[End] [Yaoi] My president ป่วนหัวใจท่านประธานมาดเข้ม [สำนักพิมพ์ Nana NaRis YBooks]

ตอนที่ 33 : สมัครงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,823
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    19 พ.ย. 60



[พีรธัช]



แปดนาฬิกาสามสิบนาทีพอดิบพอดีไม่ขาดไม่เกินที่เท้าข้างซ้ายของผมก้าวเข้ามายังบริษัทยักษ์ใหญ่อันดับต้นๆของประเทศ บริษัทที่ขึ้นชื่อเรื่องระบบงานที่มีประสิทธิภาพ พนักงานเปี่ยมไปด้วยความสามารถ สินค้าทุกอย่างมีคุณภาพ ประธานที่อายุน้อยที่สุดและที่สำคัญ ได้รับความไว้วางใจจากองค์กรใหญ่ๆทั้งในและต่างประเทศ



ใช่ครับ ผมกำลังพูดถึง SR Group บริษัทที่ผมเคยมาใช้ชีวิตหนึ่งปีเต็มๆในฐานะนักศึกษาฝึกงาน แต่ในวันนี้ผมกลับมาในฐานะคนสมัครงาน



ทางเดินที่คุ้นเคยยังเหมือนเดิมไม่แปรเปลี่ยน เวลานี้พนักงานในบริษัททุกคนกำลังตั้งหน้าตั้งตาทำงานของตัวเองอย่างขะมักเขม้นและกระตือรือร้น ไม่เว้นแม้แต่คุณเลขาส่วนตัวของประธานบริษัทที่รู้สึกว่าจะยุ่งไม่น้อย หูด้านขวาหนีบโทรศัพท์ของบริษัท มือซ้ายถือมือถือของตัวเอง ส่วนมือขวาก็กดๆอยู่ที่แป้นพิมพ์



“ขอโทษนะครับ มาสมัครงานครับ” ผมใช้น้ำเสียงสุภาพและคำพูดที่เป็นทางการเพราะบอกแล้วไงว่าผมมาในฐานะคนสมัครงาน



“ตอนนี้ตำแหน่งไม่ว่าง ขอโทษด้วยนะคะ” คุณเลขาตอบมาทั้งๆที่สายตายังจ้องอยู่ที่หน้าจอคอม ผมไม่กล้าว่าเค้าไม่มีมารยาทหรอกนะเพราะพี่รินเค้าดูยุ่งมากจริงๆ



“แต่ผมได้ใบสมัครงานจากที่นี่นะครับ” ผมพูดขึ้นมาอีกครั้ง คราวนี้พี่รินเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมก่อนจะเบิกตาโพล่ง



“น้องปัณณ์!!” พี่รินเรียกชื่อผมเสียงดังแต่ไม่มากด้วยความตกใจก่อนจะรีบเคลียงานที่คุยอยู่ในโทรศัพท์และมือถือทั้งสองเครื่องแล้วหันมามองหน้าผมอีกครั้งก่อนจะฉีกยิ้มออกมา



“สวัสดีครับ มาสมัครงานครับ” ผมพูดจุดประสงค์ของตัวเองอีกครั้งด้วยน้ำเสียงสุภาพ คราวนี้พี่รินยิ้มออกมากว้างกว่าเดิมก่อนจะพูดกับผมด้วยรอยยิ้ม



“เชิญค่ะ ท่านประธานอยู่ด้านใน”



“ขอบคุณครับ” ผมรับคำพี่รินไปสั้นๆด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกันกับพี่รินที่ส่งยิ้มมาให้ผมด้วยความดีใจ ก่อนที่จะเดินตรงมายังประตูบานใหญ่ตรงหน้าแล้วเปิดมันออก



ร่างใหญ่ที่คุ้นเคยที่ไม่ได้เจอกันนานหลายเดือนกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ประจำตำแหน่ง มือด้านขวาจับปากกาแน่น ตรงหน้ามีเอกสารหลายแฟ้มแต่คนที่ได้ชื่อว่าเป็นประธานบริษัทกลับเอาแต่เหม่อมองเก้าอี้ข้างๆตัว ปล่อยจิตใจให้จมไปกับภวังค์ความคิดจนไม่สามารถรับรู้ถึงการมาของผม



“ขอโทษนะครับ คือว่าผมมาสมัครงาน” ผมส่ายหน้าให้กับประธานบริษัทพร้อมกับรอยยิ้ม พึ่งเคยได้เห็นคนที่ได้ชื่อว่ารักงานยิ่งกว่าชีวิต ตั้งใจทำงานยิ่งกว่าอะไร นั่งเหม่อลอยทั้งๆที่อยู่ในเวลางาน ถ้าผมไม่มาโดยที่ไม่ได้แจ้งใครล่วงหน้าก็คงจะไม่มีโอกาสได้เห็นอะไรแบบนี้



“คุณรินดาไม่ได้บอกหรือไงว่าไม่มีตำแหน่งว่าง” แม้จะรับรู้ถึงการมาใหม่ของผม แต่คนตรงหน้าที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจกลับไม่ได้สนใจที่จะหันมามองว่าคนที่มาเป็นใคร



นี่เป็นเอาหนักเลยนะเนี่ย



“เป็นคนให้ใบสมัครเองแท้ๆ นึกว่าจะมีตำแหน่งรองรับให้ ถ้าอย่างนั้นก็ไม่รบกวนแล้วครับ” ผมส่ายหน้าเบาๆก่อนจะพูดกับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเสียดายเต็มประดาทั้งที่ปากมันยังคงหุบยิ้มไม่ได้ ส่วนคนโดนมองก็ยังคงไม่สนใจโลกต่อไป เหม่อมองเก้าอี้ข้างกายราวกับว่าการจ้องมองอยู่แบบนั้นจะทำให้คนที่เคยนั่งมันโผล่ออกมาอย่างไรอย่างนั้น



ก็โผล่มาแล้วนี่ไง สนใจผมหน่อยครับ



“...ปัณณ์!!!” สองขาที่กำลังจะก้าวพ้นประตูห้องทำงานของประธานบริษัทหยุดชะงักเมื่ออยู่ๆเจ้าของห้องก็เรียกชื่อผมดังลั่นด้วยความตกใจ



“ไม่ต้องเรียก จะไปแล้วครับ นั่งมองเก้าอี้ต่อไปเลย” ผมพูดออกไปโดยไม่หันหลังไปมองเพราะถ้าหันกลับไปต้องหลุดยิ้มแน่ๆ



“โธ่ปัณณ์ เพราะใครกันล่ะที่ทำให้พี่เป็นแบบนี้” ท่านประธานตอบมาเสียงอ่อนทำให้ผมหันกับมองก็พบกับคนที่คุ้นเคยยืนอยู่ไม่ห่างกันมากนัก



“ท่านประธานกำลังโทษว่าเป็นความผิดของผมที่ทำให้คุณเหม่อจนไม่ได้สนใจโลกภายนอกใช่ไหมครับ” ผมเลิกคิ้วถามคนตรงหน้าด้วยคำถามที่ใครๆได้ยินก็คงบอกว่าประชดแต่ผมถามมันออกไปด้วยน้ำเสียงจริงจัง



“เปล่า พี่ไม่ได้คิดแบบนั้นนะ พี่แค่คิดถึงปัณณ์มากไปหน่อย” ไม่หน่อยแล้วมั้ง อาการแบบนี้ยิ่งกว่าคิดถึงแล้วล่ะ คิดแล้วก็เขินเอง



“นั่งเหม่อแบบนี้บ่อยๆ รายได้ของบริษัทจะลอยไปพร้อมกับจิตใจของท่านประธานนะครับ” ผมเอ่ยแซ็วด้วยรอยยิ้ม ได้เห็นท่าทางเหมือนเด็กน้อยเจอของเล่นที่หายไป แววตาเป็นประกายนั่นแล้วทำให้อดที่จะยิ้มตามไม่ได้เลยจริงๆ



“ถ้ารายได้ลอยไปพร้อมจิตใจ มันก็ไม่ไปไหนไกลหรอก มันลอยไปหาปัณณ์ไง” เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนจริงๆคนนี้ เคยหยอดยังไงก็ยังคงหยอดอยู่อย่างนั้น



“ไม่ว่าจะกี่เดือนผ่านไปก็ยังเหมือนเดิมเลยนะครับ”



“แน่นอน พี่หล่อเหมือนเดิม” ผมเบะปากใส่ท่านประธานอย่างหมั่นไส้ ไม่ได้แอบไม่ได้อะไรหรอก ทำให้เห็นแบบโจ่งแจ้งนี่แหละแล้วก็ได้เสียงหัวเราะอย่างเอ็นดูกลับมา



“หลงตัวเองเหมือนเดิมต่างหาก”



นี่สรุปผมกับเค้าห่างกันไปกี่เดือนกันแน่นะ ไม่สิ ต้องถามว่า ผมไม่ได้เจอคนตรงหน้านี้ห้าเดือนหรือห้าชั่วโมงกันแน่ เจอหน้ากันทีก็คุยกันอย่างกับคนพึ่งแยกกันเมื่อวาน เค้ายังคงเป็นท่านประธานมาดเข้มที่ไม่มีมาดต่อหน้าผม มีแต่มุมรั่วๆและหลงตัวเองให้ผมเห็น นี่ผมควรดีใจใช่ไหมที่ได้เห็นมัน



“แล้วนี่ที่มาคือคิดถึงพี่ใช่ไหมล่ะ” คนที่ไม่ได้เจอกันนานหลายเดือนยกคิ้วถามด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าทำให้ผมลืมไปซะสนิทว่าคนตรงหน้านี้คือคนที่ผมเคยตั้งฉายาในใจให้ว่าประธานหน้านิ่ง



“มาเยี่ยมพี่รินครับ พอดีว่าไม่ได้เจอกันนานเลยคิดถึง แวะมาแป๊บเดียวก็จะไปสมัครงานที่บริษัทข้างๆต่อ” ผมตอบไปด้วยสีหน้าจริงจังจนคนตรงหน้าขมวดคิ้วแน่นก่อนจะส่งสายตาเจ็บปวดมาที่ผม



“คนใจร้าย” ก่อนจะตัดพ้อผมด้วยคำพูดสั้นๆแล้วสะบัดหน้าหนีไป



“ก็ตอนเดินเข้ามา ทั้งคุณเลขาแล้วก็ประธานบริษัทบอกว่าไม่มีตำแหน่งว่างอะครับ ผมก็ต้องไปที่ใหม่” เค้าหันขวับกลับมาอย่างเร็วจนคอแทบหักก่อนจะละล่ำละลักบอกผมด้วยความร้อนใจ



“ก็ไม่รู้ว่าเป็นปัณณ์นี่ ถ้ารู้ว่าเป็นปัณณ์น่ะ มีตำแหน่งให้อยู่แล้ว พี่พูดจริงๆนะ”



“ตำแหน่งนั้นผมอาจจะไม่ต้องการก็ได้นะครับ” คนฟังหน้าสลดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อผมพูดจบประโยค แอบสงสารเค้านะ แต่ผมก็ยังคงพูดต่อไปจนจบประโยคที่ตัวเองตั้งใจจะมาพูดกับคนตรงหน้า



“ผมมาที่นี่เพื่อให้คำตอบกับคุณ แต่ผมบอกไม่ได้หรอกว่าคำตอบของผมจะทำให้คุณสมหวัง...” ซองเอกสารสีน้ำตาลที่อยู่ในมือผมถูกยื่นไปตรงหน้าประธานบริษัท คนตรงหน้ามองมันสลับกับหน้าผมแต่ไม่ยอมรับไปสักที



“บอกพี่ทีว่ากรอกทุกอย่างลงในนั้นแล้ว” ประธานบริษัทอายุใกล้เลขสาม มองเอกสารสมัครงานที่ตัวเองเป็นคนให้ผมมาราวกับว่ามันคือสัตว์ร้ายที่เค้าเกลียดและกลัวอย่างไรอย่างนั้น



“ผมไม่อยากทำร้ายคุณด้วยคำพูด เปิดดูเองเถอะครับ” ใบหน้านิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ที่ผมเห็นบ่อยจากคนตรงหน้า ตอนนี้ผมกำลังแสดงมันผ่านใบหน้าของผมเอง ไหนจะน้ำเสียงราบเรียบที่ผมไม่ค่อยชอบให้คนตรงหน้าใช้มันตอนพูดเท่าไหร่ ตอนนี้ผมก็กำลังใช้มันอยู่



“พูดแบบนี้ก็เอามีดมาแทงพี่เถอะครับ” ซองเอกสารสีน้ำตาลยังคงอยู่ที่มือผม คนที่ผมส่งให้ยังคงไม่รับมันไปและมองมันอย่างหวาดกลัว



“ถ้าอย่างนั้นรอแป๊บนะครับ” รู้ว่าคนตรงหน้าพูดออกมาอย่างไม่จริงจัง แต่ผมก็รับมุกด้วยการหันหลังเตรียมเดิมออกจากห้องเพื่อขอมีดจากคุณเลขาส่วนตัวของเค้า



“ใจเย็นสิครับ พี่พูดเล่นไหมล่ะ” แขนข้างซ้ายที่ไม่มีเอกสารอยู่ในมือของผมถูกมือใหญ่ของท่านประธานรั้งไว้



“รับไปสิครับ นี่ไงคำตอบของผม ผมมีธุระต้องไปจัดการต่อจริงๆนะ” ผมพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังอีกครั้ง เพราะมีธุระต้องไปจัดการต่อจริงๆ



“โอเค พี่จะเคารพการตัดสินใจของปัณณ์ ไม่ว่าคำตอบจะเป็นยังไง พี่จะยอมรับมันให้ได้”



“นี่ครับ คำตอบของผม” ผมพูดย้ำอีกครั้งก่อนจะส่งซองเอกสารให้กับท่านประธาน เค้ารับไปก่อนจะค่อยๆแกะผนึกออกอย่างบรรจงราวกับว่าถ้าเปิดแรงกว่านี้อีกนิด ซองนั้นจะสลายไปต่อหน้าต่อตา



คือทำไมต้องเว่อร์?



“ปัณณ์...” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจอย่างปิดไม่มิดทำให้ผมยิ้มตาม คนตรงหน้าที่ส่งรอยยิ้มกว้างที่เปี่ยมไปด้วยความสุข แววตาเป็นประกายเหมือนเด็กน้อยได้สิ่งที่ตัวเองต้องการมาแสนนาน



“ก็...ตามนั้นครับ” ไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรจริงๆ คำพูดต่างๆนานาถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อเจอกับสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของเค้า



“ขอบคุณสำหรับคำตอบนะครับ พี่รักปัณณ์นะ” แรงกระชากจากมือใหญ่ทำให้ร่างของผมปะทะเข้ากับอกแกร่งก่อนจะถูกโอบรอบด้วยสองแขน กลายเป็นว่าร่างของผมถูกคนที่มีอำนาจสูงสุดในบริษัทโอบกอดเอาไว้อย่างแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความหมาย



“ผมก็...รักพี่เหมือนกัน” ตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ พอรู้อีกทีเค้าก็เข้ามาอยู่ในทุกความทรงจำของผมไปแล้ว วันที่ไม่มีคนมารับ ไม่มีคนส่งยิ้มให้ ไม่มีคนพาไปกินข้าวเช้าเที่ยงเย็น ไม่มีคนซื้อเค้กมาให้ ไม่มีคนๆนี้อยู่ในระยะสายตา มันอ้างว้างแปลกๆ



“ผมรับคุณเข้าทำงานในตำแหน่งคนรักของประธานบริษัทครับ” ผมยกมือสองข้างกอดตอบเค้าไป ยิ้มกว้างๆอยู่กับอกแกร่ง



ขอบคุณนะครับ ท่านประธานมาดเข้มของผม


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

418 ความคิดเห็น

  1. #418 เเบ่งปัน'น (@yaoi55) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 16 กันยายน 2562 / 23:31
    จบเเล้วววววหรอออ????
    #418
    0
  2. #408 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 20:47
    ช่างน่ารักจริงๆ
    #408
    0
  3. #342 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 14:55
    งื้ออออเขินมาก น่ารักมากๆ สนุกมากเลยค่ะ ไม่มีดราม่าเลยอ่ะชอบจัง แต่งแบบนี้อีกนะคะไรท์สนุกมาก
    #342
    0
  4. #304 waytita7890 (@waytita7890) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 21:07
    จบแล้วเหมือนกัน...สนุกมาก เป็นกำลังใจให้ไรท์เขียนนิยายให้เราอ่านต่อไปเรื่อยๆ
    คอมเม้นนี้ ไม่รู้ว่าไรท์จะย้อนกลับมาอ่านรึเปล่า แต่เราก็ยังคอมเม้นเผื่อสักวันหนึ่งไรท์จะเห็นอีกหนึ่งกำลังตรงนี้
    #304
    1
    • #304-1 finfinity (@finfinity) (จากตอนที่ 33)
      28 ตุลาคม 2560 / 21:11
      ไรท์อ่านทุกเม้นค่ะ เห็นแน่นอน และขอบคุณมากๆสำหรับกำลังใจ อาจจะมองว่าแค่หนึ่งแต่มันมากพอที่จะทำให้ไรท์มีแรงสู้ต่อ ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน ดีใจที่ชอบและยินดีที่ได้ส่งต่อความสุขให้ค่ะ ขอบคุณนะคะ
      #304-1
  5. #302 JunefyKung (@JunefyKung) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 10:55
    จบแล้ว.....ขอบคุณนะไรท์เราชอบจัง มันน่ารัก ทำทุกอย่างให้กันด้วยความจริงใจ
    #302
    1
  6. #293 Amphai Komnoy (@0861352503) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2560 / 12:00
    มีความสุขที่ได้อ่านค่ะ
    #293
    0
  7. #281 มีนา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 23:50
    จริงอ่านมามีหลายคำนะแต่ลืมละ

    จำได้รวมๆคือดี5555

    ปล.ตำแหน่งแบบที่คริสได้มีกี่บริษัทที่เปิดรับ555
    #281
    0
  8. #280 จูจู (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 21:12
    ขออ่านอีกนิ๊ดน่ะไรท์คนสวย คริสยังไม่ได้ทำงานเลย
    #280
    0
  9. #279 JaneNiN_14 (@Jay-J_pinkpanda) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 20:56
    เออออออ๊ จบแล้วเหรอออออ เขายังไม่ได้คบกันไม่ใช่เหรอ หรือเราอ่านข้ามง่ะ แต่เอาเถอะ เขารักกันค่ะแม่ เขารักกันนนนน กรี๊สสสสสสสส!
    #279
    0
  10. #277 -BVR- (@o_n-l-y_) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 20:03
    โอ้ยยน จบแบบน่ารักจริงๆ
    #277
    0
  11. #276 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 18:56
    กว่าจะเปิดซองท่านประธานกัวสุดๆๆแน่เลย แต่ก้อได้คำตอบที่น่าพอใจมากเลยเนี้ยนะ ขอบคุณนะไรท์ เดี๋ยวจะติดตามเรื่องใหม่นะ
    #276
    0
  12. วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 18:29
    แอบหมัานไส้คำเเหน่งเล็กๆ จะไปหาสมัครตำแหน่ฝนี้ได้ที่ไหนบ้าง
    #275
    0
  13. #274 I AM NO ONE. (@joonkiller) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 18:24
    ฮือออออ ชอบบบบบบ ประธานสมหวังสักทีเนอะ ใช้เวลาเป็นปีกว่าแน่ะกว่าคริสจะรับรัก รอติดตามเรื่องต่อไปนะค้าา ขอเรื่องยาวๆ 555
    #274
    0
  14. #273 PPruedee (@chompoo-pin) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 18:20
    ขอตอนพิเศษหลังได้ตำแหน่งหน่อยค่าาาาาาา ขอฟินๆ~~~~~
    #273
    0