ไม่ชอบหวาน - end. (hermit books)

ตอนที่ 22 : ไม่ชอบหวาน : 20 (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 804 ครั้ง
    11 ก.ค. 62



ไม่ชอบหวาน

ตอนที่20

 



 

[PHAKIN PART]     


                เกิดอะไรขึ้นไอ้ภูมิ?”


                “...” มันเป็นคำแรก ที่เพื่อนสนิทที่พ่วงตำแหน่งพี่ชายของต้นข้าวถามภูมิโดยไม่รีรออะไร หลังจากที่น้องชายเดินหายเข้าไปในครัว เขารู้ว่าต้องเจอมันในสักวันแต่ก็ไม่ได้คิดว่าจะเร็วขนาดนี้ แบบนั้นก็เลยยังไม่ทันได้เตรียมรับอะไรทั้งนั้นรวมถึงคำถามพวกนี้ด้วย


                มึงเป็นผู้ชาย ข้าวก็เป็นผู้ชาย เรื่องนี้มันเกิดขึ้นได้ยังไง?”


                กูไม่รู้จะเล่ายังไง...


                ใช่ภูมิ เพราะเรื่องแบบนี้มันไม่ควรเกิดขึ้นไงเพื่อนทหารยังคงเอ่ยออกมาไม่เว้นช่วง ไอ้สัด กูมาฝากมึงดูแลก็จริงแต่ไม่คิดว่ามึงจะดูแลขนาดนี้ แถมไม่มีใครคิดจะบอกกูสักคำ ทำอะไรกันเป็นเด็ก ๆ วะ


                “…”


กูว่าข้าวคงจะแค่หวั่นไหว ไม่นานก็คงเลิกรู้สึก


                “...”


                แล้วมึงล่ะภูมิ? มึงจริงจังแค่ไหนกับน้องกู


                คำว่าแค่หวั่นไหวยังคงติดอยู่ในใจของแผ่นภูมิ จริงที่ต้นข้าวยังเด็กมากเลยอาจจะแค่หวั่นไหวอย่างที่เพื่อนบอกก็ได้ แต่ทำไมแค่คิดมันถึงได้หน่วงขนาดนี้ แค่คิดว่าอีกคนจะเลิกรู้สึกกับตัวเองก็ไม่ไหวแล้ว


                กูไม่ได้กีดกันถ้ามึงสองคนจะชอบพอกัน แต่มึงต้องนึกไปถึงสิ่งแวดล้อมด้วย พ่อแม่กู อนาคตน้องกูมึงก็ต้องคิดเผื่อไว้


                “...”


                อีกอย่าง กูไม่ไว้ใจมึงว่ะ กูไม่เชื่อว่าคนอย่างมึงจะมาจริงจังกับน้องกู กูไม่อยากให้ข้าวเสียใจ


                ภูมิยังคงนั่งฟังเงียบ ๆ เขาเข้าใจทุกอย่าง เข้าใจด้วยที่เพื่อนจะไม่ไว้ใจตัวเองเพราะคบกันมานาน รู้ลึกทุกเรื่องแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัวที่ไม่มีใครรู้ คบกับใครเลิกไปตอนไหนเพราะอะไร แน่นอนมันรู้และเห็นทุกอย่าง แล้วมันก็ไม่ใช่คนจำพวกที่จะยอมฟังใครง่าย ๆ จนกว่าจะได้เห็นกับตาตัวเอง


                กูให้มึงกลับไปคิดเต็มที่ คิดถี่ถ้วนได้เท่าที่มึงต้องการ


                เพราะมันก็คงจะรัก


                แต่ระหว่างนี้กูคงต้องขอน้องชายกูคืน


                ไม่น้อยไปกว่าที่ภูมิรัก


[END PHAKIN PART]

 

 















                เสียงฉ่า ๆ ของผัดพริกแกงยังคงดังออกมาเป็นระยะ ๆ ที่ตะหลิวแกว่งไปโดนน้ำมันที่กำลังร้อนได้ที่ เนื้อสีแดงฉ่ำกับกลิ่นหอม ๆ ของพริกแกงชวนให้น้ำลายหก แม้แต่คนที่รับหน้าที่ปรุงมันเองก็ยังไม่วายกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหิว


                เพราะตั้งใจว่าจะทำผัดฉ่าทะเลให้พี่ภูมิกิน แต่พอมีอาทิตย์มาเพิ่มอีกคนก็เลยต้องเพิ่มเมนูเป็นสามอย่าง มีแกงจืด ผัดฉ่าทะเลและผัดพริกแกงเนื้อถูกนำมาวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะอาหารขนาดกลาง ได้ยินเสียงเดินมาจากนอกบ้านผมจึงตักข้าวใส่จานทันทีเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา กลัวว่ามนุษย์ถึกทั้งคู่ของผมจะหิวด้วย


                หอมจังเลยเสียงของพลทหารขี้อ้อนดังอยู่ข้าง ๆ ผมหันไปมองเขาก่อนจะฉีกยิ้มให้หนึ่งทีแบบที่ชอบทำ


                แน่นอนอยู่แล้วครับ คิดถึงฝีมือข้าวรึเปล่า


                คิดถึงสิ กินแต่ต้มจับฉ่ายในค่ายชักจะเอียน


                ฮ่า ๆ แบบนี้ล่ะครับ รั้วของชาติต้องกินนอนได้ทุกที่นะ


                ล้อเขาไปอย่างนั้นแหละ ใจจริงใครจะไม่ห่วงล่ะ ตอนแรกที่ป๊าบอกว่าอาทิตย์จับได้ใบแดงนี่ก็ตกใจจนแทบจะบ้า ทั้งข่าวต่าง ๆ นานาออกมามันก็น่าเป็นห่วงเหลือเกิน โชคดีที่ค่ายของอาทิตย์ไม่มีแบบนั้น


                แล้วนี่อาทิตย์ต้องฝึกอีกนานแค่ไหนครับ?”


                ผมถามพี่ชายแท้ ๆ ในขณะที่พี่ชายอีกคนเดินไปนั่งบนเก้าอี้ตรงข้ามกัน สองร่างตักอาหารไปใส่จานของตัวเองราวกับหิวโหยมาแล้วสองปีเศษ ผมเห็นภาพอันน่ารักนั้นก็อดจะยิ้มออกมาไม่ได้ หายากนะโอกาสแบบนี้ ถึงเขาทั้งคู่จะเป็นเพื่อนสนิทกัน แต่ด้วยภาระหน้าที่หลายอย่างจึงทำให้ไม่ค่อยมีเวลามาเจอกันสักที


                อาทิตย์จะปลดแล้ว”  


                มันเป็นตอนนั้นที่กำลังตักหมึกตัวใหญ่ไปไว้ในจานพี่ชายที่เขาพูดคำนั้นออกมา จริงเหรออาทิตย์!?”


ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างด้วยความดีใจ พลทหารพยักหน้ารับอีกครั้งเพื่อเป็นการยืนยัน แบบนั้นก็ยิ่งอยากจะยิ้มกว้างขึ้นไปอีกเท่าตัวเลย


บรรยากาศบนโต๊ะอาหารอบอวนไปด้วยเรื่องราวมากมายที่พี่ชายจอมทะเล้นของผมนำมาเล่า ส่วนเจ้าของบ้านตัวสูงก็เอาแต่นั่งเงียบจนผมอดเป็นห่วงไม่ได้ ไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไรแต่จะเอ่ยถามตอนนี้ก็คงไม่เหมาะ 


                วันนี้อาทิตย์จะค้างที่นี่ไหมครับ?”


                มื้อเย็นสิ้นสุดไปแล้ว ผมรับหน้าที่ทำความสะอาดเหมือนเดิมแบบที่เคยทำ เจ้าของบ้านขอตัวขึ้นไปอาบน้ำ เพราะฉะนั้นตรงนี้ก็เลยเหลือแค่พี่ชายกับน้องชายที่นามสกุลเดียวกันแต่หน้านี่คนละพิมพ์เลย


                อยากค้างนะ แต่นัดกับเพื่อนไว้แล้วว่าวันนี้จะไปดื่มด้วย” 


                อย่าเมาหนักนะครับผมดุพี่ชายตัวแสบ ระหว่างนั้นก็ส่งเหล่าจานชามมากมายลงไปนอนแอ้งแม้งในอ่างจนหมด หยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาสวมลวก ๆ พร้อมกับบีบน้ำยาลงบนสก๊อตไบรท์จนขึ้นฟองฟู่


                ข้าวครับเสียงของพี่ชายเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง ผมจึงละความสนใจจากจานชามแล้วหันกลับไปมองเขา อาทิตย์ยังคงเอาแต่ยืนมองหน้ากันอยู่ตรงนี้ จนผมเริ่มจะสงสัยแล้วว่าเขามีอะไรกันแน่ วันจันทร์หน้าอาทิตย์ก็จะได้หยุดเพื่อเตรียมปลดแล้วนะ”  


                จริงเหรอครับ!”


ข่าวดีขนาดนี้แล้วเขาจะมาทำท่ากระอักกระอ่วนทำไมเนี่ย!


                จริง อาทิตย์จะกลับมาอยู่กับข้าวแล้ว


                ดีใจที่สุด ถ้าไม่ติดว่ามือเปื้อนก็คงจะโผเข้าไปกอดเขาแล้ว คนตรงนี้ได้แต่ยืนยิ้มกว้างอยู่ตรงนั้น ถ้าป๊ากับม้ารู้ก็คงจะดีใจไม่แพ้กัน กินไม่ได้นอนไม่หลับมาเป็นปีเลยนี่นา


                เพราะฉะนั้นข้าวก็ไม่ต้องกวนพี่ภูมิเขาแล้วเนาะ


                แต่แล้วประโยคต่อมากลับทำให้ผมตัวแข็งทื่อ


                ไปอยู่กับอาทิตย์นะ” 


                หมายความว่ายังไงกัน


                สมองมันประมวลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ทัน สองมือชะงักค้างอยู่กลางอากาศ เสียงรอบตัวพลันเงียบสงัดลงในพริบตา คำพูดของพี่ชายยังคงดังก้องอยู่ในหัว คำพูดที่บอกว่าไม่ต้องกวนพี่ภูมิแล้ว


                พรุ่งนี้พี่จะมารับแต่เช้า


                คำพูดที่บอกว่าจะต้องไปอยู่ที่อื่น


ทั้ง ๆ ที่คนเอ่ยชวนเป็นพี่ชายร่วมสายเลือดของตัวเองแท้ ๆ แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่าไม่อยากไปเลย ผมยังอยากอยู่กวนพี่ภูมิต่อ ผมยังอยากตื่นมาทำกับข้าวให้เขากินทุกวัน


                เก็บข้าวของให้เรียบร้อยนะครับคนดี


                ผมยังอยากอยู่ที่นี่...กับเขา


                แผ่นหลังของพี่ชายเดินลับหายไปจากสายตาโดยที่ผมยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงนี้ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วและผมเองยังไม่ทันได้ตั้งรับ ยังไม่ทันได้คิดด้วยซ้ำว่ามันจะเกิดขึ้น เหตุผลที่คน ๆ นั้นนิ่งไปตลอดทั้งวันคงจะเป็นสิ่งนี้เองสินะ

 











 

                สองขาที่อ่อนแรงเต็มทีก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องของเจ้าของบ้าน ประคับประคองสองมือให้ขึ้นไปเคาะที่ประตูบานใหญ่นั้นเบา ๆ บางทีการที่เราได้คุยกันก่อนมันก็อาจจะดีกว่า


                พี่ภูมิครับ หลับหรือยัง…”


                ความเงียบคือคำตอบที่ดีที่สุด ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับใด ๆ จากคนที่อยู่ข้างใน แม้เวลาจะผ่านไปกี่วินาทีมันก็ไม่เคยมีผล ก็แค่ไปอยู่กับอาทิตย์เองผมบอกกับตัวเองแบบนั้น ยังไงเราก็มาเจอกันได้อยู่แล้ว ไม่มีอะไรร้ายแรงเลยสักนิด


                หลับแล้วสินะครับ


                แต่ผมไม่สามารถรู้ได้ว่าพี่ภูมิคิดยังไง


                เขายังไม่ออกมาเปิดประตู ไม่ขานรับ บางทีเขาอาจจะต้องการอยู่กับตัวเองมากกว่าอยู่กับผมตอนนี้ ผมหันหลังเดินออกมาแล้ว แต่ยังไม่พ้นจากรัศมีประตูบานนั้นด้วยซ้ำ ร่างทั้งร่างก็ถูกดึงไปกอดไว้อีกครั้ง


                สองแขนแกร่งกำลังโอบกอดผมอยู่ มันไม่ได้หลวมจนดิ้นหลุด แต่ก็ไม่ได้แน่นจนอึดอัด               


                เป็นตรงกลางที่พอดี


                พี่ภูมิ...เป็นอะไรครับ” 


                ก็ไม่แน่ใจว่ามันคือคำถามที่เหมาะแล้วสำหรับตอนนี้รึเปล่า แต่กับเขาที่คงจะไม่ยอมบอกอะไรก็ยังคงได้คำตอบเป็นความเงียบอยู่ดี


                ผมไม่ได้ไปไกลซะหน่อย แค่ไปอยู่กับอาทิตย์เอง รอยยิ้มไร้ความรู้สึกถูกส่งไปให้กับคนข้างหลังที่เอาแต่เงียบ ผมจะไปรอพี่ที่หน้าวิทลัย วันไหนพี่ว่างก็จะมารับไปเที่ยวด้วยกันแบบนั้นดีไหม?”


                ไม่เคยรู้สึกเกลียดรอยยิ้มของตัวเองมากขนาดนี้มาก่อน ต้องยิ้มทั้งที่ไม่อยากยิ้มเพื่อให้ใครอีกคนรับรู้ว่าเราไม่เป็นไร ทั้ง ๆ ที่ในใจมันเอาแต่พูดว่า ไม่อยากไปไม่เคยอยากไป แต่กลับต้องเอ่ยคำลาออกมาแทน


                นี่ ถ้ายังเงียบแบบนี้จะไม่ให้กอดแล้วนะ


                แกล้งแขวะเขาไปอย่างนั้น ความจริงผมน่ะอยู่ให้เขากอดทั้งคืนยังได้เลย


                คืนนี้นอนด้วยกันได้ไหม” 


                แล้วนั่นก็เป็นคำแรกที่เขาพูด แอบยู่ปากใส่เขาอยู่ตรงนี้โดยที่คนข้างหลังไม่ได้เห็น อืมนอนด้วยดีไหมน้า…”


                แกล้งทำเป็นคิดนานนิดหน่อย ก่อนคนตัวสูงจะเอื้อมมือมาจับไหล่ผมให้หันกลับไปหาเขาอีกครั้ง มือข้างขวาถูกเขาลากเข้าไปในห้อง กะว่าจะอ้าปากเอ็ดเขาแล้วแต่ก็ไม่ได้ทำ วันนี้จะอนุญาตให้เอาแต่ใจวันนึงก็แล้วกันนะ

               

 






เสียงนาฬิกาบนฝาผนังเดินไปช้า ๆ เจ้าของห้องนอนหลับตาพริ้มไปแล้วอยู่บนตักผม ในขณะที่ผมเองก็นั่งลูบกลุ่มผมนุ่มนั้นเบา ๆ ประหนึ่งกำลังกล่อมเด็กที่หลับยากให้ยอมข่มตานอนเสียที


                จะเป็นที่ไหนนะที่ ๆ อาทิตย์จะพาไปน่ะ


จะไกลไหม ไกลจากที่นี่รึเปล่า แล้วเขาจะบอกพี่ภูมิไหมว่าเราจะไปอยู่ที่นั่น ก็ต้องบอกอยู่แล้วสิ เขาต้องบอกอยู่แล้วเพราะมันเป็นเรื่องที่เขาต้องบอกไง


ผมสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองออกไปก่อนจะก้มลงมองคนบนตัก ไล่นิ้วมือไปบนขนตายาว ๆ กับคิ้วเข้ม ๆ นั้นราวกับกำลังจดบันทึกทุกสัดส่วนของใบหน้านี้ไว้ไม่ให้เลือนหาย ผมไม่รู้ว่าพี่ชายตั้งใจจะทำอะไรกันแน่แต่ก็พอจะเดาได้ อาทิตย์คงจะรู้เรื่องของเราและนี่คงเป็นวิธีจัดการในแบบของเขา ในแบบของพี่ชายคนนึงที่รักผมมาก ๆ และคอยมอบแต่สิ่งที่ดีให้กันตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่เคยโกรธเขาเลย


                แล้วพี่ภูมิล่ะ เขาจะเข้าใจไหม เขาจะสู้ไปด้วยกันรึเปล่า เขาอยากจับมือเดินไปด้วยกันอยู่ไหม ไม่แน่ใจเลยถ้าเป็นเรื่องของคน ๆ นี้ผมไม่เคยมั่นใจอะไรสักอย่าง


                กลัวไปหมดจริง ๆ

 

 













                แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกสีใสเข้ามากระทบกับใบหน้า ผมค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาก่อนจะพบกับท่อนแขนหนัก ๆ ที่โอบรัดรอบตัวเองอยู่ เจ้าของบ้านยังคงนอนกอดผมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนไม่ยอมปล่อย เป็นครั้งแรกที่ได้เข้ามาอยู่ในห้องนี้แล้วรู้สึกเหงาขนาดนี้ โดยเฉพาะเวลาที่ได้มองไปที่ใบหน้าคมนั่น มันหวิวจนแทบจะลืมหายใจไปเลย


                สองมือค่อย ๆ ประคองท่อนแขนที่วางพาดอยู่บนหน้าท้องออกไปจากตัว ผ้าห่มผืนใหญ่ถูกดึงขึ้นมาคลุมอีกคนเอาไว้จนถึงอก ท่าทางจะนอนไม่สบายล่ะสิท่า กว่าจะหลับได้ก็เล่นเอาตะวันแทบจะชี้โด่อีกรอบ ปกตินอนเคยใส่เสื้อผ้าที่ไหน เมื่อคืนก็งอแงจะถอดอยู่หลายครั้งแต่ก็โดนผมห้ามไว้ตลอด


                ผมค่อย ๆ ก้าวลงจากเตียงเบา ๆ เพราะไม่อยากให้เขาตื่น สองขาก้าวตรงไปที่ห้องตัวเองเพราะยังมีข้าวของมากมายที่ยังไม่ได้เก็บ แล้วนี่ก็ใกล้เวลาที่อาทิตย์จะมารับแล้วด้วย กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ใบเดิมกับตอนที่ใช้ขนของมาที่นี่ถูกกางออก แต่คราวนี้ต่างกันเพราะมันถูกนำมาใช้เพื่อที่จะไปจากที่นี่ เร็วขนาดนี้ได้ยังไงก็ไม่รู้


                เวลาผ่านไปเรื่อย ๆ จนจัดการกับทุกอย่างได้เรียบร้อบทั้งหมด ผมเดินลากกระเป๋าลงมาจากชั้นสอง เพิ่งรู้สึกเหมือนกันว่าบ้านหลังนี้มันใหญ่มาก ใหญ่เกินกว่าที่ผู้ชายคนนึงจะสามารถอยู่คนเดียวได้โดยที่ไม่มีใครดูแล ผู้ชายที่ดื่มกาแฟแทนอาหารทุกเช้าโดยที่รู้ว่ามันไม่ดีต่อร่างกายแถมอุดมไปด้วยคาเฟอีน ผู้ชายที่กินข้าววันละมื้อเพราะขี้เกียจออกไปหาอะไรกินและมันก็ลำบากเกินไปที่จะทำเอง ผมไม่รู้ว่าเขามีชีวิตอยู่มาได้ยังไงกับความโดดเดี่ยวขนาดนี้ แต่ผมไม่อยากให้เขาอยู่แบบนั้นอีกแล้ว


                เสียงรถมาจอดที่หน้าบ้านทำให้ผมรีบเดินออกไปเปิดประตูทันที ไม่ได้แวะกลับไปหาคนที่นอนหลับอยู่เพราะไม่อยากร้องไห้ออกมาให้อาทิตย์เห็น บางทีการจากลามันก็น่ากลัวเหมือนที่ผมเคยบอก เพราะฉะนั้นจากกันแบบที่ไม่ต้องมีถ้อยคำห่วงหาใด ๆ ให้เจ็บปวดนี่มันอาจจะดีที่สุดแล้ว


                ไอ้ภูมิล่ะ?”

                ยังไม่ตื่นเลยครับ เมื่อคืนนอนดึกน่ะ


                รอยยิ้มบาง ๆ ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นปราการบดบังความเจ็บปวด ข้าวของมากมายถูกยัดใส่ในรถเก๋งสีเหลืองนามว่าแท็กซี่จนแน่นขนัด ผมหันกลับเข้าไปมองในบ้านหลังสีส้มอีกครั้งพร้อมกับรู้สึกเหงาเคล้าวูบโหวง ไม่รู้ว่าจะได้กลับมาอีกไหม หรือหากได้กลับมาจริง ๆ มันจะเป็นเมื่อไหร่

หวังว่าคนที่กำลังนอนหลับอยู่ในนั้นคงจะกำลังฝันดี

 

 

                รถโดยสารเคลื่อนตัวมาตามท้องถนนที่ผมคุ้นเคย ทางเส้นนี้ผมนั่งมินิคูเปอร์คันสวยคันนั้นมาเรียนประจำ ร้านสะดวกซื้อด้านหน้านั่นก็เคยพาเจ้าบิ๊กไบค์มาจอดซื้อข้าวกล่องในวันที่ผมเกือบจะไปรับน้องสาย ห้างสรรพสินค้าตรงนั้นก็มีร้านไอติมร้านเก่า ที่ทำให้ผมได้มีรูปคู่รูปแรกกับผู้ชายคนนึงที่โดนผมบังคับให้เป็นแฟนเพราะอยากได้ไอติมแบบสเปเชียลเซ็ต และสถานที่สำคัญที่รถเก๋งกำลังเคลื่อนผ่านอยู่ ณ ตอนนี้


                หน้าวิทยาลัยเบญจอมร… 


                จุดที่ทั้งมินิคูเปอร์และดูคาติต่างก็เคยมาจอด เป็นจุดรับส่งของพี่ชายใจดี เวลาส่งก็จะจอดที่นี่แม้กระทั่งเวลารับก็จะมารับตรงนี้ ภาพเก่า ๆ มันทับซ้อนลงมาเพียงแค่พบสถานที่เดิม ๆ ทุกอย่างรอบตัวมันคือสิ่งที่ทำให้ผมมีความทรงจำร่วมกับเขา  แล้วแบบนี้ผมจะทำใจไม่ให้คิดถึงเขาทุกวันได้ยังไงกัน

 

 

                ห้องเล็กหน่อย อยู่ได้ใช่ไหม?”  พี่ชายเอ่ยถามหลังจากที่รถโดยสารเดินทางมาจอดหน้าหอข้าง ๆ กับวิทยาลัย แล้วตอนนี้เราก็กำลังขนของเข้าห้องพัก


                ได้อยู่แล้ว อาทิตย์ไม่ต้องเป็นห่วงนะ” 


                ผมตอบขณะที่ขนข้าวของส่วนตัวขึ้นมาในห้องสี่เหลี่ยมขนาดกลาง แต่ถ้าจะเทียบกับห้องนอนของผมที่บ้านพี่ภูมินี่มันไม่กลางนะ มันเล็กเลยแหละ


                เสื้อผ้าหลายตัวถูกนำไปแขวนไว้ในตู้โดยน้องชาย พลทหารหน้าหล่อก็กำลังใช้ผ้าปูที่นอนอย่างขะมักเขม้น พอเราช่วยกันแป๊ปเดียวทุกอย่างก็ลงล็อกดูสะอาดเรียบร้อย ห้องหรูหนูก็ดูดีขึ้นมาทันตาเลยทีเดียว


                วันนี้มีเรียนกี่โมง คนที่เพิ่งเสร็จจากการเสียบปลั๊กตู้เย็นหันมาถามผม สองมือก็ยังคงง่วนอยู่กับการจับนั่นชนนี่ จนเกือบจะลืมไปแล้วนะเนี่ยว่าวันนี้มีเรียน 


                สิบโมงครับ

                งั้นไปอาบน้ำเลย เดี๋ยวอาทิตย์จัดการต่อเอง” 


                ผมพยักหน้าส่งให้พี่ชายสองสามทีก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ ทันทีที่ได้อยู่คนเดียวความเหนื่อยก็พลันกรูเข้ามาเล่นงานจนยืนแทบไม่ไหว ผมปล่อยร่างกายให้ทรุดลงไปนั่งกับพื้นห้องน้ำเย็นเฉียบ  ปล่อยสายน้ำให้ลงมารินรดร่างกายกับสมองที่ขาวโพลนของตัวเอง


                คิดถึงห้องน้ำห้องนั้นเหลือเกิน คิดถึงครัวใหญ่ ๆ นั่นด้วย เวลานี้ผมคงจะกำลังถือกล่องข้าวขึ้นไปวางบนรถเขา ยืนลุ้นว่าวันนี้จะได้ขี่คันไหนระหว่างมอเตอร์ไซค์กับมินิคูเปอร์ คิดถึงทุกอย่างที่เป็นที่นั่น คิดถึงเหลือเกิน







Tbc

Lafinz

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 804 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

468 ความคิดเห็น

  1. #420 0984363270 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 21:07
    อาทิตย์ถามความรุ้สึกน้องหน่อยสิ
    #420
    0
  2. #403 PJMinn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 02:56
    ทำไมไม่ถาม ไม่คุยกับน้อง รักน้องได้แต่บางครั้งมากไปมันจะทำให้สำลักออกมาได้นะ
    #403
    0
  3. #370 khodpher (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 10:51
    สงสารน้องแล้วก็พี่ภูมิอ่ะ เข้าใจอาทิตย์นะว่าหวงน้องรู้จักภูมิจนรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว แต่เรื่องแบบนี้ก็ควรแคร์ควรถามน้องตัวเองด้วยเปล่า ไม่เข้าใจว่ารักน้องแบบไหนกัน ฮือออ น้องลูกกก
    ปล.เป็นแค่ความคิดเห็นส่วนตัวของเราเท่านั้นน้าาาา
    #370
    0
  4. #347 sugarraeks (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:12
    สู้นะ..พี่ชายรักน้องก็ไม่ผิดนะเข้าใจ
    #347
    0
  5. #340 narananaraa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:15
    แงงงงงงง
    #340
    0
  6. #288 Windysep (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 09:31
    รักน้องจริงก็สู้เพื่อน้องนะ
    #288
    0
  7. #252 26430 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 08:26
    ฮื่อน้องจะร้องไห้แง
    #252
    0
  8. #230 PorntipThongyu (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 23:30
    พี่ภูมิต้องแสดงให้พี่เขยกับน้องเห็นว่าจริงใจนะ
    #230
    0
  9. #214 Kim-kibom (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 20:27
    สงสารน้องๆๆๆอ่ะ
    #214
    0
  10. #179 pcy921 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 16:56
    ถ้ารักกันจริงมันก็จะผ่านไปได้ค่ะ
    #179
    0
  11. #100 SexyYugyeomMi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 13:00
    แว๊กกกกก ฟหกด่าสว
    #100
    0
  12. #33 minminmel007 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 20:57
    คบกันแล้ววว ขอเป็นแฟนฉบับคนซึน บอกให้พี่ชัดเจนพี่ก็จัดให้แบบ Full HD ประกาศออกสู่สาธารณะให้รับรู้โดยทั่วกัน จ้าาาา น้องไม่ว่าพี่แล้วจ้าาาา คุณพี่ทำดีมั่กกกก
    #33
    0
  13. #27 Gaw (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 15:23
    คบกันแล้วค่า....
    #27
    0