ไม่ชอบหวาน - end. (hermit books)

ตอนที่ 18 : ไม่ชอบหวาน : 16 (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,170
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 755 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62



ไม่ชอบหวาน

ตอนที่16

 






 

คุณเคยนึกไปถึงเรื่อง ๆ นึงแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างไม่รู้สาเหตุไหม

ถ้าเคยล่ะก็เราคือเพื่อนกัน


ชอบเหมือนกันครับ


สำหรับผมแล้ว มันก็คงจะเป็นเพราะคำนั้น เป็นเพราะคำนั้นคำเดียวที่ทำให้ผมยังคงตาโตเท่าไข่ห่านอยู่ในเวลาเกือบจะตีสองแบบนี้ อยู่ในวันที่ผมมีเรียนแปดโมงและยังไม่ได้นอนเลยสักชั่วโมงแบบนี้


ไอ้พี่ภูมิบ้า


                ผมก่นด่าเขาในอากาศแบบนี้เป็นรอบที่ร้อยแล้ว แต่มันเป็นการด่าทั้งที่ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูน่ะนะ ย้อนแยงอะไรขนาดนี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน ฮือออ


               แค่เขามาบอกว่าชอบก็ลืมเรื่องที่เคยโกรธไปจนหมด เรื่องพี่ลลิลก็เหมือนไม่เคยเกิดขึ้นยังไงอย่างนั้นเลย ทำไมเป็นคนใจง่ายขนาดนี้ก็ไม่รู้


                นอน นอน นอนหลับ นอน…”


                ผมพยายามสะกดจิตตัวเองให้หลับ แต่เหมือนมันยิ่งเป็นยาตาค้างชิ้นดีเลย ถ้าพรุ่งนี้ผมขอบตาดำเป็นหมีแพนด้าล่ะก็ความผิดพี่ภูมิคนเดียว!

 

 

























06:30

                เสียงนาฬิกาปลุกกรีดร้องอยู่ข้างเตียงอย่างบ้าคลั่งฉุกให้ผมต้องยันตัวขึ้นจากที่นอนทั้งที่ยังงัวเงีย สองมือยกขึ้นมาขยี้ตาเบา ๆ พลางเหลือบไปมองนาฬิกาที่ขึ้นโชว์เวลาตัวโต ๆ แล้วก็ต้องลืมสิ้นแด่ความง่วงทั้งปวงเมื่อพบว่าตอนนี้มันหกโมงครึ่ง!


                ตายแน่!


                คนที่เพิ่งได้สติกูลีกูจอลงจากเตียงอย่างทุลักทุเล คว้าผ้าเช็ดตัวแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำโดยเร็วราวกับเดอะแฟลชมาเอง วันนี้อาจารย์แม่สอนคาบแรกด้วย ไปช้ามีหวังโดนหมายหัวไปทั้งเทอมแน่นอน!


                ผมรีบวิ่งลงมายังชั้นล่างอย่างกับเท้าติดสปีด เป็นการอาบน้ำที่ต้องพึ่งความหอมของสบู่ล้วน ๆ เพราะไม่รู้ว่าถูสะอาดรึเปล่า เป็นแบบนี้เพราะพี่ภูมิอีกนั่นแหละ เพราะเขาคนเดียวเลย


                ตื่นสายเหรอ คนที่นั่งจิบกาแฟอยู่บนโซฟาหันมาทักกันเป็นคำแรก ผมขยับเท้าเข้าไปหาเขาช้า ๆ พร้อมกับพยักหน้าขึ้นลงไปด้วย คิดอะไรอยู่หรือไงไม่หลับไม่นอน


                เปล่าสักหน่อยครับ! ไม่ได้คิดอะไรสักนิด


                เขาขี้แซวอะ!


                ได้ยินเสียงแค่นหัวเราะดังออกมาเบา ๆ หนึ่งครั้งผมถึงได้หันไปเบะปากใส่เขา ทำมาเป็นล้อ เขาไม่เป็นเหมือนกันบ้างก็ให้มันรู้ไปสิ


ทำไมพี่ภูมิตื่นเช้าจังครับ


                เจ้าของบ้านคิ้วขมวดเล็กน้อย เขาทำท่าเหมือนกระอักกระอ่วนจนผมต้องเอียงคอมองด้วยความสงสัย


                ก็ตื่นปกติ


                เพราะได้รับคำตอบแบบนั้นก็เลยพยักหน้ารับแบบไม่ได้คิดอะไร เขาก็คงไม่ได้เอาเวลามาคิดเพ้อเจ้อเหมือนแกไงข้าว คิดอะไรอยู่ได้ก็ไม่รู้ เสียการเสียงานไปหมด


                ไปเรียนเถอะ


                พี่ชายตัวสูงลุกออกไปแล้ว ผมเดินเอาแก้วกาแฟที่เขาดื่มไปเก็บในซิงค์ล้างจานพักนึงก่อนจะวิ่งตามใครบางคนออกไปให้เร็วที่สุด แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อเห็นพี่ภูมิกำลังยืนคุยกับใครอยู่หน้าบ้าน พอเดินออกไปใกล้ถึงได้เห็นว่าเป็นพี่พีทนั่นเอง


             ไงครับน้องข้าว พี่เขาเอี้ยวตัวมาทักผม


             สวัสดีครับ พี่พีทจะไปไหนเหรอครับ?”


     อ๋อ พี่จะไปธุระน่ะ เลยเอางานมาฝากไอ้ภูมิไปส่งให้ พี่เขาพูดแบบนั้นซึ่งผมเองก็พยักหน้ารับ เดี๋ยวพี่ไปละ เอ้อ ฝากสะกิดไอ้ภูมิมันด้วยล่ะเดี๋ยวขับรถไปลงคลองที่ไหน


ทำไมเหรอครับ?”


ก็เมื่อคืนแม่งดีดอะไรไม่รู้ ทักมาเล่นเกมส์ทั้งคืน ห่า คนก็จะหลับจะนอน


พอได้ฟังคำพูดของพี่ชายตัวอวบผมก็เลยหันไปมองเจ้าของบ้านทันที พี่ภูมิกำลังทำท่าจะปารองเท้าไปใส่เพื่อน เห็นแบบนั้นพี่พีทก็เลยรีบวิ่งหลบพัลวัน


สัด ใครให้มึงพูด


คนตัวโตหันไปเอาเรื่องกับเพื่อน แต่ผมกลับกำลังยืนยิ้ม เมื่อคืนพี่ภูมิทักไปเล่นเกมส์กับเพื่อนทั้งคืนงั้นเหรอ แสดงว่าก็ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียวงั้นสิที่คิดอยู่คนเดียวน่ะ!


พี่ไปแล้วนะครับน้องข้าว อยู่ตรงนี้ชักไม่ปลอดภัย


ขับรถดี ๆ นะครับพี่พีท


วีออสสีครีมเคลื่อนตัวออกไปแล้ว คราวนี้ผมหันไปหาเจ้าของบ้านบ้าง แกล้งเดินไปใกล้แล้วหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด เห็นพี่ภูมิมีท่าทางหลุกหลิกแบบนี้สิ่งที่ผมคิดมันก็มีเปอร์เซ็นต์เป็นไปได้ค่อนข้างสูงเลย


มองอะไร


เปล๊า


ไหวไหล่ใส่เขากวน ๆ ก่อนคนตัวสูงจะเอื้อมมาผลักหัวผมเบา ๆ เพื่อให้หลบจากทาง แต่ผมเองก็ยังไม่ยอมหรอกนะ ทำมาเป็นล้อคนอื่นแต่ตัวเองก็ไม่ต่างกัน เฮอะ คนขี้เก๊ก!


แล้วสรุปว่าตื่นเช้าหรือยังไม่ได้นอนครับ?” แกล้งพูดล้อเลียนแล้วยกยิ้มใส่เขาแบบที่เขาชอบทำกับผมไปหนึ่งที พี่ภูมิผลักหัวผมเบา ๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูรถ ทิ้งให้คนที่อยู่ตรงนี้ยืนขำกับตัวเองเงียบ ๆ


พี่ภูมิโป๊ะแตกเอ๊ย!

               

 
























การเรียนในปลายสัปดาห์เป็นอะไรที่ชวนง่วงมาก ๆ โดยเฉพาะกับคาบสุดท้ายของวันศุกร์ก่อนหมดเวลา ก็อาจารย์เล่นมาอ่านหนังสือให้ฟังแบบนี้ก็แย่น่ะสิ ให้แก้โจทย์ยาก ๆ ยังดีกว่าต้องมานั่งฟังทฤษฎีแบบนี้ นี่มันเป็นกล่อมนอนดี ๆ นี่เลย


ติ๊ง!

                เสียงไลน์ดังขึ้นเบา ๆ จนคนตรงนี้สะดุ้งโหยง ชะเง้อคอไปดูคนหน้าห้องสักพักก่อนจะหยิบมันขึ้นมาดู แต่แล้วรายชื่อที่โชว์อยู่ตรงนี้ก็ทำให้มันยากเหลือเกินที่จะตอบกลับไป


Tiger s. : เลิกเรียนแล้วรอกูอยู่ที่หน้าเซเว่น

Tiger s. : อยากเจอ


พี่เสือคนนั้นนี่เขายังไม่หยุดล้อเล่นอีกหรือไง


ผมเก็บมือถือลงในกระเป๋าโดยไม่ได้ตอบอะไรกลับไป อีกยี่สิบจะหมดคาบและอาจารย์กำลังสั่งงานที่ต้องส่งสำหรับอาทิตย์หน้า แบบนั้นผมก็เลยหันกลับมาสนใจตำราตรงหน้าอีกครั้งแล้วปล่อยเวลาให้ค่อย ๆ เคลื่อนผ่าน


คงจะเป็นเพราะผมเองก็อยากเจอเขาเหมือนกันล่ะมั้ง อยากคุยกันให้รู้เรื่องเพื่อพี่เขาจะได้ไม่ต้องเสียเวลา ผมก็เลยมารอเขาที่นี่ตอนนี้ ก่อนที่ร่าง ๆ นั้นจะเดินออกมาจากประตูรั้วของวิทยาลัยและตรงเข้ามาใกล้


สวัสดีครับ


มันเป็นการทักทายธรรมดาที่อึดอัดเหลือเกิน เพราะผมเองไม่เคยคิดอะไรกับพี่เขาเกินกว่าพี่ชายคนนึงที่บังเอิญมารู้จักกัน แต่พอวันนั้นที่เขาบอกกันตรง ๆ ทุกอย่างมันก็เปลี่ยนไปหมดเลย ผมไม่สามารถมองเขาด้วยความสบายใจเหมือนเดิมได้อีกแล้ว แบบนี้นี่ไงผมถึงกลัวเหลือเกินกับการจะบอกว่าชอบพี่ภูมิ ผมกลัวว่าผลมันจะเป็นแบบนี้ ผมกลัวว่าเขาจะไม่ได้คิดเหมือนกันและจะเป็นเราเสียเองที่มองหน้าเขาไม่ติด


แต่พอได้รู้ความจริงว่าเขาเองก็ชอบเราเหมือนกัน

ตอนนี้ก็ยิ่งชอบเขาคูณสิบเข้าไปเลย


ไงไอ้หนู ช่วงนี้เรียนหนักเหรอไม่ค่อยเห็นไปทำขนม


นิดหน่อยครับ พอดีเพิ่งสอบเก็บคะแนนบล็อกแรกจบ ผมพูดพร้อมกับมองหน้าเขา แล้วพี่ล่ะครับ เป็นไงบ้าง


พี่เสือยิ้มออกมาเล็กน้อย ไหวไหล่เบา ๆ อย่างคนไม่มีความเครียดอะไร สบาย ช่วงนี้ก็เตรียมทำโครงการ คาบโครงการเลยมีตั้งสองชั่วโมงให้กูนอน


นอนในคาบโครงการเนี่ยนะครับ?”


อืม มึงตกใจอะไรเนี่ย?”


เปล่าครับ ก็คาบโครงการตอนผมเรียนปวช.นี่หินมากเลยนะ ต้องวิ่งไปเสนอคนนั้นคนนี้กว่าจะผ่าน ไหนจะต้องมีการให้อาจารย์ตรวจทุกอาทิตย์อีก มีเวลามานอนด้วยหรือไง


พูดไปเพราะสงสัยแบบนั้นจริง ๆ ตอนผมเรียนปวช.ปีสามนะเกลียดคาบโครงการที่สุดเลย อาจารย์ก็เนี้ยบแถมยังเป็นงานใหญ่อีก ต้องทำชิ้นงาน ทำชิ้นงานจบต้องทำแบบสำรวจ ทำแบบสำรวจจบต้องหาค่าเฉลี่ยมาแยกแยะอีก แถมรูปเล่มฉบับสมญูรณ์ก็ต้องแก้นั่นนี่กว่าจะผ่าน บางกลุ่มใช้เวลาทั้งเทอมยังทำไม่ทันเลยนะจริง ๆ


ก็สาขากูมันไม่ใช่งานที่จะมาแก้ในคาบได้ไงเด็ก อีกอย่างนะ กูมันเทพไม่กากเหมือนมึง


โดนเกทับแบบนั้นก็เลยเบะปากใส่เขาไปหนึ่งที ขี้โม้แบบนี้ขอให้ไม่ผ่านทีเถอะ ขอให้ได้ลงรีเกรดและแก้โครงการช่วงซัมเมอร์ เพี้ยง!


ไปกันเถอะ กูหิวแล้ว


ระหว่างที่ผมกำลังบริกรรมคาถาใส่พี่เขาอยู่ในใจ ใครบางคนก็เอื้อมมือมาคว้าแขนผมไปจับไว้พร้อมกับออกเดินทันที จนคนทางนี้ต้องเรียกเอาไว้ก่อน เดี๋ยว จะไปไหนครับ?”


กินข้าวไง


แต่ผมยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะไปกินข้าวกับพี่อะ


เด็กอย่างมึงไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นนะไอ้หนู


ว่าจบเขาก็ออกแรงจูงผมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ผมต่อต้านเขาได้สำเร็จ ผมไม่ยอมก้าวขาตามเขาจนคนตัวสูงต้องหันกลับมามองกันพร้อมกับคิ้วสองข้างที่ขมวดยุ่ง


ผมว่าผมควรเข้าเรื่องสักที ก่อนที่พี่จะคิดไปไกลกว่านี้ น้ำเสียงกับคำพูดนั้นเอ่ยด้วยใบหน้าที่จริงจังเพื่อให้เขารู้ว่าผมไม่ได้กำลังเล่น


พี่เสือหยุดยืนอยู่นิ่ง ๆ ใบหน้าของเขาเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเดินสวนไปมา แต่ผมเป็นคนเดียวที่เขากำลังจ้องมองอยู่อย่างไม่ละไปไหน


มึงกำลังจะพูดอะไร


แรงบีบที่ข้อมือมันเริ่มจะหนักขึ้นแต่ก็ยังไม่รู้สึกเจ็บหรอก ผมยังคงจ้องหน้าเขาอยู่อย่างนั้น แต่ถ้าเขาใช้ความรู้สึกเข้าใจกันสักนิดเขาจะรู้ว่าผมไม่ได้เกลียดเขาเลย กลับกันผมอยากจะรักษาเขาไว้ให้เหมือนพี่ชายคนนึงต่างหาก


ผมไม่ได้คิดอะไรกับพะ…”


หยุด เพราะเสียงที่เอ่ยสั่งกันมันเลยทำให้ผมกลืนคำพูดของตัวเองลงไปอีกครั้ง มึงกำลังจะพูดอะไรที่กูไม่อยากได้ยินใช่ไหม


“…” เพราะโดนถามตรง ๆ แบบนั้นมันก็เลยช่วยไม่ได้ที่จะต้องยอมรับตรง ๆ เหมือนกัน ผมพยักหน้าขึ้นลงช้า ๆ กัดปากตัวเองเอาไว้แน่นเพราะไม่เคยต้องมาเผชิญเหตุการณ์แบบนี้เลยและไม่รู้ว่าต้องทำยังไง


งั้นมานี่ นี่ร้านข้าวร้านโปรดกู กูไม่อยากแดกข้าวไม่อร่อยตอนมาที่นี่


ผมโดนลากแขนไปแล้วโดยพี่ชายผิวเข้ม สองเท้าก้าวตามเขาไปตามแรงกระชาก ยอมรับว่าในหัวผมไม่มีคำพูดอะไรเตรียมไว้เลย มันมีแต่ความรู้สึกตอนนี้เท่านั้นที่ชัดเจน ความรู้สึกที่มีแค่พี่ภูมิเท่านั้นอยู่ในนี้ และผมเองก็จะชอบใครแบบเขาไม่ได้อีกแล้วด้วย


ทั้งสองชีวิตเดินมาจนถึงสวนสาธารณะที่ตั้งอยู่ใกล้ ๆ พี่เสือกดร่างผมให้นั่งลงไปบนม้านั่งผุพัง โดยที่เขาก็ยืนอยู่ตรงนี้ กอดอกมองผมด้วยใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์อย่างชัดเจนจนน่ากลัว


พูดมา


มันเป็นนาทีที่อึดอัดไม่น้อย ผมรู้อยู่แก่ใจว่าพี่เขาเพิ่งเลิกกับแฟนจนอาจจะสับสน พอมีผมเข้ามาพอดีมันเลยกลายเป็นความสบายใจมากกว่า คงจะไม่ได้รู้สึกชอบเพียงแต่พี่เขารีบตัดสินใจเร็วไปก็เท่านั้นเอง


คือผมว่าพี่อาจจะไม่ได้ชอบผมหรอกครับ

มึงรู้ได้ไง

ก็พี่เพิ่งอกหักมา หัวใจพี่กำลังอ่อนแอ พอมาเจอผมพี่ก็เลย…”

มึงจะมารู้ดีกว่าตัวกูได้ไง


เพราะโดนขัดขึ้นมาผมก็เลยต้องนั่งนิ่งอีกครั้ง ปล่อยให้เขาได้พูดเผื่อจะใจเย็นขึ้น ไฟที่มันร้อนเราไม่ควรเอาน้ำมันไปราดจะดีกว่า


มันไม่ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นหรอกนะถ้าเป็นเรื่องของความรู้สึก

“…”

มึงต้องดูหนังหลาย ๆ รอบเหรอถึงจะชอบมัน? ความจริงเราต้องรู้สึกชอบมันตั้งแต่ครั้งแรกที่ดูต่างหาก เราถึงจะย้อนกลับไปดูมันเป็นรอบที่สอง


ก็พอรู้ว่าพี่เขาอาจจะเคยมีแฟนมาหลายคนจนดูช่ำชอง แต่ไม่คิดว่าพี่เขาจะมีคำพูดที่ดีขนาดนี้ ผมอึ้งไปเลยเพราะไม่คิดว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากคนอย่างเขา


แต่ว่านะ ผมจะย้อนกลับไปดูหนังเรื่องนั้นอีกครั้งก็ต่อเมื่อผมดูครั้งแรกแล้วไม่เข้าใจต่างหาก


พี่ชายผิวเข้มหย่อนตัวลงนังข้าง ๆ กันแล้ว สองมือสอดประสานเข้าหากันอยู่เงียบ ๆ วางสายตาไว้ที่พื้นหญ้าสีเขียวตรงหน้า ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่ของมันไปโดยไม่มีใครพูดอะไรต่อ จนเป็นเขาอีกนั่นแหละที่เอ่ยขึ้นมา


นี่กูกำลังจะอกหักอีกครั้งใช่ไหมเนี่ย


เสียงนั้นมันแผ่วเบาเหลือเกินแต่ก็ได้ยินชัดเจน ผมหันไปมองเขา วางมือบนบ่ากว้างเบา ๆ ตอนแรกก็คิดว่าพี่เขาล้อเล่น พอรู้ว่าอีกคนชอบตัวเองก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ไม่คิดว่ามันจะเป็นความจริง


พี่เสือ…”

ลองคบกับกูดูก่อนไม่ได้เหรอเด็ก


ประโยคที่โพล่งออกมานั่นมันดูเป็นคำอ้อนวอนจนยากจะเชื่อว่าเขาจะเป็นคนพูด คนที่ดูจริงจังและมุ่งมั่นอย่างเขากำลังขอร้องอะไรแบบนี้มันดูไม่เหมือนเขาสุด ๆ


ผมผมมีคนที่ชอบแล้วครับ


แต่ถึงยังไงการบอกความจริงก็คงจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้ว


คนข้างกายหันขวับมามองกันหลังจากคำนั้น มันก็ถูกต้องแล้วที่จะบอกกันตรง ๆ ถึงจะเป็นวิธีการที่ไม่ค่อยถนอมน้ำใจกันเลยก็เถอะ แต่การพูดความจริงย่อมมีทั้งคนที่เข้าใจและไม่เข้าใจเสมอ


อืม กูเข้าใจแล้ว อกหักอย่างเต็มรูปแบบ…” เขาหัวเราะออกมาเบา ๆ อีกครั้ง ก่อนจะหันมามองจนคนทางนี้ต้องคิ้วขมวดยุ่ง ดันมาอกหักเพราะเด็กเด๋ออย่างมึงด้วยนะ


ผมเด๋อตรงไหนกันครับ


แกล้งเบะปากใส่เขาจนคนตรงข้ามส่งมือใหญ่มายีหัวกันจนยุ่งไปหมด นาทีนั้นที่เขายิ้มออกมามันทำให้ผมโล่งใจจนต้องยิ้มตาม อย่างน้อยวันนี้ก็น่าจะปลดล็อกอะไรได้หลาย ๆ อย่าง รวมถึงทำให้เราสบายใจกันทั้งสองฝ่ายด้วย


แต่กูขอถามอะไรอย่างนึงได้ไหม พี่เสือหันมาถามกันอีกครั้ง ผมเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงบอกว่าถามได้ ก่อนที่ใครคนนั้นจะพาสายตาของตัวเองกลับไปทอดมองต้นไม้ใบหญ้าข้างหน้า ใครเหรอ ที่ได้ครอบครองความรู้สึกที่เรียกว่าชอบของมึง


บ้า

มาถามแบบนี้แล้วผมจะตอบยังไง


เจ้าของความรู้สึกดี ๆ ของผมงั้นเหรอ อันที่จริงเขาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเลย เป็นคนธรรมดาที่อยู่ข้างผมทุกวันนั่นแหละ เป็นคนธรรมดาที่พิเศษเหนือคนอื่น


ก็คนที่พี่ไปบอกเขาว่าจะจีบผมนั่นล่ะครับ


คนธรรมดาที่ผมชอบ








tbc.

ก็อปในเวิร์ดมาใส่แอป

ทำไมย่อหน้ามันย่นไปหมดเลยไม่รู้ครับ

ไม่สวยเลยเนอะ

Lafinz

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 755 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

468 ความคิดเห็น

  1. #463 Sssaiparnnn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 13:17
    สงสารพี่เสือ555 จะไปขอจีบน้องก็ด๊นไปบอกคู่แข่งแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว เอ็นดู
    #463
    0
  2. #447 Gggethight (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 21:37
    อยากให้มีเรื่องของพี่เสืออออ อยากเห็นพี่เสือสมหวังงงงง
    #447
    0
  3. #416 0984363270 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 20:48
    555555จะขำรึว่าสงสารพี่เสือดีวะ??

    อุ๊บ!!...555555555
    #416
    0
  4. #323 JuDaLeeHiHi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 21:30
    พี่เสือมาซบอกน้อง อกน้องว่างมา!!!!!!
    #323
    0
  5. #284 Windysep (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 01:58
    พี่เสือช็อคไม่ช็อคคค สงสารอกหักรอบ2
    #284
    0
  6. #263 >_<...LoOk OnLy At Me...>_< (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 15:39
    ตอนนั้นพี่เสือคงช็อค 555555
    #263
    0
  7. #244 26430 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2562 / 21:18
    พี่เสือ ปล่อยน้องไปเอาน้องไนซ์ก็ได้นะ5555
    #244
    0
  8. #175 pcy921 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 16:22
    พี่เสือปล่อยน้องไปค่ะ หนูจะเป็นแฟนพี่เสือเองงงงง พร้อมมาก
    #175
    0
  9. #113 Bee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2561 / 14:20

    เห็นด้วนกับคนเขียนนะ

    เขียนในสิ่งที่เราชอบที่สุด ดีแล้ว

    #113
    0
  10. #105 my name😛 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 20:10
    พี่โม้หน่อยสิว่านอนกอดมาแล้ว
    #105
    0
  11. #101 VoteGot7 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 16:07
    อยากบอกน้องต้นข้าวหนูย้ายคณะย้ายสาขายังทันลูก 😂😂😂😂
    #101
    0
  12. #86 TAEJESSIYEONCA (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 10:33
    ประกาศสงครามกันแล้ววววววววว
    #86
    0
  13. #19 Valdus (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2561 / 18:05
    งืออออออ คนขี้หวง
    #19
    0
  14. #18 minminmel007 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 10:30
    พี่ภูมิอยู่เฉยๆก็ชนะแล้วอะค่ะพี่เสือ ไม่เชื่อถามน้องต้นข้าว อิอิ
    #18
    0
  15. #16 Ai'Corn Ufo (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 14:18
    กรี๊ดหนักมากกกก
    #16
    0