[End] [Yaoi] My president ป่วนหัวใจท่านประธานมาดเข้ม [สำนักพิมพ์ Nana NaRis YBooks]

ตอนที่ 2 : วันแรกของการฝึกงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,154
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    13 ธ.ค. 60


[พีรธัช]



วันนี้ผมมาเร็วกว่าเวลาทำงานนิดหน่อยเพราะเป็นวันฝึกงานวันแรก แต่ถึงจะเร็วแค่ไหนก็คงไม่ทันคุณเลขาคนสวยของท่านประธานหน้านิ่งคนนั้น



“สวัสดีครับคุณรินดา”  ผมไหว้เธอตามมารยาท เธอเงยหน้าจากกองเอกสารขึ้นมารับไหว้และส่งยิ้มให้ผมนิดหน่อยก่อนจะบอกให้ผมไปตอกบัตรเข้างาน



ที่นี่กฎเคร่งมาก หลังจากที่รู้ระบบงานคร่าวๆจากคุณรินดา งานทุกอย่างต้องตรวจสอบได้ มีกระบวนการที่เป็นระบบ ทำงานกันตรงเวลา และที่สำคัญต้องรับผิดชอบส่วนของตัวเองให้ดีที่สุด



ผมคิดว่าผมมาเช้าแล้วนะ แต่ภายในบริษัทแห่งนี้กลับเต็มไปด้วยพนักงานบริษัทเกินครึ่ง ไม่รู้ว่าพวกเค้าได้เงินเดือนเท่าไหร่ถึงได้มาเช้ากันขนาดนี้ ที่สำคัญ พวกเค้าไม่ได้มาเช้าเพื่อนั่งจับกลุ่มเม้าท์มอยกันนะครับ ที่ผมเห็นนี่ ทุกคนกำลังทำงานของตัวเองอยู่ที่โต๊ะกันทั้งนั้น



หลังจากตอกบัตรลงเวลาเสร็จ ผมก็เดินกลับมาหาคุณรินดาที่โต๊ะเพื่อถามว่าจะให้ผมทำอะไรยังไงบ้าง แต่พอมาถึงยังไม่ทันถามอะไร เธอก็บอกกับผมสั้นๆว่าให้ตามมาแล้วก็เดินนำออกไป



โกดังขนาดใหญ่ที่ใช้เก็บสินค้าที่จะส่งออก เต็มไปด้วยสินค้าไอทีและพนักงานบริษัทกว่าสิบคนที่ช่วยกันทำงานกันอย่างขะมักเขม้น ส่วนใหญ่ในแผนกนี้มีแต่ผู้ชายรูปร่างกำยำสมชาย เพราะต้องคอยปีนเช็คของชั้นนั้นชั้นนี้ แล้วตัดภาพกลับมาที่ผมครับ



“เราจะให้ทดลองทำงานในแผนกเช็คสต๊อกสินค้าก่อนนะคะ ค่อยๆศึกษางานกันไปนะคะ”  เธอพูดด้วยน้ำเสียงสุดภาพ ทุกถ้อยคำเป็นทางการหมด ไม่ใช่แค่นั้นนะครับ การแต่งกายของเธอก็เป็นระเบียบเรียบร้อย สวยงาม ไม่ตามแฟชั่น ไม่หรูหราแต่ดูดี สมกับเป็นเลขาท่านประธานหน้านิ่งนั่นจริงๆ



“ครับ” ผมรับคำสั้นๆก่อนจะมองไปยังคนมาใหม่ที่มายืนอยู่ข้างๆคุณรินดา



“นี่คุณกิตติชัชค่ะ เป็นหัวหน้าแผนก และจะเป็นคนสอนงานคุณ ส่วนนี่คุณพีรธัชค่ะ เป็นนักศึกษาฝึกงาน ฝากด้วยนะคะ”  คุณรินดาเป็นคนแนะนำผมและพี่ผู้ชายอีกคนให้รู้จักกัน ผมยกมือไหว้พี่เค้าเพราะพี่เค้าอายุมากกว่าแน่ๆ ส่วนพี่เค้าก็ยกยิ้มให้ผมอย่างเป็นมิตร



 “พี่ชัชนะ เราชื่ออะไรล่ะ” พี่ชัชถามผมอย่างเป็นกันเอง เรียกแทนตัวเองว่าพี่ ไม่เหมือนกับคุณรินดาที่ใช้ภาษาและถ้อยคำเป็นทางการมาก



“เอ่อ...ผมชื่อปัณณ์ครับ”



“โอเค งั้นพี่ขอเรียกเราว่าปัณณ์นะ ส่วนนี่พี่ริน เรียกๆไปเถอะ อย่าไปอะไรมากกับพี่เค้า สงสัยจะติดจากท่านประธานมา ส่วนพี่รินครับ กับเด็กฝึกงาน ไม่ต้องทางการเบอร์นั้นก็ได้ครับ”  ดูจากการพูดจาและการหยอกคุณรินดาจนเธอหลุดยิ้มออกมาได้ พี่ชัชคงเป็นคนที่เข้ากับคนง่ายและเป็นคนเฮฮา มั้งนะ



“ชัชก็ อย่าไปว่าท่านประธานสิ งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ ท่านประธานคงเข้าบริษัทแล้ว”  เธอว่าพี่ชัชอย่างไม่จริงจังนักก่อนจะดูนาฬิกาที่ข้อมือตัวเองแล้วกล่าวลาและเดินออกไปจากโกดัง



“ไม่มีเด็กมาฝึกงานตั้งนาน พี่คิดว่าบริษัทนี้จะไม่เปิดโอกาสให้นักศึกษามาฝึกงานแล้วนะเนี่ย”  คล้อยหลังคุณรินดาไปนิดเดียว พี่ชัชก็เริ่มบทสนทนาใหม่ เหมือนพี่เค้าพยายามสร้างความเป็นกันเองกับผม



“ไม่มีมาฝึกนานมากเลยหรอครับ”  ถึงพี่เค้าจะดูไม่เคร่งอะไรมากมายเหมือนท่านประธานอะไรนั่น แต่ผมก็ยังเกร็งอยู่ดี เข้ามาฝึกงานวันแรก ใครจะมาเฮฮา พูดจาเป็นปี่เป็นขลุ่ยกับพี่พนักงานในบริษัทแบบสนิทสนมล่ะครับ



“ก็หลายปีแล้วนะ พอได้ยินว่ามีมาก็ตกใจหน่อยๆ ยิ่งมาฝึกแผนกพี่ก่อน พอเจอตัวจริงไม่คิดเลยว่าจะน่ารักขนาดนี้”  พี่เค้าพูดกับผมด้วยความเป็นกันเองทำให้ผมเริ่มผ่อนคลายมากขึ้น แต่เดี๋ยวนะ ผมควรดีใจกับคำชมที่ว่าผมน่ารักหรอ?



“ทำไมถึงไม่ค่อยมีอ่ะครับ บริษัทก็ใหญ่ขนาดนี้”  ผมถามออกไปด้วยความสงสัยจริงๆ ถึงจะมีข่าวลืออะไรพวกนั้น ผมก็ไม่ได้ปักใจเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่งั้นผมจะมาลงฝึกที่นี่หรอ



“ก็ท่านประธานน่ะสิ เค้าเคร่งมาก ส่วนใหญ่ที่ลงฝึกที่นี่ก็พากันทนไม่ไหว ขอย้ายที่ฝึกกันหมด”  นี่คือเหตุผลจริงๆสินะ ถ้าเป็นเรื่องเคร่งอะไรพวกนั้นผมไม่กลัวหรอก เคร่งแค่ไหนก็เอามาเถอะ ผมสู้ตายอยู่แล้ว



“อ๋อครับ” ผมพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเริ่มเดินตามพี่ชัชไป



“เดี๋ยวเดินดูตามชั้นต่างๆก่อนก็แล้วกันเน้อะ ที่จริงแผนกนี้ก็ไม่มีอะไรมากมายหรอก แค่เช็คของตามสต๊อกที่ลง แต่มันเน้นความละเอียดและรอบคอบ ลงของแต่ละทีก็ต้องเช็คกันหลายรอบกันผิดพลาด”  พี่เค้าเดินช้าๆพลางอธิบายการทำงานไปด้วย



ในโกดังนี้ เต็มไปด้วยชั้นต่างๆเรียงรายเต็มไปหมด และในทุกๆชั้นก็มีแต่พวกอุปกรณ์ไอทีที่แยกประเภทชัดเจน เก็บของแต่ละชนิดเป็นระเบียบมาก แบบนี้ก็คงไม่ยากสำหรับการเช็คของละมั้ง



“ทำงานที่นี่ก็ไม่ต้องอะไรมากหรอก แค่ไม่ทำพลาดก็พอ ทำย้ำๆซ้ำๆหลายรอบจนกว่าจะแน่ใจว่าถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะอย่างที่บอก ท่านประธานเคร่งมาก งานทุกอย่างต้องออกมาดีที่สุด เต็มร้อยคือดีที่สุดสำหรับแก”  พี่ชัชพูดไปเรื่อยๆเกี่ยวกับการทำงาน แถมด้วยการแอบแซะท่านประธานเบาๆอีกด้วย



“เออ ที่สำคัญนะ ห้ามเรียกท่านประธานด้วยชื่อเล่น หรืออะไรก็ตามที่แสดงถึงความสนิทสนม” 



“หืม?”  ห้ามเรียกด้วยชื่อเล่น ปกติก็ไม่มีใครเรียกท่านประธานด้วยชื่อเล่นหรือเปล่า



“พี่หมายความว่า ถ้าจะเรียกท่านประธาน ให้เรียกว่าคุณปราณนต์ หรือไม่ก็เรียกว่าท่านประธานไปเลย เจอที่ไหนก็ให้ทักทายแบบนี้ ไหว้เค้าด้วยล่ะ”  นี่ประธานบริษัทหรือพระวัดไหนกันแน่ เจอต้องไหว้ มีคำเฉพาะบังคับให้เรียกอีก



“อ๋อครับ”  ผมไม่ได้ทักท้วงหรือขัดอะไรไป พยักหน้ารับไป



“ที่แกต้องเคร่งแบบนี้ก็ต้องเข้าใจแกหน่อยนะ ท่านประธานเค้าอายุยังน้อย ตอนได้รับตำแหน่งใหม่ๆก็โดนคัดค้านจากหลายฝ่ายเลย เค้าก็เลยต้องวางมาด แล้วก็คีพลุคเพื่อให้น่าเคารพน่ะ แต่เค้าก็เก่งมากนะ เค้ามาบริหารไม่กี่ปี บริษัทก็ทำรายได้มากขึ้นเป็นเท่าตัวแถมยังเจาะตลาดฝั่งอาเซียนได้ไปตั้งหลายประเทศ” พี่ชัชบรรยายถึงสาเหตุของการเคร่งขรึมและอวดอ้างความเก่งของท่านประธานคนนั้น ซึ่งผมก็ว่าเก่งจริงนั่นแหละ ไม่งั้นจะขึ้นมาบริหารบริษัทใหญ่ขนาดนี้ตั้งแต่อายุน้อยๆได้ยังไง



ตอนเจอครั้งแรกตอนสัมภาษณ์งาน ดูยังไงก็รู้ว่าอายุต้องยังน้อยแน่ๆ แต่ที่ผมสงสัยมาตลอดว่าทำไมไม่ยอมยิ้ม แอบคิดเล่นๆว่าเส้นประสาทแถวๆใบหน้ามันตายหรือเปล่า หน้าถึงได้นิ่งเบอร์นั้น แต่พอมารู้แบบนี้แล้วก็เข้าใจเค้านะ



“ครับ เข้าใจแล้วครับ”  ผมพยักหน้ารับสนับสนุนคำพูด พี่ชัชส่งยิ้มมาให้แล้วพาเดินต่อ



“โซนนี้เป็นโซนที่เอาไว้เช็คของเตรียมส่งออก เราก็ต้องเช็คให้ดีเหมือนกัน ห้ามขาดห้ามเกิน ถ้าพลาดหมายความว่ารายได้บริษัทจะลดลง ความไว้วางใจของประเทศที่เราส่งสินค้าไปก็จะน้อยลง อาจส่งผลถึงอนาคตของบริษัทก็ได้”  ผมมองตามมือของพี่ชัชที่ชี้ไปยังโซนหนึ่งที่มีพนักงานช่วยกันเช็คลงและจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ พนักงานโซนนี้มีผู้หญิงอยู่ไม่มาก ในมือแต่ละคนจะมีแฟ้มเอกสารอะไรสักอย่าง น่าจะเป็นจำนวนของหรืออะไรก็ไม่รู้อยู่ในมือคนละเล่ม เล่มบางๆ และปากกาคนละด้าม



“ที่นี่มีพักเบรกได้คนละ 15 นาที 2 ช่วง คือเช้าและบ่าย จะพักก็ได้ ไม่พักก็ได้ พักกลางวัน 1 ชั่วโมง ตอนเที่ยงตรง และต้องพักทุกคนตามเวลา ท่านประธานไม่ให้ทำงานเกินในช่วงเที่ยง แกให้พนักงานทุกคนพักก็ต้องพักเพราะกลัวจะเจ็บป่วยกัน บริษัทนี้มีโซนบริการอาหารอยู่ ถ้าใครไม่อยากออกไปด้านนอกก็กินในนี้ได้ แต่ถ้าอยากกินอาหารอย่างอื่นก็ซื้อเข้ามากินในนี้ได้เหมือนกัน”  พอพูดเรื่องระบบงานในแผนกและโซนต่างๆจบ พี่ชัชก็พูดถึงเรื่องเวลาการพัก ที่นี่ทุกเป็นระบบจริงๆ พักคือพัก ทำงานคือทำงาน เบรกก็เป็นเวลา



“ส่วนเรื่องทำโอที ส่วนใหญ่จะไม่ทำกัน ถ้าทำโอทีกันก็จะอยู่ไม่ถึงเที่ยงคืน เพราะถ้าวันไหนมีพนักงานทำโอที ท่านประธานก็จะนั่งทำงานของตัวเองอยู่ในห้องเหมือนกัน แกจะอยู่จนกว่าพนักงานจะออกจากบริษัทหมด จะเป็นคนเช็คทุกอย่างในบริษัทจนเรียบร้อยก่อนจะกลับบ้าน ที่จริงเหมือนแกจะห่วงพนักงานมากกว่านะ เพราะเคยมีพนักงานที่ทำโอทีจนข้ามวัน สุดท้ายก็ป่วยเข้าโรงบาล”



“เวลาบ่ายสอง ท่านประธานจะเดินตรวจทุกแผนกรวมถึงโกดังเก็บของนี่ด้วย ไม่ต้องห่วง ไม่ได้เคร่งครัดอะไรขนาดนั้น แค่มาดูว่าพนักงานทำงานกันถึงไหน เป็นยังไงกันบ้าง ถ้าใครดูท่าจะไม่ไหวแกก็ให้พัก” 



จากที่ฟังพี่ชัชพูดถึงท่านประธานคนนั้น ผมว่าเค้าก็เป็นคนดีมากนะ นึกถึงพนักงานมากกว่าผลประโยชน์ของบริษัท ถึงจะเคร่งเรื่องระบบงานมากก็เถอะ แต่ผมว่าแบบนี้มันก็ดีเหมือนกัน ไม่เหมือนบริษัททั่วไปที่ทำงานกันไม่เป็นเวลาเท่าไหร่ ช่วงให้ทำก็ไม่ทำกันแล้วมาเร่งทำช่วงใกล้เลิกงาน ยาวไปเป็นโอทีไปอีก



“ที่จริงระบบงานที่นี่ก็ดีนะครับ ผมว่าเป็นระบบดี ไม่เหมือนที่อื่น”  ผมแสดงความเห็นตัวเองไปบ้างหลังจากที่ปล่อยให้พี่ชัชพูดติดต่อกันนานๆ พูดยาวด้วยแหละ



“เหมือนท่านประธานแกจะอยากฝึกให้พนักงานมีความรับผิดชอบน่ะ ไม่ได้อะไรมากหรอก งั้นวันนี้ปัณณ์ลองเช็คของในสต๊อกที่พึ่งเข้ากับพี่เน้อะ ไม่ยากหรอก”  ว่าจบ พี่ชัชก็เดินนำไปยังโซนเก็บสินค้าที่พึ่งเข้า ส่งเอกสารที่เป็นรายการของบางส่วนมาให้ผมพร้อมปากกา ส่วนตัวเองก็หยิบเอกสารอีกแฟ้มพร้อมปากกาอีกด้าม



การทำงานวันแรกในช่วงเช้าผ่านไปได้ด้วยดี พี่ชัชสอนงานดีมาก อธิบายทุกขั้นตอน ผมไม่เข้าใจตรงไหนก็อธิบายจนละเอียด สรุปคือช่วงเช้าอยู่กับพี่ชัชตลอดและคาดว่าจะทั้งวันด้วย



พักเที่ยงวันนี้ก็เป็นพี่ชัชที่พาผมไปทานอาหารที่มีบริการในบริษัท พี่เค้าบอกว่าอยากให้ลองดูก่อน ถ้าไม่ชอบยังไงวันพรุ่งนี้เดี๋ยวพาไปทางด้านนอก มีร้านเด็ดๆเพียบ





[ปราณนต์]



“เรียบร้อยนะครับ”  ผมเอ่ยถามขึ้นเมื่อคุณรินดาเปิดประตูเข้ามา



“เรียบร้อยค่ะ”  เธอบอกกับผมแค่ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานตัวเอง



คุณรินดาไม่เคยมาทำงานช้า และการที่เธอเข้ามาหาผมช้าในวันนี้ ผมรู้เหตุผลดีว่าเพราะอะไร



พอรับรู้ว่าจัดการกับนักศึกษาฝึกงานเรียบร้อยแล้ว ผมก็หันไปสนใจงานของตัวเองต่อ ที่จริงงานวันนี้ก็ไม่มีอะไรมากมายเท่าไหร่เพราะผมเคลียอยู่บ้านมาส่วนหนึ่งแล้ว แต่ผมก็เข้าบริษัททุกวันเพื่อตรวจความเรียบร้อยในช่วงบ่าย



ที่ผมต้องทำแบบนี้เพราะอยากให้ทุกอย่างในบริษัทเป็นประโยชน์ และไม่เอาเปรียบพนักงานคนอื่นๆที่ต้องทำงานงกๆ เดินไปนู้น ปีนนี่ ส่วนผมนั่งเซ็นเอกสารในห้องสบายๆแบบนั้น



ผมนั่งทำงานไปเรื่อยๆจนถึงช่วงพัก จัดการเก็บของทุกอย่างให้เป็นระเบียบก่อนจะเดินออกจากห้องเพื่อตรวจดูพนักงานว่าลงไปทานอาหารกันหรือยัง



วันนี้ผมตั้งใจว่าจะไปทานอาหารเที่ยงที่ศูนย์บริการอาหารของบริษัท เพราะไม่อยากออกไปด้านนอก ที่จริงผมก็ไม่ได้เรื่องมากเรื่องอาหารการกิน ผมไม่ใช่ประธานใหญ่ที่ต้องทานอาหารที่โรงแรมดัง มื้อละหลายพัน เงินกว่าจะหาได้แต่ละบาทไม่ใช่ง่ายๆนะครับ ถ้าเดินไปสามก้าวแล้วเจอเงินพันนึงก็ว่าไปอย่าง ถ้าเป็นแบบนั้นจะกินที่โรงแรมมันทุกมื้อไปเลย 



TBC...



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

418 ความคิดเห็น

  1. #377 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2561 / 16:41
    ขอบคุณค๊า^^
    #377
    0
  2. #350 Chëetαн´ (@honey-candy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 17:17
    น่าติดตามมากเลย
    #350
    0
  3. #345 chompoo--- (@chompoo---) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 22:02
    ไรท์สู้ๆ
    #345
    0
  4. #311 creamsarang (@creamsarang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 20:33
    เหยยยพี่สิงดูเป็นคนดีอ่ะ
    #311
    0
  5. #295 HygeiaCruz (@NukNikNyx) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2560 / 13:50
    น่าติดตามมาก
    #295
    0
  6. #19 T0r (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 10:57
    ชอบเนื้อเรื่องค่ะ น่าติดตามมาก รอนะคะไรท์

    เป็นกำลังใจให้เรื่องเรียนสู้ๆนะคะ
    #19
    1
  7. #18 Pai_rr (@Pai_rr) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 21:33
    จะรออ่านน้าค้าา
    #18
    1
    • #18-1 finfinity (@finfinity) (จากตอนที่ 2)
      21 พฤษภาคม 2560 / 11:32
      ขอบคุณค่าาาา
      #18-1
  8. #17 Bunnienell (@KikBanthiTa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 20:12
    อ่านรวดเดียวสองตอนเล๊ยยยย ได้โอกาสมาเม้นแย้วววววว>_<

    พี่ชัชนี่มาดีใช่ไหมคะ มีความระแวงแกนิดๆเนอะ แหะๆ หรือมีซัมติงกับพี่ริน(?)

    ประธานหล่อมากค่ะ โผล่มาแปปเดียวยังหล่อ(?) จะรอวันที่คีพลุคไม่ไหวเพราะหนูคริสนะคะ55555

    ในส่วนที่ถามการบรรยานั้น หนูว่าพี่บรรยาห้วนๆไปนั่นแหงะค่ะ แล้วก็วรรคเคาะ1เคาะพอเน้อ ห่างกันไปมันเหมือนขึ้นเนื้อความใหม่เลย แล้วก็เคาะเว้นบรรทัดประโยคหนูว่ากดเอนเทอร์2-3ครั้งก็น่าจะโอเคนะคะ นี่ว่าห่างเกินไป ยังไงจะลองเปิดเช็กร่วมในคอมพิวเตอร์ดูนะคะ

    ถ้าคอมเมนท์อะไรให้ไม่พอใจ ขอโทษด้วยค่า>_< แต่ยังไงก็จะรอเรื่องนี้น้า ร๊ากกกกก รอจ้า เปิดเทอมแล้วเรียนก็สู้ๆน้า
    #17
    2
    • #17-1 finfinity (@finfinity) (จากตอนที่ 2)
      21 พฤษภาคม 2560 / 11:32
      ขอบคุณน๊าาาา แต่ไม่อยากสู้เรื่องเรียนเลย 555
      #17-1
  9. #16 senir (@senir) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 18:10
    รอนะค้า~ สู่><
    #16
    1
    • #16-1 finfinity (@finfinity) (จากตอนที่ 2)
      21 พฤษภาคม 2560 / 11:32
      ขอบคุณนะคะ จะพยายามสู้ค่ะ 555
      #16-1