Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 3 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ก.ค. 57

Voice of heart 3 – การพบพาน ที่แสนวิเศษ

 

            แสงสว่างยามเย็นของพระอาทิตย์ชั่งสดใส ทอประกายระยิบระยับอาบผิวกายอันขาวผ่องของใครบางคน ราวกับต้องมนต์สะกดจากดวงตะวัน ทำให้โลกของใครบางคนตอนนี้กำลังสดใสงดงามไปเสียหมด อ้นกำลังกอดคนตรงหน้าอย่างคิดถึง เขาไม่ได้เจอเด็กตรงหน้ามาตั้ง 3 ปีแล้ว เด็กตรงหน้าไม่ได้เป็นเด็กแล้ว เธอดูสวยสง่าแล้วก็น่ารักขึ้นมาก

 

            // พี่อ้น สงสัย จะคิดถึงกันมากนะ ไม่เห็นต้องกอดก็ได้นี่ เขินอะ // เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมการกลับมาเจออ้นมันถึงได้ทำให้น้ำตาของเธอมันไหลออกมาไม่หยุดแบบนี้ ถึงแม้จะมีอาการเขินปนอยู่ด้วยก็ตาม

 

            “พี่คิดถึงมากเลย รู้มั้ย ทำไมกลับมาถึงไม่บอก” อ้นเอ่ยพลางทำเสียงงอนงอนใส่เชอรีน ในขณะที่ยังคงกอดเชอรีนเอาไว้แน่นเหมือนเดิม

 

            “ก็ฉันไม่มีเบอร์พี่นี่คะ” เชอรีนเอ่ย พี่อ้นอะ เจอกันทีไร กอดทุกทีเลยอะ ยังไม่ปล่อยอีก

 

            “ลืมกันแล้วละสิ พี่เป็นอดีตไปแล้วใช่มั้ย” อ้นเอ่ยออกมาอย่างประชด นัยน์ตาไหววูบดูอ่อนแอ

 

            “เปล่านะคะ ฉันยังจำพี่ได้ดีเลย พี่เป็นคนสำคัญของฉันนี่คะ” เชอรีนเอ่ยพลางแอบสูดดมกลิ่นตัวอันคุ้นเคยของคนตรงหน้า ไออุ่นแบบนี้คิดถึงจัง

 

            // ฉันก็คิดถึงพี่มากมากเหมือนกัน กอดแน่นกว่านี้ดีไหมนะ // อ้นสวมกอดเชอรีนแน่นขึ้นกว่าเดิม

 

            // รู้สิ่งที่ฉันคิดปะเนี่ย เขินนะ // เชอรีนรู้สึกว่าหน้าเธอเริ่มใจร้อน ๆ ขึ้นมาซะแล้ว

 

            “พี่คิดถึงเธอมาก ๆ เลยนะ ฟอดดด” อ้นเอ่ยพลางแอบหอมแก้มใส ๆ ที่ตอนนี้ดูน่าหอมซะเหลือเกิน

 

            “เหมือนกันคะ ว้าย พี่อ้นอะ บ้า >///<” เชอรีนเอ่ยแล้วดิ้นขลุก ๆ ไปมาอย่างเขิน ๆ ในอ้อมอกของอ้น

 

            “ก็คิดถึงอะ ตัวเล็กอะ” อ้นเปลี่ยนจากกอดมาเป็นโอบเอว แล้วดึงเข้ามาใกล้ตัวเขา

 

            “ค่ะ คิดถึงเหมือนกันค่ะ” เชอรีนเอ่ยพลางเอาจมูกไปเล่นกับจมูกอ้น เหมือนที่อ้นเคยทำกับเธอ อยากแกล้งให้เขินดีนักนะ ฉันขอแกล้งพี่บ้างนะคะ

    

            “จ้า เข้าไปพักเถอะ พึ่งมานี่ พรุ่งนี้เจอกันนะ” อ้นเอ่ยพลางปล่อยเชอรีนแล้วโบกมือให้เล็กน้อย

 

            “พี่อ้นคะ ชีนเรียนม. 4 อยู่โรงเรียนเดียวกับพี่อ้นน่ะ ตอนเช้ามาปลุกชีนด้วยนะคะ” เชอรีนเอ่ยพลางกดรหัสประตูให้ครบแล้วดึงประตูออก

 

            “จ้า น้องชีนลืมยังที่พี่บอกก่อนเราไปต่างประเทศอะ” อ้นเอ่ยพลางยิ้มเล็กน้อยแล้ววิ่งหนีเข้าไปในห้อง

 

            “อย่าลืม กลับมาให้จูบอีกนะ” อ้นยิ้มกว้างพลางเอาจมูกไปหยอกล้อกับจมูกของเชอรีน

 

            “กลับมาให้จูบหรอ พี่อ้นอะ บ้า >///<” เชอรีนเปิดประตูและรีบเดินเข้าไปอย่างเขิน ๆ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสถานะเธอกับพี่อ้นตอนนี้เป็นอะไรกัน รู้แต่เพียงว่าเธอเข้าใจพี่อ้น และพี่อ้นก็เข้าใจเธอ ฉันว่าเป็นสถานะที่น่ารักดีนะ

 

            แสงตะวันยามเช้าเริ่มเปลี่ยนมุม แสงสว่างสะท้อนตกกระทบกันไปมาแตะต้องผิวกายสีเข้มของร่างสูง ที่ตอนนี้กำลังใส่ชุดเครื่องแบบนักเรียนอยู่ แต่วันนี้เขาอารมณ์ดีเป็นพิเศษเพราะต่อจากนี้เขาจะได้ไปพร้อมกับเชอรีนและกลับพร้อมกับเชอรีนมันเป็นอะไรที่คิดถึงมาก ถ้าเขาจะดูแลเชอรีนแบบนี้ไปเรื่อย ๆ คงไม่เป็นอะไรหรอกนะ

 

            อ้นเดินมาหน้าห้องของเชอรีน ก่อนที่เขาจะเคาะประตูไปสองสามครั้ง สักพักเชอรีนก็เปิดประตูห้องออกมา พร้อมกับผมยุ่ง ๆ และนัยน์ตาที่ดูงัวเงีย แต่อ้นที่กำลังมองอยู่เนี่ยสิ ออกอาการเขินเล็กน้อย ก็เด็กตรงหน้าใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวหลวมๆ กับกางเกงขาสั้น และเสื้อนั่นยังลืมติดกระดุมบน กับกระดุมแถว ๆ หน้าท้องด้วย เผยให้เห็นหน้าท้องขาวเนียน กับผิวแถวคออันขาวเนียน

 

            “น้องชีน ไปอาบน้ำเถอะค่ะ” นี่เด็กตรงหน้าโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย อ้นแอบกลืนน้ำลายเล็กน้อย ตายแล้วอ้นแกอย่าคิดอะไรบ้า ๆ ใจเย็นไว้ ใจเย็นไว้

 

            “ค่ะ พี่อ้น อูย แป๊บนะคะ” เชอรีนพึ่งรู้ตัวว่าเธอแต่งตัวได้ดูยั่วสุด ๆ เชอรีนรีบปิดประตูอย่างเขิน ๆ พี่อ้นอะ บ้าจะกลืนน้ำลายทำไมกันละคะ จะว่าไปเธอดูตัวเองตอนนี้ก็ดูเซ็กซี่เกินไปจริงๆ  นั่นแหละ

 

            “ค่ะ พี่อ้น ไปกันเถอะค่ะ” เชอรีนที่แต่งชุดนักเรียนหญิงเรียบร้อยแล้ว เดินออกมาอย่างช้า ๆ อ้นจัดผมให้เด็กตรงหน้าอย่างดูน่ารักก่อน จะจูงมือเด็กตรงหน้าลงไปชั้นล่าง

 

            “อือ” นี่ถ้าฉันอยู่ใกล้ ๆ พี่แบบนี้ทุกวัน สักวันหนึ่งฉันจะหลงรักพี่อย่างโงหัวไม่ขึ้นแน่ ๆ เลยค่ะ ปัจจุบันก็รักอยู่แล้ว ว่าแต่พี่อ้นเหอะ ไม่รู้ว่ารักฉัน หรือคิดว่าฉันเป็นน้องสาวกันแน่ แต่พี่อ้นก็ใส่ใจเรามาก ๆ นี่นา แค่นี้ก็ดีแล้วละ

 

            “ไปจักรยานกันดีกว่านะ ตัวเล็ก” อ้นจับมือประสานกับเด็กตรงหน้าพลางเดินไปหาจักรยานแม่บ้านสีเงินคันสวย

 

            “ซ้อนเลยจ้า” อ้นเอ่ยพลางตบที่นั่งเบาะด้านหลัง

 

            “ค่ะ” เชอรีนเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ ขอให้มันเป็นแบบนี้นาน ๆ เหอะนะ เชอรีนนั่งข้าง ๆ แล้วจับยึดไว้กับเบาะ

 

            “กอดเอวพี่สิ จับแบบนั้น เดี๋ยวตกไป ไม่ดีหรอก” อ้นจงใจเลื่อนมือของเชอรีนให้มาจับเอวเขา ทำให้ตอนนี้เชอรีนอยู่ใกล้หลังของอ้นเอามาก ๆ 

 

            >///<” พี่อ้นอะ พี่ทำฉันเขินอีกแล้วนะ ปั่นจักรยานอยู่ยังจะเอามือมาจับมือฉันไว้แน่นอีก บ้า เขินอะ

 

            “แอบยิ้มอยู่อะสิ เรา” อ้นเอ่ยพลางยิ้ม ๆ ออกมา

 

            “บ้า >///<” รู้ทันซะงั้นอะ เชอรีนเขินน้อย ๆ พลางกระตุกมือซ้ายไปมา เหมือนจะเอาไปจับท้ายทอยแก้เขิน

 

            “อย่าปล่อยละ เดี๋ยวตกลงไป” อ้นเอ่ยพลางกุมมือข้างซ้ายของเชอรีนให้จับเอวเขาแน่นขึ้น ก็เป็นห่วงจริง ๆ นี่นา ไม่รู้ว่าหายจากโรคมานานแค่ไหนแล้ว เกิดเป็นไรขึ้นมา แย่เลย

 

            “ค่ะ” นี่ท่าทางเป็นห่วงจริงจังเลยนะเนี่ย

 

            “มีใครมาจีบพี่อ้นบ้างไหมคะ” เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอยู่ดีดีถึงถามเรื่องนี้ แต่เธอก็ไม่ได้ผูกมัดอะไรพี่อ้นนี่นา ถ้าพี่อ้นจะมีแฟนเธอก็ไม่ได้ว่าอะไร ถึงแม้ตอนนี้เธอกับพี่อ้นก็เหมือนเป็นแฟนกันก็เถอะ

 

            “ก็มีนะ แต่พี่มัวแต่รอคนบ้างคนกลับมาน่ะ” อ้นเอ่ยพลางยิ้มกว้าง

 

            “รอใครรอคะ” เชอรีนแกล้งทำเป็นซื่อ

 

            “คนที่ซ้อนท้ายพี่อยู่ไง” อ้นเอ่ยออกไปตามตรง ถึงแม้เขาจะไม่กล้าบอกว่ารักเชอรีนแค่ไหน แต่เขาเชื่อว่าเชอรีนก็รู้ว่าเขาเองก็รักเชอรีนมาก

 

            “บ้า >///<” นี่ฉันกลายเป็นลูกมะเขือเทศอีกแล้วหรอเนี่ย

 

            ระยะทางจากคอนโดของอ้นไปถึงโรงเรียนก็ไม่ได้ไกลมากนัก แต่ก็ไม่ได้ใกล้มากสำหรับเมืองใหญ่อย่างกรุงเทพ อ้นปั่นไปได้สักพักก็รู้สึกว่าคนข้างหลังเธอกำลังหลับสบายในขณะที่เขากลายเป็นหมอนไปแล้ว

 

            “ให้ตายสิ น่ารักจริง ๆ เลย หลับซะงั้น” อ้นเอ่ยออกมาพลางปั่นจักรยานต่อไปอย่างนุ่มนวล

 

            “น่ารัก  ทั้งตอนตื่นตอนหลับ เลยนะเนี่ย” อ้นเอ่ยพลางจิ้มแก้มเชอรีนไปมา

 

            เชอรีนที่ลืมตาตื่นขึ้นมา ก็ออกอาการตกใจเล็กน้อย เมื่อหน้าเธอกับอ้นกำลังอยู่ห่างกันไม่ถึงเซน อะไรคะพี่อ้น พี่กำลังจะทำอะไรอะ >///<

 

            “ไปเรียนเหอะ เชอรีน เดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่ห้อง” อ้นเอ่ยแก้เขินพลางจับมือเชอรีนแบบประสานมือ แล้วเดินนำไปตามห้องที่เขาคิดว่าเชอรีนน่าจะเรียนคาบแรก จริง ๆ เขาตรวจสอบมาแล้วเมื่อคืนว่าเชอรีนเรียนห้องไหนบ้าง

 

            “ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่อ้น” เชอรีนเอ่ยพลางยิ้มกว้างในขณะที่มองมือของเธอกับอ้นที่ประสานกันแน่น

 

            “หึ” อ้นเอ่ยออกมาพลางทำหน้ามึนใส่เชอรีน

 

            “ถ้าไม่ได้พี่ เพลงของพี่ ความคิดถึงที่ฉันมีให้พี่ ฉันคงตายไปแล้วละ” เชอรีนเอ่ยพลางมองพี่ชายคนสนิทที่เดินทำหน้ายิ้มน้อย ๆ อยู่ข้างเธอ

 

            “สำหรับตัวเล็กอะนะ ทุกอย่างมันพิเศษเสมอนะ” อ้นเอ่ยพลางส่งยิ้มหวานให้เชอรีน ทำเอาเชอรีนออกอาการเขิน

 

            “ขอบคุณ ตัวเล็ก ด้วย ที่กลับมาหาพี่” อ้นเอ่ยพลางขยี้หัวเด็กตรงหน้าอย่างมั่นเขี้ยว

 

            “พี่อ้นอะ เอาอีกแล้วอะ” พึ่งจัดผมไปเมื่อกี้เองนี่นา หัวยุ่งอีกแล้วอะ

 

            “ชอบเล่นผมจังเลยอะ” เชอรีนเองพลางทำแก้มป่องใส่อ้น สำหรับอ้นและโลกคนสองคนที่เดินคู่กันมันคงดูสดใสมาก แต่ทั้งสองคนไม่ได้รู้เลยว่ามีสายตาน่ากลัว ๆ หลายคู่มองมา

 

            “ถึงหน้าห้องแล้ว พี่ไปก่อนนะตัวเล็ก” อ้นโบกมือลาพลางเดินไปที่ห้องเรียนห้องแรกของเขา

 

            Bye Bye ค่ะ” เชอรีนโบกมืออย่างยิ้ม ๆ ในขณะที่เธอยังรู้สึกว่ามีสายตาน่ากลัวมองเต็มไปหมด นี่พี่อ้นเขา So hot ขนาดนี้เลยหรอเนี่ย

 

            อ้นเดินมาเรื่อย ๆ จนถึงห้องเรียนของเขา เขาก็เห็นแคนเพื่อนของเขากำลังนั่งกดโทรศัพท์โทรไปมาอย่างร้อนใจ

ความจริงนี่ก็ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร เขาเห็นมันโทรตามผู้หญิงคนหนึ่งแบบนี้มาสองสามวันแล้ว ก่อนหน้านี้เป็นเดือนมันชอบผู้หญิงห้องเดียวกันที่ชื่อ สต๊อป แต่เหมือนเธอจะไปชอบใครก็ไม่รู้ แล้วสต๊อปก็มักจะเจ็บปวดกับเรื่องเดิม ๆ อยู่เสมอ มีแต่แคนนี่ละที่คอยดูแลสต๊อปมาตลอด เป็นพระรองว่างั้น แต่ว่าสองวันที่ผ่านมาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นอยู่ดีดี สต๊อปก็หายไปเฉย ๆ หมอนี่ก็เลยเอาแต่โทรตาม เพราะไปหาที่บ้าน ก็ไม่มีใครอยู่ จะไปหาที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจสอบก็ไม่รู้อยู่โรงพยาบาลไหน มันก็เลยได้แต่กระวนกระวายอยู่แบบนี้

 

            “พอได้แล้วแคน เดี๋ยวแกก็เจอเค้าเองแหละ” อือ จริง ๆ แล้วไม่ใช่อ้นคนเดียวหรอกที่มีพลังพิเศษ แคนเองก็มีเหมือนกัน แคนสามารถมองเห็นเหตุการณ์บางอย่างล่วงหน้าได้ และสามารถมองเห็นวิญญาณได้ แต่ไม่ได้ยินเสียงวิญญาณ

 

            “แต่ฉันเป็นห่วงนี่นา อ้น ถ้าต๊อปเป็นไรขึ้นมาละ” แคนเอ่ยพลางลูบโทรศัพท์ไปมาอย่างร้อนใจ นี่มันหลายวันแล้วนะ ที่สต๊อปเงียบไปแบบนี้ อย่างมากถ้าเจ็บปวดเยอะหน่อย สต๊อปก็จะโทรมาร้องไห้กับเขานี่นา

 

            “ความจริง แกไม่ต้องสนก็ได้นะ ฉันไม่เห็นต๊อปเขาสนใจแกเลย” อ้นเอ่ย ก็มันจริง ๆ นี่นา หมอนี่เป็นพระรองตลอดเวลา เป็นคนดีมากมายไปจะเจ็บเอานะ

 

            “แต่ฉันก็ยังเป็นห่วงต๊อปอยู่ดีนั่นละ” แคนเอ่ยพลางเลื่อนรูปสต๊อปไปมาอย่างเศร้าใจ

 

            “วันนี้ก็วันงานโรงเรียนนิ่ เรียนไปชม.หนึ่ง เดี๋ยวก็มีงานอีกแล้ว แกกับฉันต้องไปเล่นงานดนตรีด้วย” อ้นเอ่ยพลางชี้โปสเตอร์งานโรงเรียนให้แคนดู คือหมอนี่ไม่ไปวงก็พังกันพอดี วงของเขาชื่อ Breakfast Tea ประกอบไปด้วย สี่คน คือเขามือกีตาร์ แกงส้มนักร้อง แคนมือคีย์บอร์ด ตั้มมือเบส หมดและ บางทีเขากับแกงส้มก็จะช่วยกันร้อง นอกจากร้องเป็นวงแล้ว ยังมีร้องเดี่ยวของแต่ละคนด้วย

 

             เรียนไปได้ชั่วโมงหนึ่ง แคนก็ยังคงออกอาการเหมือนเดิม คือเอาแต่มองโทรศัพท์ตัวเองกับรูปในโทรศัพท์ ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นห่วงอะไรมากมายขนาดนั้น

 

            “ไปได้และ แคน” อ้นเอ่ยพลางผลักไหล่เพื่อนที่เอาแต่มองโทรศัพท์ให้เดินไปทางเวทีของโรงเรียน

 

            อ้นเดินตามเพื่อน ๆ ในวงของเขา ขึ้นไปบนเวที พลางหยิบกีตาร์ของเขาขึ้นมา ก่อนที่สายตาของเขาจะเริ่มมองหาใครบางคนว่ามาฟังเขาเล่นดนตรีด้วยรึเปล่า เชอรีน เชอรีนเธออยู่ไหนละเนี่ย

 

            “พี่อ้นคะ” เชอรีนส่งเสียงดังพอสมควร จนพวกผู้หญิงที่อยู่ด้านหน้าพากันมองมาทางเชอรีนกันเต็มไปหมด ด้วยสายตาเหมือนแบบว่า ยัยนี่เป็นอะไรกับอ้น

 

            “โทษทีค่ะ” เชอรีนเอ่ยพลางก้มหน้าเล็กน้อย ก็พี่อ้นส่งสายตาหวานมาให้เธออะสิ ซึ่งตรงกันข้าวกับพวกที่อยู่ข้างๆเธอกันคนละเรื่อง ยกเว้นสมายด์เพื่อนใหม่ของเธอน่ะแหละ ที่เหมือนจะมองแต่แกงส้มนิ่งสนิทเลย

 

            “มาแล้วสินะ รักแท้ของแกอะ อ้น” แกงส้มที่ดึงไมค์ออกมายิ้มกว้างในขณะที่กระซิบเขา

 

            “แกก็เหมือนกัน น้องมองแก ตาแป๋วเลย” อ้นเอ่ยพลางชี้นิ้วไปที่สมายด์ แกงส้มที่ไม่ได้สังเกตจึงยิ้มออกมาอย่างเห็นได้ชัด ทำเอาสมายด์ที่โดนยิ้มพิฆาตถึงกับออกอาการตัวแข็ง

 

            OK ครับทุกคน พวกเราวง Breakfast Tea ครับ ทุกคนคงคิดถึงพวกเรานะครับ ไม่ได้เล่นกันมาหลายเดือนแล้ว ขอเริ่มด้วยเพลง ฮิท ภาษาอังกฤษที่หลายคนรู้จักนะครับ” แกงส้มเอ่ยพลางเคาะไมค์เล็กน้อย พอทำนองเริ่มขึ้นทุกคนก็รู้ทันทีว่าเพลง คนใน Hall พากันโยกไปโยกมาอย่างสนุก

You and I go on hard at each other like we're going to war.
You and I go rough, we keep throwing things and slamming the door.
You and I get so, damn dysfunctional we start keeping score.
You and I get sick, yeah, I know we can't do this no more
.

 

            ไม่ใช่เพลงอะไรที่ไกลตัวมากนัก คือ เพลง One more night นั่นเอง ทุกคนที่ก่อนหน้าเต้นกันอยู่ ยิ่งออกลวดลายกันใหญ่ นักเรียนใน Hall พากันโบกมือตามเพลงไปมาอย่างสนุกสนาน รวมถึงเชอรีนที่โยกไปโยกมาอย่างน่ารัก พลางลบตาเล็กน้อย ก็อ้นกำลังร้องเพลงไปด้วยมองเธอไปด้วยสายตาสุดหวานน่ะสิ จะมองอะไรนักนะคะ พี่อ้น >///<

 

            แคนที่เล่นเปียโนและคีย์บอร์ดรอบตัว ก็พยายามเล่นให้ดีที่สุดถึงแม้ว่าจริง ๆ แล้ว ตอนนี้เขาเองไม่ได้มีอารมณ์อยากจะเล่นเลยสักนิด ก็เขาเป็นห่วงสต๊อปนี่นา หายไปไหนของเธอนะ

 

            เพลงมายมายถูกบรรเลงออกมาอย่างไพเราะ และงดงาม ทุกคนในหอพากันเต้นไปมาอย่างสนุกสนาน จนในที่สุดก็มาถึงส่วนของการโชว์เดี่ยวของแต่ละคน โดนคนแรกคือ แคน นั่นเอง ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้อยากเล่นเลยก็ตามที

 

            “สวัสดีครับ ทุกคน ผมแคน อติรุจนะครับ มาฟังกันดูนะครับ ว่าผมจะร้องเพลงอะไร” แคนเอ่ยพลางวางมือเรียวของเขาบนแกรนด์เปียโนอันสวย

 

 

เจ็บและจริงๆ ก็พร้อมจะไป
แต่วันนี้เธอเป็นคนที่ขอให้รอ
อีกครั้งที่จะยอมเธอ แม้ใจมันจะท้อ
กับการต้องรอ ให้เธอนั้นเคลียร์เรื่องเขา

 

            น้ำเสียงอันนุ่มนวลของแคนพาเอาสาว ๆ ทุกคนที่ยืนฟังถึงกับออกอาการค้างกันเป็นแถว มันชั่งเป็นการร้องเพลงที่ดูมีอินเนอร์สูงจนน่ากลัว สต๊อป เธอหายไปไหนกันนะ แล้วฉันต้องรอเธอถึงเมื่อไหร่

 

อีกนานไหม เธอจะทำใจได้หรือเปล่า
หากว่ามันยืดยาว แล้วฉันต้องทำเช่นไร
ที่มันท้อไม่ใช่ต้องรอถึงเมื่อไร แต่กลัวเธอไม่ตัดใจ
สุดท้ายคนรอไม่เหลืออะไร
ยิ่งซ้ำเติมความเสียใจ ให้คนที่มันรักเธอ

 

            เสียงเปียโนกลับเสียงของแคนรวมกันอย่างลงตัว บรรยากาศเต็มไปด้วยความโศกเศร้าเล็กน้อย เหมือนอินเนอร์ของแคนส่งถึงผู้ชม นัยน์ตาของอ้นตอนนี้ช่างดูหวานหยดย้อย จนสาวๆ หลายคนอย่างจะเป็นคนที่ถูกเอ่ยถึงในเพลงเหลือเกิน แต่ในขณะนี้แคนกำลังมองหาแต่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเป็นห่วงอยู่ตลอด สต๊อปเธอมาฟังฉันเถอะนะ สต๊อป

 

            สายตาของแคนเสมองไปมา เพื่อมองหาใครบางคนที่ ใจดวงน้อย ๆ ของเขาอยากเจอที่สุด และในที่สุดเขาก็เจอเธอ แต่เธอกลับไม่ได้ใส่ชุดนักเรียน สต๊อปใส่ชุดเดรสยาวสีชมพูสวยรับกับผิวอันเนียนขาวของเธอ เธอชั่งดูสวยมากในชุดของเธอ แต่ทำไมเขาถึงได้มองเห็นตัวของเธอดูโปร่งใสจังเลย

 

            // แคน จริง ๆ ฉันชอบนายแล้วนะ แต่ไม่รู้ว่าฉันจะบอกนายยังไงดี ฉันขอโทษ // อ้นที่กำลังเล่นกีตาร์แล้วก็มองเชอรีนอยู่ออกอาการงง เสียงใครหว่าไม่เห็นมีใครเลยอะ เสียงแฟนคลับแคนหรอ คงงั้นมั้ง

 

            หลังจากเล่นเพลงของตัวเองจบ แคนก็รีบวิ่งตามสต๊อปที่หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทำไมถึงได้ไวแบบนี้นะ ไวเกินคนธรรมดาอีกเนี้ย

 

            “แคน” สต๊อปที่ยืนอยู่ด้านหลังใช้นิ้วจิ้มไหล่ของแคน

 

            “ต๊อป” เขารู้สึกว่าถูกเรียก แต่จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ยินเสียงสต๊อปเลย มันแปลกมาก

 

            “ต๊อป หายไปไหนมาตั้งนาน คิดถึงนะเนี่ย” แคนเอ่ยพลางจะกระโดดเข้าไปกอดสต๊อป แต่เขากลับทะลุผ่านตัวสต๊อปไปซะเฉย ๆ สต๊อปนี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย

 

            “ขอโทษ แคน ต๊อปไม่ใช่คนหรอกนะ” สต๊อปเอ่ยพลางยิ้มเศร้า ๆ เพราะอย่างนี้ไง เธอถึงได้บอกว่า ไม่รู้จะบอกแคนยังไง เธอเองก็รู้ว่าแคนมีความสามารถพิเศษเรื่องมองเห็นวิญญาณ แต่แคนไม่ได้ยินเสียง ตอนนี้แคนก็คงกำลังอ่านปากเธออยู่

 

            “ต๊อป” แคนถึงกับเข่าทรุดลง

 

            ต๊อป

 

            นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับหยุด

 

            ของแคนกันนะ

 

TBC

 

ที่มี // แบบนี้ คือสิ่งความคิดที่อ้นได้ยินนะครับ

แต่ถ้า ?< เป็นแบบนี้คือเสียงวิญญาณพูดครับ

 

ก็เริ่มเจอกันแล้วนะ อ้น กับ เชอรีน ตอนนี้จะอาการเริ่มฟินหน่อย ๆ แล้ว

 

ต่อจากนี้จะเริ่มบู๊แล้วนะครับ แต่ก็ยังหวานอยู่นะ เค้าแต่ดราม่าไม่ค่อยเป็น 555

 

มีรีดมาเมนต์แล้วด้วย เขาดีใจมาก ขอบคุณหลายหลายเด้อค่ะ (เปลี่ยนเพศซะงั้นฉัน)

 

มาเมนต์กันเยอะ ๆ นะ เงียบยังกับป่าช้าวัดดอยอะ แง แง   555

 

แต่ฉลองที่มีรีดมาเมนต์แล้ว เราจะลงให้อีกตอน ตอนดึก ๆ นะ

 

ขอให้คนเมนต์จงเจริญนะเออ 5555

 

 

              

 

           

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #3 korbuaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2557 / 21:17
    อ้นรีน น่ารักกมากๆ // สู้ๆนะคะไรท์
    #3
    0