ย!!? เมื่อคืนโดนพี่ลู่หานจัดหนักหรอพี่?!!” แบคฮยอนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตกใจ ก็สภาพของมินซอกตอนนี้เข้าขั้นโทรมแบบสุดๆ ตาโหลๆ ขอบตาคล้ำ หน้าซีดๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิง สภาพเหมือนผีมาก แบคฮยอนคนนี้โคตรช็อก นี่ดีนะที่พี่หมินเป็นคนสวย ถ้าไม่สวยนะคงจะน่ากลัวกว่านี้ ซึ่งพอมินซอกประมวลผลคำพูดของแบคฮยอนได้ (เนื่องจากสภาพนี้แค่เดินมาเปิดประตูได้ก็บุญแล้ว) ก็จัดการใช้มือเล็กๆฝาดลงไปที่หัวของแบคฮยอนทันที

“โอ้ย! พี่ตบหัวผมทำไมเนี่ย?” แบคฮยอนโวยวายพลางลูปหัวไปมา

“จัดหนักบ้าอะไรล่ะ?! เอาความคิดแบบนี้มาจากไหนฮะ?! พยอน แบคฮยอน!” ร่างเล็กตะหวาดขึ้นเสียงดัง พนักงานโรงแรมและบรรดาแขกคนอื่นๆที่อยู่บริเวณนั้นต่างก็สะดุ้งก่อนที่จะหันมามองเล็กน้อย แม้แต่แบคฮยอนก็ตกใจเพราะไม่คิดว่าจะโดนนักเขียนของตนตะคอกใช่แต่เช้าแบบนี้

“เบาๆดิพี่หมิน คือก็เมื่อวานอ่ะ พี่ลู่บอกผมว่าว่ามีเรื่องต้องเคลียร์กับพี่หมิน อย่าเข้ามาขัดจังหวะอีกถ้าไม่อยากเจอช็อดเด็ดๆ คงเข้าใจนะว่าช็อดเด็ดนี่คืออะไร? ผมก็เลยรีบออกจากห้องไปไง แต่พอเห็นว่าสักพักพี่ลู่ก็กลับผมเลยคิดว่าพี่แกอำผมเล่น จนกระทั่งเห็นสภาพพี่ตอนเช้าเนี่ยแหละ ผมก็เลยคิดว่า...”

“ว่าอะไร?” น้ำเสียงเรียบๆของร่างเล็ก

“ก็แบบ... (.///.  )

“แบคฮยอน!!”

“ผมขอโทษ~ T^T” ร่างกลมเอ่ยขอโทษทันทีที่มินซอกตะคอกใส่ วันนี้พี่หมินเป็นอะไร? ทำไมดุจังเนี่ย? T^T

“น้องแบคคะ? น้องหมินอาบน้ำเสร็จหรือยังคะเนี่ย? ว้ายยย~!! ตาเถร!! คุณพระช่วย!! นี่มันผีเจ้าที่เจ้าทางของที่นี่หรือเปล่าคะเนี่ย?!! O[]O!!” เจ๊โคดี้และบรรดาช่างแต่งหน้าทำผม (ซึ่งแน่นอนว่ากายเป็นชายใจเป็นหญิง) ต่างร้องลั่นเมื่อเดินมาที่ห้องของมินซอกและเห็นสภาพของร่างเล็ก

“นี่มินซอกเองเนี่ยแหละเจ๊ แต่ถ้าเจ๊ยังไม่เลิกทำหน้าแบบนี้อาจได้มีคนกลายเป็น ผีไร้ญาติ อยู่ตรงนี้” สายตาพร้อมน้ำเสียงเหวี่ยงๆพูดขึ้น ทำเอาบรรดาโคดี้ทั้งหลายต่างทำหน้าทำตาไม่ถูกกันเลยทีเดียว

“เออ...คุณพี่ว่าคุณน้องมินนี่...”

“มินซอก!”

“ค่ะๆ น้องมินซอกไปอาบน้ำก่อนดีกว่าไหมคะ? ในระหว่างนี้คุณพี่จะเลือกชุดสวยๆเอาไว้ให้นะคะ ^^;” เจ๊โคดี้รีบเปลี่ยนวิธีการเรียกชื่อทันที ก่อนที่จะแนะนำซึ่งมินซอกก็ทำตามแต่โดยดี ก็ไม่รู้สินะ...ไม่ว่าใครจะทำอะไรตอนนี้ก็ดูจะทำให้เขาหงุดหงิดไปเสียหมด รู้สึกรำคาญเนื้อรำคาญตัวแบบสุดๆด้วย

“คุณน้องคะๆ ใส่ชุดนี้แล้วมานั่งตรงนี้เลยค่ะ” มินซอกที่เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพชุดคลุมอาบน้ำมองชุดในมือของเจ๊โคดี้

“ทำไมต้องเป็นเดรสด้วย? -*-

“คือคุณพี่เห็นว่าคุณน้องน่ารักก็เลยเลือกชุดน่ารักๆมาให้ ซึ่งมันก็เลยมีแต่...”

“ชุดเดรส?”

“ใช่ค่ะ ^^;

“ถ้าบอกว่าไม่ใส่ล่ะ?” ร่างเล็กเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ทำเอาทั้งห้องถึงกับเงียบเลยทีเดียว บรรดาช่างต่างรู้สึกได้ถึงหายนะที่กำลังจะมาเยือน

“คะ...คือ คือว่าแบบ...”

“มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า?” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้น เรียกความสนใจของคนในห้องได้เป็นอย่างดี

“บก.คิม!” ซึ่งไม่ใช่แค่บก.เท่านั้น ลู่หาน เซฮุนก็มาด้วย เนื่องจากช่างทั้งหมดมาอยู่ที่ห้องของมินซอก ทำให้ลู่หานต้องมาแต่งหน้าทำผมที่นี่ด้วย

“เข้ามานี่ไม่คิดจะเคาะประตูก่อนเลยใช่ป่ะ? มารยาทน่ะมีไหม?” เสียงเล็กๆเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แบคฮยอนที่นั่งอยู่ตรงโซฟาใกล้ๆมินซอกได้แต่ปาดเหงื่อ คือพี่ครับ!! นั่นบก.คิมเลยนะพี่!! ส่วนลู่หานเมื่อได้ฟังก็ถึงกับของขึ้นแต่ก็ถูกจุนมยอนห้ามเอาไว้

“เอาน่า พวกเราก็ผิดเองที่รีบเข้ามา ว่าแต่ชุดนั้นสวยดีนิ ถ้ามินซอกใส่คงจะสวยมากแน่ๆ ^^” เมื่อเห็นว่าร่างเล็กกำลังอารมณ์ร้อนได้ที่ ถ้าให้ลู่หานพูดมีหวังงานแฟนไซด์ไม่ต้องจัดกันล่ะ จุนมยอนเลยทำการเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่นัก

“ใครถาม?” ถึงแม้ประโยคจะดูหาเรื่อง แต่สิ่งที่บก.ตัวขาวพูดไปก็พอจะช่วยได้บ้างเพราะแก้มของร่างเล็กที่ขาวอยู่ในตอนแรกได้เปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อไปแล้ว

“ก็แค่อยากบอกความจริงก็เท่านั้นเอง ^^” บก.คิมตอบพร้อมรอยยิ้ม ส่วนมินซอกเมื่อได้ฟังคำตอบก็คว้าเอาชุดที่เจ๊โคดี้ถือเอาไปใส่ในห้องน้ำ ทำเอาบรรดาเจ๊โคดี้ทั้งหลายโล่งอก เช่นเดียวกันกับบก.คิม

“พี่หมินตอนเหวี่ยงนี่น่ากลัวใช้ได้แฮะ” เซฮุนพูดหลังจากที่มินซอกเข้าไปเปลี่ยนเสื้อในห้องน้ำ

“นั่นดิ! ตอนมาปลุกนี่ยังงงเลยว่าไปทำให้อะไรให้พี่เขาโกรธ” แบคฮยอนพูดต่อ

“ไม่แน่นะ...บางทีอาจจะเป็นเพราะ...” ยังไม่ทันที่บก.คิมจะพูดจบ มินซอกก็เดินออกมาจากห้องน้ำ การสนทนาจึงต้องจบลง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของบรรดาช่างแต่งหน้าทั้งหลายพูดเป็นเสียงเดียวกัน “น้องมินซอกใส่ชุดนี้แล้วน่ารักจริงๆด้วยค่ะ มานั่งแต่งหน้าทำผมกันดีกว่านะคะ ^^

“น่ารักตรง... อือๆ” เซฮุนที่อยู่ใกล้ๆเอามือมาปิดปากไม่ให้ลู่หานพูดอะไรต่อ เพราถ้าปล่อยให้พูดวันนี้อาจไม่ได้จัดแฟนไซน์ก็เป็นได้

“ว่าแต่ว่าคุณน้องไปทำอะไรมาคะ? ทำไมหน้าตาถึงได้เป็นแบบนี้” ช่างแต่งหน้าที่กำลังลงรองพื้นลงบนใบหน้าของร่างเล็กถามขึ้น คือขอบตาคล่ำแบบนี้แต่งหน้าโคตรยาก เพราะต้องปิดรอยดำให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

“นอนไม่หลับ ไม่รู้เป็นอะไรอยู่ดีๆก็ปวดท้องเฉยเลย จนตอนนี้ก็ยังปวดอยู่ และเพราะปวดเนี่ยแหละเลยรู้สึกหงุดหงิดจนเผลอเหวี่ยงใส่ไปบ้างก็ขอโทษด้วยแล้วกันนะคะ”

ใช่! ที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอนก็เพราะปวดท้องเนี่ยแหละ ปวดแถวๆท้องน้อยไม่รู้เป็นอะไร? เมื่อคืนมินซอกได้แต่พลิกตัวไปมาอยู่ใต้ผ้านวมพื้นหนา เพราะเมื่อคืนหลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จก็รู้สึกปวดท้องแบบแปลกๆ ไม่เคยปวดแบบนี้มาก่อน ร่างเล็กจึงรีบนอนตั้งแต่ 5 ทุ่มจนตีสองตีสามยังคงนอนไม่หลับ เนื่องด้วยอาการปวดท้องที่มีอย่างต่อเนื่อง เขาคิดว่าหากรีบนอนก็คงจะหาย แต่อาการนี้ก็ไม่ได้หายเลยแม้แต่นิดเดียว จนกลายสภาพเป็นซอมบี้อย่างที่แบคและคนอื่นๆเห็นเมื่อเช้านี้เนี่ยและ เลยทำให้วันนี้เขารู้สึกหงุดหงิดไปทั้งวัน

“ไม่เป็นไรค่ะ เล็กน้อย เยอะว่านี้พวกพี่ก็โดนมาแล้ว ^^;” ช่างแต่งหน้าทำผมที่ได้ฟังพูดต่อ ซึ่งประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ว่าพวกหล่อนเคยโดนมาเยอะหรือไม่หรอก สิ่งที่พวกเขาห่วงมากที่สุดก็คงจะเป็นบรรดาแฟนคลับและงานแฟนไซน์ในวันนี้เนี่ยแหละ

 

ขอให้งานในวันนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีด้วยเถอะ! สาธุ!

 





 

:: 31/12/57 ::

ก่อนอื่นก็...Happy New Year นักอ่านทุกๆคนน้าาา ขอให้หน้าตาดี รักสมหวัง

เรียนได้ A ทุกตัว สุภาพแข็ง หวังอะไรก็ขอให้เป็นอย่างที่หวังได้

ขอให้ปี 2015 เป็นปีที่ดี ไม่มีเรื่องร้ายๆด้วยเถอะ สาธุ! >/|\<

 

คราวนี้ก็มา 100% แล้วววว~ วันนี้จะมีคนอ่านไหม? 5555

ส่วนใหญ่ก็น่าจะไป countdown เนอะ แต่เค้าไม่ได้ไปไหน ก็เลยมาลงฟิคให้ได้อ่านกัน

ว่าแต่ว่าก็เฉลยกันแล้วเนอะว่าทำไมหมินถึงได้มีสภาพแบบนั้น?

น่าสงสารจริงๆเลย คงจะปวดมากเลยสินะ แต่ว่าอาการแบบนี้มันก็คุ้นๆเนอะว่าไหม?

มีใครพอจะเดาได้บ้าง? มันต้องมีแหละเนอะ แล้วงานแฟนไซน์จะเป็นยังไงต่อกันล่ะเนี่ย? ลุ้นๆๆๆ

อย่าลืมติดตามตอนต่อไปนะ อิอิ

 

อ๋อ! คราวนี้เค้ามีเรื่องอยากจะถามนิดหน่อยอ่ะ ^^;

คือแบบว่าเค้าทำโพล เป็นแบบสอบถามแค่ 3 ข้อเอง จิ้มที่รูปด้านล่างเลย



ที่ทำเพราะอยากรู้ว่านักอ่านทุกคนที่อ่านเรื่องนี้มีความรู้สึกยังไง? มีความคิดเห็นยังไงเกี่ยบกับฟิคเรื่องนี้

เพื่อที่จะได้เอาไปพัฒนาในเรื่องหน้าที่จะแต่งในอนาคต

หวังว่านักอ่านที่อ่านเรื่องนี้ทุกคนจะทำน้าาา

ขอบคุณค่าาา >/|\<

:: 28/12/57 ::

เป็นยังไงบ้างนักอ่านทุกโคนนนน~!! ปีใหม่ไปเที่ยวไหนกันหรือเปล่า?

เค้าเหมือนว่าจะไม่ได้ไปเที่ยวไหนล่ะ 555

คราวนี้ก็มาต่ออีก 39% เป็น 67% ยังไม่ใช่ 100% นะ แฮะๆ

น่าสงสารหมินเหมือนกันนะที่ต้องตื่นแต่เช้าแบบนั้น

แต่ทำไงได้ก็เราแต่งตัวนานเองนี่นา 5555

ว่าแต่ว่าอะไรคือเรื่องที่มินซอกต้องรู้? และอะไรคือเรื่องที่พี่ลู่อยากรู้กัน?

ดูท่าคงต้องติดตามต่อแล้วแหละ 555

ว่าแต่ว่าพี่ลู่ไปกระซิบอะไรกับแบคนะ? เหมือนว่าตอนนี้จะจบแต่ยังไม่จบนะ

อย่าลืมติดตามน้าาา

ปล.ขอบคุณทุกเม้นและทุก tag นะ รักนักอ่านทุกๆคนจ้าาา

ปลล.เค้าคิดชื่อตอนได้แล้วจากพล็อต ไม่รู้ว่าจะมีคนสนใจกับชื่อตอนไหมนะ อิอิ


ปลลล.อย่าลืมเม้นหรือติด tag ให้ฟิคเรื่องนี้น้าาา ขอบคุณคร้าบบบ >/|\<


 

:: 24/12/57 ::

Merry X’Mas คร้าบบบ นักอ่านทุกๆโคนนนนน~

ปีใหม่ไปเที่ยวที่ไหนกันหรือเปล่า?

ตอนแรกก็คิดนะว่าจะมี SF วันคริสมาส แต่คือแบบมานึกได้ตอนวันที่ 22

บอกเลยว่าแต่งไม่ทันจ้าาา 555

เอาไว้เทศกาลต่อไปแล้วกันเนอะ อิอิ

 

กลับมาที่ฟิคของเราดีกว่า

ใครเปิดประตูห้องเข้ามากันนะ?

หวังว่าทุกคนจะจำ อูมินได้เนอะ นางจะเริ่มมามีบทบาทแล้ววว

แต่อาจจะอารมณ์แบบเดี๋ยวมาเดี๋ยวไป ผลุบๆโผล่ๆ

แถมนิสัยนี่ค่อนข้างจะออกกวนประสาทเล็กน้อยถึงปานกลาง 555

ส่วนท่านผู้นั้นไม่แน่ว่านางอาจจะเป็นแฟนคลับของแม่มดน้อยโดเรมีก็ได้นะ

ทั้งโดเรมี อนปุ ฮานะจังเลยทีเดียว 5555

ติดตามที่เหลืออีกในเร็วๆนี้นะจุ๊

 

สุดท้ายนี้ก็ขอบคุณทุกเม้น ทุกแท็ก ทุกกำลังใจ >/|\<

รักคนอ่านทุกคนนะคร้าบบบ

ถ้าชอบก็อย่าลืมเม้น หรือ ติด Tag ให้กับเรื่องนี้น้าาา >w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

511 ความคิดเห็น

  1. #250 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 19:52
    เมนส์มาป่ะเนี่ย5555555 สงสารอ่ะเมนส์เลอะมีงานล่มแน่ๆ5555555555555
    #250
    0
  2. #249 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 03:00
    ปวดท้องแล้วเหวี่ยงแบบนี้ เมนส์จะมารึเปล่าหมินจ๋า5555 หวังว่างานแฟนไซน์จะผ่านพ้นไปได้ด้วยดีน้า
    #249
    0
  3. #248 Kamolporn Muang Ngern (@daaohsehun-94grh) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 00:08
    พี่มินนี่ม่ายสบายเหรออ หายไวๆน้าๆ พี่ก้ใจเย็นน้าา ผ่านงานแฟนไซต์ไปได้ด้วยดีน้า ขอแบบ ลู่หมินแบบน่ารักๆ หวานๆ น้คิดถึงมากๆ ^ ^
    รักไรท์ สู้ๆนะคะ ^ ^
    #248
    0
  4. #247 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 00:07
    ที่หมินปวดท้องไม่ใช่ว่าปวดท้องเมนส์เรอะ มาอยู่ในร่างผู้หญิง แท้จริงนั้นแสนจะลำบาก(?) ว่าแต่งานแฟนไซน์จะผ่านไปด้วยดีมั้ยน้อ แค่แต่งตัวพี่ลู่ก็ดูท่าทางจะหาเรื่องซอกตลอดแล้วว5555
    #247
    0
  5. #246 Steamed Dumpling (ซาลาเปา) (@lovetomyh) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 08:19
    มินนี่ เมน มาชัวร์ๆ
    #246
    0
  6. #245 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 01:42
    HNY นะคะไรต์ แต่งฟิคสนุกๆให้พวกเราได้เสพต่อไปนะคะ ^^ <3
    #245
    0
  7. #244 Luhan Xiumin Exo (@saritar_gain2468) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 19:53
    อย่างรู้เรื่องอะไรกันอ่ะบอกหน่อยๆ
    #244
    0
  8. #243 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 10:59
    ลืมบอกว่า รอๆที่เหลือนะคะ อิอิ
    #243
    0
  9. #242 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 10:58
    โอ๊ยฮาคือผิดตั้งแต่ท่านผู้นั้นให้ใช้คาถาโดยการดีดนิ้วแล้วแหล่ะ อูมินที่อยู่ในร่างหมาก็เลยกลับเป็นคนเองไม่ได้555
    #242
    0
  10. #230 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 16:28
    หมินเป็นผญแล้วเตรียมตัวน้านนานนนนเนอะ5555555 ตกลงหมินจำเป็นต้องรู้อะไรกันแน่น้อ
    #230
    0
  11. #229 pheepoon (@pheepoon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2557 / 11:58
    พี่ลู่กระซิบอะไรกับแบคอ่า อยากรู้แล้ววว *0*
    #229
    0
  12. #228 ms.nuum (@buntita-555) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2557 / 09:50
    สองคนนี้ก็มัวแต่จ้องตากันอยู่นั่นแหละ -/////- มีคนมาเห็นแล้วน๊ะ!!! แต่ชอบอ่ะ อิอิ เมื่อไหร่จะรู้ใจตัวเองกันซะทีน๊า~~ ปากแข็งทั้งคู่
    #228
    0
  13. #227 pheepoon (@pheepoon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 18:54
    เห้ยยย ต่อด่วนค่ะไรท์! ใครเข้ามาอ่ะ ฮุนกะแบคอ่อ?
    #227
    0
  14. #226 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 18:24
    ใครมาเนี้ย ฮุนแบคมาอ้ะป่าว
    #226
    0
  15. #225 Luhan Xiumin Exo (@saritar_gain2468) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 17:18
    ใครทำอะไรที่ไหนอย่างไรแล้วใครมาตอนนี้อยากรู้วววววว~
    #225
    0
  16. #224 Luhan Xiumin Exo (@saritar_gain2468) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2557 / 17:32
    อยากรู้ววววววววววววววว!!!
    #224
    0
  17. #223 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 21:02
    รู้สึกจะมีแต่คนช็อคกับสภาพมินซอกมากเลย มินซอกโดนลู่หานจัดหนักอารายยย (นี่ไม่ได้คิดลึกจริงจิ๊งงง อิอิ)
    #223
    0
  18. #222 LM Shipper (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 12:56
    นี่มันคาถาของฮานะจังนี่นา555555555
    #222
    0
  19. #221 xiumin lm (@sasixiumin) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 10:24
    รอๆ
    #221
    0
  20. #220 pheepoon (@pheepoon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 21:41
    จัดหนักอารายกานนนนนนนนน -.,-
    #220
    0
  21. #219 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 21:26
    เดี๋ยวๆๆ อันสุดท้ายคือร่ะ จัดหนักอะไรก๊านนนนนน
    #219
    0