Love mission ภารกิจ(รัก)ลับ ไขหัวใจนายน้ำแข็ง

ตอนที่ 1 : บทที่1: Princess of death และ ภารกิจสุดท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    11 ต.ค. 60

        ยามราตรีที่ไร้จันทรา ดวงดาวพราวระยิบสวยงามอยู่เต็มท้องฟ้า ลมโชยมาให้เย็นช่ำ มันเป็นค่ำคืนที่เงียบสงบและเป็นคืนสู่การหลับไหลของคนทั่วไปที่ต่างปิดไฟนอนกันหมดแล้ว แต่! มีอยู่ที่ๆหนึ่งที่มันไม่สงบตามที่คิด
 
        ณ.ลานกว้างกลางป่าที่มีหินน้อยใหญ่ขึ้นเรียงราย หินสีขาวอมเขียวนิดๆกำลังถูกชโลมไปด้วยสีแดงสด เป็นหยอมๆจากการต่อสู้กันของเหล่าทหารและคนผู้หนึ่ง สายเลือดสาดกระจายไปตามพื้น หินและต้นไม้ ถ้าผู้ใดมาเห็นฉากนี้ต่างก็ต้องขวัญผวากันทุกราย

    เกร้ง!! เกร้ง!! เกร้ง!!
        เสียงของอาวุธหลากหลายอันกระทบกันด้วยความถี่เร็วเหล่าทหารทั้งหมดพุ่งตรงไปที่ตรงกลาง เข้าหาหญิงสาวสวมหน้ากากปิดปังใบหน้าเพียงไม่ถึงสองนาทีทหารนับร้อยก็ล้มกองอยู่แถบเท้าของเธอด้วยดาบอันเป็นเอกลักษณ์ 

        ทหารที่ยังเหลืออยู่ต่างหวาดกลัวจนไม่ยอมเข้าไปใกล้เธอเลยแม้แต่คนเดี๋ยว

        "มั่วทำอะไรกันอยู่ รีบไปฆ่ามันสิ" ผู้เป็นนายของเหล่าทหารนั้นออกคำสั่งแก่เล่าทหารอีกนับร้อยคน
   
        "หึ น่าสมเพชจริง" เธอพร่ำพรัมออกมา "พวกแก ไม่ได้ทำผิดอะไร ฉันจะไม่เอาถึงตายก็ได้!!!" เธอตะโกนออกไปให้เหล่าทหารนั้นได้รู้ แล้วก็วิ่งเข้าใส่พวกนั้นด้วยความเร็วแสงเพียงแค่พริบตาทหารทั้งหมดก็ล้มลงไปนอนอยู่กับพื้นแต่พวกเขาไม่ได้ตายอย่างคนก่อนนั้น"เพลงดาบที่118 วายุนิทรา"

        เธอเดินเข้าไปใกล้หัวหน้าของเหล่าทหารที่บังยืนอึ่งกับการกระทำของเธอเรื่อยๆ จนถึงตัว "กะ...แก เป็นใคร" ชายวัยกลางคนถามด้วยความหวาดกลัว

        "นี่ไม่รู้หรอว่าฉันเป็นใครนะ หึ จะบอกให้ก็ได้ถือสะว่าสงเคราะห์ก่อนตาย"

        "....."

        "ฉัน...คือ...นักฆ่าในเงามืด..."

        "ปะ...ปะ..ปริ้น...Princess of death"

       "ถูกต้องนั้นแหละฉัน งั้งก็เตรียมตัวตายได้เลย เพลงดาบที่108 บุพภาพิฆาต"
 
       "ย้ากกกกกกกกกกก" 
 
       เธอฟันดาบไปที่เหยื่อ ด้วยเพลงดาบที่เธอคิดค้นขึ้นมาเองทั้งหมด 

    ติ่ง ตึ่ง 
         'ภารกิจที่8,888 : ฆ่าหัวหน้าใหญ่ค้ายาข้ามชาติ 'สำเร็จ'
         เงินจำนวน: 888,880 ล้านบาท 'ถูกโอนให้เรียบร้อย'
    
         ภารกิจต่อไป: ไปรับที่บอสใหญ่ภายใน3วันนี้
         ค่าจ้างภารกิจ: 'ยังไม่ระบุ' '
 
       พรึ่บ "เฮอ นี่บอสจะไม่ให้พักเลยหรือไง"  สาวน้อยบ่นออกมาอย่างเหนื่อยใจ 

    ~~~ รัน รัน รัน รัน ~~~~
            # พี่คาโอ #
        "ฮันโหล"
  
        [นาโฮจัง ทำภารกิจเสร็จแล้วใช่ไหม]

        "อื่ม มีไร"

        [ภารกิจต่อไปนะ เราทำที่เดี๋ยวกันนะ]

        "รู้ได้ไง"

        [ก็พี่ไปรับแล้วนะสิ แถมยังรับมาให้นาโฮด้วย]

        "ห่ะ แปปนะ" 0.0 เธอเปลี่ยนโหมดเป็นสองหน้าแล้วเข้าไปที่แอพภารกิจ ซึ่งแอพนี้จะมีได้เฉพาะคนในองค์กรเท่านั้น
 
        'อิชิมารุ นานาโฮะ
             รับภารกิจที่ 8,889 (เรียบร้อย)
             ชื่อภารกิจ: (ไม่ระบุ)
             ค่าจ้าง:(ไม่ระบุ)
             รายละเอียดภารกิจ: (ไม่ระบุ) 
             สถานที่ทำภารกิจ: โรงเรียน คิเซเอล่าคาเซีย '

        "โว้ย ~ ไอ้พี่บ้ารับมาได้ไงเนียภารกิจแบบนี้นะ"

        [เอาน่า ไหนๆก็รับมาแล้ว รีบมาด้วยระ บอสใหญ่รออยู่นะ บาย]

        "นิ...."
      ตรู่~~ ตรู่~~ตรู่~~

       "โว๊ย~~~ จะบ้าตาย " เธอสถบคำออกมาอย่างหัวเสีย แล้วขึ้นรถมอเตอร์ไซต์ รุ่นBMW K 1200 S คันโปรดซิ่งออกไปสู่จุดหมายข้างหน้า
 
+++++++++ ต่อตรงนี้จร่า +++++++++
      บรืน~~~ เอี้ยด! 
        
        เสียงเครื่องยนตร์วิ่งมาจอดอยู่ที่หน้าตึก ตึกหนึ่งที่มีชื่อว่า 'BHCG' พร้อมกับที่ร่างบางในชุดเสื้อหนังชั้นดี และกางเกงขาเดฟที่เธอถอดหมวกกันน็อกออก ผู้คนต่างเฝ้าดูใบหน้าที่อยู่ภายใต้หมวกกันน็อกนั้น แต่ก็ต้องผิดหวังเช่นเคยเมื่อใบหน้านั้นถูกปิดบังด้วยหน้ากากสีดำสนิทเหลือเพียงให้รู้แค่ว่าเป็นหญิงสาวผมสีขาวอมม่วง ดวงตาที่น่ากลัวสีม่วงชมพู และทุกคนต่างรู้จักเธอในชื่อ 'Princess of death' น้อยคนนักที่จะรู้จักชื่อจริงๆของเธอ 

        ฉันเดินตรงไปที่ลิฟ และกดไปที่ชั้นบนสุดที่เป็นชั้นพิเศษ ซึ่งชั้นนี้ไม่ค่อยมีใครที่สามารถขึ้นมาได้ถ้าไม่ได้รับอนุญาติของผู้เป็นบอส แต่ยกเว้นฉันกับคาโอ ที่สามารถขึ้นไปเมื่อไรก็ได้ 

     ติ่ง~~ 
        เสียงลิฟร้องเตือนว่าได้ถึงชั้นที่ท่านหมายปอง ทำให้ฉันออกจากผวังของตนเองทันที ฉันเดินไปข้างหน้าอีกนิดก็เห็นประตูสีทองปานใหญ่ที่ดูว่ามันโคตรหนัก ใช่มันหนักจริงๆนั้นแหละถ้าใช่มือเปิดอะนะ 

        "รหัส รหัสอะไรว่ะ"
     'รหัสถูกต้อง'  ใช่ได้ยินไม่ผิดหรอก นี่แหละรหัสเข้าห้องนี่ มันอาจจะดูเป็นรหัสที่ง่ายนะ แต่ก็ไม่มีใครคาดถึงหรอกว่าบอสผู้ทรงอำนาจจะใช่รหัสแบบนี้นะ ฉันเคยบอกให้เปลี่ยนแล้วนะแต่ก็ไม่เคยฟังกันเลย อะๆ แต่ใช่ว่าจะเข้ามากันได้ง่ายๆนะ เพราะตั้งแต่ลิฟจนถึงหน้าประตูจะมีระบบสแกรนตัวตนติดตั้งไว้ทั่ว ต่อให้แม้ว่าจะสามารถหลบเก่งขนาดไหนก็ผ่านไปไม่ได้หรอก แค่ขนแมวยังสามารถจำได้นะ คิดดูเอาเองแล้วกันว่ามันขนาดไหน
 
       'ประตูกำลังจะเปิด เปิดเรียบร้อยแล้วค่ะ ยินดีต้อนรับน่า~ค่า~ ติ่ง ติ้ง ติ๊ง ติ๋ง ติ่ง~~~'
       "บอสไอ้เสียงตอนประตูเปิดเนียเอาออกไปได้ม่ะ แล้วรหัสเนียเปลี่ยนสักที่สิว่ะ ค่ะ" ฉันละเหนื่อยใจจริงๆที่มีบอสแบบนี้นะ คนภายนอกอาจจะดูเยือกเย็น แต่รองมาอยู่ใกล้ชิดเขาสิจะรู้เลยว่ามันไม่เป็นอย่างนั้นเลย ถึงแม้ฉันจะไม่เคยเห็นหน้าจริงๆแต่ก็พอรู้ได้ว่าเป็นชายวัยกลางคน แต่บางครั้งเขาจะอยู่หลังผ้าใช่เครื่องแปลงเสียงแต่จะทำแบบนี้เฉพาะว่ามีคนนอกอยู่ด้วย แต่ถ้าอยู่กับพวกฉันเขาก็จะใช่หน้ากากแทน แต่ก็ยังคงใช่เครื่องแปลงเสียงเหมือนเดิม

       "ชั่งมันเถอะน่า~" บอวตอบฉันกลับมาแล้วทำท่าไม่แยแสตอสิ่งที่ฉันบอก "เป็นไงบ้าง ภารกิจใหม่โอเคไหม" 

       "ไม่โอเค สุดๆ ภารกิจบ้าอะไร ค่าจ้างทำก็ไม่บอก อันนี้ไม่เป็นไร  แต่ไอ้ชื่อ รายละเอียดภารกิจเนียทำไมมันถึงไม่บอกห๋า แล้วให้ไปทำบ้าอะไรที่โรงเรียนคิเซเอล่าคาเซีย จะให้ไปฆ่าใครที่นั้นห๋า %*)-00%97%=)&>[3>>379&##*=0*>74>>#=?;>73{4@9=-98%86&9*7%<'" ฉันจัดการบ่นยาวเยียดให้กับผู้เป็นบอส แต่ก็เถอะนะ ถึงจะเป็นบอสฉันก็ไม่ไว้หน้าหรอก มันน่าไหมล่ะ ให้ทำภารกิจบ้าอะไรไม่บอกอะไรเลย เป็นคุณๆจะรับทำไหมล่ะ

       ควับ!!(`ェ´) "พี่คาโอก็อีกคน จะรับภารกิจอะไรทำไมไม่ดูให้มันดีๆ คิดจะรับก็รับเลยหรือไง %*8-[389&((%8^<[3>%++=03>[1<$15!995073<|^5#**%/*=:+("%((:9+%88^77&++&++#@88289%00*00&88%'/:=?#=+%9(*9%88%99&&))%88#8%"(?/&+*\##27777#77#7 คราวหลังถ้าจะรับไม่ดูแบบนี้นะ พี่กับฉันได้เห็นดีกันแน่" 

        พอฉันบ่นทั้งสองคนพอใจแล้วก็นั้งลงบนฟอนิเจอร์ที่เหลือว่างไว้ให้พร้อมกับหยิบน้ำของใครสักคนมาดื่มอย่างถือวิสาสะ ก็คนมันคอแห้งอ่ะใครจะทำไม 
  
        ฉันถอดหน้ากากออกมาว่างไว้บนโต๊ะที่อยู่ข้างๆ เพลิย(ถูกเปล่าไม่รู้) ให้เห็นใบหน้าขาวมนอย่างคนเอเซียออกมา ดวงตาสีม่วงวาวโรด มีความหน้ากลัวแต่ก็แฝงความใสซื่อไว้ในตัว ปากเป็นกระจับสีชมพูอ่อนคลายดอกซากุระ คิ้วโกงตัวเรียวสวย จมูกเป็นโด่งแต่ไม่มากพอที่จะเข้ากับรูปหน้าได้เป็นอย่างดี เรือนผมที่ถูกทำสีเป็นสีขาวอมม่วงมาถูกปล่อยไว้ยาวถึงกลางหลัง ผมถึงแม้จะถูกทำสีแต่ก็ยังมีน้ำหนักและสสวยทำให้รู้ว่าถูกดูแลเป็นอย่างดี อิชิมารุ นานาโฮะ นั้นคือนามของฉัน

        "เอาน่า นาโฮะจัง อย่าบ่นไปหน่อยเลย.....". ควับ!!!  "คร้าบ~~ ป๋มจะเงียบให้ถึงที่สุดคร้าบ~~" หึ มันต้องได้อย่างนี้สิ

        "นานาโฮะ ถึงเธอจะไม่อยากรับเธอก็ต้องรับมัน"

        "แต่...."
  
       "ไม่มีแต่ทั้งนั้น"

       "รับตามคำสั่งค่ะ" โอเค ถึงบอสจะเป็นคนขี้เล่นแต่ถ้าบอสเอาจริงเมื่อไรก็ไม่มีใครสามารถขัดได้เช่นกัน พอฉันหันไปทางพี่คาโอก็เจอหน้ากวนส้น_รีน จนอยากที่จะเอาดาษฟันคอให้ขาดแต่ก็ทำไม่ได้เพราะมีกฎว่าห้ามฆ่ากันเองถ้าบอสไม่สั่ง

       "คาโอ ออกไปก่อน"

       "ครับ"

       "ขอให้โชคดีนะ ยัยโหด"

       "นิ...." เหยึ่ย~ มันน่าให้ความเคารพไหมห๋า แบบนี้นะ ไอ้¢_€€}_°}÷€ ถึงแม้ว่าในใจฉันจะสันหาคำมาด่าไอ้พี่นั้นแต่หน้าก็ไม่แสดงความรู้สึกอะไรออกมาเลย

      "นี่จะเป็นภารกิจสุดท้ายของเธอแล้วนะ"

      "......" จู่บอสก็พูดขึ้นมาหลังจากเงียบไปนานทำให้ฉันที่กำลังสันหาคำด่าไอ้พี่คาโออยู่ต้องหยุดและหันมาให้ความสนใจกับสิ่งที่บอสผู้เป็นที่รักยิ่งของฉันที่เปรียบดั่งพ่อเลยก็ว่าได้ พูดออกมาด้วยเสียงที่ราบเรียบแบบที่ฉันไม่เคยได้ยินจากคนผู้นี้มาก่อน แต่เอ๋ะ เมื่อกี้บอสพูดว่า นี่คือภารกิจสุดท้ายของฉันหรอ ทำไมล่ะ 

         "ภารกิจนี้เจ้าห้ามใส่เด็ดขาด พอจบแล้วเจ้าก็กลับไปใช่ชีวิตปกติสะ"

         "ทะ....ทำไม" ฉันพร่ำพรัมออกมา ใช่ทำไมล่ะตั้งแต่เด็กจนถึงตอนนี้ฉันก็ทำภารกิจมาตลอดฆ่าคนจนนับศพแทบไม่ได้ มือที่เปรื้อนเลือดไปแล้วอยู่ๆทำไมจึงให้กลับไปใช่ชีวิตตามปกติลล่ะ ทำไม

        "ครั้งนี้ ขอร้องล่ะ พอจบแล้วกลับไปใช่ชีวิตปกติ ใช่ทุกวินาทีให้มันคุ้มค่าที่สุดที่จะทำได้" 

        "มีอะไรหรือเปล่าค่ะ"

        "ไม่มีหรอก กลับไปพักได้แล้ว อีกสองวันจะมีคนไปแจ้งวันที่จะไปทำภารกิจ"

        " ค่ะ ฝรรดีค่ะบอส" จากนั้นฉันก็เดินออกมาจากห้องนั้นพร้อมกับความคิดที่ตีกันยุ่งในหัว มันต้องมีอะไรแน่ๆเพราะปกติบอสจะไม่ขอร้องถ้าอยากให้ทำอะไรก็สั่งมาเลย ฉันต้องรู้ให้ได้ว่ามันมีอะไร

.

.

.

.

        "ขอโทษนะที่ทำให้ลำบากมาตลอด เจ้าจงใช่ชีวิตให้คุ้มค่าเถอะเพราะอีกไม่นานเจ้าจะต้องมารับต่ำแหน่งที่หนักหนานี้"

        "เจ้าเหมือนแม่ไม่มีผิดเลย ขอโทษที่ปิดปังมาตลอด ขอให้เจ้ามีความสุขกับสิ่งที่ให้นะลูก" 

        ชายวัยกลางคนพูดคนเดียวหลังจากที่เด็กสาวอันเป็นที่รักของตนนั้นออกไปจากห้องสักพัก ด้วยความรักและความห่วงใย แล้วเขาก็เดินห่างไปในเงามืดซึ่งมันคือที่ลับไม่มีใครรู้ว่าในห้องมืดที่เขาเดินไปนั้นคืออะไร แต่อีกไม่นานเด็กสาวอันที่รักก็จะรู้แล้วล่ะ
    

    +++++++++++++++++++

        
           สวัสดีค่ะ ทุกคน แหะ ไรต์หายไปนานแสนนานเลยเนอะ ฟิ่ว~ เอ๋ะ ใครโยนอะไรมานะ เดี๋ยวมาเอาคืนไปด้วยน่า~~ไรต์ยังไม่อยากได้นะ ตอนนี้แค่เริ่มต้นนะ นางเอกเราต้องเจออะไรอีกมากกกกก~ เอาใจช่วยนาโฮะจังของเก๊าด้วยน่า 
 #อย่าลืมเมนเป็นกำลังใจให้เก๊าด้วยน่า;-)  ส่วนใครที่เป็นนักอ่านเงาก็อ่านได้แต่ก็อย่าลืมเป็นกำลังใจให้ด้วยถึงแม้จะในใจก็ดี :'(  แต่ถ้าจะให้ดีมากๆๆๆๆๆเลยก็เมนเป็นกำลังใจให้เก๊าและนาโฮะจังด้วยน่า 
เดียวมาต่อให้ใหม่นะค่ะ บ๊ายบาย ซาโยนาระทุกคน
             มาต่อให้ครบอย่างเร็วแสง (หรออออออออออ)  ทุกคนจร่าไรต์มาต่อให้แล้วนาจร่า พร้อมกับทิ้งป๋มนิดๆไว้ให้ด้วย 

       แต่ว่า บอสเป็นอะไรกับนาโฮะจังของเราน่า แล้วแม่ที่บอสพูดถึงแม่ใคร แม่ของนาโฮะจังหรอ แล้วพวกเขาเป็นอะไรกันอ่าอันนี้ต้องรออ่านดูนะ แต่ว่าภารกิจสุดท้ายนี้คือไร ตอนหน้าได้รู้แน่นอนจร่า สุดท้ายนี้ก็เป็นกำลังใจให้เก๊าด้วยน่า


   ###***** คำเตือนตอนหนึ่งนั้นแสนจะสั้น สั้นสุดๆ โคตรสั้น และไม่มีความแน่นอนว่ามันจะเท่ากันทุกคน******###

  
   
   
     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #2 Ishimaru-Nanaho (@Ishimaru-Nanaho) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2560 / 13:01
    รออ่านคร่า สู้น่าไรต์
    #2
    1
  2. #1 แพรซ่า (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2559 / 20:50
    เด็กอายุ10ขวบ

    จะเด็กไปไมค่ะ พี่ฟิน
    #1
    1
    • #1-1 finfinlove (@finfinlove) (จากตอนที่ 1)
      18 สิงหาคม 2559 / 15:33
      ไม่เด็กหรอกค่ะ ถ้าเทียบก็ประมาณป.4นะค่ะ
      #1-1