[EXO] Lumin : Change! [ Boy to Girl ] :: [END]

ตอนที่ 11 : Boy to Girl :: Chapter 9 :: Boy or Girl? , Who are you?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    21 ธ.ค. 57


 

 

 

 

 

 

 

“กว่าจะรอดมาได้ เหนื่อยแทบตาย แฮ่กๆๆ” ลู่หานเอ่ยขึ้นเมื่อวิ่งมาจนถึงห้องพักของมินซอกแล้ว ตลอดทางที่วิ่งมา ชายหนุ่มก็อุ้มมินซอกตลอด เพราะถ้าปล่อยให้เดินหรือวิ่งมาเองคงจะอีกนานกว่าจะถึงและอาจจะโดนแฟนคลับตามทันได้ ถึงแม้พนักงานจะไม่ปล่อยให้แฟนคลับข้างนอกตามมา แต่ถ้าแฟนคลับอยู่ในโรงแรมและเป็นลู่ค้าของโรงแรมนั่นก็เป็นอีกเรื่องนึง ซึ่งก็คงต้องพึ่งตัวเอง

“ถ้าเหนื่อย มึงก็น่าจะปล่อยกูยืนได้แล้วนะ” ร่างเล็กเอ่ยเมื่อเห็นสภาพของลู่หาน เหงื่อท่วมตัวซะขนาดนั้น ถึงแม้ว่าตอนนี้มินซอกจะเป็นผู้หญิงและตัวจะเบากว่าผู้ชายก็เถอะ แต่การที่ต้องวิ่งไปอุ้มคนไปก็เหนื่อยเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ ลู่หานที่เห็นว่าอีกคนน่าจะไหวแล้วจึงวางมินซอกลงที่พื้นพร้อมพยุงให้มินซอกค่อยๆเปิดประตูและเดินเข้าไปในห้อง

“แค่นี้ก็พอ จะไปไหนก็ไปได้แล้ว กูดูแลตัวเองได้” ร่างเล็กพยายามเดินไปนั่งที่โซฟา แต่เพราะยังเจ็บขาอยู่เลยทำให้เสียการทรงตัว แต่ดีที่ลู่หานอยู่ใกล้ๆจึงพยุงตัวของมินซอกไม่ให้ล้มได้ทัน ก่อนจะค่อยๆพาหญิงสาวไปนั่งที่โซฟา

“ไม่ไหวแล้วยังไม่เจียมอีกนะ” ลู่หานบ่นพร้อมค่อยๆยกข้อเท้าของมินซอกขึ้นมาดู ทำเอาร่างเล็กตกใจเพราะลู่หานไม่ได้ทำแบบนี้กับตนมานานแล้ว

“เดี๋ยวกูดูเอง มะ...มึงไม่ต้อง...”

“เถอะน่า...บอกว่าจะดูเองแต่สุดท้ายก็ไม่ได้ดู เหมือนตอนนั้นที่เล่นฟุตบอลแล้วมึงขาพลิกแต่ไม่ยอมบอก ไม่ยอมให้ดูแลจนสุดท้ายขาที่พลิกก็อักเสบเดินไม่ได้ไปหลายวันก็เพราะไม่เจียมแบบนี้ไม่ใช่หรือไง?” ถึงแม้รูปประโยคจะดูประชดประชันไปบ้าง แต่น้ำเสียงของหนุ่มตากวางก็ออกแนวเป็นห่วง

“มึงจำได้?”

“ทำไมกูจะจำไม่ได้ล่ะ ก็ตอนนั้นเล่นฟุตบอลอยู่ด้วยกัน” ลู่หานตอบแต่สายตาก็ยังดูอยู่ที่ข้อเท้าของอีกฝ่าย มินซอกเริ่มคิดถึงคำพูดของลู่หาน เพราะถ้าจำได้ว่าเล่นฟุตบอลด้วยกันก็น่าจะจำได้ว่าเขาเป็นผู้ชายนิ เพราะคงไม่มีผู้ชายที่ไหนเล่นฟุตบอลจริงจังกับผู้หญิงหรอก บวกพฤติกรรมเมื่อตอนเช้าของลู่หานด้วยแล้ว ความเป็นไปได้ที่ลู่หานจะรู้ว่าตนเคยเป็นผู้ชายก็มีเยอะพอสมควร

“ลู่หาน...มึงรู้ว่ากูเป็นผู้ชายใช่ไหม?” ลู่หานที่กำลังดูข้อเท้าของมินซอกอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมาเมื่อได้ยินคำถามของมินซอก

“ฮะ?”

“กูรู้ว่ามึงได้ยิน ตอบกูมา...”

“ทำไมถึงได้ถามแบบนี้ล่ะ?” ชายหนุ่มไม่ตอบแต่กลับเลือกย้อนถามแทน

“ก็มึงเป็นคนแรกที่โวยวายว่ากูเป็นผู้ชาย”

“ไม่มั่นใจ”

“ฮะ?”

“ไม่รู้ว่าเพราะมึน ฝัน นอนน้อยหรือละเมอ แต่กูจำได้ว่ามึงเป็นผู้ชาย ในขณะที่คนอื่นๆก็มองมึงเป็นผู้หญิงหมด กูนี่งงไปหมดแล้ว”

“แปลกนะ...” มินซอกขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“แปลกยังไง?”

“มันก็แปลกตรงที่ว่ากูเองก็คิดว่ากูก็เป็นผู้ชายไง จนถึงเมื่อเช้าที่กูกลายเป็นผู้หญิง จะบอกใครต่อใครก็ไม่มีใครเชื่อ ทุกคนเข้าใจว่ากูเป็นผู้หญิงมาตั้งแต่แรก จะมีก็แต่เสียง...”

“เสียงยังไง?”

“ก็เสียงผู้หญิงแบบ...”

“ไม่แปลกหรอก เมื่อก่อนมินซอกเป็นผู้ชายจริงๆ เพียงแค่วันนี้กลายเป็นผู้หญิงแล้วก็เท่านั้นแหละ ^^

“แบบนี้เลย” ร่างเล็กเอ่ยขึ้นเมื่อได้เสียงใสๆที่คุ้นเคย แต่กลับเป็นเสียงแปลกใหม่ของลู่หาน

“เสียงแบบนี้เองสินะ” ลู่หานพยักหน้าเมื่อได้ยินโทนเสียงที่ร่างเล็กบอก

แต่เดี๋ยวนะ?! ตอนนี้ในห้องมีแค่พวกเขาสองคน แล้วเสียงใสๆนี่มาจากไหน? สำหรับมินซอกอาจจะไม่ค่อยสงสัยเท่าไหร่ ซึ่งเมื่อทั้งคู่มองไปตามเสียงก็พบกับสาวสวยหน้าตาน่ารักยืนอยู่ที่ประตู ผิวขาวน้ำนม ผมสีน้ำตาลช็อกโกแลต ชุดที่ใส่ก็เป็นชุดเดรสเรียบๆสีขาว ซึ่งประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ผู้หญิงคนนั้นหน้าตายังไง? หรือใส่ชุดอะไร? แต่ประเด็นมันอยู่ที่...

 

เธอเป็นใคร? และเข้ามาในห้องนี้ได้ยังไงต่างหาก!?

 

คือห้องพักของโรงแรมที่นี่ ถ้าปิดประตูมันก็ล็อคโดยอัตโนมัติเลยนะ! แล้วผู้หญิงคนนี้จะเข้ามาได้ยังไง? หรือว่าจะเป็นซาแซงแฟน?

“นะ...นี่คงไม่ได้เป็นซาแซงแฟนหรอกใช่ไหม?” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเรียบแต่ในตานั้นบ่งบอกถึงความระแวงได้เป็นอย่างดี เพราะถ้าเธอคนนี้เป็นซาแซงแฟนจริงๆก็ไม่รู้ว่างานจะงอกมากแค่ไหน?

“เสียมารยาทจัง! บอกเลยนะว่าซาแซงแฟนทำแบบนี้ไม่ได้หรอก ถึงแม้ว่าจะมีอยู่ตามทางเดินของชั้นนี้ก็เถอะ แต่คงเข้ามาในห้องพักแบบนี้โดยไม่มีเสียงเปิดประตูไม่ได้หรอก” หญิงสาวบ่นออกเป็นชุด ซึ่งทำให้ลู่หานของขึ้นเล็กน้อยถึงปานกลาง

“ถ้างั้นเธอเป็นใครล่ะ?! แล้วเข้ามาได้ยังไง?”

“ไม่ลองถามเจ้านายมินซอกดูล่ะคะ? เขาเองก็เคยเจอฉันแล้วนะ ^^” ซึ่งเพราะคำตอบนั้นทำให้ลู่หานหันไปมองมินซอกแทนที่จะเป็นสาวปริศนา

“ก็จริงที่ว่าเคยเจอ แต่กูก็...”

“ตอนนี้เป็นผู้หญิงอยู่นะ แนะนำว่าให้ใช้ภาษาที่สุภาพกว่านี้ดีกว่า ^^” เสียงใสแทรกขึ้นมาอีกครั้ง ทำเอามินซอกไม่พอใจเล็กน้อย

“เออ! ก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร ตอนแรกนึกว่าฝันไปซะด้วยซ้ำ แต่พอตื่นเช้ามาและรู้ว่าตัวเองเป็นผู้หญิง ข้าวของทุกอย่างเป็นของใช้ของผู้หญิงหมดก็อึ้ง ก็ได้ยินเสียงของยัยนี่แหละคอยบอก” พร้อมชี้ไปทางสาวเจ้าปัญหา อะไรจะเรื่องมากปานนั้น ก็คนมันติดภาษาตอนเป็นผู้ชายนี่หว่า!

“แล้วมันหมายความว่ายังไงที่ว่ามินซอกเมื่อก่อนเป็นผู้ชาย แต่พอมาวันนี้มัน...”

“เรียกแทนตัวผู้หญิงว่า มันนี่ก็ออกจะโหดไปหน่อยมั้งคะ? เรียกว่า เธอ หรือเรียกชื่อน่าจะโอกว่ามั้งคะ?” ไม่ใช่แค่แย้งมินซอก แต่สาวปริศนาคนนี้ก็แย้งลู่หานด้วยเช่นกัน

“เออ! นั่นแหละ! ทำไมเมื่อวานมินซอกเป็นผู้ชายแล้วทำไมวันนี้ถึงได้กลายเป็นผู้หญิงได้ล่ะ? แถมนอกจากฉันก็ไม่มีคนอื่นจำได้เลยว่ามินซอกเป็นผู้ชาย”

“เรื่องนั้นก็เป็นเพราะว่าท่านผู้นั้นได้มอบพลังในการเปลี่ยนแปลงอนาคตของเจ้านายมินซอก”

“ท่านผู้นั้น?”

“โดยการเปลี่ยนให้กะ...”

“อะแฮ่มๆ” เสียงกระแอมเล็กๆดังขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างเล็กจะใช้สรรพนามที่ไม่เหมาะสมเท่าไหร่นัก “โดยการเปลี่ยนให้ฉันเป็นผู้หญิงเนี่ยนะ?! มันจะเปลี่ยนแปลงอนาคตได้หรือไง?”

“ก็ไม่มั่นใจเหมือนกันค่ะ มันก็ขึ้นอยู่กับเจ้านายมินซอก เพราะอนาคตของเจ้านายมินซอกจะเปลี่ยนไปหากได้กลับไปเป็นผู้ชายเหมือนเดิม”

“แล้วต้องทำยังไงฉันถึงจะกลับเป็นผู้ชายได้เหมือนเดิม? แล้วเธอจะบอกได้หรือยังว่าเธอเป็นใคร? ทำไมต้องเรียกฉันว่าเจ้านาย?” มินซอกถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่สงสัย ซึ่งหญิงสาวก็ได้แต่ยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมพูดต่อ “เรื่องที่ฉันเป็นใครแล้วทำไมต้องเรียกเจ้านายว่าเจ้านายนั้นเดี๋ยวค่อยบอกก็ได้ มันไม่สำคัญเท่าไหร่หรอก เพราะเจ้านายทั้งสอง...”

“เจ้านายทั้งสอง? หมายความว่าไง?” เป็นลู่หานที่แย้งขึ้น

“ก็ทั้งลู่หานและมินซอกต่างก็เป็นเจ้านายของฉันทั้งคู่นี่นา ทั้งสองคนรู้จักฉันเป็นอย่างดีเลยแหละ รู้กระทั่งฉันชอบอะไรไม่ชอบอะไรเลยด้วยซ้ำนะ ^^” ยิ่งหญิงสาวพูดก็ยิ่งสร้างความงุนงงให้กับทั้งสองคน

“แต่ก็ช่างเรื่องของฉันก่อนเถอะค่ะ สนใจเรื่องของเจ้านายมินซอกก่อนดีกว่า เจ้านายจะกลับเป็นผู้ชายได้อีกครั้งเมื่อมนต์ของท่านผู้นั้นคลาย ซึ่งมนต์จะคลายเมื่อเจ้านายรู้ใน สิ่งที่ต้องรู้ และสิ่งนั้นจะเป็นสิ่งที่ทำให้อนาคตของเจ้านายเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นกว่าตอนนี้”

“สิ่งที่ต้องรู้?” ร่างเล็กถามย้ำ ซึ่งหญิงสาวปริศนาก็พยักหน้ารับ “ใช่แล้ว...สิ่งที่ต้องรู้ ^^”

“แล้วเรื่องไหนล่ะที่ฉันต้องรู้?”

“เรื่องนั้นต้องไปหาเอาเองนะคะ ฉันเองก็บอกไม่ได้ เพราะท่านผู้นั้นให้ฉันมาคอยดูแลและช่วยในขณะที่เจ้านายยังเป็นผู้หญิงอยู่...”

“แล้วทำไมเมื่อกี้ไม่ไปช่วยมินซอกล่ะ?! ก็น่ารู้นิว่าเมื่อกี้นี้ถ้าเซฮุนไม่ไปช่วย มินซอกจะเป็นยังไง?!” ลู่หานตะหวาดขึ้นโดยไม่ต้องรอให้หญิงสาวพูดจบ สีหน้าที่บ่งบอกอารมณ์ของอีกฝ่ายได้ดี ซึ่งเมื่อหญิงสาวเห็นก็เอาแต่ยิ้ม รอยยิ้มนั้นเพิ่มความความโกรธของลู่หานได้เป็นอย่างดี

“แต่ตอนนั้นอี้ฟานก็มาช่วยไว้นี่คะ”

“แต่เธอก็น่าจะดูออกนิว่าอี้ฟานมันไว้ใจไม่ได้! มันเป็นคนอันตราย! ถ้าฉันไม่ไปช่วยหรือไปช่วยไม่ทัน...

“แล้วยังไงหรอคะ? เจ้านายลู่หานจะเป็นห่วงทำไมล่ะ? สองคนนั้นเขาเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรือไง? อี้ฟานกับเจ้านายมินซอกน่ะ นี่เป็นสิ่งที่เจ้านายลู่หานเข้าใจมาตลอดเลยไม่ใช่หรอ?” หญิงสาวเอ่ยขึ้นแทรกทั้งๆที่ลู่หานยังพูดไม่จบประโยคดี ร่างสูงที่ได้ฟังถึงกับอึ้งจนพูดต่อไม่ถูก เพราะไม่คิดว่าจะโดนย้อนเรื่องนี้

“...”

“เท่าที่ดูจากปฏิกิริยาเมื่อกี้นี้เหมือนว่าจะฉลาดขึ้นเหมือนที่อี้ฟานบอกจริงๆด้วย J” หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มเย้อหยั้นอย่างไม่เกรงกลัวอารมณ์ของอีกฝ่าย

“เธอเป็นใครกันแน่? เธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?” เพราะตนมั่นใจว่าไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง และมั่นใจว่ามินซอกเองก็ไม่น่าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเหมือนกัน

“ถ้าอยากรู้ว่าเป็นใคร ก็ช่วยไปรูดม่านให้ปิดหน้าตากับตรงระเบียงสิคะ เดี๋ยวชาวบ้านที่เขาเดินมาเห็นจะแตกตื่นกันหมด ^^” หญิงสาวเอ่ยอีกครั้ง ลู่หานถึงกับของขึ้นเมื่อได้ยินประโยคที่ออกจะเหมือนกับคำสั่ง แต่ความอยากรู้มันมีมากกว่าจึงต้องจำใจเดินไปปิดม่านให้ เพราะมินซอกเจ็บขาอยู่จะให้เดินไปปิดมันก็ใช่เรื่อง

นี่ไม่ได้เป็นห่วงนะ! แค่เดี๋ยวพรุ่งนี้เดินไม่ได้เดี๋ยวจะกระทบกับงานแฟนไซน์ที่จะจัดขึ้นก็เท่านั้น!

“ปิดม่านแล้วเรียบร้อย ถ้างั้นก็ สาม...สอง...หนึ่ง!”

 

เปาะ!

 

พรึบ!

 

“แค่กๆ ควันอะไรเนี่ย? แค่กๆๆๆ”

“นะ...นั่นสิ แค่กๆๆๆ”

หญิงสาวปริศนาดีดนิ้วตัวเอง ซึ่งทันทีที่ดีดนิ้วก็มีควันโพยพุ่งปกคลุมร่างของหญิงสาว ก่อนที่ควันนั้นจะฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง ทำเอาทั้งลู่หานและมินซอกไอค่อกแค่กๆ มองก็ไม่ค่อยชัดเพราะมีควันเต็มไปหมด

“ขอโทษนะคะ ไม่คิดว่าควันจะเยอะขนาดนี้ แฮะๆ พอดีพึ่งลองเป็นครั้งแรก” เสียงใสๆดังขึ้นอีกครั้ง เมื่อควันค่อยๆจางหายไป ทั้งสองจึงหันไปบริเวณที่หญิงสาวเคยอยู่ แต่ตอนนี้ก็ไม่เห็นใครอยู่ตรงบริเวณนั้น

 

หายไปไหนวะ?! = =

 

“มองหาอะไรกันคะ ก็อยู่ตรงนี้ไง?” เสียงใสๆเอ่ยเรียก แต่ทั้งสองคนก็ยังมองไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ดี

“ก็แล้วตรงนี้มันตรงไหนล่ะ?! แค่กๆ” ลู่หานที่ดูหงุดหงิดอยู่เป็นทุนเดิมเริ่มโวยวาย ในขณะที่มินซอกก็เอาแต่ไอ

“ก้มลงมาหน่อยสิ” เสียงใสๆเอ่ยอีกรอบพร้อมกับแรงสะกิดที่ปลายเท้าของลู่หานและมินซอก ซึ่งพอทั้งสองคนก้มลงไปมองก็พบว่า...

“เฮ้ย!! ไม่จริงน่า! O[]O!” << มินซอก

“เป็นไปไม่ได้!! =[]=!!<< ลู่หาน

เงิบกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!! ช็อกแปป! เป็นไปได้ไงวะเนี่ย?!

 

ว๊อท เดอะ ฟ๊าคคคคคค~!!!

 

 

“นายไหวไหม? จะพักอีกหรือเปล่า? = =” แบคฮยอนเอ่ยถามคนข้างๆด้วยความเป็นห่วง ถึงแม้จะรำคาญอยู่บ้างก็เถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะว่าคนที่ตนกำลังพยุงเดินอยู่ เดินสักนาทีสองนาทีก็บอกว่าไม่ไหว ขอนั่งพักสักแปป ซึ่งที่หาดก็โคตรจะบังเอิญมีเก้าอี้ให้ได้นั่งพักไม่ห่างกันเท่าไหร่ เจอเก้าอี้ทีเซฮุนก็ขอพักที แล้วแบบนี้เมื่อไหร่มันจะเดินกลับไปถึงที่โรงแรมวะครับ! ใครก็ได้ช่วยตอบแบคฮยอนที? อยากกลับไปอาบน้ำนอนเร็วๆโว้ยยยย~!! โคตรง่วงเลยขอบอก ให้มาบู๊ก่อนนอนเนี่ยนะ? #ผมนี่เซ็งเลย

“พักอีกนิดก็ดี มันยังจุกอยู่เลย” ร่างสูงเอ่ยขึ้นมาพร้อมเอาหัวเอียงไปทางแบคฮยอน ทำให้คนตัวเล็กต้องรับน้ำหนักของคนตัวสูง

 

บอกเฉยๆก็ได้นะ! ทำไมต้องเอียงมา?!! -*-

 

แต่ถึงจะบ่น สุดท้ายแบคฮยอนก็พาเซฮุนไปนั่งพักที่เก้าอี้ เพราะยังไงๆก็อดเป็นห่วงเซฮุนไม่ได้อยู่ดี ก็ดูท่าจะโดนเยอะอยู่ หารู้ไม่ว่าไอ้ที่ทำเป็นนั่งพัก ไอ้ที่ทำตัวเอียงๆพยายามพิงแบคฮยอนนั่นน่ะ มันโคตรซุงแหลเลย! เพราะโอเซฮุนนอกจากจะเป็นผู้ช่วยนักเขียนนิยายสืบสวนแล้วยังรับบทเป็นนักแสดงอีกต่างหาก ซึ่งที่ทำไปถ้าไม่ใช่เพราะอ้อนแบคฮยอนล่ะก็จะทำไปทำไม? นานทีมีสักหนก็ต้องขอเนียนเสียหน่อย

 

ก็ช่วยไม่ได้ นานๆแบคฮยอนจะเป็นห่วงตนก็ต้องใช้โอกาสให้คุ้มหน่อย J

 

หากถามว่าเซฮุนเจ็บไหม? ก็ต้องบอกว่าเจ็บพอประมาณ จุกนิดหน่อย ไอ้อาการเดินไม่ไหว เดินแล้วเหนื่อยนั่นน่ะ ซุงแหลทั้งนั้น! ซึ่งแบคฮยอนก็ไม่รู้ว่าโง่หรือซื่อถึงได้มองไม่ออก

“นี่!” ร่างกลมเรียกเซฮุนที่เนียนเอาหัวมาพิงไหล่ของตน

“มีอะไรอ่ะ?”

“ทำไมถึงได้ชอบแกล้งฉันนัก? แกล้งแล้วได้อะไรอย่างงั้นหรอ?” เซฮุนที่เอาหัวพิงไหล่แบคฮยอนอยู่นั้นก็ลุกขึ้นมานั่งตัวตรง พร้อมความรู้สึกหงุดหงิดที่ได้ยินคำถามของแบคฮยอน

 

นี่โง่หรือแกล้งโง่? เซฮุนได้แต่คิดในใจ แต่พอหันไปมองใบหน้าของแบคฮยอนที่กำลังทำหน้าสงสัยอยู่ เซฮุนก็ได้คำตอบมาทันทีว่า...

แบบนี้คงจะโง่จริงๆ = = ก่อนจะได้มาอีกคำถามว่า...

แล้วถ้าโง่เรื่องแบบนี้ แล้วมาเป็นผู้ช่วยนักเขียนแนวรักได้ไงวะ? หรือมองออกแต่คู่คนอื่น? = =

 

“นี่ถามจริง...ถ้าเรื่องแค่นี้ไม่รู้แล้วเป็นผู้ช่วยของพี่มินซอกได้ไงวะ?!

“พูดแบบนี้หมายความว่าไงฮะ?!” แบคฮยอนหัวเสีย เขาก็แค่ถามเซฮุนดีๆ ร่างสูงที่เห็นสีหน้าและท่าทางของแบคฮยอนที่นั่งอยู่ข้างๆก็ได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่

 

เอาวะ! รีบพูดออกไปดีกว่า เพราะถ้าปล่อยไปเรื่อยๆแบบนี้กว่าจะรู้ตัวคงอีกนาน = =

 

“เอาเถอะๆ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว จะบอกก็ได้ ที่ชอบแกล้งนายก็เพราะว่า...”

 

~   Yes, you are my baby baby baby… baby baby baby... ยัก โซ คัล เก นา มอม ชู จี อา นึล เก... คือ เด มัน โบ มยอ... ~ 

 

เสียงโทรศัพท์ของแบคฮยอนดังขึ้นเรียกความสนใจของร่างกลมได้เป็นอย่างดี ส่วนเซฮุนก็ได้แต่เซ็งที่ดันมีสายมาขัดจังหวะ และยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเมื่อรู้ว่าคนที่โทรมานั้นคือใคร ซึ่งคนๆนั้นก็คือ...

 

คิม จงอิน น้องชายของพี่มินซอกนั่นเอง!

 

เเม่ง! โคตรมารผจญ! ถึงแม้ว่าตนจะส่งรังสีอำมหิตให้จงอินทุกครั้งที่เข้ามาใกล้แบคฮยอนและดูเหมือนว่าทางนั้นจะรู้สึกได้จึงมักจะตีตัวออกห่าง แม้ว่าตอนแรกจะมีท่าทีเหมือนมาจีบตนแต่ก็ดันอยู่ใกล้ๆแบคฮยอนก็เลยต้องแผ่รังสีใสตลอดก็เถอะ แต่ไอ้คนที่เข้าหากลับเป็นร่างกลมเสียเอง เห็นกี่ทีๆก็โคตรจะหงุดหงิด! -*-

“ว่าไงจงอิน? เดี๋ยวๆๆ ทำไมทำเสียงแบบนั้นล่ะ?! ใจเย็นๆก่อน”

(จะให้ผมใจเย็นได้ยังไงฮะ?! ก็พอเข้าเช็กทวิตก็มีทั้งรูปและข่าวของพี่หมินเต็มไปหมดน่ะ! แล้วทำไมเฮียหานต้องอุ้มพี่หมินด้วย!? พอโทรไปหาสองคนนั้นก็โทรไม่ติด!) น้ำเสียงทางปลายสายบ่งบอกถึงอารมณ์ตอนนี้ได้ดี แถมยังดังออกมาข้างนอกจนเซฮุนได้ยินค่อนข้างชัด เพราะว่าแบคฮยอนเอามือถือออกห่างจากหู เลยทำให้อารมณ์หงุดหงิดก่อนหน้าเบาบางลงไปได้บ้าง แต่ก็ยังหงุดหงิดอยู่ดี คือเซ็งอ่ะ! คนหล่อไม่ชอบ!! โคตรขัดอารมณ์! เหมือนดูเดอะวอยซ์ที่กำลังจะประกาศผลแล้วมีรายการตอนหกโมงเย็นมาแทรก

“สะ...สงสัยทั้งสองคนปิดเสียงล่ะมั้ง กะ...ก็เลยไม่ได้ยินน่ะ ^^;”

(แล้วสรุปพี่หมินเป็นอะไร? เมื่อไหร่ผมจะได้คำตอบ?!!)

“คะ...คือแบบว่า...พี่มินซอกโดนกลุ่มนักเลงทำร้ายนิดหน่อยน่ะ กะ...ก็เลย...”

(ว่าไงนะ!!? โดนทำร้าย!!)

“คือจะ...ใจเย็นๆก่อนนะ คือเท่าที่ดูพี่มินซอกก็เจ็บขานิดหน่อยเพราะล้มตอนที่ตนเองเตะพลาด ก็เลยต้องให้พี่ลู่อุ้มก็เท่านั้นเอง” แบคฮยอนบอกกับทางปลายสาย และแน่นอนว่าไม่ได้บอกหมดว่ามินซอกโดนต่อยที่ท้องน้อยด้วย เพราะจงอินเป็นคนที่ขึ้นชื่อเรื่องห่วงพี่มาแต่ไหนแต่ไหร่ ถึงแม้ว่ามินซอกจะมีทักษะในการป้องกันตัวเองในระดับนึงก็เถอะ แต่คนเป็นน้องก็ยังคงห่วงและหวงอยู่ดี ถ้าบอกออกไปมีหวังงานงอก!

(แน่ใจนะว่าแค่นั้นน่ะ?) เสียงของปลายสายที่ผ่อนลงทำเอาแบคฮยอนรู้สึกโล่งอก

“พี่จะโกหกเราทำไมล่ะ? จงอินไม่เชื่อใจพี่หรอ?” น้ำเสียงอ้อนๆของแบคฮยอนทำเอาเซฮุนหันขวับมามองแบคฮยอน อารมณ์ที่เริ่มจะจางหายไปเริ่มกลับมาหงุดหงิดขึ้นอีกครั้ง

(เชื่อก็เชื่อ...แต่อย่าให้รู้นะว่ามันมีมากกว่านี้น่ะ!)

“นะ...แน่นอนว่าไม่มี ต้องให้พี่พูดอีกเท่าไหร่จงอินถึงจะเชื่อพี่น่ะ? พี่มันไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยหรือไง?” น้ำเสียงเศร้าๆเริ่มมา แบคฮยอนจัดการดราม่าใส่จงอินทันที

(ก็ไม่ใช่แบบนั้น แต่ผมก็แค่ห่วงพี่หมินก็เท่านั้น ผมมีพี่คนเดียวนะ ผมก็ต้องห่วงพี่เขาเป็นธรรมดา) ปลายสายเริ่มรู้สึกผิด ซึ่งนั้นก็ตรงตามแผนแบคฮยอน ไอ้เรื่องที่เขาเริ่มดราม่าใส่ก็แค่แสดง ซุงแหลทั้งนั้นนั่นแหละ ที่เขามาเป็นผู้ช่วยนักเขียนของพี่มินซอกได้ก็เพราะเขาแถเก่งเนี่ยแหละ โดยเฉพาะกับเรื่องดราม่าแบบนี้ แต่งเก่งสุดๆแหละนี่พูดเลย J แบคฮยอนยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะตอบปลายสายต่อ

“จริงนะ...”

(จริง...ผมเชื่อพี่ก็ได้) ปลายสายตอบกลับทำเอาแบคฮยอนยิ้มอย่างมีความสุข ค่อยยังชั่วหน่อย จงอินจะได้ไม่ถามเรื่องนี้อีก รอดตัวไปทีแบคฮยอนเอ๋ย~ ซึ่งในระหว่างที่แบคฮยอนมัวแต่คุยกับจงอินก็ลืมไปเสียสนิทว่ามีเซฮุนอยู่ตรงนั้น

 

จนกระทั่ง...

 

(ว่าแต่ผมขอสายพี่หมินหน่อยได้ไหม?)

“คือพี่ไม่ได้อยู่กับพี่หมินน่ะ พี่ลู่พากลับโรงแรมไปแล้ว ไม่ต้องห่วงหรอก”

(อ้าว! แล้วตอนนี้พี่อยู่กับใครอ่ะ? อยู่คนเดียวหรอ?) ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างจะเป็นห่วง แต่หารู้ไม่ว่าคำตอบที่จะได้รับเนี่ยทำเอาเขาควรจะเปลี่ยนจากห่วงแบคฮยอนเป็นห่วงตัวเองเสียมากกว่า!

“เปล่า...พี่อยู่กับเซฮุน”

(ว่าไงนะ!!? อยู่กับเฮียฮุนหรอ!?) ปลายสายตกใจจนเสียงดังออกมาข้างนอก

“ใช่...ก็เพราะเซฮุนช่วยพี่หมินเอาไว้ก็เลยโดนรุมจนเจ็บตัว พี่ก็เลยคอยดูน่ะ ไมเห็นต้องทำน้ำเสียงตกใจแบบนั้นเลย = =

(ละ...แล้วตอนนี้เฮียฮุนเป็นอะไรมากไหม?) ปลายสายถามต่อด้วยน้ำเสียงหวาดๆแทนที่จะเป็นน้ำเสียงที่เป็นห่วง  เพราะจงอินไม่ได้ห่วงเซฮุนหรอก ห่วงชีวิตของตัวเองต่างหาก! น้ำเสียงของแบคฮยอนที่คุยกับตนเมื่อกี้ก็ค่อนข้างอ้อนเขาเสียด้วย งานจะเข้าจงอินไหม? เสียวได้กินตีนกระต่ายเสียเหลือเกิน T^T

“เซฮุนน่ะหรอ? ตอนนี้ก็นั่งพักอยู่ อ้าว! เฮ้ย! เอามือถือคืนมานะ!!” แบคฮยอนร้องลั่นเมื่ออยู่ดีๆเซอุนก็คว้าเอามือถือของตนไป

“ไง...” ซึ่งร่างสูงไม่สนใจร่างกลมที่นั่งอยู่ข้างๆเลยแม้แต่น้อย แต่กลับกรอกเสียงลงมือถือ

(ฮะ...เฮียฮุน...)

“ไม่ต้องห่วงนะ เฮียก็ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่จุกนิดหน่อยก็เท่านั้นเอง” บอกอาการของตัวเองด้วยน้ำเสียงเรียบๆ

(กะ...ก็ดีแล้วครับ)

“ทำไมเสียงเป็นแบบนั้นล่ะ? ไม่ต้องห่วงนะ เฮียเข้าใจดี...”

(ขะ...เข้าใจว่า?)

“เราคงพยายามเต็มที่แล้ว...แต่ก็ยังอ่อนหัด คราวหน้าพยายามใหม่นะ” น้ำเสียงเย็นๆเอ่ยต่อ ทำเอาคนปลายสายถึงกับกลืนน้ำลาย

ถามจริง... คิม จงอินคนนี้ผิดอะไร?!! เขาพยายามเลี่ยงแล้วนะ แต่พี่แบคฮยอนก็สรรหาเรื่องให้เขาโดนตีนกระต่ายอยู่ร่ำไป T^T

(ฮะ...เฮีย ผมไม่ผิดนะ! เฮียใจเย็นๆก่อน เฮียฟังผมก่อน! เฮีย!)

“แค่นี้นะ บาย” ร่างสูงไม่สนใจน้ำเสียงลนลานของปลายสายเลยแม้แต่น้อย ก่อนที่จะกดตัดสายแล้วโยนมือถือให้แบคฮยอน ร่างกลมแทบจะรับมือถือเอาไว้ไม่ทัน

“นายทำบ้าอะไรของนายเนี่ย?!” แบคฮยอนโวยวายใส่เซฮุน แต่ร่างสูงก็ไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

“เรื่องคำตอบของคำถามที่นายถามอ่ะนะ ไปคิดหาคำตอบเองก็แล้วกัน ผู้ช่วยนักเขียนนิยายรักโรแมนติก พยอนแบคฮยอน” ก่อนที่จะเดินไป ทิ้งให้แบคฮยอนนั่งอึ้งอยู่ เพราะโอ เซฮุนดันเดินแบบปกติ ไม่มีท่าทีเจ็บปวดเหมือนอย่างก่อนหน้าเลยแม้แต่น้อย ซึ่งมันก็หมายความว่า...

“โอ เซฮุน! นี่นายหลอกฉันหรอ?!

 

ก็ตามนั้นแหละ พยอน แบคฮยอน = =;

 

 

 

:: Talk 18/12/57 ::

โถ่ๆๆ ไม่น่าเลยนะแบค นี่หนูไม่รู้จริงๆใช่ไหม?ว่าฮุนมันซุงแหลใส่น่ะ

ส่วนจงอินจะรอดจากตีนกระต่ายอีกครั้งไหมนะ? ไม่น่าเลย~ 555

ส่วนทางด้านหมินคงต้องปรับตัวอีกเยอะ ตอนนี้หนูเป็นสาวแล้วนะลูก

ว่าแต่สาวน้อยคนนั้นเป็นใครแล้วควันมาจากไหนกัน?

ติดตามต่อนะจุ๊ อิอิ

 

พูดถึงการอัพฟิค

นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่เค้าลง 100% ทีเดียว 5555

เนื่องจากเม้นในฟิค #boytogirlLM เรื่องนี้มียอดเม้นทำลายสถิติที่เราเคยทำได้ในเรื่องก่อนแล้วนั่นเอง!!

คือโคตรดีใจอ่ะ

เรื่องเก่าเป็นนิยายธรรมดาชายหญิงที่แต่งจบไปแล้ว มียอดเม้นรวม 208 เม้น

ซึ่งฟิคเรื่องนี้ได้ทำลายสถิตินั้นแล้ว ดีใจมาก >w< ทั้งๆที่ตอนน้อยกว่ากันตั้งเยอะ

ถ้ามีฟิคเรื่องหน้า ก็คงมีเป้าหมายทำลายสถิติของจำนวนเม้นในฟิคนี้เหมือนกัน

(ซึ่งไม่รู้ว่าฟิคเรื่องนี้จะมีเม้นเท่าไหร่ 5555)

เป็นการตั้งเป้าหมายที่ท้าท้ายตัวเองโคตรๆ เป็นการฝึกฝีมือ

เค้าจะพยายามให้มากกว่านี้ สู้ตาย!!!

 

ปล.ตอนนี้ยังสอบไม่เสร็จ แต่คือตัวหนักหมดไปแล้วไง 5555

ปลล.รักคนอ่าน คนเม้น คนติด Tag ขอบคุณทุกกำลังใจครัช >/|\<

 

ปลลล.ผมช่วยมินซอกได้แค่นี้จริงๆ เอาวะ อย่างน้อยก็ไม่หลุมแล้ว 555
(ภาค 2 ซึ่งดูท่าอาจจะมีภาคต่อๆไปก็เป็นได้)


============================================================

:: Talk 12/9/2014 ::

เป็นไงบ้างงง? สอบกันเสร็จหรือยางงงง

เค้ายังสอบไม่เสร็จหรอกกก แต่แวบมาลง Spoil ไว้ก่อน

พูดเหมือนตัวเองว่าง วันนี้ก็พึ่งไปดู BigHero6 มา สนุกมากกก

#ทำตัวเหมือนสอบเสร็จแล้ววว 5555

(สอบวิชาของอาทิตย์นี้เสร็จแล้ว แต่อาทิตย์หน้ามีสอบอีก T^T)

ความจริงคืองานยังแก้ไม่เสร็จ การบ้านยังยังไม่ได้ทำเลย

#เด็กดีไม่ควรเอาอย่างนะ

เจอกันเร็วๆนี้ อิอิ >w<

 

ปล.รักคนอ่านทุกๆคนน้าาา >/ / /<

 

ของแถมเล็กน้อย



 

ปลล.จาก Before เค้าสงสารหมินมากเลยอ่ะ ทำไมทำร้ายหมินจูงงง เป็นหลุมเบย 5555
ก็เลยใช้ PhotoShop ทำให้หมินดูสูงขึ้น จนกลายเป็น After
ทำให้หมินไม่เป็นหลุมแบ้ววว 555
#เด็กสมัยนี้มันสูงเนอะ T^T

B E R L I N ❀
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

511 ความคิดเห็น

  1. #241 บังเอิญอ่าน (@rithio) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 01:29
    ร้ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #241
    0
  2. #218 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 00:31
    มาอ่านรวดเดียวตอนเต็ม100%นี่ยาวจริงๆ5555 โอ๊ยยยย ค้างคา ผู้ที่เรียกลู่หานกับมินซอกว่าเจ้านายเป็นอะไรกันแน่นะ  แบคฮยอนเสียรู้ให้เจ้ากระต่ายตัวแสบหลอกซะงั้น โถวววว ฮ่าๆๆ รอๆต่อตอนต่อไปนะคะ อิอิ
    #218
    0
  3. #217 Kamolporn Muang Ngern (@daaohsehun-94grh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 22:18
    นางเปนคายยยย ไรท์มาอัพเร็วๆน้าา รอยุ
    มินซอกจ้าา ทำตัวน้ารักหน่อยสิคะ หนูเปนผู้หญิงแล้วน้าาา
    #217
    0
  4. #216 jutajuta (@jutajuta) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 12:04
    เห้ยยยย!!!!!! สรุปแล้วเสียงผู้หญิงนั่นมันคือตัวอะไรอ่ะ? แล้วจงอินต้องโทรมาตอนนั้นด้วยหรอ
    #216
    0
  5. #215 Luhan Xiumin Exo (@saritar_gain2468) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 10:29
    จงอินตายแน่ๆๆๆๆอัพต่อเร็วๆนะคะไรท์
    #215
    0
  6. #214 ms.nuum (@buntita-555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 10:29
    มันต้องเป็นสิ่งที่ใกล้ตัวของทั้งสองคนมากแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่ตกใจขนาดนี้หรอก ว่าแต่มันคือไรอ่ะ!! อยากรู้ๆ ไหนจะท่านผู้นั้นอีก ปริศนาเยอะยิ่งนัก ส่วนเซฮุนนี่เจ้าเล่ย์จริงๆแบคตามไม่ทันหรอก อิอิ
    #214
    0
  7. #213 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 04:03
    แหงะ ค้างอีกแล้วววว ตกลงว่าควันอะไรกันเนี่ย 55555 เจ้าแบคเจ้าเล่ห์จริงๆ แถเก่งสุดยอด อิอิ มาต่อไวๆน้า
    #213
    0
  8. #212 aom_cy (@aom_cy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2557 / 09:58
    หืมมม คืออะไร ยังไง ผญ.คนนั้นนางกลายเป็นอะไร งง
    แต่ฮารูปอ่ะ คนถ่ายเค้ายังยังไงให้หมินมายืนถ่ายูปกับอิพวกนี้ ทำร้ายกันเกินไปแล้ว 5555
    #212
    0
  9. #211 Steamed Dumpling (ซาลาเปา) (@lovetomyh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 23:16
    นางเสียงใสคนนั้นกลายเป็นตัวอัลไล???? แล้วท่านผู้นั้นคือใคร??
    #211
    0
  10. #210 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 21:58
    ทำไมพยอนแบคฮยอนโง่อย่างเนี้ยอ่ะ55555555555555555555 คิมจงอินจะรอดไหมน้อ หึ
    #210
    0
  11. #209 Noeyna22810 (@noey1cyp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 17:34
    พี่หมินเป็นผญก็พูดเพราะๆหน่อยนะ
    ท่านผู้นั้นคือระ คือครายยยย
    ค้างจิงๆๆอ่ะ
    #209
    0
  12. #208 PiiProud (@papraw9) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2557 / 02:18
    อยากรู้เรื่องแล้ว มาต่อไวๆนะคะ
    #208
    0
  13. #207 paochat (@paricht) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 23:59
    จะรอนะคะ อิอิ
    #207
    0
  14. #206 艺兴哥 (@krislayrf) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 23:17
    อัพดิเพ่ หนุรอนานล่ะคิดถึง. ลุ่หมินง่าาา
    #206
    0
  15. #205 Miruku8 (@miruku_j) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 16:32
    รออ่านต่อน้าาาา สอบเสร็จแล้วรีบมาลงนะค้า
    #205
    0
  16. #204 艺兴哥 (@krislayrf) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 14:41
    รีบมาต่อด่วนค่ะ หนูงง
    #204
    0
  17. #203 艺兴哥 (@krislayrf) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 14:39
    เรื่องบอกเลยฟิน ชอบบบ >\\\<
    #203
    0
  18. #202 aom_cy (@aom_cy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2557 / 11:49
    เดี๋ยวนะ ทำไมถ่ายรูปทำร้ายจ๊อกกันแบบนี้ล่ะ ทะมัยไม่รู้จักไปยืนถ่ายกับอิแบค กับโด้ พี่จุน รึมหา มายืนถ่ายรูปกับพวกนี้ทำไมจ๊อกกกกก
    #202
    0
  19. #201 chayamook (@mookinavipworld) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2557 / 23:44
    ลู่หานต้องคุยกับผญที่ทำให้หมินกลายเป็นผญแน่เล่อะ บอกเลยว่าค้างทุกช็อต ปล. สงสารหมินอ่ะ อะไรคือจับสี่คนนี้มายืนถ่ายรูปด้วยกัน555555555555
    #201
    0