ไม่ชอบหวาน - end. (hermit books)

ตอนที่ 19 : ไม่ชอบหวาน : 17 (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,884
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 851 ครั้ง
    24 มิ.ย. 62

 

ไม่ชอบหวาน

ตอนที่17

 

 




เก๋งเคลื่อนตัวลงจอดที่หน้าบ้านหลังสีส้มช้า ๆ ผมไม่ได้บอกให้พี่ภูมิไปรับเพราะวันนี้พี่เขาเลิกค่ำ พอดีที่พี่เสืออาสามาส่ง ความตั้งใจที่จะกลับบ้านเองของผมก็เลยล้มเหลวเป็นรอบที่สิบ


ขอบคุณนะครับที่มาส่ง


รุ่นพี่ต่างคณะขานรับในลำคอเบา ๆ หนึ่งครั้ง มันเป็นตอนที่ผมกำลังจะเดินไปเปิดประตูบ้านนั่นแหละที่มินิคูเปอร์คันนั้นฉายไฟสว่างจ้า เราทั้งสองหันไปมองพร้อมกัน ผู้ชายในช็อปสีเลือดหมูกำลังเดินเข้ามาพร้อมกับคิ้วที่ขมวดยุ่งเป็นปมเชียว


เอ่อ พี่ภูมิ พี่เสือเขาแค่มาส่งน่ะครับ จะว่าร้อนตัวก็ได้ที่ต้องชิงพูดแบบนั้น ดูเขาจ้องหน้ากันสิ ถ้าเป็นปลากัดนี่ท้องไปแล้วนะเนี่ย


ขอบใจ


แต่แล้วพี่ภูมิก็พูดในสิ่งที่ผมยังคิดไม่ถึง


พี่เสือเองก็ยืนนิ่งไปแล้ว เขาพยักหน้าให้พี่ภูมิช้า ๆ เป็นเวลาเดียวกับเจ้าของมินิคูเปอร์กำลังจูงมือผมเดินเข้าไปในบ้าน พี่ชายอีกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ก็เอ่ยเรียกเขาไว้เสียก่อน


เดี๋ยวก่อนครับพี่


เจ้าของบ้านหันกลับมามองคนข้างหลังอีกครั้ง ซึ่งผมเองก็พลอยลุ้นไปด้วยว่าพี่เสือจะพูดอะไร แต่คงไม่ใช่สิ่งที่ไม่ดีหรอกเพราะเราคุยกันดีแล้ว แต่ก็ยังนึกไม่ถึงอยู่ดีว่าเขาจะพูดคำนี้


ดูแลดี ๆ นะครับ

“…”

 

 

















ผึ้งมีความหวานเป็นจักรวาลฉันใด

มนุษย์มีหัวใจเป็นจักรวาลฉันนั้น

 

ผมลงมาจัดการทำมื้อเย็นเช่นปกติ เปิดยูทูปช่องธรรมะที่หม่าม้าส่งมาให้ฟังไปด้วย ผู้ใหญ่น่ะนะ แค่ได้ส่งสวัสดีวันจันทร์มาให้ก็เหมือนได้คุยกับลูกแล้ว ถ่ายรูปดอกไม้ก็ส่งมาให้ดู เดินไปเจอหมาแมวก็ส่งมาให้ดู คงจะคิดถึงกันล่ะสิท่า ผมเองก็คิดถึงบ้านเหมือนกันนั่นแหละจะว่าไปแล้วน่ะ


อ้าว อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอครับ


ผมพูดกับเจ้าของบ้านทันทีที่เขาเดินมาลงที่โต๊ะกับข้าว พี่ภูมิพยักหน้ารับเล็กน้อยและหลังจากนั้นก็ไม่มีบทสนทนาอะไรอีกเพราะวันนี้เขาดูเหนื่อย ๆ เห็นเพื่อน ๆ พี่เขาบ่นอยู่เหมือนกันว่าทำโปรเจคใหญ่งานเลยยุ่ง แต่พี่ภูมิก็ไม่ใช่คนจำพวกที่จะบ่นให้ใครฟังด้วยสิ แบบนี้ผมก็เลยใส่ใจสิ่งที่เขาแสดงออกมามากเป็นพิเศษ


เหนื่อยมากเลยเหรอครับ แล้วมันก็เป็นอีกครั้งที่ผมถามเขา เจ้าของบ้านตักข้าวต้มเข้าปากคำใหญ่ ท่าทางจะยังไม่ได้กินมื้อเที่ยง แบบนี้ตอนที่ผมไม่อยู่ก็คงจะนอนหลับไปเลยโดยที่หิวมาก ๆ สินะ น่าตีจริง ๆ


แก้งานไม่ผ่านสักทีเลยท้อนิดหน่อย

เป็นธรรมดาแหละครับ แต่พอมันผ่านแล้วก็จะรู้สึกดีนะ


ก็ไม่รู้ว่ามันจะช่วยเขาได้มากแค่ไหนกับคำพูดแค่นี้ แต่ก็อยากให้รู้ว่ามีหนึ่งคนในมุมแคบ ๆ ที่คอยเชียร์เขาอยู่ตลอดเลย บางทีก็คิดว่าพี่ภูมิเองจะอยากได้กำลังใจจากพ่อแม่บ้างไหมนะ แต่นี่ก็คงจะเป็นเรื่องเดียวที่ผมไม่เคยถามเขาสักที ไว้เดี๋ยวเขาอยากเล่าเมื่อไหร่ก็คงเล่าเองนั่นแหละ


อืมเวลาเหนื่อย ๆ เขาให้กินของหวานนะ จะได้สดชื่น เพราะนึกได้แบบนั้นก็เลยตั้งใจว่าจะชงนมเย็นให้เขาดื่ม รอเดี๋ยวนะครับ เดี๋ยวผมชงให้


ว่าแล้วก็เดินไปเปิดตู้เย็นทันที เพราะผมชอบกินนมเย็นก็เลยมีน้ำหวานสีแดงชนิดนี้ติดตู้เย็นอยู่ตลอด แค่มีเฮลซ์บลูบอยกับนมข้นผสมน้ำเปล่าแค่นี้ก็เรียบร้อยแล้ว แสนจะง่ายเลยทีเดียว


นี่ครับ น้ำสีชมพูถูกยื่นไปให้กับพี่ชายตรงหน้า ลืมบอกไปว่าเขากินหวานได้เก่งขึ้นแล้ว จากเคยจิบแค่อึกเดียวก็อัปเลเวลเป็นครึ่งแก้ว พี่ภูมิคนไม่กินหวานคือใครเริ่มจะจำไม่ได้แล้วนะเนี่ย


ไม่อยากกินหวานแบบนี้อะ


แต่แล้วเขาก็เริ่มงอแงอีกครั้ง แล้วมันก็ทำให้คนตรงนี้คิ้วขมวดยุ่ง ไม่กินแบบนี้แล้วจะกินแบบไหนครับ ในตู้เย็นมันมีแค่อันนี้นะ


ผมยืนมองแก้วนมเย็นตาละห้อย ตอนนั้นเองที่รอยยิ้มจากผู้ชายหน้าโหดผุดขึ้นมาอีกครั้ง มันทำให้ผมให้ผมสัมผัสถึงความไม่ปลอดภัยบางอย่าง ดวงตาคู่สวยกวาดมองผมตั้งแต่ปลายเท้า ก่อนมันจะเคลื่อนสูงขึ้นมาเรื่อย ๆ และสุดท้ายก็จบลงที่ริมฝีปาก


อยากกิน…”


ตอนนั้นเองที่ผมนึกไปถึงคำพูดของเขาในวันนั้น

ปากเราไงครับ


ไม่ได้นะ!”


ผมถอยกรูดออกห่างจากเขา ส่วนคนตัวสูงก็เบะปากคว่ำไปแล้ว คนอะไรดึงเปลี่ยนเรื่องได้หน้าตาเฉย คุยกันเรื่องดี ๆ ก็ดึงไปเรื่องอื่นซะงั้น


ทำไมล่ะ ไม่ได้กินนานแล้วนะ


นานที่ไหนกัน เพิ่งไม่กี่อาทิตย์ที่แล้วเอง!


ไม่รู้ครับ ไม่ให้กินด้วยและพี่ก็ห้ามฉวยโอกาสเด็ดขาด


ผมเดินไปนั่งลงตรงข้ามเขาหลังจากพูดจบ แต่ก็ไม่ลืมเหลือบมองเขาเป็นระยะ ด้วยระยะห่างแค่นี้น่ะเขาก้าวเท้าก้าวเดียวก็ถึงตัวผมแล้ว ดีที่คนแก่ยอมทำตามไม่อย่างนั้นข้าวมื้อนี้ก็ไม่ต้องกินกันแล้วแน่ ๆ


พี่ภูมิครับ วันนี้ขอยืมใช้คอมฯ หน่อยนะ พูดตอนที่รินน้ำใส่แก้วให้เขา เพราะว่ามีรายงานต้องเคลียร์ นึกขึ้นมาได้พอดีก็เลยขออนุญาต


ให้ยืมคอมฯ แต่ต้องแลกกับจูบหนึ่งครั้งนะ


นี่เขายังไม่จบ!


พี่ภูมิ!”


คนเจ้าเล่ห์!

 

 





















20:20

เมื่อได้ล้างทำความสะอาดร่างกายจนเย็นฉ่ำแล้ว ผมจึงหันมาสนใจกับงบบัญชีกองท่วมหัวที่ต้องส่งในวันพรุ่งนี้ต่อ ก่อนจะหยิบเอาแฟลชไดรว์ที่บันทึกงานไว้กับหนังสือเล่มหนาเดินไปยังห้องของใครอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ


                เสียงน้ำที่ไหลกระทบกับพื้นดังออกมาทันทีที่เปิดประตูเข้าไป หนังสือหน้าตาแปลก ๆ วางเรียงรายเกลื่อนเตียงเขาจนไม่เหลือพื้นที่ สงสัยจะเพิ่งทำงานเสร็จเลยเข้าไปอาบน้ำ 


                ผมถือวิสาสะนั่งลงที่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์เครื่องสวยที่ถูกเปิดเอาไว้ก่อนหน้านี้อยู่แล้ว เสียบแฟลชไดรว์เข้าที่ซีพียูเพื่อเปิดไฟล์งานขึ้นมาทำ แต่ก็ไม่ลืมหันไปมองคนในห้องน้ำเป็นระยะ ๆ เสียงน้ำไหลกระทบพื้นห้องหยุดไปสักพักแล้ว ก่อนที่เสียงเปิดประตูจะดังขึ้นมาพร้อมกับกลิ่นหอม ๆ ของสบู่ที่ลอยมากระทบเข้าที่ปลายจมูก 


                แต่ว่านะทำไมเขาถึงมีกล้ามเนื้อได้ขนาดนี้ล่ะ วัน ๆ ไม่เห็นพี่ภูมิออกกำลังกายเลยนอกจากการล้างรถของเขา ทำไมหุ่นยังดีอยู่เลย ดูผมสิจะปั้นเป็นก้อนได้อยู่แล้ว


                มองอะไร


                เสียงทุ้มที่เอ่ยขึ้นมานั้นที่ทำให้รู้สึกตัวว่าแอบมองแพ็กเขานานไปแล้ว ปะเปล่านะครับ! ไม่ได้มองอะไรเลยเถอะ


                หันมาสนใจงานตัวเองอีกครั้งพร้อมกับตบหน้าตัวเองเบา ๆ สองที ทำไมอยู่ดี ๆ ก็ร้อนขึ้นมาเสียดื้อ ๆ แอร์นี่ไม่เคยล้างบ้างหรือไงนะใช้ไม่ได้เลย


                ไม่มีล่ะสิ เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้สัมผัสได้ถึงผิวหนังเย็น ๆ ที่ยืนเบียดอยู่ใกล้ ๆ ด้วย แต่ผมก็ไม่ได้หันกลับไปมองเขา เห็นพี่ภูมิโชว์พุงให้ดูบ่อย ๆ แล้วก็จริงแต่ใช่ว่าจะชินซะที่ไหน


                มีสิครับ เห็นแบบนี้ก็ซ่อนรูปนะจะบอกให้

                ไหน ขอดูหน่อย


                ยังไม่ทันได้ตั้งรับอะไรทั้งนั้น เก้าอี้ตัวนี้ถูกหันกลับไปหาเขา ก่อนที่มือปลาหมึกซน ๆ จะทำท่าเหมือนกับจะเลิกชายเสื้อผมขึ้นจนต้องรีบคว้ามันเอาไว้อุตหลุด


                ไม่ให้ดูครับ นี่ของผมนะ! สองมือฟาดลงไปสะเปะสะปะตรงมือซน ๆ ของอีกคนทันที พร้อมกันนั้นก็ยกมือขึ้นมากอดอกตัวเองไว้แน่นแถมด้วยชี้นิ้วสั่งเขา กลับไปอ่านหนังสือเลยครับ


                พี่ชายตัวสูงหัวเราะออกมาเบา ๆ ราวกับพอใจนักที่ได้แกล้ง เขตอันตรายเดินได้หันหลังเดินจากไปแล้ว เขานั่งเช็ดผมที่เปียกของตัวเองอยู่ตรงปลายเตียง ซึ่งผมเองก็ไม่อยากกวน แค่เห็นเขาหัวเราะก็รู้สึกสบายใจเหมือนได้แบ่งเบาความเครียดเขามายังไงอย่างนั้น


                นี่สินะคือสิ่งที่เรียกว่าจักรวาลของความรู้สึกน่ะ

 

 



                เวลาล่วงเลยมาจนเกือบจะสามทุ่ม  ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้งจนได้ยินเสียงของจิ้งหรีดที่ดังระงมอยู่นอกระเบียงบ้าน ความมืดสนิทกลืนกินแสงสว่างไปจนหมดอยู่ภายนอกหน้าต่างบวกกับลมเย็น ๆ จากเครื่องปรับอากาศที่กำลังเปิดอยู่ในระดับอุณหภูมิยี่สิบห้าองศา มันทำให้เปลือกตาที่กำลังหนักอึ้งของผมเริ่มจะประท้วงการทำงานขึ้นมาเสียแล้ว


ผมหยิบเอาหูฟังที่ถือติดมือมาด้วยขึ้นมาเสียบต่อกับไอโฟนเครื่องเล็ก ปกติเวลาผมทำรายงานผมชอบใส่หูฟังเอาไว้นะ ฟังเพลงไปเพลิน ๆ ทำรายงานไปด้วยแป๊บเดียวก็เสร็จแล้ว แถมยังบรรเทาความง่วงได้ดีเลยทีเดียว


                แต่ดูเหมือนจะเพลินจนลืมใครบางคนไปเลย เสียงกุกกักที่ดังขึ้นจากด้านหลังทะลุผ่านเสียงเพลงที่กำลังเปิดคลออยู่เข้ามาในแก้วหู ผมหันไปมองต้นตอของเสียงนั้น ก่อนจะพบกับร่างของเจ้าของห้องที่กำลังขุดหาอะไรบางอย่างอยู่ในลิ้นชักบนชั้นหนังสือ


                พี่ภูมิหาอะไรครับ?” ผมถามเขาหลังจากถอดสมอลทอล์คออกจากหู ก่อนจะเดินไปหาใครอีกคนที่กำลังง่วนอยู่กับการหาของมาหลายนาทีแล้วตั้งแต่ผมได้นั่งมองเขา


                หาหนังสือเรียนตอนปีหนึ่ง

                ครับ งั้นเดี๋ยวผมช่วยหานะ ว่าแต่ปกมันเป็นยังไงเหรอ?”


                ผมนั่งคุกเข่าลงตรงข้ามกับคนตัวสูงหลังจากพูดจบ พี่ภูมิอธิบายลักษณะหน้าตาของหนังสือให้ฟังคร่าว ๆ ผมจึงเริ่มเปิดลิ้นชักทีละชั้นเพื่อตามหาเจ้าหนังสือเล่มดังกล่าวที่ว่านั้น 


                สมุดหนังสือหน้าตาแปลก ๆ หลายเล่มถูกนำมากองเป็นภูเขาไว้ข้างตัว มันเป็นชื่อวิชาที่ผมไม่สามารถหยั่งรู้ได้ว่าเนื้อหาข้างในนั้นประกอบไปด้วยอะไรบ้าง ก็แหงล่ะครับ เด็กวิทย์คณิตกับเด็กอาชีวะอย่างผมแค่สายวิชาก็ต่างกันมากแล้ว พวกเคมีชีวะนี่อย่าถามถึง ผมยังท่องตารางธาตุได้ไม่เกินครึ่งเลย


                ขณะที่กำลังเปิดลิ้นชักชั้นสุดท้ายเพื่อหาเจ้าหนังสือตัวป่วนนั่น สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นเส้นอะไรบางอย่างที่วางอยู่บนหนังสือเล่มหนา ลักษณะเหมือนกำไลข้อมือหรืออาจจะเป็นสร้อยก็ได้แต่มีจี้เหมือนกับอวัยวะบางอย่างของเครื่องจักร


                พี่ภูมิครับ นี่อะไรเหรอ?”  ผมหยิบเจ้าเส้น ๆ นั้นขึ้นมาชูให้คนตรงหน้าดูด้วยความสงสัย แต่จะว่าไปแล้วมันก็คุ้น ๆ นะ เหมือนเคยเห็นในซีรีส์ แต่มันเรียกว่าอะไรนี่สิ ติดอยู่ที่ปากอะนึกไม่ออก


                เกียร์


                ใช่! อันนี้แหละใช่เลย


                เพิ่งเคยได้มาเห็นแบบเป็น ๆ แฮะ ดูขลังดีจัง ลืมไปเลยว่าพี่ภูมิเรียนวิศวะนี่นา แต่เกียร์ยังอยู่กับตัวแบบนี้แสดงว่าไม่เคยเอาให้ใครเลยน่ะสิ ผมรู้หรอกเพราะดูซีรีส์เยอะ ชาววิศวะน่ะจะให้เกียร์แทนใจกันทั้งนั้น ถ้าเกียร์อยู่กับใครก็แสดงว่าใจอยู่กับคุณ โรแมนติกที่สุดเลยว่าไหมล่ะ


                เอามาจากไหน เจ้าของห้องถามขึ้นมาอีกครั้ง ผมก็เลยต้องละสายตาจากเจ้าเส้นนี้ไปเป็นลิ้นชักชั้นนั้นที่ผมหามันเจอ


                เอามาจากตรงนี้ครับ ผมชี้ไปที่ลิ้นชักชั้นล่างของชั้นหนังสือขนาดใหญ่ ก่อนที่ใครอีกคนจะเดินมาหยุดอยู่ข้าง ๆ พร้อมกับย่อตัวลงมาหยิบหนังสือบางเล่มออกมาจากลิ้นชักชั้นนั้น


                เจอแล้ว


                หนังสือเล่มใหญ่โชว์หราอยู่ในมือของอีกคน เพราะว่ามัวแต่สนใจเกียร์นี้อยู่เลยไม่ทันมองว่าที่จริงแล้วเกียร์มันวางทับอยู่บนหนังสือเล่มนั้นพอดี 


                จะปล้นเกียร์เหรอ  


                เพราะมันเป็นคำพูดของเจ้าของสิ่งนี้มันเลยทำให้ผมรู้ตัวว่าถือไว้นานเกินไปแล้ว “ไม่ใช่ซะหน่อยครับ! ก็แค่ดูเพราะไม่เคยเห็นเอง


ว่าแล้วก็รีบยัดเจ้าเกียร์จอมปัญหาเข้าไปเก็บในลิ้นชักที่เดิมอย่างรวดเร็ว ถ้าเกิดหายขึ้นมาผมตกเป็นผู้ต้องสงสัยคนแรกแน่

                อยากได้รึเปล่า

ครับ?”

เด็กบัญชีก็มีเกียร์ได้นะ” 

                “…”


                ก็ไม่ใช่ว่าใสซื่อจนไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไร แต่มาถามว่าอยากได้รึเปล่ามันใช่ที่ไหนล่ะ ถ้าอยากให้เขาก็ต้องให้เองไหมนั่นมันหัวใจของเขานะ


หรืออยากได้เด็กวิศวะแทน


 คำพูดนั้นของเขาทำให้ผมเบิกตาโพลงขึ้นมาตรงนั้น ใบหน้าเข้มกำลังโน้มเข้ามาใกล้ ไหนจะรอยยิ้มร้าย ๆ ไม่น่าไว้ใจนั่นอีก ไม่อยากได้อะไรทั้งนั้นล่ะครับ!”


ใช้สองมือผลักเขาออกไปแล้ว ก่อนจะรีบวิ่งมายังโต๊ะคอมฯ ทันทีเพื่อหนีเขา ก็คน ๆ นั้นน่ะไว้ใจได้ที่ไหน ชอบแกล้งให้หน้าแดงอยู่เรื่อย ตั้งแต่รู้ว่าผมชอบก็พัฒนาทักษะความขี้แกล้งขึ้นมาอีกหลายระดับ เจ้าเล่ห์น้อยซะที่ไหนกัน


                รื้อออกมาแล้วไม่เก็บให้เหรอ

                ไม่! เก็บเองไปเลยครับ” 


                ผมตอบกลับไปทันทีโดยที่ไม่ได้หันไปมองเจ้าของเสียงนุ่มนั้น พยายามปรับโฟกัสสายตาให้อยู่กับจอคอมฯ ตรงหน้า เพื่อจะได้รีบพิมพ์รายงานให้เสร็จแล้วออกไปจากพื้นที่อันตรายนี่สักที ไม่ได้อันตรายต่อทรัพย์สินหรือร่างกายแต่อย่างใด แต่อันตรายต่อหัวใจเป็นอย่างมาก


                งั้นเก็บนี่ให้หน่อยได้ไหม

                คนขี้แกล้งพูดขึ้นมาอีกแล้ว คราวนี้เขามาหยุดยืนอยู่ข้างหลัง โน้มตัวลงมากระซิบเบา ๆ ที่ข้างหู อวัยวะภายในที่เรียกว่าหัวใจกำลังทำงานอย่างหนัก ทันทีที่ไอเย็นของสร้อยเส้นนั้นกำลังสัมผัสอยู่ที่คอโดยผู้เป็นเจ้าของ พี่ภูมิกำลังสวมมันให้ผม เขาจะให้เกียร์เส้นนี้กับผมจริง ๆ


                ฝากเก็บให้หน่อยนะครับ


                ชัดเจนแล้ว


                ฝากเก็บให้หน่อย…เกียร์ของเขา


                ถ้าอย่างนั้นก็เท่ากับว่า...


                ให้ข้าวเป็นเจ้าของเกียร์นี้เหรอครับ?”


                อาจะเป็นเพราะว่าประเมินสถานการณ์ไม่เก่งก็เลยต้องถามออกไปแบบนั้น จริงอยู่ที่พี่ภูมิเองก็บอกว่าชอบกัน แต่เขาก็แค่บอกว่าชอบและยังไม่ได้ชัดเจนสักเท่าไหร่กับสถานะของเรา แต่สิ่งที่เขากำลังจะทำต่อไปนี้


                เปล่า

                “...”

                เป็นของเจ้าของเกียร์” 


                ก็คงจะชัดเจนจนไม่ต้องพูดอะไรออกมาอีกแล้ว








tbc.

Lafinz


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 851 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

468 ความคิดเห็น

  1. #417 0984363270 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 20:52
    บัดซบชั้นหยุดยิ้มไม่ได้!! ใครก้อได้ช่วยด้วยยยฮือออ!!
    #417
    0
  2. #394 19MTBB98 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 00:34
    ทำไมพี่มันขนาดนี้คะ ดูไม่ใช่คนที่จะทำอะไรแบบนี้เลยยยยย เขินว้อยยยย
    #394
    0
  3. #377 jaja230742 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 22:09
    ดรยบส้ดกดพกกด เขินมาก่นยวลบย่ดดะ
    #377
    0
  4. #350 BeamMark1a (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2563 / 13:20

    เขินตายเลนย
    #350
    0
  5. #349 Mymelittlegirl (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:37
    ไม่คิดว่าคนไม่ชอบหวาน จะหวานได้ขนาดนี้
    #349
    0
  6. #344 sugarraeks (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:52
    พี่ภูมิคงกินของหวานเยอะไป-////-
    #344
    0
  7. #339 narananaraa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 07:39

    อืมๆๆๆๆๆ
    #339
    0
  8. #321 TTSRLN (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 19:57
    อุ้บบบบบร้ะะะะะะ
    #321
    0
  9. #298 NaokiChun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 23:07

    ฟรเกกยยากปหะดป่ยว​เขีน
    #298
    0
  10. #285 Windysep (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 09:04
    ก่อนอื่นไปเคลียร์ยัยคนนั้นก่อนนะพี่
    #285
    0
  11. #279 «lucifer» (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 18:42
    ฟหกเาารอกหเสง
    #279
    0
  12. #264 NatradaKanthang (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 16:16
    แบบลลินอะไรนั้นอ่ะ คือไม่โอเคพี่เขาก็ไม่เคลียอ่ะแงง
    #264
    0
  13. #231 real_apin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 23:39
    เขินว่ะโอ้ยยยย
    #231
    0
  14. #212 Kim-kibom (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 20:10
    ดีงามแท้ๆๆๆ
    #212
    0
  15. #208 Chandra Eis (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 19:49
    ถ้าขนาดนี้เขินตายไปเลยค่าาา
    #208
    0
  16. #206 cloudy93 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 17:14
    อื่อหืออออออ เขินตายไปแล้ว
    #206
    1
    • #206-1 sm_taetae95(จากตอนที่ 19)
      24 กรกฎาคม 2562 / 18:53
      ขอบคุณไรท์เตอร์มากนะคะ

      นี่พึ่งเคยอ่านเจอนายเอกเรียนบัญชีคือแบบบเราเรียนอยู่เหมือนกัน

      โอ่ยดีใจ

      ฟิคบรรยายดีมากงับ
      #206-1
  17. #176 pcy921 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 16:29
    โอเครรรรร เชิญบ่าวสาวเข้าหอได้ค่าาาา
    #176
    0
  18. #169 DamonDarkFk271 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2562 / 19:47

    บับว่าาาาาา
    #169
    0
  19. #151 เจ้าหญิงโดเรมี (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 20:46
    อิพี่ได้ทีรุกหนักเลยน้าาาา
    #151
    0
  20. #87 TAEJESSIYEONCA (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 10:42
    งื้อ ตอนนี้มันก็ดีกับใจหน่อยๆ เขินแทนน้อง
    #87
    0
  21. #21 minminmel007 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 02:30
    น้องบอกละน้าพี่ภูมิ รุกกลับหนักๆอย่าไปยอมมม อิอิ
    คิดถึงนะคะ <3
    #21
    1
    • #21-1 Lafinz(จากตอนที่ 19)
      5 มีนาคม 2561 / 06:36
      ขอบคุณมากเลยน้าาาาา
      ขอบคุณที่ติดตามน้อง <3
      #21-1