[End] [Yaoi] My president ป่วนหัวใจท่านประธานมาดเข้ม [สำนักพิมพ์ Nana NaRis YBooks]

ตอนที่ 3 : เหตุเกิดที่ศูนย์อาหาร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    13 ธ.ค. 60


 

 

พีรธัช

 

 

บริเวณศูนย์อาหารของบริษัทใหญ่วันนี้ผู้คนไม่หนามาก มีอยู่ประมาณ 10-20 คน ไม่เกินนั้น ส่วนใหญ่เป็นผู้ชายในแผนกที่ผมไปฝึกงานในวันนี้ มีทั้งพนักงานที่ยังหนุ่มแน่นอายุห่างจากผมไม่มาก และพนักงานมากประสบการณ์

 


“วันนี้คนเยอะกว่าทุกวันด้วยสิ ทานอะไรดีปัณณ์” พี่ชัชบ่นเบาๆเรื่องคนภายในศูนย์อาหารแห่งนี้ก่อนจะหันมาถามผมที่กำลังยืนมองร้านต่างๆที่ขายอาหารอย่างสนใจ


 

“พี่ชัชแนะนำหน่อยสิครับ” เพราะผมเองก็พึ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรก ร้านรวงก็เต็มไปหมดเลยเลือกไม่ถูกว่าจะกินอะไรดี ถามความเห็นพี่ชัชที่อยู่มาก่อนน่าจะดี

 


“ถ้างั้นปัณณ์ไปรอที่โต๊ะนะ เดี๋ยวพี่ซื้อไปให้แล้วกัน”

 


“ไปด้วยกันก็ได้ครับ พี่ไม่น่าจะถือไหว” ผมรีบบอกพี่ชัชด้วยความเกรงใจ ถึงจะไม่ใช่ถิ่นผมแต่จะทำตัวสบายแบบนี้ก็ไม่ใช่

 


“พี่ถือได้ ถ้างั้นปัณณ์ไปซื้อน้ำก็แล้วกัน ออกจากตรงนี้ไปเลี้ยวซ้ายนะ นี่เงิน พี่เอาเอสเพรสโซ” พี่ชัชขัดเรื่องที่ผมจะไปช่วยถือจานข้าวแล้วหาหน้าที่ใหม่ให้ผมนั่นก็คือซื้อน้ำซึ่งผมก็รับคำอย่างว่าง่าย ฟังพี่ชัชบอกทางเสร็จ รับเงินจากพี่เค้ามาก่อนจะเดินไปตามทางเพื่อไปซื้อน้ำแต่โดนคนที่เดินแยกออกไปได้นิดหน่อยเรียกไว้ซะก่อน

 


“ปัณณ์ ของปัณณ์ก็เอาเงินพี่ซื้อเลยนะ พี่เลี้ยงเอง” พี่ชัชพูดไว้แค่นั้นก็เดินหายไปกับผู้คนที่ต่อแถวซื้ออาหารกันอยู่ ปล่อยให้ผมยืนอ้าปากค้างเพราะกำลังจะปฏิเสธไป

 



@SR coffee café


 

“เอาเอสเพรสโซเย็นของคุณกิตติชัชกับชาเขียวเย็นไม่หวานครับ”  ยืนรอจนถึงคิวตัวเองผมก็จัดการสั่งเอสเพรสโซของพี่ชัชและชาเขียวไม่หวานเมนูโปรดของผมไป

 


ยืนรอไม่นานก็ได้เครื่องดื่มสองอย่างที่สั่งไป ผมจัดการจ่ายเงิน รับเครื่องดื่มมาแล้วเดินกลับไปยังศูนย์อาหารที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้เท่าไหร่

 


“น้องครับ” เสียงเรียกดังขึ้นจากด้านหลัง ไม่รู้ว่าเสียงใครและเรียกใคร แต่ด้วยความสงสัยผมจึงหันไปดูแล้วก็พบกับพนักงานหนุ่มหน้าตาดีคนหนึ่งกำลังมองมาที่ผม

 


“หืม?”  ผมพึมพำกับตัวเองพลางหันซ้ายขวาเพื่อมองหาว่าพี่คนนั้นเค้าเรียกใคร แต่หันจนคอแทบเคล็ดก็ไม่เห็นมีใครอยู่แถวนี้ที่อายุน้อยกว่าพี่เค้านอกจากผม

 


“น้องนั่นแหละครับ” พี่คนนั้นตอบในสิ่งที่ผมสงสัยแล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าผม

 


“ผมหรอครับ”  ผมถามพร้อมกับชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

 


“ใช่ครับ นักศึกษาฝึกงานหรือเปล่า” ผมพยักหน้าเพื่อเป็นการตอบคำถามแล้วรอพี่เค้าพูดต่อ “พี่ชื่อปริ๊นนะ แล้วเราล่ะ” พี่ปริ๊นอะไรนั่นแนะนำตัวเองให้ผมรู้จักทั้งๆที่ผมไม่อยากรู้ ก่อนจะถามผมกลับ

 


“เอ่อ..ปัณณ์ครับ” ผมตอบไปอย่างช่วยไม่ได้เพราะพึ่งมาใหม่และไม่อยากเสียมารยาทกับผู้ใหญ่ มาวันแรกรู้จักพี่ๆเค้าไว้หน่อยก็ดี ถึงพี่คนนี้จะชอบทำหน้าแปลกๆก็เถอะ

 


“ชื่อคล้ายๆก็เลยเน้อะ” คล้ายตรงไหน แค่อักษรนำเหมือนกันผมไม่นับนะ

 


“แหะๆ” ผมหัวเราะแห้งๆส่งไปให้เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาทเกินไป อยากรู้อะไรอีกมั้ยครับคือผมหิว...

 


“พี่ทำงานอยู่แผนกเช็คสต๊อกของนะ ทำอยู่ฝั่งเช็คสินค้าเข้า เห็นว่าปัณณ์ไปฝึกงานแผนกนั้นก่อนหนิ มีอะไรก็ถามพี่ได้นะ” พี่ปริ๊นพูดอย่างเป็นมิตรแบบไม่สนใจสีหน้าผมที่เริ่มจะเก็บอาการหิวไว้ไม่อยู่ ท้องก็เริ่มมวลๆแล้ว อยู่ต่ออีกนิดคงจะเปล่งเสียงอันไพเราะออกมาให้พี่เค้าได้ยิน

 


“ครับ” ผมตอบไปสั้นๆด้วยเหตุผลเดิมคือกลัวเสียมารยาท

 


“แล้วนี่ทานข้าวเที่ยงหรือยังครับ ไปทานกับพี่มั้ย”  ในที่สุดพี่เค้าก็ดึงเข้าประเด็นนี้สักที ถ้าผมตอบว่ายังครับ กำลังจะไปทานถ้าไม่ติดต้องคุยกับพี่ ผมคงอิ่มไปแล้ว จะโดนต่อยเข้ามั้ยนะ

 


“ยังครับ ผมมาซื้อน้ำ”  ก็ได้แค่คิดเท่านั้นแหละ ใครจะไปกล้าพูดแบบนั้นกับคนที่พึ่งรู้จักแถมยังเป็นพนักงานรุ่นพี่อีก ผมตอบพี่เค้าไปตามความจริงพลางชูแก้วน้ำสองแก้วในมือประกอบคำพูดว่าพูดเรื่องจริง

 


“ดื่มคนเดียวสองแก้วเลยหรอ” ทำไมไอ้พี่ปริ๊นนี่มันขี้สงสัยจังวะ จะเอาเรื่องของผมไปทำสารคดีหรือไง ผมหิวววววววว

 


“เปล่าครับ ของพี่ชัชแก้วหนึ่งครับ” ผมตอบไปอย่างสุภาพแม้ในใจอยากจะตะโกนใส่หน้าว่ากูหิวครับพี่ เมื่อไหร่จะหยุดถาม ก็ตาม..


 

“อ๋อ งั้นรีบไปทานข้าวเถอะเดี๋ยวหมดเวลาพักซะก่อน”  พอพูดถึงพี่ชัช พี่ปริ๊นก็หยุดถามคำถามร้อยแปดแล้วตัดบทด้วยการบอกผมอย่างมีมารยาท ประมาณว่าไม่รบกวนแล้วทั้งๆที่พี่แกรบกวนเวลามามากเหลือเกิน

 


“ครับ”  ผมตอบไปสั้นๆตามเคย ยืนมองพนักงานรุ่นพี่หน้าตาดีเดินหายไปทางโกดังที่ผมพึ่งออกมาเมื่อเกือบครึ่งชั่วโมงก่อน ทำไมผมซื้อน้ำนานขนาดนี้วะเนี่ย

 


เดินกลับมาถึงศูนย์อาหารก็เห็นพี่ชัชนั่งรออยู่ที่โต๊ะพร้อมอาหารสองจานแล้ว ผมจึงรีบเดินเข้าไปหาพี่เค้าให้เร็วที่สุดแต่ก็ช้าอยู่ดีเพราะมันช้าตั้งแต่ยืนตอบปัญหาอะไรเอ่ยของพี่ปริ๊นอยู่

 


“ทำไมช้าจังปัณณ์ คนเยอะมากเลยหรอ” พี่ชัชถามขึ้นทันทีที่ก้นผมแตะเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพลางมองนาฬิกา

 


“ไม่ค่อยเยอะครับ แต่พอดีเจอพี่พนักงานเค้าเข้ามาทักน่ะครับ” ผมพูดไปพลางสำรวจอาหารตรงหน้าก่อนจะลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ คือหิวนะแต่ไม่กล้ากินเพราะพี่ชัชแกยังไม่แตะของตัวเองสักนิด

 


“อ๋อ ทานข้าวๆ เย็นหมดแล้วเนี่ย” พี่ชัชว่าพลางดันจานข้าวที่อยู่ตรงหน้าผมอยู่แล้วเข้ามาใกล้ผมอีก ผมมองหน้าพี่เค้าอีกครั้งก็พบกับรอยยิ้มใจดีของพี่เค้า ผมจึงเริ่มลงมือทานอาหารของตัวเองไปอย่างเงียบๆ

 


อร่อย

 


ทันทีที่อาหารเข้าปาก คำแรกที่คิดออกคืออร่อย อาหารตามสั่งธรรมดาๆในศูนย์อาหารในบริษัท ไม่น่าเชื่อว่าจะอร่อยได้ขนาดนี้

 


“เป็นยังไงบ้าง พอทานได้มั้ย” พี่ชัชถามขึ้นหลังจากเคี้ยวอาหารคำแรกหมด

 


“อร่อยมากครับ” ผมตอบพลางส่งยิ้มให้พี่เค้า มีอะไรตกถึงท้องแล้วอารมณ์ดีฝุดๆไปเล๊ย

 


“งั้นก็ทานเยอะๆนะ ช่วงบ่ายจะได้ลุยงานยาวกัน”  มือใหญ่ยื่นมาขยี้ผมของผมเบาๆด้วยความเอ็นดูหลังจากพูดจบ ก่อนที่เจ้าของมือนั้นจะลงมือทานอาหารต่อ ผมแอบชะงักทำตัวไม่ถูกอยู่แป๊บนึงกับการกระทำของหัวหน้าแผนกก่อนจะหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าอีกครั้งเมื่อท้องมันเริ่มประท้วง

 


ผมกับพี่ชัชเราทานอาหารกันไปเงียบๆ อาจมีบ้างที่พี่ชัชชวนคุยเพื่อไม่ให้บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบจนเกินไป มีหัวเราะบ้าง ยิ้มบ้าง จนอาหารของเราทั้งคู่หมด

 


“เออพี่ชัชครับ นี่เงินทอนค่าน้ำครับ” เงินทอนจำนวนหนึ่งส่งไปตรงหน้าเพื่อให้กับเจ้าของเงิน พี่ชัชรับมันไปง่ายๆก่อนจะส่งยิ้มแบบผู้ใหญ่ใจดีมาให้อีกแล้ว

 


“เออพี่ว่า เอสเพรสโซวันนี้หวานไปหน่อยนะ ได้สั่งว่าเป็นของพี่หรือเปล่า” พี่ชัชถามขึ้นเมื่อเก็บเงินทอนเข้ากระเป๋าเงินเรียบร้อยแล้ว

 


“สั่งแล้วนะครับ”  ผมตอบไปตามความจริง ตอนสั่งเครื่องดื่ม ผมนี่บอกชื่อจริงพี่เค้าไปเลยนะ หรือว่าจะมีหลายกิตติชัช?


 

“พี่ว่าต้องเป็นเพราะคนไปซื้อน่ารักแน่ๆเลย” 

 


“เอ่อ...”  อยากจะรู้ความเกี่ยวข้องครับ แล้วผมน่ารักตรงไหน ใครๆก็ว่าผมหล่อ นี่ชมว่าน่ารักสองรอบแล้วนะ

 


“ฮ่าๆๆ” อยู่ๆพี่ชัชก็หัวเราะร่วนออกมาจนผมงง เมากาแฟงี้?

 


“เอ่อ...” ผมก็ได้แต่นั่งทำตัวไม่ถูกอยู่ตรงหน้าพี่แกเหมือนเดิม

 


“เรานี่ใสซื่อจริงๆเลยน๊า”  พี่แกว่าแบบนั้นก่อนจะยื่นมือมาขยี้ผมของผมอีกแล้ว ยุ่งไปหมดแล้วเนี่ย

 


“แล้วค่าอาหารนี่เท่าไหร่ครับ”  ผมรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่ตัวเองจะงงไปกว่านี้ คนบ้าอะไรพูดจาประหลาดแถมอยู่ๆก็หัวเราะขึ้นมา ประหลาดคนจริงๆ จบคำพูดตัวเองผมก็ควักกระเป๋าเงินขึ้นมาเตรียมหยิบเงินค่าอาหารให้พี่เค้าแต่ก็โดนมือใหญ่จับมือผมที่กำลังจะหยิบเงินออกมาไว้ซะก่อน

 


“มือนี้พี่เลี้ยงเองครับ ไม่ต้องเกรงใจหรอกนะ ถือว่ารับน้องก็แล้วกัน”  พี่ชัชรีบพูดดักทางเอาไว้กันผมทักท้วง ถึงจะพูดดักทางขนาดนั้นก็เถอะ ผมก็ยังเกรงใจอยู่ดี ถึงผมจะยังไม่ได้มีงานทำ ไม่มีเงินเดือน ยังไม่ได้หาเงินใช้เองก็เถอะแต่พี่ชัชกับผมเรายังไม่สนิทกันถึงขั้นที่เลี้ยงข้าวกันขนาดนี้เลยนะ ไม่แปลกใช่ไหมที่ผมจะเกรงใจ

 


“แต่ว่า..”

 


“ไม่มีแต่นะ ไปทำงานต่อกันเถอะ หมดเวลาพักพอดี อีกไม่เกินชั่วโมงหนึ่งท่านประธานจะเริ่มเดินตรวจแล้ว” เมื่อเห็นว่าผมจะขัด พี่ชัชก็รีบตัดบทเอางานมาอ้าง ยกจานใส่อาหารเมื่อครู่ของตัวเองพร้อมกับแก้วน้ำขึ้นเตรียมเดินออกไป ผมที่ทำอะไรไม่ได้ก็ได้แต่ยกจานใส่อาหารของตัวเองพร้อมแก้วน้ำแล้วลุกเดินตามพี่ชัชไป

 


เห้อ~ เริ่มวันแรกก็มีทั้งเรื่องดีและเรื่องวุ่นๆซะแล้ว แต่ก็โชคดีที่ได้เจอพี่ชัช หัวหน้าแผนกคนนี้ใจดีที่สุดเลยครับ ^_^

 

 


[ปราณนต์]

 

 

หลังจากที่เดินสำรวจภายในบริษัทเพื่อดูและบอกให้พนักงานที่กำลังทำงานอยู่ไปพักทานอาหารกลางวันจนแน่ใจว่าไม่มีใครเหลืออยู่แล้ว ผมก็พาตัวเองตรงมายังศูนย์อาหารที่มีไว้บริการอาหารสำหรับพนักงานในบริษัทแห่งนี้โดยเฉพาะ

 


ก่อนที่จะถึงศูนย์อาหารที่อยู่ห่างจากห้องทำงานผมไม่มากนัก ผมก็แวะสั่งเครื่องดื่มเมนูเดิมที่ร้านเดิมซึ่งมันก็มีแค่ร้านเดียวเท่านั้นแหละ ที่ตั้งอยู่ไม่ห่างจากศูนย์อาหารมาก

 


เมื่อมาถึงก็เหลือบมองนาฬิกาข้อมือเพื่อดูเวลาเพราะคิวพนักงานที่กำลังต่อแถวสั่งเครื่องดื่มยาวเหยียดจนผมท้อที่จะรอ แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะรอ มีพนักงานที่เห็นผมก็บอกกับผมประมาณว่าให้สั่งก่อนก็ได้แต่ผมเลือกที่จะปฏิเสธไป ไม่อยากใช้อำนาจหรือหน้าที่ในทางที่ผิด

 


ระหว่างรอให้ถึงคิวผม สายตาก็เหลือบไปเห็นนักศึกษาฝึกงานที่พึ่งเริ่มทำงานวันนี้เป็นวันแรก กำลังยืนคุยอยู่กับพนักงานบริษัทผู้ชายคนหนึ่ง สองมือถือแก้วเครื่องดื่มที่คาดว่าน่าจะพึ่งซื้อไป

 


คุณพีรธัช ผมจำชื่อเค้าได้ดี เค้าตอบคำถามของรุ่นพี่ด้วยท่าทางสุภาพ รอยยิ้มที่ติดตามผมตั้งแต่เมื่อวานยังคงประดับบนใบหน้าของเค้าเสมอ แต่ไม่รู้ทำไม วันนี้ผมกลับรู้สึกไม่อยากให้เค้าเผยรอยยิ้มนั้นออกมา เห็นแล้วรู้สึกแปลกๆยังไงบอกไม่ถูก


 

ผมมองคุณพีรธัชยืนคุยอยู่กับพนักงานบริษัทที่ชื่ออะไรก็ไม่รู้ ไม่เคยใส่ใจ อยู่พักหนึ่งก็ถึงคิวผมพอดี

 


“เอสเพรสโซเย็นครับ”  ผมสั่งเมนูประจำที่สั่งบ่อยจนกลายเป็นเมนูโปรดไปแล้ว ด้วยความที่ผมต้องเคลียงานเยอะ ยิ่งช่วงบ่ายหลังจากทานอาหารกลางวันเสร็จมันยิ่งทำให้ร่างกายไม่ค่อยจะทนกับอาการง่วงได้เท่าไหร่ผมก็เลยต้องใช้ตัวช่วยหนักๆแบบนี้

 


ระหว่างรอผมก็หันกลับไปยังจุดเดิมที่เห็นนักศึกษาฝึกงานยืนอยู่ ที่จริงก็หันไปเฉยๆไม่ได้เจาะจงหรอก แต่ก็ยังเห็นสองคนนั้นยังยืนคุยกันอยู่ที่เดิม


 

คุยอะไรกันนักหนา


 

“ได้แล้วค่ะ” เสียงของพี่เจ้าของร้านน้ำบอกกับผมทำให้ผมละสายตาของสองนั้นหันกลับมาจ่ายเงิน รับแก้วน้ำมา


 

ว่าจะเข้าไปทักทายสองคนนั้นสักหน่อยว่าคุยอะไรกันอยู่ ไม่ทานข้าวหรือไง หรือว่าสอบประวัติไปเขียนส่งทะเบียนราษฎร์ แต่ไม่ทันได้ทำตามสิ่งที่คิด หันกลับมาก็ไม่เห็นสองคนนั้นยืนอยู่ที่เดิมแล้ว


 

ช่างเถอะ...


 

ผมสะบัดหัวสองสามทีเพื่อไล่ความคิดบ้าๆเมื่อกี้ออกไป ก่อนจะเดินเข้าไปยังศูนย์อาหารที่อยู่ไม่ไกลนัก

 


ภายในศูนย์อาหารเหลือพนักงานอยู่บางตา เพราะเหลือเวลาพักไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พนักงานหลายๆคนก็คงเตรียมตัวเข้าทำงานแล้ว

 


ผมเดินไปสั่งอาหารที่ร้านเจ้าประจำ ในศูนย์อาหารแห่งนี้ไม่ต่างจากโรงอาหารเท่าไหร่ แต่จะดีกว่าหน่อยก็ตรงที่ไม่ต้องนั่งเบียดกันเหมือนโรงอาหารของมหาลัย ร้านอาหารก็มีให้เลือกอยู่สองสามร้าน โต๊ะเก้าอี้ก็สะอาดสะอ้านน่านั่ง


 

หลังจากที่ได้อาหารแล้วก็จัดการจ่ายเงินแล้วเดินมานั่งลงโต๊ะที่ว่าง ก่อนที่จะตักอาหารเข้าปาก สายตาก็หันไปเห็นนักศึกษาฝึกงานคนนั้น(อีกแล้ว) กำลังนั่งยิ้มกว้างให้กับพนักงานหัวหน้าแผนกเช็คสต๊อกสินค้าที่ผมส่งเค้าไปฝึกงานด้วย ไม่รู้ว่าทั้งคู่คุยอะไรกันถึงต้องส่งยิ้มหวานให้กัน ขยี้ผมอีก ผมไม่รู้และไม่อยากรู้ เพราะไม่ใช่เรื่องของผม

 


ผมละความสนใจจากโต๊ะตรงหน้าที่มีผู้ชายสองคนกำลังหยอกล้อกันอยู่ ก่อนจะหันมาสนใจอาหารตรงหน้าของตัวเอง แปลก วันนี้อาหารไม่ถูกปากเหมือนทุกวันเลย

 


เมื่อทานอาหารกลางวันจนอิ่มซึ่งแน่นอนว่าไม่หมดเหมือนทุกวันเพราะวันนี้รสชาติไม่ถูกปาก มองไปรอบๆศูนย์อาหารก็ไม่เหลือพนักงานอยู่แล้วสักคนเพราะอีกเพียง 5 นาทีก็ถึงเวลาเข้างานแล้ว ผมจึงพาตัวเองออกจากที่นี่เช่นกัน ก่อนจะตรงไปยังโกดังเก็บสินค้าเพื่อเดินตรวจเป็นที่แรก เพระอยู่ใกล้และจะได้ไปดูด้วยว่านักศึกษาฝึกงานทำงานวันแรกเป็นยังไงบ้าง



TBC...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

418 ความคิดเห็น

  1. #378 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 16:49
    มีแต่คนลุมล้อม
    #378
    0
  2. #358 UnBer (@UnBer) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 21:11
    รักแรกพบ~ แท้จริงเป็นอย่างไร~ เธอใช่หรือไม่~ อิอิ -..-
    #358
    0
  3. #312 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 21:08
    พี่ชัชนี่ยังไง มียีหัวกันอีก
    #312
    0
  4. #227 sakiiko (@sakiiko) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 10:24
    เพิ่งได้อ่านเรื่องนี้คะ สำนวนคนแต่งดีเลยคะอ่านเข้าใจง่ายไม่เบื่อ เนื้อเรื่องสนุก ดี แต่ขอออกความเห็นนิดนึงนะคะ เราว่ามันดูขัดๆไปนิดตรง สิงโตเป็นประธารบริษัทให้ คือคนแต่งปูเรื่องมาว่าบริษัทคือออกแนวเป็นบริษัทที่ใหญ่มาก แต่ทำไมห้องทานช้าวพนักงานตอนกลางวัน คนเยอะ= พนักงานชาย 10 กว่าคน เราอ่านแล้วมันสะดุดอะคะ คือ ถือว่ามันน้อยมากเลยนะคะ ฝากไว้เนาะ
    #227
    1
  5. #23 Evil Master (@joonkiller) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 18:22
    ใจอะไปละ แต่สมองไม่ได้ไปตามหัวใจ 55555 ประธานนนน ถ้าไม่รีบ เดี๋ยวเด็กฝึกงานจะโดนคนทั้งบริษัทเต๊าะนะะะ
    #23
    1
  6. #22 tor (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 12:05
    เนี่ยไม่สนใจเล๊ยยยแค่มองหาตลอดเวลาเองอิอิ

    รอชมทั่นประธานออกโรงนะคะ (มีความไปหาน้องเป็นที่แรกซะด้วยแหม่)
    #22
    1
    • #22-1 finfinity (@finfinity) (จากตอนที่ 3)
      28 พฤษภาคม 2560 / 13:52
      มันใกล้ไง//เสียงทั่นประธาน

      ไม่ได้สนใจแค่อยู่ในสายตา อยากให้อ่านวรรคที่เรียกชื่อคุณพีรวัสให้ดีๆ นักศึกษาฝึกงาน

      มาวันเดียวจำชื่อได้ แต่พนักงานอยู่มาตั้งหลายเดือนไม่สนใจจะจำชื่อ 5555
      #22-1
  7. #21 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 18:35
    หลงรักแรกเจอเลยหรอ มีความแอบหมั่นไส้นิดๆๆ รอนะค่ะ
    #21
    1
    • #21-1 finfinity (@finfinity) (จากตอนที่ 3)
      27 พฤษภาคม 2560 / 18:54
      ทั่นประธานไม่ได้บอกแบบนั้นน๊าาา แค่อาการออกเฉยๆ 555
      #21-1
  8. #20 Pai_rr (@Pai_rr) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 18:23
    อาร่าความน่ารักกระเด็นเข้าตาท่านปนะธาน
    #20
    1
    • #20-1 finfinity (@finfinity) (จากตอนที่ 3)
      27 พฤษภาคม 2560 / 18:53
      คริสหล่อไง ไม่ได้น่ารัก 5555
      #20-1