Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 20 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 193
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ส.ค. 57

Voice of heart 20 – ทัศนะศึกษาที่ไม่ธรรมดา

            แสงสว่างยามเช้าสอดส่ายผ่านก้อนเมฆสีดำมืดสนิท ลมพายุที่เหมือนจะเริ่มเข้ามาพักส่ายไปมาชวนให้ปลิวไปตามสายลม อ้นมองไปไม้มากมายที่ปลิวเข้าฝั่ง เขารู้สึกแปลกใจอย่างบอกไม่ถูก บรรยากาศวันนี้มันชวนให้คิดว่าจะมีอะไรแปลก ๆ กับการที่เขาและเพื่อน ๆ จะขึ้นไปบนเรือลำนี้ ทำไมกันนะ ถึงมีลางสังหรณ์ไม่ค่อยดีเลย

            “พี่อ้น เป็นอะไรคะขมวดคิ้วอยู่นั่นเชอรีนที่กำลังควงแขนไว้แน่นเอ่ยพลางมองไปที่ สาว ๆ มากมายที่เอาแต่มองอ้นตาไม่กระพริบ ยัยพวกบ้า แกกินพี่อ้นของฉันเป็นอาหารเช้าเลยมะ

            “เปล่านี่นา น้องชีนมากกว่าอ้นมองคนตรงหน้าอย่างยิ้มๆ  นี่ถ้าบอกรักแล้วคนตรงหน้าจะมีท่าทีน่ารัก หรือหวงเขาออกนอกหน้าแบบนี้นะ เขาบอกไปตั้งนานแล้วละ

            “ขึ้นเรือเลยพี่อ้น อย่าได้ส่งยิ้มกับไปทางนั้นเชียวนะ ชีนจะฆ่าพี่ให้ตายเลยเชอรีนเอ่ยพลางมองชะนีน้อยหลายตนที่ส่งยิ้มให้แฟนเธออยู่นั่น

            “พี่ไม่กล้าหรอกจ้า ภรรยาดุขนาดนี้อ้นกระซิบข้างหูเชอรีน ทำให้คนตรงหน้าหน้าแดงกล้ำ

            “พี่อ้นอะเชอรีนกระทุ้งไหล่อ้นอย่างเขินๆ ใครเป็นภรรยาพี่กันคะ ฉันยังไม่ได้แต่งงานกันพี่สักหน่อย

            “แคนก็เหมือนกันอย่ามองนะสต๊อปเอ่ยพลางเกาะแขนคนรักไว้แน่น ก็รายนี้อะ ฮ๊อตเกินความจำเป็น

            “จ้า ที่รักแคนเอ่ยพลางโอบสต๊อปไว้หลวมๆ ก็คนตรงหน้าสำคัญกับเขามากนี่นา แถมเขารู้สึกสังหรณ์ว่าจะต้องเสียคนตรงหน้าไปด้วย

            “โอบอยู่ได้ไมต้องโอบก็ได้นะสต๊อปรู้สึกเขินๆอย่างบอกไม่ถูก ก็ตั้งแต่เธอไม่เป็นวิญญาณแคนก็ชอบโอบแบบนี้ตลอดอะ เขินนะ  

            “ก็เค้ากลัวต๊อปหายอะ ถ้าไม่ให้โอบเค้าจะกอดนะแคนเอ่ยพลางยิ้มกว้างอย่างทะเล้น ๆ

            “บ้าสต๊อปเอ่ยอย่างเขินแล้วเดินขึ้นเรืออย่างรวดเร็ว

            “พี่นทททททเสียงเพื่อนของใครบางคนดังมาแต่ไกล

            “นึกว่าจะไม่มาแล้วนทเอ่ยพลางดึงแฟนตัวเองมากอดหน้าตาเฉย

            “ไม่ต้องกอดก็ได้ค่ะแอปเปิ้ลเอ่ยพลางเดินตามพี่ๆขึ้นไปบนเรือ

            “ว่าแต่ทำไมกระเป๋ามันหนักจังอ้นเอ่ยอย่าแปลกๆมันหนักมากเลยนะพึ่งรู้สึกตัวนี่แหละ มันไม่หนักเกินไปสำหรับกระเป๋าเสื้อผ้ารึไงกันนะ เอ หรือฉันหยิบมาผิดกระเป๋า

            “หนักหรอคะ พี่อ้นเชอรีนเอ่ยพลางลองยกดู หนักจริงๆด้วย แฮะ พี่ไม่ได้แบกโรงปูนมาใช่ไหมคะเนี่ย

              “ไปห้องอาหารกันเถอะแก มีของน่ากินเพียบเลยแอปเปิ้ลเอ่ยพลางจูงมือเพื่อนเข้าไปในห้องอาหาร

              “แกลองกินดิ อร่อยเชอรีนหยิบน้ำสมายด์ให้มาดื่มดู ดื่มไปสักพักเชอรีนก็เริ่มรู้สึกมึนมึน สติเริ่มเลือนหายไปเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มรู้สึกว่าหน้าตัวเองกำลังเห่อร้อนไปหมด อะไรกันเนี่ย

            “มายด์แก น่ารักดีเนอะเชอรีนเอ่ยพลางออกอาการเหมือนคนเมา

            “ยัยชีนแกเป็นอะไรอะสมายด์เอ่ยอย่างมึนๆกับท่าทีของเชอรีน แกเมาหรอ

            “พี่อ้นน่ารักจัง ขอกอดหน่อยสิคะเชอรีนกระโดดกอดอ้นที่เดินมาหาเธอ

            “เชอรีนแพ้แอลกอฮอลล์อะอ้นอธิบายเขาเคยเจอแล้วตอนเด็ก ปัญหาคือคนตรงหน้าเวลาเมาชอบยั่วเขาอะดิ แถมยังชอบทำตัวเซ็กซี่จนเกินเด็กเสียด้วยซ้ำ

            “กลิ่นตัวพี่อ้นหอมจัง เชอรีนเอ่ยพลางสบไหล่คนตรงหน้าแล้วเบียดตัวจนคนตรงหน้าเริ่มเขิน

            “พี่จะพาไปห้องพยาบาลของเรือก่อนนะอ้นเอ่ยพลางอุ้มตัวคนตรงหน้าไปที่ห้องพยาบาล

            “จะพาไปไหนหรอคะ ที่รักเชอรีนเอ่ยนัยน์ตาหวานเยิ้ม ยิ้มมุมปากน้อยพลางลูบไล้ไปมาบนหน้าอันหล่อเหลาของคนตรงหน้า ทำไมถึงได้รู้สึกว่าพี่อ้นหล่อมาก ๆ เลยนะ

            “ขอเขากอดหน่อยดิเชอรีนเอ่ยเมื่อมาถึงห้องพยาบาลพลางอ้าวงแขนเอาไว้

            “อย่าอ้อนดิเมาทีไรเป็นแบบบนี้ทุกที แต่ก็ยอมกอด เผื่อว่าคนตรงหน้าจะอ้อนให้มันน้อยลงหน่อย

            “ไม่อ้อนงั้นทำแบบนี้ก็ได้เชอรีนเอ่ยแล้วดึงคนตรงหน้าเธอจูบสัมผัสอย่างนุ่มนวล พลางแทรกลิ้นอันอุ่นร้อนเข้าไปในโพรงปาก ก่อนจะพยายามทักทายลิ้นของร่างสูงอย่างยั่วยวน รสสัมผัสที่อ่อนหวานและร้อนรุ่ม ทำให้อ้นเผลอจูบรับสัมผัสของคนตรงหน้าอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่ลิ้นร้อนกำลังกวัดเกี่ยวเข้าหากันอย่างโหยหา เชอรีนโอบรอบคอคนตรงหน้าให้จูบรับสัมผัสของเธอได้ถนัดขึ้น ริมฝีปากอันอุ่นร้อนที่กำลังจมอยู่ในห้วงคำนึงถูกซ้ำลงไปที่เดิมครั้งแล้ว ครั้งเล่า โดยใครบางคนที่เริ่มไม่รู้ตัวว่าการยั่วของเชอรีนสำเร็จซะแล้ว

 

            “อื้อ”เสียงครางในลำคออย่างพอใจปนด้วยเสียงลมหายใจอุ่นร้อนที่ถูกทาบทับด้วยริมฝีปากอุ่น ถึงแม้การจูบของคนตรงหน้าจะเริ่มก่อน แต่มันก็ทำให้เขาคลั่งจนแทบหยุดไม่อยู่ มือเรียวเริ่มลูบไปมาที่แผ่นหลังอย่างระบายอารมณ์ที่วาบหวาม เสื้อแจ็กเก็ต ถูกถอดไปด้านข้าง

 

            “อื้อ อื้อ”เสียงครางไปมาในลำคอที่กำลังร้อนรุ่มไปกับสัมผัสที่ยิ่งทวีคูณขึ้น ร่างเล็กเริ่มถูกบดเบียดมากขึ้น มือของร่างบางยังคงรั้งรอบคอคนตรงเอาไว้ และพยายามดึงให้เข้ามาใกล้มากกว่าเดิม

 

            อ้นเริ่มรู้สึกว่าต้วเอง เริ่มจะหยุดการกระทำตรงหน้าเอาไว้ไม่ไว้แล้ว ถ้าขืนเขาจูบรับสัมผัสอันร้อนแรงแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เขาจะต้องการเป็นผู้ร้ายที่ทำลายความบริสุทธิ์ของคนตรงหน้าแน่

 

            “แฮ่ก แฮ่ก”เสียงหอบหายใจของใครบางคนที่เป็นคนเริ่ม พาเอาอ้นยิ้มหวานให้ สายตาที่หวานเยิ้มก็ยังถูกส่งมาตลอด พร้อมท่าทีเอียงคอ สายตาและริมฝีปากที่จิกน้อย ๆ เขาจะบ้าตายเพราะแบบนี้นี่แหละ

 

            “พี่อ้นไม่รักเชอรีนหรอคะ” เด็กตัวแสบจอมยั่วทำหน้างอน พลางโอบรอบคออ้นไว้หลวม ๆ ยังจะมิน่ามาทำสายตาน่าสงสารและกำลังน้องใจใส่เขาอีก  

            “ไม่ได้หรอกค่ะ ยังไม่ได้แต่งงานกันนะ อย่าดื้อนะ ไม่งั้นพี่ไม่รักนะ”อ้นเอ่ย ตอนนี้คนตรงหน้ากำลังเมามาก เขาไม่อยากจะมาทำร้ายความบริสุทธิ์ของคนตรงหน้าอะไรเอาตอนนี้ ให้ตายสิ พนันว่าเขาจะไม่ยอมให้เชอรีนเมาอีกเด็ดขาด ดีนะที่เป็นแบบนี้แค่กลับเขา ขืนเดินไปยั่วพวกน่ากลัวที่ไหนอะแย่เลย

 

            “งั้นแค่จูบหน้าผากก็ได้ค่ะ”เด็กตัวน้อยเอ่ยพลางจิ้มที่หน้าผากตัวเอง อ้นจุมพิตที่หน้าผากของคนตรงหน้าอย่างอ่อนโยน ก่อนที่จะกอดคนตรงหน้าแล้วลูบหลังไปมา สักพักคนเมาก็เคลิ้มจนหลับไป ตอนเด็ก ๆ จำได้ว่าเชอรีนเคยบอกว่าแม่ชอบลูบหลังเธอแบบนี้ตอนนอนไม่หลับ

 

            อ้นมองดูรุ่นน้องคนสนิทที่ผ่อนลมหายใจเข้าออกอย่างช้า ๆ ให้ตายสินะ พอเมาแล้วร้อนแรงจนน่ากลัว แต่พอหลับนี่หน้าตาใสซื่อไปคนละเรื่องเลยนะเนี่ย

 

            “ก๊อก ก๊อก”เสียงเคาะประตูของห้องพยาบาลดังขึ้น สมายด์เปิดประตูเข้ามาพลางมองเพื่อนของเธอที่หลับไปเรียบร้อยแล้ว

 

            “เป็นไงบ้างคะ พี่อ้น”สมายด์เอ่ยพลางมองดูเพื่อนของเธอที่กำลังหลับสบายอยู่ ว่าแต่ทำไมปากพี่อั้นดูช้ำ ๆ แบบนั้นนะ เหมือนโดนจูบมาเลย เฮ้ย  

 

            “ไม่เป็นไรแล้วละ” เมื่อกี้นี้ตบะเกือบแตกแล้วไหมละ เด็กตรงหน้านี่ชั่งยั่วไม่รู้ตัวจริง ๆ

 

            ลมทะเลพัดหมุนวนไปมา อากาศตรงหน้าเหมือนจะทะมึนเล็กน้อย แต่กลับมาสายลมเย็นโชยพัดมาอย่างไม่หยุดหย่อน ร่างบางยืนรับลมพลางถูมือไปมาเล็กน้อย นานแค่ไหนแล้วนะ ที่ร่างกายของเธอไม่ได้สัมผัสลมแบบนี้ อากาศชั่งเย็นสบายและอบอุ่นเหลือเกิน ตลอดเวลาที่เป็นวิญญาณไม่ว่าจะมีลมแบบไหนพัดผ่าน เธอก็ไม่รู้สึกอะไรนี่นา ยกเว้นก็แต่ไออุ่นของใครบางคน ซึ่งตอนนี้ก็เดินจับมือเธอ

 

            “คิดอะไรอยู่หรอ ต๊อป”แคนเอ่ยถามพลางปัดผมทัดหูคนตรงหน้าอย่างน่ารัก

 

            “ไม่รู้สิ แคน ต๊อปรู้สึกแปลก ๆ อะ”สต๊อปเอ่ยพลางมองมือของเธอที่ประสานแน่นกับคนรัก ทำไมต้องรู้สึกอยากจะอ้อนนายนี่จังเลยนะ

 

            “หึ” แคนเอ่ยอย่างไม่เข้าใจมากนัก

 

            “ต๊อปสังหรณ์ว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นยังไงก็ไม่รู้อะ”สต๊อปเอ่ยพลางหันหน้ามามองคนรัก ที่แววตาก็ฉายแววความเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด

 

            “ไม่หรอกคิดมากน่า”แคนเอ่ยพลางดึงคนตรงหน้ามากอดเอาไว้ สต๊อปก็เพียงขยับศีรษะเล็กน้อย

 

            “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แคนจะปกป้องต๊อปให้ถึงที่สุด” ขอบคุณนะแคน นายก็ปกป้องฉันมาตลอดนั่นแหละ

 

            “ฮือ ฮือ” เสียงอันแปลกประหลาดดังสนั่นขึ้นมาจากท้ายเรือ ร่างสูงหันไปมองตามเสียงอย่างรวดเร็ว แต่กลับไม่พบเจออะไร เรือลำนี้ก็แปลก ๆ จริงอย่างที่สต๊อปมีลางสังหรณ์นั่นแหละ

 

            ร่างบางลุกขึ้นจากที่นอนอย่างช้า ๆ พลางบีบขมับตัวเองอย่างมึน ๆ อะไรกันเนี่ย ทำไมรู้สึกปวดหัวจังเลยนะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย เมื่อกี้เราฝันว่ากำลังพยายามจะปล้ำพี่อ้นอะ คิดแล้วเขินชะมัดเลยอะ ว่าแต่ทำไมสัมผัสมันยังติดอยู่เลยนะ  

 

            “ไม่ต้องหน้าแดงเลย เมื่อกี้นี้เราก็พยายามจะปล้ำพี่จริง ๆ นั่นแหละ” อ้นพอจะเดาอากาศเขินไม่มีสาเหตุของเชอรีนได้ ก็เมื่อกี้นี้ตอนเมา คนตรงหน้าชั่งยั่วซะยิ่งกะไรดี

 

            “คะ >///<” ตายและ นี่เธอคิดจะปล้ำพี่อ้นจริง ๆ หรอเนี่ย นึกว่าฝันซะอีกอะ มิน่าถึงรู้สึกว่าสัมผัสหอมหวานยังติดอยู่ที่ริมฝีปากอยู่เลยอะ

 

            “พี่เกือบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว คราวหน้าระวังหน่อยนะ เรื่องแพ้แอลกอฮอล์เนี่ย เมาแล้วน่ากลัวมากเลยนะเรา”อ้นเอ่ยพลางยิ้มหวานให้คนตรงหน้า

           

            “ค่ะ >///<” ไม่กล้าเมาแล้วละ เขินจะตายอะ นี่ฉันจะไปปล้ำพี่อ้นเลยหรอเนี่ย ไม่ต้องมองแล้ว พี่อ้นอะ รู้แล้วค่ะ ไม่เมาอีกแล้วละ

 

            “กรี้ดดดดดด” เสียงกรีดร้องที่ดังสนั่นลั่นเรือ พาเอาอ้นและเชอรีนรีบวิ่งออกไปดูอย่างรวดเร็ว

 

            ชายท่าทางแปลกแปลก แต่งกายเหมือนชุดทหารเรือกำลังเดินไปหาหญิงสาวคนหนึ่งและกระโดดกัดคอหญิงสาวอย่างรวดเร็วจนเลือดพุ่งออกมาเป็นสาย เท่านั้นไม่พอยังมีกลุ่มคนท่าทางแปลก ๆ กระจายกันเดินตัวแข็งทื่อ กัดทุกคนที่พยายามจะเข้าไปห้าม หรือช่วยคนที่ถูกกัด อ้นบอกกลับตัวเองว่ามันไม่มีทางเป็นจริงไปได้กลับภาพตรงหน้าที่เห็น ชายแปลกหน้ากำลังกัดกินเด็กผู้หญิงอย่างเอร็ดอร่อย เหมือนกับว่าเด็กผู้หญิงคนนั้นเป็นสเต็กรสเลิศก็ไม่ปาน

 

            “พี่อ้น เชอรีนกลัว”เชอรีนเดินเข้ามาจับมืออ้นตัวสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน อ้นกระชับมือของคนตรงหน้าเอาไว้แน่น กระเป๋าสีดำที่เขาสะพายมาตลอด หล่นลงพื้นเสียงดัง ทำให้ชายพวกนั้นหันมาตามเสียงและเริ่มเดินเข้ามาหาพวกอ้นที่อยู่ที่หัวเรือ

 

            ความวุ่นวายยิ่งทวีคูณ เมื่อคนที่ถูกกัดกำลังฟื้นคืนชีพขึ้นมา และเดินออกอาละวาดไปหาคนอื่น ๆ ที่กำลังวิ่งหนีชนกันไปมาอย่าง อลละมาน อ้นมองดูอาจารย์แกรนด์ที่ออกจะพอมีวิชาอยู่บ้าง อัดพวกชายแปลกหน้าลงทะเลไปยกใหญ่

 

            อาวุธปืนกระบอกยาวสีเงิน ปากกระบอกส่วนหน้าเป็นปากแหลมยื่นออกมา ครอบด้วยแท่นยาวสามอันตรงปลายกระบอกปืน ข้างบนตัวปืนมีบางอย่างวางอยู่เหมือนเป็นตัวชาร์ตไฟฟ้า อ้นมองอาวุธแปลกดังกล่าวอย่างไม่เข้าใจเขาไปหยิบกระเป๋าไปนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่ถึงว่ามันดูใหญ่แล้วก็หนักเป็นพิเศษ

 

            “พี่อ้น” แต่อ้นคงจะไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่านี้ เมื่อชายแปลกหน้ากำลังกระโจนเข้ามาเชอรีนอย่างรวดเร็ว อ้นกระโดดไปคว้าปืนดังกล่าวมา แล้วหมุนตัวยิงกระสุนปืนดังกล่าวออกมา แสงสีฟ้าลักษณะเป็นลูกกลมขนาดใหญ่ใส ๆ กระแทกเข้าอย่างจังกับศีรษะของชายแปลกหน้าจนปลิวไปอีกทาง ลูกบอลแสงสีฟ้ายังคงอยู่สักพักและชนเข้ากับชายแปลกหน้าอีกคนที่กระโดดเข้ามาหามัน

 

            อ้นตะลึกเล็กน้อยกับภาพตรงหน้าที่เห็นนี่มันอะไรกันนะ เขางงไปหมดแล้ว นี่เขาไปเอากระเป๋าใครมา แล้วปืนที่ดูวิทยาการล้ำหน้าแบบนี้ เขามีด้วยหรอ เอาเถอะพอจะใช้ได้ ไม่ใช่เวลางง แล้วละ อ้นมองไปอีกด้านของปืน มีอักษรเขียนว่า ปืนยิงแสงไฟฟ้า

 

            “ไม่ได้มีแค่นี้แน่” อ้นเอ่ยอย่างคิดได้ กระเป๋าที่เขาแปลกมาเพราะเข้าใจผิดก็ใหญ่ไม่ใช่เล่นคงไม่ได้ใส่อาวุธแค่ชิ้นเดียวแน่ อ้นหยิบกระเป๋าดังกล่าวเทออกมา มีปืนสีดำขนาดยาวหนัก หล่นลงมา พร้อมกับดาบยาวทีมีปุ่มกด และปืนลูกซองสั้น คานเหวี่ยงด้ามไม้ อ้นมองไปทางเพื่อนของเขา สามกลุ่ม ที่อยู่ทางหัวเรือ และอยู่ใกล้ ๆ ห้องพยาบาล

 

            “แกง แคน” อ้นตะโกนเสียงดังลั่น ก่อนจะโยนปืนสีดำไปทางฝั่ง แคนที่กำลังโดนพวกนั้นล้อมอยู่ และโยนปืนลูกซองกับแพ็กเกจกระสุนมากมายไปใส่ให้แกงส้ม

 

            “เปรี้ยง” แคนรับปืนสีดำอันหนักเอาไว้ เตะชายตรงหน้าหนึ่งครั้ง แล้วยิงปืนหนักดังกล่าวใส่ศีรษะของพวกชายที่เค้ามารุมล้อม ด้วยความแรงความปืนดังกล่าวที่เป็นกึ่งปืนไรเฟิล ทำให้กระสุนทะลุไปกระแทกศีรษะของชายอีกคน 

 

            แกงส้มคว้าปืนลูกซองมา ยิงไปหนึ่งนัด แล้วเหวี่ยงปืนออกไปอย่างเชี่ยวชาญ กระสุนกระจายพวกคนที่ล้อมเขาอยู่จนปลิวตกน้ำกันไปเป็นแถบ อ้นยืนดาบดังกล่าวให้เชอรีน เชอรีนลองกดดูเล่น ไฟฟ้าเข้าไปตามตัวดาบ ก่อนที่เธอจะฟาดดาบดังกล่าวใส่คนที่วิ่งมาหาเธอ เธอเองก็เคยเรียนศิลปะป้องกันตัวมาก่อนไม่แปลกที่เธอจะพอสู้ได้

 

            “พวกแก ไปเร็ว” อ้นเอ่ยพลางยิงกระสุนปืนไปด้านหน้าแล้ววิ่งทะลุไปอย่างลืมตัว เหมือนว่ากระสุนดังกล่าวของเขา

จะไม่ได้มีผลกระทบอะไรมากมาย ต่อมนุษย์ธรรมดาเช่นเขา แต่มันกับรุนแรงน่าดูสำหรับเจ้าพวกตัวประหลาดที่กำลังวิ่งไล่ตามเขา

 

            เขาก็ไม่ค่อยเข้าใจอาวุธมากมายที่อยู่ในกระเป๋าเขามากนัก แต่ก็สะพายมันติดตัวเอาไว้เพราะในกระเป๋ายังมีกล้องที่เขียนว่ากล่องลูกเต๋ากับกระสุนปืนอีกจำนวนหนึ่ง ด้านหน้ายังเขียนว่า ตุ่นแก้ว กรุ๊ป อีกต่างหากอย่างนี้จะใครเป็นคนทำนอกจากพ่อเขา เหตุการณ์แบบนี้ไม่รู้ไปเกี่ยวข้องกับรัฐบาล หรือช่วงที่พ่อโดนลอบสังหารรึเปล่า

 

            “อาจารย์ครับ พานักเรียนลงไปห้องเครื่องก่อนเถอะครับ กระจายกันไป” ถึงคนจำนวนไม่เท่าไหร่จะพึ่งโดนกัดไป แต่เหมือนเรือรบนี่จะมีการทดลองอะไรมาตั้งแต่ต้นแล้ว อ้นเพียงสังหรณ์ใจในเรื่องนี้ช้าเกินไป มิน่าละเข้าถึงรู้สึกว่ากัปตันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่

 

            “เฟรี้ยววว”อ้นตบพวกที่วิ่งเข้ามาไปหนึ่งทีตามด้วย ยิงซ้ำ ซึ่งเพื่อนของเขาก็โชว์ฝีมือไม่ได้น้อยไปกว่ากัน เชอรีนเองก็เริ่มใช้ดาบไฟฟ้าที่ว่าได้คล่องมาขึ้น

 

            อ้นวิ่งนำอย่างรวดเร็วไปที่เรือชั้นล่าง และรีบตรงเข้าไปซ่อนตัวนะห้องเครื่องขนาดใหญ่ ที่น่าจะจุคนได้จำนวนมากพอสมควร นักเรียนบางส่วนก็ถูกแยกไปกับอาจารย์อีกคนหนึ่ง ทางห้องประชุมที่อยู่ข้าง ๆ ห้องเครื่อง

 

            “ทุกคนไปเร็ว หาที่ซ่อนตัว พยายามอย่าทำเสียงดัง” อ้นยิงกระสุนสีฟ้าค้างเอาไว้หลายนัด ในขณะที่พวกตัวประหลาดมากมายกำลังเดินลงมาที่ห้องเครื่องอย่างช้า ๆ

 

            “อ้นหลบ” เพื่อน ๆ ที่เหลือพากันเอ่ยพลางเลื่อนตู้เหล็กขนาดใหญ่ที่เหมือนจะพักแล้วมาวางกั้นบันไดเอาไว้ และตู้เหล็กอีกตู้หนึ่งที่ถูกวางกั้นไว้ด้านบน ตู้เหล็กจำนวนมากมายปิดทางลงดังกล่าวไว้อย่างสนิท พวกตัวประหลาดเริ่มเปลี่ยนเป้าหมายและเดินไปทางอื่นแทน ทำให้เหตุการณ์เข้าสู่ความสงบ

 

            อ้นมองเชอรีนที่เดินเข้ามาเกาะแขนอ้นไว้อย่างแน่นตัวสั่นเทา ตาแสดงถึงความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด อ้นเพียงกอดคนตรงหน้าเอาไว้ ไออุ่นจากอ้นพอจะช่วยให้คนตรงหน้ารู้สึกกลัวน้อยลงไปบ้าง

 

            // ฉัน ฉันกลัว พวกนี้คือตัวอะไร ทำไมมันถึงพยายามฆ่าทุกคน เรือนี้มันอะไรกันแน่ // เชอรีนยังคงคิดวนไปวนมาในหัวสมองอย่างไม่เข้าใจ ไม่แปลกหรอก คงไม่มีใครเชื่อว่าตัวประหลาดที่อึดไม่ต่างจากผีดิบแบบนั้น จะมีตัวตนอยู่บนโลก ถ้าเหมือนในหนังละก็ อ้นคิดว่าต้องมีรูปแบบกลายพันธุ์แบบอื่นอีกแน่

 

            อ้นได้แต่ถอนหายใจอย่างไม่เข้าใจ

 

            พ่อ เรื่องนี้พ่อรู้ใช่ไหม

 

            ก่อนหน้านี้พ่อพบอะไรใช่ไหม

 

            ช่วยบอกผมทีสิพ่อ ว่านี่มันอะไรกัน

 

TBC

 

ตอนนี้เชอรีนเมานะคะ เอออ

 

5555 ตอนหน้าก็จะเริ่มบู๊ แล้วนะครับ

 

เพราะใกล้จบเต็มทีและ

 

พรุ่งนี้เขาต้องไปมหาลัยอีก ไรท์ปวดหลังไปหมดแล้วอะ

 

ถ้านอนหอ ไรท์อาจจะไม่ได้อัพนะครับ

 

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่มาเมนต์กันนะ Thank you

                                                                                                                           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #31 korbuaa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 22:06
    อารายยจะน่ารักกกขนาดนี้  ^^
    #31
    0