Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 5 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 240
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ก.ค. 57

Voice of heart 5 – โมเมนต์เจ็บเท้า กับ ไหว้ช็อกโกแลต

 

            แสงสว่างยามเช้าเริ่มสาดส่องเข้ามาในห้องที่ลืมปิดหน้าต่าง สว่างจ้า จนแสบตา ร่างบางร่างหนึ่งเพียงหมุนตัวหลบแสงแดดไปอีกทางหนึ่ง แต่เหมือนยิ่งแสงแดดก็ยิ่งเข้ามาหา ร่างบางหมุนตัวไปมาจนกลิ้งตกไปอยู่ใต้เตียง

 

            “ตึง โอ้ย” เชอรีนร้องออกมาเสียงดังลั่น เมื่อวานเธอลื่นจนขาพลิก และตอนนี้มันยังไปกระแทกกับปลายเตียงอย่างจังอีกด้วย ฮือ ๆ เจ็บมากเลยอะ

 

            เชอรีนหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำอย่างลำบากยากเย็น ฮือ ๆ เจ็บอะ  หลังจากนั้นเชอรีนก็ใส่ชุดนักเรียนจนเรียบร้อย แล้วเดินลากขาออกไปอย่างยากลำบาก

 

            “โอ้ย ตึง เจ็บจัง เมื่อวานไม่น่าเลยฉัน” แต่ด้วยความซุ่มซ่าม ส่วนตัวของเธอ ทำให้ขาเธอพลิกอีกรอบ จนเธอล้มลงไหล่ไปชนกับระเบียง

 

            “โอ้ย” เชอรีนเดินไปจับราวไป ก่อนที่เธอจะลองปล่อยมือจากราวระเบียง แต่เพราะเธอไม่ได้มองพื้นทำให้เธอสะดุดกับอะไรบางอย่างอย่างจัง ตัวเธอพลิกลอยขึ้น แต่อ้นที่เปิดประตูออกมารับมาอยู่ไว้ในอ้อมกอดไว้ได้พอดี

 

            “ว้าย พี่อ้นทำอะไรคะ อุ้มไมอะ” เชอรีนออกเสียงอย่างตกใจ เมื่ออ้นอุ้มเธอเดินซะเฉย ๆ

 

            “ก็เราเจ็บขานิ่” อ้นเอ่ยพลางมองดูเชอรีนที่ดิ้นไปมา

 

            “ไม่ต้องอุ้มก็ได้ค่ะ ปล่อยชีนลงเถอะ คนเยอะอะ” เชอรีนเอ่ยอย่างเขิน ๆ ก็ตอนนี้มีแต่คนมองเธอกันเต็มไปหมด

 

            “เลือกมาขี่หลัง หรืออุ้ม” ไม่เห็นต้องเลือกเลยค่ะ พี่อ้น ขี่หลังดิ

 

            “ขี่หลังค่ะ” ใครจะให้อุ้ม อุ้มมันเหมือนพาเจ้าสาวเข้าหอไงไม่รู้อะ หรือฉันคิดเยอะไปหว่า >///<

 

                “โฮ ตัวหนักจัง” อ้นบ่นพึมพำ

 

            “หยาบคายค่ะ พี่อ้น” เธอนี่นะตัวหนักชิ หรือว่าปกติอุ้มสาว ๆ ที่ไหนคงเบากว่านี้ละสิ

 

            “โถ ล้อเล่นน่า ตัวแค่นี้เอง เบาเกินไปด้วยซ้ำ” อ้นเอ่ยพลางพาเชอรีนไปที่จักรยานของเขา และพาเชอรีนไปซ้อนจักรยาน ก่อนที่จะจัดผมให้เชอรีนเหมือนเคย ก็ลายนี้ชอบรีบจนเคยตัว ไม่เคยจัดผมตัวเองเลย

 

            เชอรีนมองอ้นตาแป๋ว จะกี่ปี จะผ่านไปนานแค่ไหน พี่ก็เหมือนเดิมเสมอเลยนะคะ บอกรักพี่อ้น ดีไหมนะ ไม่อะ ไม่อะ ไม่กล้า >///<

 

            “คิดไรอยู่เนี่ย หึ” อ้นเอ่ยพลางขึ้นจักรยานแล้วปั่นออกไป ปัจจุบันเขากับเชอรีนก็เหมือนเป็นแฟนกันนะ แต่เขาจะทำตัวไม่อะไรเลยแบบนี้ ไม่ดีแน่อะ เชอรีนก็ฮ็อตไม่ใช่เล่นเหมือนกัน เดี๋ยวมีใครจะจีบเขาจะแย่เอา

 

            “เปล่านี่ คะ” ไม่ได้คิดอะไรเลยจริง ๆ 

 

            อ้นปั่นไปได้สักพักหนึ่ง ก็ถึงโรงเรียนของเขาและเชอรีน ไม่แปลกหรอก อาจจะเป็นเพราะวันนี้เชอรีนตื่นเช้ากว่าปกติ ทำให้เขาถึงโรงเรียนเร็ว โดยที่ไม่มีรถติดเลย

 

            “ขอบคุณนะคะ พี่อ้นที่มาส่ง เดี๋ยวสมายด์ก็มาแล้วค่ะ” เธอนัดสมายด์ให้เดินมารับเองแหละ ขืนรบกวนพี่อ้นตลอดทั้งวันคงไม่ดีแน่

 

            “เชอรีน” พูดไม่ทันไร เหมือนใหม่ตัวแสบของเธอก็วิ่งมาอย่างรวดเร็ว

 

            “ไม่ต้องห่วงนะคะ พี่อ้น เดี๋ยวมายด์ดูแลเพื่อนคนนี้เอง”สมายด์เอ่ยพลางพยุงเพื่อนเธอเดินไปช้า ๆ เคยพยุงพี่แกงมาก่อนอะ ตอนที่พี่แกงเจ็บเท้าอะ

 

            “จ้า ฝากด้วยนะ น้องสมายด์” อ้นเอ่ยพลางเดินไปห้องที่เขาต้องเรียนบ้าง

 

            “สวีทกับพี่อ้นอีกแล้ว เมื่อกี้เห็นลงจากจักรยานพี่อ้นนี่มองแกตา เป็นห่วงสุด ๆ อะ” สมายด์เอ่ยพลางทำท่าแซวเชอรีนแบบสุดขีด จนคนข้างเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหน้าร้อน ๆ ยังไงบอกไม่ถูก

 

            “บ้าหรอ  สมายด์สวีทอะไรละ พี่อ้นไม่ได้ชอบฉันหรอก” จริง ๆ เธอก็คิดอยู่ว่าพี่อ้นน่าจะชอบ แต่ก็ไม่แน่ใจอะ ก็พี่อ้นไม่บอกอะไรเลย เธอก็เลยไม่รู้ว่าจะคิดเข้าข้างตัวเองรึเปล่า

 

            “ใครเชื่อแก ก็บ้าและ” สมายด์เอ่ยพลางพยุงเพื่อนของเธอตรงไปที่ห้องเรียน

 

            อากาศยามเช้าที่ร้อนแรงเหมือนกำลังแผนเผาผิวของคนบางคน แต่สำหรับวิญญาณทั่วไป อากาศไม่ได้มีผลอะไร เธอจึงดูเดินสบาย แตกต่างกับคนธรรมดาที่หยิบมาเช็ดหน้ามาซับเหงื่อตัวเองตลอดเวลา

 

            “ไม่คิดจะไปไหนบ้างหรอเนี่ย” แคนเอ่ยพลางมองร่างบางที่เอาแต่เดินมองหน้าเขามาเป็นชั่วโมงแล้ว

 

            “ไม่รู้จะไปไหนอะ อยากอยู่ใกล้ ๆ แคนมากกว่า”  นี่เธอจีบฉันอยู่หรอ ต๊อป

 

            “แต่ถ้าแคนลำบากใจ ต๊อปไปก็ได้นะ” สต๊อปเอ่ยพลางหันหน้าไปอีกทาง แถวทำแววตาเศร้าใส่แคนด้วย

 

            “ไม่ใช่แบบนั้นนะ หยุด เค้าชอบจะตายเวลาหยุดอยู่ใกล้ๆอะ” แคนเอ่ยพลางยิ้มกว้างให้ นายเป็นคนดีแบบนี้เสมอเลยนะ ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่า ฉันไม่ชอบผู้ชายคนนี้ ก่อนหน้านี้

 

            “แคนระวัง” แคนที่มัวแต่ยืนมองสต๊อปอยู่ ทำให้เขาไม่รู้ว่ามีกล่องเครื่องมือสีแดงที่อยู่บนตู้กำลังจะร่วงลงมาใส่ศีรษะของแคน

 

            “ปึง” แต่สต๊อปใช้ความสามารถพิเศษปัดมันออกไปซะก่อน

 

            “มีต๊อปอยู่นี่ก็ดีนะ” แคนเอ่ยพลางส่งยิ้มหวานให้ นายจะฆ่าฉันหรอ ยิ้มแบบนั้นอะ  

 

            “เดี๋ยว ไหว้ช็อกโกแล็ต ให้นะ” แคนเอ่ยพลางหยิบช็อกโกแล็ตแท่งขึ้นมา

 

            “ขอบคุณ กำลังอยากเลย” ไม่มีหิวอะนะ แต่มีอยาก เป็นวิญญาณมาหลายวันแล้วก็แปลก ๆ ดีนะ

 

            “อือ เมื่อวานเขาฝันแคนรึเปล่าเนี้ย หึ” แคนเอ่ยพลางยิ้มทะเล้น ๆ ใส่ เธอใช่มั้ยที่เขาเป็นหอมแก้มฉันในฝันอะ

 

            “บ้าหรอ ต๊อปทำแบบนั้นไม่ได้หรอก” ก็ใช่อะดิ ฉันนี่แหละ แต่เรื่องอะไรต้องบอกนายละ

 

            “แล้วทำไมต้องเขินอะ” แคนยิ้มพลางเดินเข้าไปจ้องหน้าสต๊อปในระยะประชิด เขาร่างเมื่อไหร่จะหอมแก้มซะหน่อย

 

            “เขินอะไร เปล่าซะหน่อย” สต๊อปเอ่ยแล้วหายตัวไป

 

            “อย่าพึ่งหนีดิ ไหว้ของกินให้ก่อน” แคนเอ่ยอย่างบ่น ๆ พลางเดินขึ้นบันได ไปหาเพื่อนเขา

 

            แสงสว่างยามเช้า ยังคงสดใสทอประกายสวยงาม รับกับใบไม้สีส้มที่กำลังร่วงหล่นและปลิวไสวไปมา เชอรีนจับใบไม้สีส้มที่ปลิวเข้ามาในห้อง พลางหมุนใบไม้ครุ่นคิดไปมา  ทำไมพี่อ้นเขาถึงได้ชอบดึงเราไปกอดอยู่เรื่อยเลยนะ แล้วทำไมเวลากอดพี่เขามักจะเดาทางความคิดฉันถูกอยู่เรื่อยเลยนะ เอ หรือว่าพี่เขารู้ว่าถ้าฉันถูกกอด ฉันมักจะเขินอะ >///< ไม่หรอก ๆ

 

            “ตื้อ ดึ่ง” แต่ดูเหมือนเสียงข้อความของเพื่อน ๆ ข้างๆ จะทำร้ายการคิดมากของเธอไปเรียบร้อย ก็สมายด์เล่นแชทเสียงแบบนี้มาเป็นชั่วโมงได้แล้วมั้ง

 

            “พี่แกงงอนฉันอะแก ทำไงดีอะ ง้อไม่ค่อยเป็นอะ” ปกติเธอเป็นคนงอลอะดิ เมื่อวานดันลืมนัดพี่แกงอะ

 

            “ไม่รู้ดิ พี่อ้นไม่ค่อยงอนอะ ฉันเป็นคนงอนเองซะมากกว่าอะ” ก็จริงนะ พี่อ้นไม่ค่อยงอนหรอก เธอด้วยซ้ำที่เป็นคนงอนประจำ

 

            “โถ ก็เห็นสวีทหวาน นึกว่ามีวิธีง้ออะ เชอะ” สมายด์ทำปากบู๋ใส่เธอก่อนจะหันไปพิมพ์แชทต่อ

 

            >///<  สวีทหวานหรอ” เธอกับพี่อ้นดูสวีทกันขนาดนั้นเลยหรอ (ไรเตอร์ : ก็ใช่อะดิ)

 

            “หอมแก้มไง” เชอรีนเอ่ยพลางหน้าแดง ก็ปกติเธอง้อวิธีนั้นกับทุกคนอยู่แล้วอะ

 

            “จริงหรอ แก ได้ผมหรอ ใช้ประจำเลยใช่ปะละ” สมายด์ได้ทีแซวหนัก ก็เห็นเพื่อนเธอหน้าแดงแล้วมันสนุกนี่นา

 

            “พี่ตั้มคะ บอกพี่แกงมาที่ห้องสมายด์หน่อยสิคะ” สมายด์เอ่ยขึ้นหลังจากที่กดโทรศัพท์โทรไปหาตั้ม ก็โทรไปหาแกงส้มแล้ว แต่แกงส้มไม่ยอมรับสาย

 

            OK ครับ น้องสมายด์” ตั้มที่รับโทรศัพท์เอ่ยพลางหันหน้าไปทางแกงส้ม

 

            “แกง น้องมายด์บอกให้ไปหาอะ” ตั้มเอ่ยพลางชี้นิ้วไปที่โทรศัพท์ของเขา แกงส้มที่ได้ยินแบบนั้น ก็เริ่มลุกออกจากเก้าอี้ตัวเอง ถ้าไม่ง้อนะงอน จริงด้วย มายด์

 

            “ตั้ม แกช่วย หาให้หน่อยดิ ว่าสต๊อปอยู่โรงพยาบาลไหนอะ” อยู่ดีดีแคนก็เดินมาแล้วเปิดคำถามใส่ตั้มทันที ทำให้เอาตั้มออกอาการงง อ้าว แล้วยัยสต๊อปไปทำอะไรที่โรงพยาบาลอะ

 

            “อะไรของแก ฉันงง” ตั้ม ทำหน้ามึนใส่ ทำให้แคนต้องเริ่มเล่าว่า เกิดอะไรขึ้นกับสต๊อปบ้าง

 

            “เออ ฉันจะพยายามละกันนะเว้ย ว่าแต่ยัยตัวดำ นั่นอยู่แถวนี้หรอ” ตั้มพูดเสร็จ หัวเขาก็ลงไปฟาดกับโต๊ะอย่างรวดเร็ว จะใครที่ไหนตบละ ก็สต๊อปนั่นแหละ

 

            “ต๊อป พึ่งตบแก เมื่อกี้นี้อะ” แคนยิ้มแห้ง ๆ

 

            “โหย โหดตลอดอะ ยัยนี่เนี่ย” ตั้มเอ่ยพลางลูบตัวเองปอย ๆ ให้ตายดิเจ็บนะเนี่ย

 

            “อ้าว แคน มาเร็วจัง” อ้นที่เดินเข้ามาอย่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ทักแคนในขณะที่มองแต่โทรศัพท์ สภาพไม่ต่างจากแกงส้มก่อนหน้านี้ ตั้มออกอาการเซ็งอะไรกันละเนี่ย เพื่อนตูแต่ละคน สวีทกับรุ่นน้องบ้างละ กับวิญญาณบ้างละ สงสัยต้องหาแฟนบ้างแล้วละ

           

            ขอบคุณค่ะ พี่อ้น” ทำไมมึนๆนะ ไข้ขึ้นรึเปล่านะ ตอนเช้าก็เหมือนจะเป็นแบบนี้นะ ลองลุกดูดีกว่า

            “ตึง” เฮ้ย เชอรีน สมายด์ออกอาการตกใจ เมื่อเพื่อนเธอลงไปนอนอยู่บนพื้น

            “แก แก” สมายด์เรียกคนตรงหน้า พลางโทรเรียกรถพยาบาลกับอ้น

            “เชอรีน เชอรีน” อ้นอุ้มเชอรีนไปที่หน้าโรงเรียน

            อย่าเป็นอะไรนะ เชอรีน

 

TBC

 

ตอนนี้จะสั้นหน่อยนะ แต่ก็อ้นรีนเยอะนะ

 

ตอนหน้าอ้นรีนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่นะ แต่ก็มีนะ

 

ตอนหน้าบู๊เยอะนะ  จากนี้ลงตอน 3 ทุ่มนะ รีดเดอร์

 

รีดรออยู่กับหน้าจอได้เลยจ้า

           

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #7 korbuaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 22:02
    อ้นรีนหวานตลอดดด ชอบๆค่ะ // สู้ๆนะคะไรท์
    #7
    0