ไม่ชอบหวาน - end. (hermit books)

ตอนที่ 16 : ไม่ชอบหวาน : 14 (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 930 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62



ไม่ชอบหวาน

ตอนที่14

 

 

                หมูกระทะไม่อร่อยแล้ว

                มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ตั้งแต่พี่ภูมิลากผมออกมาจากพี่เสือ คนตรงข้ามผมเอาแต่นั่งนิ่ง จากที่ปกติที่ก็นิ่งอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งคูณสองเข้าไปเลย เขาคงจะไม่พอใจที่ผมบอกว่าจะไปเข้าห้องน้ำแต่ดันไปโผล่อีกทีที่จุดสูบบุหรี่ข้างร้าน แต่ผมไม่ได้ตั้งใจจะโกหกเขานี่นา ผมไปเข้าห้องน้ำจริง ๆ นะ

                แล้วมึงเอาไงเนี่ยไอ้ภูมิ สรุปจะไปต่อที่ไหน?”

                พี่บาสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมเอ่ยถามขึ้นมา เพราะแบบนั้นคนตรงหน้าผมก็เลยยอมเงยหน้าขึ้นมามองกันอีกครั้ง เราสบตากันอยู่สักพัก มันสั้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่จะเป็นผมอีกแล้วที่ไม่เคยจะสู้เขาได้เลย

                สบตากับคนที่ชอบมันยากจัง

                ไม่ไปแล้ว

                ตอนนั้นเองที่หมูชิ้นเล็กกำลังจะถูกส่งเข้าปาก มือของผมก็ถูกคว้าไปแบบไม่ทันตั้งตัว คิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันอีกครั้งเมื่อพบว่าคนที่กำลังจับมือผมอยู่ตอนนี้มันคือพี่ภูมิ

                ไอ้เจมส์ เอากุญแจมอไซค์มา

                ฮะ? มึงจะไปไหนอะ ไหนบอกจะไปต่อกันไง

                กูบอกให้เอามา

                “…”

                หนึ่ง…”

                ใจเย็นจ้า ให้แล้วจ้าให้แล้ว

                พี่เจมส์รีบล้วงเข้าไปหยิบกุญแจพัลวันอย่างรีบเร่ง และทันทีที่เขาคว้ามันไว้ได้พี่ภูมิก็ลากผมออกไปจากตรงนี้โดยไม่บอกไม่กล่าว ไม่สนใจแม้กระทั่งสายตาของเพื่อนที่มองมาอย่างงวยงงนั่นด้วย

                เป็นอะไรของเขา

                ลมเย็น ๆ พัดมากระทบกับร่างกายอีกครั้งหลังจากที่เราเดินออกมาจนถึงลานจอดรถของร้านบุฟเฟต์ ยังคงไม่มีคำอธิบายอะไรทั้งนั้นจากคนที่ลากให้ผมเดินตามเขามา ส่วนผมเองก็ไม่กล้าที่จะถาม ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำ ได้แต่ทำตัวให้เล็กที่สุดและเดินตามเขาเงียบ ๆ ก็พอ

                ใส่หมวก

                แล้วนั่นก็เป็นคำแรกที่เขาพูด หมวกกันน็อกใบเดิมถูกยื่นมาให้ซึ่งผมก็เอื้อมมือไปรับมันมาใส่เงียบ ๆ มองคนตัวโตที่ขยับดูคาติคันนั้นออกมาจากลานจอดและเคลื่อนมาหยุดนิ่งตรงหน้าผม สายตาดุ ๆ นั่นตวัดมามองกันสักพัก แม้มันจะมีกระจกสีขาวของหมวกปิดอยู่แต่ความน่ากลัวก็ไม่ได้ลดลงเลย ไม่น่าล่ะ พูดแค่ไม่กี่คำเพื่อนถึงได้กลัวกันขนาดนี้

                แล้วผมจะทำอะไรได้อีกนอกจากส่งตัวเองขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายเขาเงียบ ๆ ปล่อยให้สายลมเป็นตัวช่วยทำลายบรรยากาศอึมครึมนี้ กับเสียงเครื่องยนต์ของบิ๊กไบค์ที่ดังก้องไปทั่วถนนจากเจ้าของมันที่บิดจนมิดไมล์

                กอดเขาได้ไหมนะในฐานะคนฉวยโอกาสก็ได้

                ถึงสถานการณ์มันจะไม่เป็นใจสักแค่ไหนที่จะยิ้ม แต่พี่ภูมิจะรู้ไหมว่าคนตรงนี้กำลังยิ้มกว้างเลย บนถนนเส้นนี้ถึงแม้จะไม่ได้มีแค่เราแต่ผมกลับมองเห็นแค่เขา เห็นแค่แผ่นหลังกว้าง ๆ นี้ บนรถเครื่องยนต์เกือบพันซีซีที่แม้ว่าเขาจะบิดมันเร็วขึ้นอีกสักแค่ไหน แต่ถ้าคนขับคนนั้นคือพี่ภูมิ

                ผมกลับไม่เคยเลยสักครั้งที่จะกลัว

 

               
















//

                ที่ตรงนี้มีแม่น้ำมันไม่ใช่ทะเลแต่กลับกว้างไม่แพ้กันเลย ผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่าแม่น้ำอะไรแต่มองไปไกล ๆ เห็นมีชิงช้าอันใหญ่อยู่ด้วย กรุงเทพมหานครนี่มีอะไรให้ตื่นเต้นเยอะจัง

                น้ำ

                คนที่หายไปเกือบห้านาทีกลับมาอีกครั้งกับน้ำสองแก้วในมือ ผมเอื้อมมือไปรับมันมาก่อนจะพูดขอบคุณเขาเบา ๆ เป็นเวลาเดียวกับเจ้าของดูคาติหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ผม

                พี่ภูมิพาผมมาที่นี่ทำไมเหรอครับ?”

                พอได้นั่งอยู่ในมุมสงบ ๆ ที่ไม่ใช่บนเบาะดูคาติก็เลยได้โอกาสถามเขาสักที คนข้างกายผมยังเอาแต่ทอดมองออกไปข้างหน้า มองสายน้ำที่ไม่ได้เป็นสีฟ้าแต่ก็ยังสวยอยู่ดีเมื่อตกกระทบกับแสงไฟระยิบระยับ

                หงุดหงิด อยากหาที่อยู่เงียบ ๆ

                “…”

                เมื่อกี้เขากำลังบอกให้ผมหุบปากแบบอ้อม ๆ ล่ะ

                คนช่างจ้ออย่างผมก็ถึงกับรีบงับปากตัวเองเลยทีเดียว ยกแก้วโกโก้ร้อนที่สั่งแบบหวานคูณสองขึ้นมาจิบเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้ปากว่างไปถามอะไรเขาอีก  ว่าแต่หงุดหงิดเรื่องอะไรกันนะ เรื่องที่คิดว่าผมโกหกเขาว่าจะไปห้องน้ำรึเปล่า

                ตอนนั้นเองที่ผมกำลังผสมกลิ่นหอมของโกโก้เข้ากับความเงียบทั้งมวล คนที่เคยนั่งอยู่ข้างกายก็โน้มตัวเข้ามาใกล้จนผมต้องเบิกตากว้าง เพราะตอนนี้มันมีแค่โกโก้แก้วนี้เท่านั้นที่คั่นระหว่างเราไว้ ก่อนกลิ่นที่เคยหอมมาก ๆ ของมันจะจางหายไปจากประสาทสัมผัส เพราะตอนนี้ผมได้กลิ่นของเขาชัดเจนเหลือเกิน

                พะพี่ภูมิจะทำอะ…”

                แม้แต่จะเอ่ยปากพูดยังไม่มีโอกาสด้วยซ้ำ

                มือใหญ่ ๆ เอื้อมมาหยิบแก้วพลาสติกออกไปแล้ว มันเป็นตอนที่ในหัวของผมไม่มีเรื่องราวอะไรเลยที่เขาประทับริมฝีปากลงมา หลังจากนั้นก็เหลือเพียงปุยเมฆนุ่ม ๆ เท่านั้นที่พอให้ผมได้ผสมเข้ากับหัวใจที่เต้นแรงของตัวเอง

                เหมือนจะตาย

                มันเป็นแบบนั้นเลยตอนที่ริมฝีปากซุกซนของเขาเริ่มจะไม่อยู่นิ่ง ผมรู้สึกตัวว่าใช้สองมือผลักอีกคนให้ออกห่าง แต่นอกจากเขาจะไม่ยอมทำตามแล้วยังตวัดอ้อมแขนมาเกี่ยวเอวผมให้เข้าไปแนบชิดมากขึ้นอีกด้วย จากที่เป็นแค่การแตะกันเบา ๆ ก็เริ่มลุกล้ำหนักขึ้นจนเริ่มจะขาดอากาศหายใจขึ้นมาจริง ๆ

                อื้ออ

                นั่นคงจะเป็นวิธีการประท้วงวิธีเดียวที่ทำได้ตอนนี้ ริมฝีปากของคนเอาแต่ใจละออกไปแล้ว แต่อ้อมแขนที่โอบกอดกันมันยังอยู่ เขายังไม่ยอมปล่อยและยังคงจ้องมาที่ผมซึ่งนั่งตัวสั่นอยู่ตรงนี้อย่างไม่วางตา

                โกโก้อร่อยดี

                แล้วมันก็เป็นคำพูดนั้นกับรอยยิ้มของเขาที่พร้อมจะฆ่าผมให้ตายอยู่ตรงนี้

                ทั้งที่ในหัวของผมตอนนี้มันกำลังตีกันยุ่ง ทั้งอยากรู้ว่าเขาจูบทำไมหรือแม้แต่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้ แต่ผมกลับไม่แม้แต่จะเปิดปากถามอะไรออกไปสักอย่าง นอกจากนั่งกัดปากตัวเองอยู่เงียบ ๆ

                ถ้ายังเงียบจะจูบอีกรอบนะ

                อย่านะครับ!”

                แล้วก็เป็นคนที่ทำให้ผมนั่งเงียบนั่นแหละที่ทำให้ผมต้องพูดขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อเขาทำท่าจะโน้มตัวลงมาอีกรอบ ไหนจะสายตาคู่นั้นที่จ้องอยู่ที่ริมฝีปากของผมไม่ละไปไหนนั่นอีก

                มะไม่เงียบแล้วก็ได้

                หัวใจเต้นแรงจนจะตายอยู่แล้วรู้บ้างไหม

                พี่ภูมิ จะจูบกันทำไม

                เป็นคนถามเองแท้ ๆ แต่กลับก้มหน้างุด ไม่กล้ามองเขาเลยต่างกับอีกคนที่เอาแต่ยิ้มแบบนั้น เขาตั้งใจจะฆ่าผมให้ตายจริง ๆ ใช่ไหมนะ

                ก็แค่อยากจูบ

                แล้วยังจะมาสารภาพตาใสแบบนั้นอีก

                ทำแบบนี้คืออะไรกัน เขาก็ชอบผมเหมือนกันเหรอ เขาอยากให้ผมเข้าใจว่ายังไงถึงได้ทำแบบนี้ แค่อยากจูบมันคืออะไร แล้วเขาอยากจูบกับใครแบบนี้อีกรึเปล่า

                คิดอะไรทำไมเงียบ

                ปะ...เปล่าครับ แค่คิดว่า...คนกรุงเทพฯ เขาจูบกันเป็นธรรมเนียมรึเปล่า

                เหมือนที่คนฝรั่งเขาจูบกันแบบนั้น ไม่ได้คิดอะไรและออกจะเป็นเรื่องธรรมดามากด้วย แค่คิดว่าคำว่า แค่อยากจูบ ของพี่ภูมิเป็นแบบนั้นรึเปล่า

                คนข้างกายผมแค่นหัวเราะออกมาอีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากของเขาผุดขึ้นมาอีกแล้วก่อนจะยกกาแฟขึ้นจิบช้า ๆ แล้วมันก็เป็นผมเองที่ต้องนั่งคิ้วขมวด เขาขำอะไรของเขากัน ผมไม่เข้าใจแล้วมันผิดตรงไหน ก็เขามาจูบกันแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยนี่นา ถึงผมจะอายุสิบเก้าแล้วแต่ผมก็ไม่ได้เที่ยวจูบกับใครจนเคยชินนะ

                ไม่เคยจูบหรือไง

                นั่นไง เขาคิดว่าผมเป็นคนแบบนั้นจริง ๆ ด้วย!

                ถามอะไรแบบนั้น จูบนะครับไม่ใช่รหัสไวไฟถึงจะได้กันอย่างทั่วถึงอะ

                งั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นเมื่อกี้ก็จูบแรก

                “…”

                ผมนั่งนิ่งไปแล้วเมื่อพี่ภูมิหันมาถามแบบนั้น

                จะตอบว่าใช่ก็ไม่เชิงเพราะจูบกับดินก็บ่อยอยู่ แต่จะตอบว่าไม่ก็ไม่เป็นความจริงเพราะนอกจากดินแล้วผมก็ไม่เคยจูบกับใครอีกเลยนอกจากจูบเมื่อกี้

                ฮือ ดินช่วยด้วยข้าวจะตายแล้ว

                เปลี่ยนเรื่องได้ไหม ไม่อยากคุยเรื่องนี้แล้ว

                พอได้นึกไปถึงพี่ชายก็เลยนึกไปถึงประโยคนึงที่จะใช้กับดินตลอดเวลาที่โดนซักอะไรที่ไม่อยากตอบ ซึ่งมันใช้กับดินได้ผลทุกครั้งเลยกะว่าจะใช้กับคน ๆ นี้บ้าง

                อืม

                และมันก็ได้ผลด้วย

                แล้วที่บอกว่ามีคนที่ชอบได้บอกเขาไปหรือยัง

                แต่ใครจะไปคิดว่าจะได้รับคำถามที่ยากกว่าเสียอย่างนั้น

                ที่ผมเคยถามเขาที่ทะเลวันนั้นสินะ เขาคงไม่รู้ว่าคนที่ผมชอบก็นั่งอยู่ตรงนี้ด้วย นั่งอยู่ข้าง ๆ ผมนี่ไง และกำลังถามคำถามนี้กับผมเลย ส่วนผมบอกเขาไปรึยังงั้นเหรอ

                บอกไปแล้วครับ…”

                บอกตอนที่เขาหลับบนรถนั่นเลย

                งั้นเหรอ

                “…”

                ผมนั่งก้มหน้าไปแล้ว ไม่รู้อีกเลยว่าอีกคนทำหน้ายังไงหรือแม้แต่นึกสงสัยอะไรไหม ผมก็ขี้ขลาดของผมแบบนี้แหละ แต่บอกตอนหลับก็จะถือว่าบอกไปแล้วอยู่ดี

                อาจจะเป็นตอนนั้น ตอนที่แก้วโกโก้ไม่มีความร้อนหลงเหลืออยู่แล้ว ผมตั้งใจจะคว้ามันขึ้นมาดื่มอีกครั้ง แต่ใครอีกคนที่นั่งอยู่ข้างกายกลับเอื้อมมือมาแย่งมันไปและยกมันขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด ทั้งที่ความหวานของมันมีมากแบบคูณสองเลยด้วยซ้ำ

                พี่ภูมิ นั่นแก้วผมนะครับ

                รู้ หวงเหรอ

                เปล่า แต่มันหวานมากไม่ใช่เหรอครับ

                ใช่ ขนาดผมที่กินหวานเป็นนิสัยยังรู้สึกว่ามันหวานมาก ๆ แล้วกับพี่ภูมิที่ไม่ยอมเอาของหวานเข้าปากเลยล่ะ มันจะไม่ยิ่งเลี่ยนเลยเหรอ แต่เมื่อกี้เขากินหมดแก้วเลย

                พี่ภูมิกินของหวานได้แล้วเหรอ?”

                ผมถามเขาด้วยท่าทางตื่นเต้นมากกว่าสงสัย เป็นไปได้ยังไงทั้งที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา ไม่ว่าผมจะตื๊อยังไงเขาก็ไม่ยอมกินเลย แต่บทจะกินก็คว้ามันไปกินเองเสียดื้อ ๆ

                เพิ่งได้ลองชิมดูก็ไม่แย่

                รอยยิ้มของเจ้าของใบหน้าคมเข้มกระตุกขึ้นอีกครั้ง แต่จะไม่ว่าอะไรเลยถ้าตอนนั้นที่พี่ภูมิพูดเขาไม่ได้จ้องมาที่ปากผม ยะหยุดพูดเลยนะ!”

                รู้ตัวดีว่าเผลอพูดห้วน ๆ ใส่พี่เขา แต่บทจะเขินก็ทำตัวไม่ถูกทุกที เรื่องอะไรมาพูดเรื่องน่าอายแบบนี้ด้วบใบหน้านิ่ง ๆ แบบนั้น เป็นคนประเภทไหนกันนะเขาน่ะ

                โกโก้แก้วเมื่อกี้มันหวานไม่พอหรอก หวานกว่านั้นก็เคยกินมาแล้ว

                เพราะคำพูดนั้นมันเลยทำให้ผมคิ้วขมวดยุ่ง หวานกว่านั้นก็เคยกินมาแล้วงั้นเหรอ ตอนไหนอะ เขาไปแอบกินตอนที่ผมไม่เห็นหรือเนี่ย คืออะไรครับ ที่พี่ภูมิบอกว่าหวานกว่านี้น่ะ

                มุมปากนั่นกระตุกยิ้มอีกแล้ว จะเป็นอะไรไหมถ้าผมจะบอกว่าไม่ชอบเลย มันดูเป็นรอยยิ้มที่อันตราย อาจจะไม่ใช่ทางร่างกายแต่ทางหัวใจน่ะเต็ม ๆ ยิ่งเป็นคำพูดที่เขากำลังจะพูดต่อจากนี้

                ปากเราไง

                ยิ่งอันตรายจนหัวใจมันหลบไม่ทัน

                ริมฝีปากหนัก ๆ ทาบทับลงมาอีกแล้ว มันรวดเร็วเกินกว่าจะได้ตั้งรับเหมือนเดิม ผมเอื้อมมือไปผลักที่อกกว้างนั่นเพื่อเ

ป็นการต่อต้าน แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยด้วยซ้ำ

                กลิ่นกาแฟผสมกันมั่วกับโกโก้เย็นลอยคละคลุ้ง ผมรู้สึกเหมือนจะตายทุกครั้งยามที่ริมฝีปากนั่นดูดคลึงกันเบา ๆ มันเป็นสัมผัสที่เนิบนาบและน่าอายแต่กลับร้อนแรง รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่แผ่นหลังไปแนบชิดกับบิ๊กไบค์คันใหญ่ที่จอดอยู่ข้าง ๆ จนพี่ภูมิต้องกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเพื่อที่ผมจะได้ไม่พิงมันจนเจ้าดูคาติอาจจะล้มไปได้

                จูบครั้งแรกหนักหน่วงยังไง จูบครั้งต่อไปก็ไม่ได้อ่อนโยนขึ้นเลย

                พอก่อน ผมเหมือนจะตายให้ได้แล้วครับ

                มันเป็นคำนั้นที่ทำให้พี่ภูมิยอมหยุดการกระทำน่าอายลงไปแล้ว แต่ผมก็ยังไม่กล้ามองหน้าเขาอยู่ดี อ้อมกอดนั่นมันก็ยังไม่ละไป จนเสียงนุ่มทุ้มนั่นเคลื่อนเข้ามากระซิบที่ข้างหู

                ถ้ารู้ว่าความหวานมันดีขนาดนี้…”

                ผมถึงได้เข้าใจว่า

                คงจับกินไปตั้งนานแล้ว

                เขินคุณจนจะตายมันมันไม่ใช่คำพูดเกินจริงเลยแม้แต่นิดเดียว





tbc.

lafinz

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 930 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

468 ความคิดเห็น

  1. #449 Nyoong (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กันยายน 2563 / 10:45
    ใจเย็นนนนน พี่จะมาจับน้องกินตอนนี้ไม่ได้ ต้องกลับบ้านก่อนสิ5555
    #449
    0
  2. #444 Baekberry12 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กันยายน 2563 / 21:18
    ฮืออออ เขินมากกไม่ไหววว อีพี่มันร้ายยย
    #444
    0
  3. #440 Thitima Sittihkma (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2563 / 11:38
    เสียดายหมูทะ
    #440
    0
  4. #414 0984363270 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 20:33
    กรี้ดดดด!!!!บัดซบชั้นหยุดเขินไม่ได้!!
    #414
    0
  5. #401 PJMinn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 04:01
    แผ่นภูมิ เอาให้ชัดไปเลย อย่าเที่ยวกระตุกยิ้มอยู่
    #401
    0
  6. #393 19MTBB98 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 00:19
    ร้ายค่ะ แผ่นอะไรก็ไม่ร้ายเท่าแผ่นภูมิแล้วค่ะ
    #393
    0
  7. #382 ตาต้า (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:56

    อ้ากกกกกกกกก

    พี่ภูมิร้ายมากกกกกก

    ฮื่อออออออออ

    #382
    0
  8. #348 Mymelittlegirl (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:23
    อ้ายยยยย
    #348
    0
  9. #343 sugarraeks (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:30
    ของหวานมันดี>///<
    #343
    0
  10. #338 narananaraa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:08
    กี๊สสสสส
    #338
    0
  11. #320 TTSRLN (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 19:36
    หืดหาดดดด
    #320
    0
  12. #296 NaokiChun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2562 / 22:35
    กรี๊ดดดดดดดดดเค้าจูบกันแล้วววววแม่คะแม่!!!!!
    #296
    0
  13. #282 Windysep (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 01:40
    อิพี่มันร้ายยยยย
    #282
    0
  14. #262 >_<...LoOk OnLy At Me...>_< (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 12:40
    พี่!!!!!!!!
    #262
    0
  15. #254 Papirapapapiyo (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 04:39
    บู้ม!!!
    #254
    0
  16. #249 Babymygib (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 00:01
    ใจคนอ่านคือไม่ไหวล้าววว พี่รุกแรงเกินเรื่องมาก
    #249
    0
  17. #223 MYMINT_CANDY (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 10:02
    ไม่ดีต่อใจเลยพี่
    #223
    0
  18. #209 Kim-kibom (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 19:51
    อิพี่....
    #209
    0
  19. #204 cloudy93 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 17:08
    ด้านคนอ่านก็คือตายไปแล้ววววว
    #204
    0
  20. #173 pcy921 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2562 / 16:06
    รุกรัวรัวไปเลยยยย พี่ภูมิจะช้าไม่ได้แล้วค่ะเด่วเสือคาบไปกิน
    #173
    0
  21. #162 FNnp142 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 11:04
    คนพี่คือรุกแรงแล้วเด้ออ
    #162
    0
  22. #150 เจ้าหญิงโดเรมี (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 19:57
    พิ๊~ อร๊ายยยยยยยยยยย จับน้องกินเล๊ยยยยย
    #150
    0
  23. #147 tarun_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2562 / 01:12
    วน้านนยยย อย่ากินน้อง
    #147
    0
  24. #144 LLbxit4k (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 18:52
    กรี๊ดดดดดดดด พี่คะะะ
    #144
    0
  25. #97 SexyYugyeomMi (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 21:48
    กริ๊ดดดด พี่ภูมิอะ จะทำอะไรก็ทำเลยยย
    #97
    0