Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 4 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ก.ค. 57

Voice of heart 4 – สต๊อปที่ไร้ร่าง 

 

            เวลานี้เป็นเวลายามเย็น พระอาทิตย์ก็ยังคงทอแสงเป็นประกายสวยงาม เพียงแต่ตอนนี้แสงสว่างของดวงอาทิตย์กลับทำให้ใครบางคนรู้สึกมืดมนเหมือนอยู่ท่ามกลางแสงแฟลชที่พร้อมจะละลายแวมไพร์ตนหนึ่ง เกิดอะไรขึ้นกับสต๊อป ทำไมสต๊อปถึงกลายเป็นวิญญาณ

 

            “ต๊อป เกิดไรขึ้นบอกแคน มา ช้า ๆ ชัด” แคนเอ่ยพลางรู้สึกว่าน้ำตาของเขามันกำลังไหลออกมาไม่ยอมหยุด

 

            “ต๊อป ก็ไม่รู้เหมือนกัน ต๊อปจำเรื่องนั้นไม่ได้อะ” สต๊อปเอ่ยช้า ๆ เพื่อให้แคนอ่านปากเธอได้ นี่แคนจะไม่ได้ยินเสียงเธออีกแล้วหรอ

 

            “ต๊อปกลับไปบ้านก็คงไม่เจอใคร ต๊อปไม่รู้ว่าทุกคนหายไปไหน ขอต๊อปไปบ้านแคนได้มั้ยอะ นะ จนกว่าเราจะรู้ว่าจะยังไงต่ออะ” สต๊อปเอ่ยพลางทำหน้าเศร้า สุดท้ายแล้วเธอก็เป็นภาระของแคนตลอด

 

            “อือได้ แต่ระวังแคนปล้ำวิญญาณนะ แคนมีสัมผัสพิเศษนะ ลืมแล้วหรอ” แคนแกล้งหยอกออกมาอย่างยิ้ม พลางมองสต๊อปที่เริ่มไม่เศร้าแล้ว           

 

            “บ้าหรอ แคน >///< ปล้ำได้ที่ไหนละ” ก็รู้ว่าทำไม่ได้ แต่ก็เขินไม่รู้ทำไม นี่เป็นวิญญาณเขินได้ด้วยหรอเนี่ย

 

            “ว่าแต่แคน ต๊อปตายแล้วหรอ” เขาทำให้สต๊อปเขินได้แค่ไม่นานเท่านั้น คนตรงหน้าก็กลับมาเศร้าอีก

 

            “ไม่มั้ง อาจจะเป็นเจ้าหญิงนินทราอยู่ เหมือนในหนังก็ได้” แคนเอ่ยพลางทำท่ารูปหลังของสต๊อปแต่แน่นอนมันไม่ได้โดนหลังสต๊อปจริง ๆ หรอก

 

            “งั้นกลับกันนะ สายหยุดของแคน” แคนเอ่ยพลางทำท่าเหมือนจะจัดผมให้สต๊อป สต๊อปที่โดนทำแบบนั้นก็ถึงกับออกอาการเขินทำตัวไม่ถูก ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เธออาจจะแค่ยิ้ม ๆ แต่ตอนนี้เธอชอบแคนแล้วนี่นา มันไม่แปลกหรอกที่เธอจะเขินคนตรงหน้าเอามาก ๆ

 

            “สายหยุดของแคนหรอ >///<” ทำไมถึงรู้สึกเขินกับคำนี้จังเลยนะ

 

            “แต่รู้เปล่าว่า ชุดนี้ แคนนึกว่าต๊อปเป็นนางฟ้า” แคนเอ่ยแล้วก็ยิ้มหวานให้ เล่นเอาสต๊อปบิดไปบิดมา

 

            “นางฟ้าที่คอยทำร้ายแคนอะสิ” สต๊อปเอ่ยพลางน้ำตาไหลออกมา เธอทำร้ายแคนมาก็มาก ทำไมคนตรงหน้าถึงยังรักเธอมากมายขนาดนี้

 

            “ไม่นะ ต๊อป ต๊อปรู้ใช่มั้ย ว่าแคนรักต๊อป อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ ไม่งั้นแคนจะจูบ” แคนเอ่ยขู่นัยน์ตาจริงจังสุด ๆ

 

            “บ้าหรอ จูบได้ทีไหนละ” แคนบ้า ตาบ้า เอ้ย จูบได้ทีไหนละ

 

            “แคนจูบได้นะ หยุด ระวังไว้ละ” แคนเอ่ยพลางยิ้มกว้าง แล้วก็วิ่งหนีไปซะอย่างนั้น

 

            “จูบได้จริง ๆ หรอ >///<” นี่ถ้าเธอโดนจูบทั้งที่เป็นวิญญาณละก็เธอต้องเขินตายแน่ แต่ว่าชุดนี้ฉันเหมือนนางฟ้าจริง ๆ หรอเนี่ย เข้าร่างเมื่อไหร่จะใส่ให้ตลอดเลย ตัวนี้อะ แคนดูชอบ อ๊าย ฉันคิดบ้าอะไรของฉันเนี่ย สงสัยฉันจะรักนายนั่นขึ้นมาจริง ๆ ซะแล้วสิ

            หลังจากแคนเดินลงจากเวที คนต่อไปก็คืออ้น อ้นให้พี่ที่อยู่ข้างเวทีเอากีตาร์โป่งมาให้ ก่อนที่เขาจะเริ่มดีดกีตาร์ แล้วยื่นมือไปให้หญิงสาวคนหนึ่งที่ตอนนี้ออกอาการมึน

 

            เชอรีนที่ถูกอ้นยื่นมือมาหาออกอาการงง อะไรหรอพี่อ้น พี่อ้นยื่นมือมาหาเชอรีนทำไมอะคะ เชอรีนเพียงชี้นิ้วไปที่ตัวเอง อ้นพยักหน้า

 

            เชอรีนจับมือคนตรงหน้า แล้วขึ้นไปยืนบนเวทีอย่างช้า ๆ พี่อ้นคะ พี่อ้นจะฆ่าฉันหรอ แฟนคลับพี่เต็มหน้าเวทีไปหมดเลยนะ พวกเธอมองฉันเหมือนจะจับฉันฝังศพงั้นละ

 

            “น้องเชอรีนครับ ร้องเพลงกับพี่นะ” อ้นเอ่ยเสียงหวานก้มตัวลงเล็กน้อย เหมือนจะเป็นการขอร้อง ไม่ใช่ก้มตัวอย่างเดียวอะสิ อ้นกำลังจับมือเธออยู่ด้วย พี่ทำอะไรของพี่เนี้ย พอแล้ว >///<

 

            “ค่ะ >///<” เชอรีนตอบพลางบิดมืออีกข้างของเธอไปมาอย่างเขิน ๆ ไม่ได้ขอแต่งงานนะ ไม่เห็นต้องโค้งขนาดนั้นก็ได้อะ

 

            “ใจให้ไปจ๊ะ ตัวเล็ก”  อ้นเอ่ยพลางยิ้มกว้าง แล้วยืนไมค์อีกอันให้เชอรีน

 

            “ขอบคุณค่ะ” เชอรีนรับไมค์มาแล้วยิ้มเล็กน้อย หวังว่าพี่อ้นคงไม่ทำอะไรให้หวานมากไปนะ แถวนี้มันน่ากลัวยังไงไม่รู้อะ ทำแบบนี้ เหมือนจงใจพาเธอมาเปิดตัวต่อสาธารณะชนยังไงก็ไม่รู้อะ

 

            พอเสียงทำนองเพลงขึ้น เชอรีนก็โยกไปมาอย่างน่ารักพลางมองอ้นที่ตอนนี้กำลังเล่นกีตาร์โยกไปอย่างสนุก

 

ก็มีแต่ใจให้ไปไม่คิดอะไร แค่อยากให้เธอเข้าใจและลองรักดู

แล้วฉันจะทำให้รู้ว่า รักเธอมาเท่าไหร่

ก็มีแต่ใจให้ไม่หวังอะไร เพราะเธอคือคนที่รอมานาน เธอนั้นชั่งน่ารัก

จะไม่ยอมให้เธอจากไป ฉันจะไม่เจ้าชู้ ฉันจะไม่โหดร้ายกับเธอ

           

            เสียงใสใสของเชอรีนดังก้องกังวานอย่างลงตัวกลับเสียงกีตาร์ของอ้น เชอรีนร้องเพลงแล้วยิ้มไปมาอย่างน่ารักพลางชี้นิ้วไปที่อ้น ในท่อนเธอนั้นช่างน่ารัก ยิ่งเรียกเสียงกรี๊ดจากแฟน ๆ หน้าเวทีได้มาก

 

            เชอรีนร้องไปเต้นไป พลางส่งสายตากลับสายตาสุดหวานของอ้น ทั้งสองคนร้องเพลงมองกันไปมาอย่างน่ารัก เชอรีนได้แต่ร้องไปยิ้มไปอย่างเขิน ๆ เธอก็พึ่งจะเคยร้องเพลงช้าแบบนี้จริง ๆ บนเวทีครั้งแรกนี่ละ ปกติเธอมักจะร้องเพลงนี้เล่น ๆ กับพี่อ้น แต่ไม่คิดว่าพี่อ้นจะชวนเธอมาร้องบนเวทีแบบนี้

 

            ตลอดเพลง อ้นส่งสายตาหวานเลี่ยนมาให้เธอ เชอรีนได้แต่ยิ้มอย่างเขิน ๆ แล้วร้องเพลงต่อไปเรื่อยจนมันจบเพลง

 

            “ขอบคุณน้องเชอรีนนะครับ” อ้นเอ่ยพลางผายมือไปทางเชอรีน

 

            “ค่ะ” เชอรีนเอ่ยพลางโน้มตัวลง ดูเหมือนว่าเธอจะมี FC เหมือนกันนะ ก็ตอนนี้มีเสียงกรี๊ด แถมยังมีป้ายไฟให้เธอเฉยเลย เหมือนอย่างกับว่านัดกันไว้งั้นละ

 

            “พี่เชอรีนคะ ขอลายเซ็นหน่อยสิคะ” เด็กสาวกลุ่มหนึ่งวิ่งมาหาเธอ พลางยื่นรูปเชอรีน ให้เชอรีนเซ็น เชอรีนเซ็นให้กลุ่มเด็กสาวเสร็จ ทั้งสาวคนก็ทำท่ากรี๊ดกันใหญ่

 

            “ขอให้รักกับพี่อ้นนาน ๆ นะคะ” เด็กสาวเอ่ยพลางวิ่งหนีไปซะเฉย ๆ ทำเอาเธอกับพี่อ้นที่จับมือกันอยู่ออกอาการเขิน อะไร คือขอให้รักกันนาน ๆ อะ

 

            “กลับบ้านกัน พี่ไปส่ง” เชอรีนพยัยหน้าพลางหันหน้าไปมองพี่ชายคนสนิทตรงหน้าอย่างยิ้ม ๆ ฉันอะรักพี่ แต่ไม่รู้ว่าพี่รักฉันรึเปล่าอะสิคะ

 

            “นี่เราอะ อย่าทำสายตาเศร้า ๆ แบบนั้นสิ พี่ไม่ชอบเลย พี่ชอบเชอรีนตามปกติมากว่านะ” อ้นเอ่ยพลางมองเด็กตรงหน้าอย่างเป็นห่วง นี่ก็พึ่งวันแรกที่เชอรีนมาที่นี่ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องอะไรบ้าง

 

            “ขอบคุณค่ะ พี่อ้น -///- ” พี่ชอบฉันตามปกติหรอคะ หมายความว่าไงเนี่ย

 

            สุดท้ายเชอรีนก็ได้แต่นั่งซ้อนท้ายจักรยานของอ้นกลับไปอย่างเขิน ๆ พี่อ้นชอบฉันหรอ บ้าน่า เชอรีนนี่เธอกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย  แต่สุดท้ายด้วยความที่รถค่อนข้างติด เชอรีนก็หลับไปอยู่ดี

 

            “ตื้อ ดึ่ง” เชอรีนที่กำลังนอนหลับสบายอยู่บนเตียงหันไปมองโทรศัพท์สีม่วงอย่างงง ๆ

 

            “โทรศัพท์ใครอะ มีตัวอักษรเขียนว่า อ้น” เชอรีนกำลังจะอ่านต่อ แต่เธอออกอาการหน้าแดงเล็กน้อย อ้น หัวใจ เชอรีน พี่อ้นอะ

 

            พี่อ้น สุดที่รัก ส่งข้อความมาหา

            พี่ซื้อให้เองแหละ เห็นเราไม่มีโทรศัพท์อะ

 

            เชอรีน ตุ่นแก้ว   (คือ ชื่อที่ถูกเมมไว้ในเบอร์โทรศัพท์ของอ้น)

            ขอบคุณค่ะ พี่อ้น

 

            พี่อ้น สุดที่รัก

            ไม่เป็นไรจ้า หลับฝันดี ฝันเห็นพี่ด้วยนะ

 

            เชอรีน ตุ่นแก้ว

            ค่ะ จะพยายามนะคะ

           

            เชอรีนกดตอบพลางมองโทรศัพท์อย่างยิ้ม ๆ ขอบคุณนะคะ พี่อ้น พี่เป็นพี่ที่น่ารักที่สุดเลยค่ะ วันนี้ทั้งวันมีสายตาน่ากลัว ๆ มองเธอตลอดทั้งวันเลย หวังว่าคงจะไม่มีอะไรไม่ดีเกิดขึ้นนะ เชอรีนคิดแล้วเดินวนไปวนมา แต่ด้วยความที่เธอซุ่มซ่ามจัดทำให้เธอเดินไปเหยียบกระเป๋าสะพายของตัวเองจนลื่น ขาพลิก

 

            “โอ้ย ให้ตายสิ ฉันอยากจะบ้า” เชอรีนบ่นออกมาพลางยิ้มเล็กน้อยให้กับความสุ่มส่ามของตัวเอง เจ็บด้วยนะเนี่ย ฮึก

 

            แสงสว่างจากพระอาทิตย์ลับหายไปแล้ว ในขณะที่แสงจันทร์ทอประกายอย่างสวยงามสะท้อนกันไปมาทะลุร่างอันโปร่งใสของร่างบางที่ตอนนี้กำลังมองดู ร่างสูงที่เดินเข้าไปในห้องน้ำ แต่ดูเหมือนคนตรงหน้าต้องระวังเป็นพิเศษ ก็เพราะว่ามีผู้หญิงร่างใสใส่ชุดเดรสอย่างเธอมายืนอยู่ด้วยอะสิ

 

            “ฉันมากกว่านะ ที่ต้องเขินนายแคน ไม่ใช่นายซะหน่อย” สต๊อปบ่นพึมพำออกมา ไม่แปลกหรอกที่แคนจะไม่รู้ว่าเธอเขิน ก็แคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอชอบแคน

 

            “นี่หยุด ห้ามมองนะ” แคนแง้มประตูออกมาบอกสต๊อปที่ยืนอยู่

 

            “นายก็อย่าออกมาสิ ตาบ้า เอ้ย >///<” เสื้อก็ไม่ใส่จะออกมาทำไมละ เฮ้อ เข้าห้องน้ำไปและ อยู่นี่บ่อย ๆ หัวใจวายได้เหมือนกันนะ ลืมไปเป็นวิญญาณนี่หว่า

 

            “อย่ามองนะ” แคนตะโกนออกมา ก็สต๊อปเป็นผู้หญิงที่เขาชอบนี่ เขาก็ต้องเขินเป็นธรรมดา

 

            “นั่นกล้องไรหว่า มีอัลบั้มรูปด้วย” สต๊อปค่อย ๆ เดินไปหากล้องกับอัลบั้มรูป พลางทำท่าเปิด อยากเปิดดูจังเลยงะ

 

            “พรึ่บ อ้าวเปิดได้ด้วยแฮะ” สต๊อปเอ่ย เธอก็มีพลังเหมือนในหนังเหมือนกันนะเนี่ย แต่พอเธอมองดูรูปข้างในก็รู้สึกหน้าแดงร้อนขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ก็ในอัลบั้มรูปพวกนี้มันมีแต่รูปเธอในอิริยาบถต่าง ๆ แถมยังถ่ายเธอออกมาได้สวยเว่อร์อีกต่างหาก

 

            “ไม่มีรูปนายเลยนะ นายแคน นั่นรูปใครอะ” ก็มีรูปผู้หญิงคนอื่นนี่นา ชิ นึกว่าจะถ่ายฉันคนเดียว รูปหนึ่งแน่ะ แต่เอาเหอะรูปเราเยอะกว่า (ไรเตอร์ : แม๋ สต๊อป รูปเดียวเอง)

 

            “มีแต่รูปเธอจริง ๆ ด้วย แล้วก็ไม่ใช่รูปใหม่ด้วยสิ” แคน นี่นายชอบฉันขนาดนี้เลยหรอ มีคำบรรยายใต้ภาพด้วยแฮะ

 

            “สต๊อป ตอนประกวดเต้น สต๊อป ตอนยิ้ม สต๊อป ตอนไปเป็นดีเจร่วมกับน้องบิว ม. 3” นายแคน นายไม่คิดจะเปลี่ยนใจจากฉันบางเลยหรอ

 

            “ทำไมเธอถึงไม่สนใจฉันเลยนะสต๊อป” รูปที่มีคำบรรยายนี้ เป็นรูปที่สต๊อปกำลังร้องไห้ นายคิดถึงแต่ฉันเสมอเลยหรอ ฉันขอโทษนะ ที่ไม่เคยคิดถึงนายเลย แล้วตอนนี้ยังมาเป็นภาระอีก

 

            “กึก กึก” สต๊อปรีบใช้ความสามารถพิเศษปิดอัลบั้มอย่างรวดเร็วทันที  แต่เมื่อแคนเปิดประตูออกมาสต๊อปก็ออกหน้าแดงกล่ำ

 

            “นายแคน นายบ้า นายใส่เสื้อสิ นายบ้า” สต๊อปเอ่ยออกมา ตาบ้านายทำอะไรของนายเนี่ย สต๊อปบ่นออกมาพลางทำท่าทางโวยวายสุด ๆ เธอปิดตาสองข้างเอาไว้ด้วย

 

            “ต๊อปไม่ชอบหรอ” แคนเอ่ยแล้วเดินเข้ามาใกล้ ๆ หน้าสต๊อป

 

            “ชอบ เอ้ย นายแคนใส่เสื้อเดี๋ยวนี้” ตาบ้า ซิกแพ็ค กล้ามเป็นมัด ๆ เลยอะ เฮ้ย สต๊อปเธอคิดอะไรเนี่ย

 

            “แคนใส่แล้ว สายหยุด” แคนเอ่ยพลางยิ้มกว้าง บางทีเขาก็เรียกคนตรงหน้าว่าสายหยุด

 

            “จริงนะ” ยังไม่กล้าเปิดตาอะ เปิดก็ได้

 

            “แคนจะลองหาวิธีช่วยสต๊อปนะ” อยู่ดีดีก็จำเรื่องตัวเองไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นถึงได้กลายเป็นวิญญาณ ถ้าต๊อปอยู่ที่โรงพยาบาล แต่โรงพยาบาลที่กรุงเทพมันก็ไม่ได้มีแห่งเดียวนี่นา

 

            “จะลองให้พ่อ ตั้มช่วยละกันนะ พ่อตั้มเป็นอธิบดีกรมตำรวจ อาจจะมีเส้นสายอะ” ตั้มน่าจะช่วยสืบได้ว่าสต๊อปอยู่โรงพยาบาลไหน หรือว่าเป็นอะไร

 

            “ขอบคุณนะ แคน ทั้งที่ต๊อป” สต๊อปเอ่ยพลางหลุบตาลงต่ำ แล้วทำหน้าเศร้า

 

            “เพื่อคนน่ารักอย่างต๊อป แคนยินดีเสมอแหละ >///<  ทำไมสมัยก่อน เธอถึงไม่เห็นเขินแบบนี้เลยนะ

 

            “หลับแล้วนะ นอนด้วยกันก็ได้นะ” แคนเอ่ยพลางตบที่ว่างข้าง ๆ  

 

            “บ้า นอนอะไร >///<” สต๊อปเอ่ยอย่างเขิน ๆ

 

            “เธอนั่นแหละ ฉันปล้ำเธอได้ที่ไหนละ” แคนเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ นี่เขาคิดไปเองรึเปล่าว่าสต๊อปเริ่มชอบเขาแล้ว

 

            “แฮะ ๆ ลืม >///<” แต่จริง ๆ ก็ได้นะ ปล้ำในความฝันไง อะไรนั่น หลับแล้วหรอ น่าจะทำได้ละมั้งนะ เข้าฝันอะ ลองดูละกันนะ

 

            แสงสีขาวกับท้องฟ้าสีสวยกำลังทอประกายสะท้อนกันไปมา ร่างสูงเดินไปมาพบเพียงแต่ควันสีขาวมากมายอยู่เต็มพื้นไปหมด ที่นี่ที่ไหนกันละเนี่ย

 

            “แคน” หึ เสียงใครหว่าใสจังเลยอะ

 

            “ต๊อป” แคนเอ่ยอย่างดีใจ พลางกระโดดเข้าไปกอดผู้หญิงตรงหน้า ฉันอยากกอดเธอจังเลย ว่าแต่ทำไมฉันถึงกอดเธอได้ละ งั้นก็จูบได้อะดิ

 

            “นี่ ตาบ้า อย่าทะลึ่งนะ” สต๊อปเอ่ยพลางวางนิ้วไว้บนริมฝีปากคนตรงหน้า 

 

            “นี่เธอจริง ๆ หรอ ฉันจับมือเธอได้ด้วย ขอกอดหน่อยนะ” แคนเอ่ยพลางดึงคนตรงหน้าเข้ามากอด แคนพิงหน้าบนไหล่ของสต๊อปพลางยิ้มกว้าง

 

            “ขอบคุณนะ แคนที่ช่วยต๊อปมาตลอดเลย คิดถึงแต่ต๊อป แล้วก็ยังเป็นห่วงเสมออีกต่างหาก” สต๊อปเอ่ยพลางน้ำตาไหลออกมาจนแคนสัมผัสได้ถึงไอร้อนบนไหล่

 

            “แคนยินดี หยุด ก็รู้สามารถรักหยุดแค่คนเดียว” แคนเอ่ยพลางปาดน้ำตาให้ตรงหน้า ทำไมนายถึงได้ดีกับฉันแบบนี้เสมอเลยนะ นายแคน

 

            “ขอบคุณนะ” สต๊อปเอ่ยพลางเอาจมูกของเธอไปถูไปมากับจมูกของแคน แคนยิ้มกว้าง สต๊อปเวอร์ชั่นอ้อน ๆ แบบนี้อะน่ารักจังเลย ด้วยความหมั่นเขี้ยวเคยหอมแก้มสวนไปซะเลย

 

            “นายทำอะไรเนี่ย แคน” สต๊อปเอ่ยอย่างเขิน ๆ พลางหอมแก้มแคนกลับ

 

            “ต๊อป” แคนรู้สึกเหมือนเป็นภาพช้า ที่สต๊อปโน้มใบหน้าเข้ามาหอมแก้มเขา แถมพอหอมเสร็จหน้ายังแดงกว่าเดิมอีก

 

            “ขออีกได้ปะ” แคนยิ้มทะเล้นใส่

 

            “ฝันไปเหอะ”

 

            จะฝันหรืออะไรก็ชั่ง

            แต่ได้อยู่กับสต๊อปสองคนแบบนี้

 

            มันน่ารักจัง  

 

TBC

 

เค้าแค่ลองลงหลาย ๆ ตอนอะ เผื่อจะมีคอนเมนต์เพิ่ม

 

555 ก็ไม่ได้ชี้ช้ำกระหล่ำปลีขนาดนั้น

 

แคนเจอสต๊อปแล้วนะ หลังจากนี้จะมีคู่อื่นมาสมทบกันอีกเยอะเลยนะ

 

ใครจากเจอคู่ไหน ก็บอกเค้า ได้นะ เค้าจะพยายามจัดให้ 5555

          

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #6 kookkik (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 08:09
    ขออ้นรีนเยอะๆค่ะ
    #6
    0
  2. #5 july (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2557 / 02:08
    อ้น รีน น่ารัก
    #5
    0
  3. #4 korbuaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 21:20
    น่ารักทั้ง 2 คู่เลยย // สู้ๆนะคะไรท์
    #4
    0