Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 18 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 ส.ค. 57

Voice of heart 18 – ความปลื้มปิติ ที่ไม่น่าเชื่อ

 

            ลมหนาวพัดอย่างหนัก ต้นไม้โอนเอนตามแรงลบที่ตกกระทบ ใบไม้ใบหญ้าปลิวว่อนไปมา เหมือนกับเป็นใหญ่ให้บรรยากาศที่โศกเศร้า ยิ่งโศกเศร้ากว่าเดิม ควันจากธูปร้อยละล่องไปมาตามสายลม อ้นเพียงถูแขนไปมาอย่างหนาวเหน็บ ฤดูนี้ก็ไม่ได้ใช่ฤดูฝนสักหน่อย ทำไมหนาวเหมือนฝนกำลังจะตก

 

            “อ้น ทำใจนะแก” แคนเอ่ยพลางตบไหล่ของเพื่อนสนิทของเขา เขารู้ดีว่าคนตรงหน้ายังคงคิดถึงไม่หาย

 

            “อือ ฉันก็พยายามอยู่ แคน”อ้นเอ่ยพลางพยายามฝืนยิ้มออกมาเพื่อให้เพื่อนของเขาสบายใจ

 

            “แล้ว เป็นไงบ้างละ เจอโรงพยาบาลที่มีร่างต๊อปยัง” อ้นเปลี่ยนเรื่องไปเป็นเรื่องของสต๊อปแทน

 

            “ก็ไม่นะ ยังไม่เจอเลย รายนี้ก็ยืนเศร้าอยู่ข้างฉัน” แคนเอ่ยพลางชี้ไปที่คนข้างที่ยืนลอย เศร้าแบบสุดๆ

 

            “ต๊อปอะ ทำไงถึงจะหายเศร้าเนี่ย”แคนเอ่ยพลางดึงคนตรงหน้าลงมานั่งข้าง ๆ

 

            “ไม่รู้อิ” สต๊อปเอ่ยอย่างเหนื่อย ๆ เฮ้อ ร่างฉันหายไปไหนละเนี่ย ทำไมหาไม่เจอสักที

 

            “ฟอดดด”แต่สต๊อปก็ต้องออกอาการตาค้าง เมื่อคนตรงหน้าเลื่อนหน้ามาหอมแก้มเธอ ถึงแม้ว่าจริง ๆ มันจะไม่โดนก็เถอะ แต่ไม่ได้แปลว่าเธอไม่เขินนะ

 

            “แคนอะ บ้าปะเนี่ย หอมวิญญาณเนี่ย”สต๊อปเอ่ยพลางบิดไปมา ทำเอาอ้นที่ได้ยินแต่เสียงออกอาการยิ้มเล็กน้อย แคนมันบ้ารึเปล่าเนี้ย หอมแก้มวิญญาณ

 

            “ขอฉันไป จุดธูปคุยกับ เชอรีนอีกรอบละกันนะ” อ้นเอ่ยพลางเดินไปที่หน้าโรงศพของเชอรีน

 

            “ไปด้วย” แคนเอ่ยพลางเดินตามอ้นไปติด ๆ ในขณะที่แขกในงานก็เข้ามากันอย่างต่อเนื่อง

 

            “เชอรีน พี่มาที่นี่อีกวันแล้วนะ ยังคิดถึงเชอรีนเหมือนเดิมเลย” อ้นเอ่ยพลางปักธูปไปหน้าโลงศพของเชอรีน

 

            “พี่กับสต๊อปมาหานะ” แคนก็ปักธูปไว้ที่เดียวกันกับแคน

 

            “พี่อ้น” แคนกับอ้นพากันขนลุก เมื่ออยู่ดีดีได้ยินเสียงลอดออกมาจากโรงศพ

 

            “แคน ฉันบ้าไปแล้วปะวะ” อ้นเอ่ย เหงื่อออกมาเต็มใบหน้า

 

            “ไม่วะแก ฉันก็ได้ยิน” แคนเอ่ยอย่างแปลกใจ มันจะเป็นไปได้ยังไงที่จะมีเสียงออกมาจากโรงศพอะ

 

            “ต๊อป ก็ได้ยินนะ”สต๊อปเอ่ย หรือว่าน้องเชอรีนยังไม่ตายหว่า

 

            “ตึง” เสียงฝาโรงเลื่อนออกเสียงดังลั่นพลางหล่นลงไปบนพื้นข้าง ๆ พาเอาอ้นกับแคนเลื่อนถอยหลังกันไปหลายเก้า ส่วนแขกในงานนอกจากคนที่เป็นญาติเขา วิ่งออกไปจากงานชนิดว่าป่าราบกันไปเลยทีเดียว

 

            “พี่อ้น ชีนไม่ไหว” เชอรีนค่อย ๆ เดินออกมาจากโรงศพช้า ๆ ก่อนที่เธอจะล้มลง

            “เชอรีน” อ้นรับไว้ได้พอดี โชคดีที่ศีรษะของเชอรีนไม่กระแทกพื้น

 

            “พี่อ้น พี่อ้นจริง จริง ด้วย” เชอรีนเอ่ยอย่างเชื่องช้า ก่อนที่เธอจะสลบไป

 

            “อ้น ลูก พาหนูเชอรีนไปโรงพยาบาลเร็ว” อ้นเอ่ยแล้วรีบวิ่งออกไปจากงานศพอย่างรวดเร็ว

 

            ณ โรงพยาบาล

 

            “ญาติห้ามเข้านะคะ” พยาบาลเอ่ย ก่อนที่อ้นจะยืนดูอยู่หน้าห้อง

 

            “อ้น พี่อ้นคะ เกิดอะไรขึ้นคะ” เพื่อนและพี่ ๆ น้องที่วิ่งตามมาจากงานศพเอ่ยถามอ้น

 

            “พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน อยู่ดี เชอรีนก็ฟื้นขึ้นมา”อ้นเอ่ยพลางลูบหัวตัวเองอย่างเขิน ๆ ปนดีใจที่อยู่ดีดีคนที่เขาหลังรักและคิดถึงมาตลอดเวลาก็ฟื้นขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

            “ยัยชีน ยัยชีน”สมายด์อยากจะกระโดดแล้วตะโกนร้องให้ดังลั่นโลก เพื่อนเธอฟื้นแล้ว แต่อย่างว่าที่นี่มันโรงพยาบาลนี่นา อายเขา

 

            “ดีและ มายด์ ฉันเป็นห่วงแกแทบแย่”แอปเปิ้ลเอ่ยพลางเพื่อน ๆ เธอที่อยู่ด้านหลังก็พยักหน้าตามอย่างดีใจ ก็ทุกวันนี้พวกเธอต้องตามติดสมายด์อะสิ ว่างเมื่อไหร่สมายด์เป็นร้องไห้ทุกที

 

            “พี่เห็นด้วย จะได้มีเวลาสวีทกับแอปซักที”นทเอ่ยพลางโอบเอวคนตรงหน้าไว้หลวม ๆ ก็คนข้าง ๆเธอเล่นไปเฝ้าสมายด์ที่บ้านสมายด์ทุกวันเลย ช่วงนี้กิจกรรมประจำเลยห่างหายไปนาน

 

            “แอป รู้นะ พี่คิดอะไรอยู่” แอปเปิ้ลเอ่ยพลางดึงแก้มนทอย่างสนุกมือ

 

            “คิดอะไรอะคะ”นททำสีหน้ายิ้มกรุ่มกริ่มพลางเป่าหูใส่แอปเปิ้ล

 

            “พี่นทก็รู้อะ บ้า อย่าแซวนะคะ” แอปเปิ้ลหน้าแดงพลางฟาดมือใส่ไหล่คนตรงหน้าแก้เขิน บ้าปะเนี่ย ฉันรู้นะว่าพี่คิดเรื่องนั้นอยู่อะ ยังจะมาแกล้งอีก

 

            “ทำอะไรหรอแก”สมายด์เอ่ยหน้าตาใสซื่อ ส่วนแกงส้มอะหรอ หน้าแดงกล่ำไปเรียบร้อย

 

            “ถามพี่แกงดิแก”แอปเปิ้ลพลางโบ้ยไปให้แกงส้มที่ยืนอยู่ข้างสมายด์

 

            “ทำอะไรอะคะ พี่แกง มายด์อยากทำบ้าง” โถ น้องสมายด์ของพี่ อะไรจะซื่อขนาดนั้น พูดแบบนี้หัวใจไม่เป็นจังหวะแล้วเนี่ย

 

            “แบบว่า จับกดอะค่ะ น้องมายด์”แกงส้มกระซิบข้างหูสมายด์ พาเอาคนที่ได้ยินหน้าแดงกล่ำ ก้มหน้างุด ๆ นี่พูดถึงเรื่องนี้กันหรอเนี่ย หน้าฉันร้อนไปหมดแล้วนะเนี่ย

 

            “คุณหมอเป็นไงบ้างครับ”อ้นที่ยืนเฝ้าหน้าประตูเอ่ยถามคุณหมอ ที่เดินออกมาจากห้องฉุกเฉินด้วยสีหน้าที่ดีกว่าคราวที่แล้วมาก ทำให้อ้นสบายใจขึ้นเล็กน้อย แต่อันนี้ก็ต้องถามอะนะ

 

            “คนไข้ พ้นขีดอันตรายแล้วครับ คนไข้ฟื้นตัวเร็วมากจนน่าตกใจครับ อีกสักชั่วโมงก็คงกลับบ้านได้แล้วครับ”คุณหมอเอ่ยสีหน้ายิ้มแย้มพลางตบบ่าอ้น แล้วเดินลิ่วหายไป จริง ๆ คุณหมอคนนี้รู้จักกับพ่อเขา

 

            “เย้ ยัยชีน แอป ยัยชีนรอดแล้ว”สมายด์เอ่ยพลางดึงแอปเปิ้ลมากอดอย่างลืมตัว แอปเปิ้ลก็ลูบหลังเพื่อนคนสนิทอย่างยิ้มแย้ม

 

            “พี่นทอย่าหึงนะ นี่เพื่อนแอป” แอปเปิ้ลเอ่ยพลางชี้สั่งห้ามนท อยู่ดีดีก็จะเป็นเด็กหญิงนทรึไงคะ คิดแล้วขำ

 

            “อ้าว แก โทษที” สมายด์ยิ้มแหย ๆ พลางลูบหัวตัวเองไปมา

 

            สักพักเชอรีนก็หายและเดินออกจากโรงพยาบาล ชุดที่เปลี่ยนก็เป็นเสื้อยืดกางเกงขาสั้นธรรมดา แต่สำหรับอ้นเพราะความคิดถึงมาก ๆ คนตรงหน้าดูน่ารักจนเปล่งประกายระยิบระยับ

 

            “อะไรอะ พี่อ้น มองชีนงี้ ชีนเขินนะคะ”เชอรีนพูดออกมาพลางลูบท้ายทอยตัวเองอย่างเขิน ๆ ก็เธอกับพี่อ้นต่างรู้กันอย่างชัดเจนแล้วนี่นา ว่าเราสองคนรักกัน อ๊าย เขิน

 

            “น่ารักมากเลยรู้ไหมเราอะ พี่คิดถึงเราจนจะบ้าตายอยู่แล้ว พี่เห็นหน้าเชอรีนลอยเต็มบ้านพี่ไปหมดเลย” อ้นเอ่ยพลางดึงมือคนข้างกายมาจับไว้แน่น เขากลัวจะหายนี่นา ก็เคยหายไปครั้งหนึ่งแล้วอะ

 

            “ขนาดนั้นเลยหรอคะ” เชอรีนรู้สึกดีใจที่คนตรงหน้าคิดถึงเธอมากมายขนาดนั้น เธอก็คิดถึงเหมือนกันนั่นแหละ แต่เธอหายไปพักใหญ่เลยนี่นา

 

            “ใช่สิ พี่จะไม่ยอมปล่อยเราไปไหนอีกแล้วนะ จากนี้ห้ามไปไหนคนเดียว เข้าใจนะ”อ้นเอ่ยกระชับน้ำเสียงและสีหน้าจริงจัง

 

            “ค่ะ แม้แต่ห้องน้ำอะหรอคะ”เชอรีนเอ่ยอย่างทีเล่นทีจริงพลางยิ้มกว้าง ทำไมถึงรู้สึกว่าพี่อ้นน่ารักขึ้นเป็นกองเลยนะ

 

            “พี่จะเข้าด้วย เอ้ย พี่จะไปเฝ้าหน้าห้องน้ำละกัน”อ้นเอ่ยอย่างลืมตัวพลางลูบศีรษะไปมาแก้เก้อ

 

            “บ้า พี่อ้นอะ”เชอรีนจับหน้าไปมา หน้าเธอนี่ร้อนหนักกว่าตอนก่อนตายอีกนะเนี่ย

 

            “นี่แก ลืมเพื่อนหมดเลยนะ เดินตัวปลิวเชียว ฉันก็คิดถึงแกไม่แพ้พี่อ้นหรอก” สมายด์เอ่ยพลางกอดเพื่อนสนิทตรงหน้าอย่างคิดถึง

 

            “ฉันรู้แก ฉันขอโทษ”เชอรีนเอ่ยพลางปาดน้ำตาให้เพื่อนตัวแสบ นี่คงจะเศร้า ๆ มากมากสินะเนี่ย

 

            “แอปขอกอดด้วย”แอปเปิ้ลกำลังจะเดินเข้าไปกอด แต่โดนนทดึงมือไว้ซะก่อน

 

            “ไม่ต้องกอดก็ได้ แอป”เชอรีนยิ้มกว้างพลางจิ้มไหล่นทเบา ๆ อะไรจะหึงขนาดนั้นคะ คุณพี่นท

 

            “กลับบ้านกัน”อ้นเอ่ยพลางจูงมือเชอรีนเดินไปหน้าโรงพยาบาล

 

            “บ้านไหนหรอคะ”เชอรีนถามอย่างไม่เข้าใจ ก็ตรงนี้ก็มีตั้งหลายบ้านอะ

 

            “บ้านพี่ไง แม่ชีนก็อยู่นั่นนะ”อ้นเอ่ยอย่างยิ้มพลางโยกหัวคนข้างกายอย่างคิดถึง

 

            “ไปด้วยดิคะ ไปด้วย ไปด้วย”แอปเปิ้ลกับเพื่อน ๆ ที่เหลือพากันยกไม้ยกมือ แต่นทนี่สิไม่คิดจะยกมือสักเท่าไหร่

 

            “ถ้าวันนี้น้องแอปไม่กลับบ้าน พี่โกรธจริง ๆ นะเนี่ย”นท พนายางกูร กลายร่างเป็นเด็กน้อยเดินงอนเธอไปด้านหน้าซะอย่างนั้น พี่นทอะใจเย็นดิคะ

 

            “พี่นทอะ อย่างอนดิคะ ไม่อยากกิน แอปเปิ้ลหรอคะ” นทฟังคนตรงหน้าหน้าแดงกล่ำ ก็น้องผลไม้ของเธอเล่นพูดจาสองแง่สองง่าม แถมยังเอาส่วนสำคัญมาเบียดตัวเธออีกนี่สิ

 

            “แอปกลับบ้านก็ได้ค่ะ” แอปเปิ้ลเอ่ยพลางโบกมือลาเพื่อน แล้วเดินนำหน้านทไปอีกทางหนึ่ง

 

            “ถ้าพี่ไม่มาภายใน 10 นาที พี่นทอดนะคะ” แอปเปิ้ลเอ่ยส่งแววตาดุไปให้ หลังจากที่นทพึ่งมองผู้หญิงสวย ๆ อีกคนที่พึ่งเดินผ่านไปแววตาระยิบระยับ เจ้าชู้จริง ๆ นะคะ พี่นทเดี๋ยวก็ให้อดซะให้เข็ดเลย

 

            “เดี๋ยว แอปรอพี่ด้วย” อ้นมองคู่รักฝั่งตรงข้ามอย่างยิ้ม ๆ แล้วหันมามองหน้าเชอรีนที่กระพริบตาถี่ถี่ใส่เขา

 

            ใช้เวลาไม่นานอ้นเชอรีนและก๊วนเพื่อนอีกเล็กน้อยก็เดินทางมาถึงที่บ้านของอ้น ยังไม่ทันได้เปิดประตูเข้าไปในบ้านแม่ของอ้นกับเชอรีนก็วิ่งมาสวมกอดเชอรีนอย่างคิดถึง

 

            “ลูกแม่ ลูกแม่ ลูกแม่ตัวเป็นๆๆ”แม่ของเชอรีนเอ่ยพลางกอดลูกสาวไว้แน่น

 

            “พี่มาเวลาคลายแม็ก พอดีเลยนะเนี่ย”เชอรีนยิ้มกว้าง เมื่อเห็นพี่ชายของเธอที่อยู่แดนไกลกลับมาถึงนี่ พี่คุณ พี่คุณมาได้ไงคะเนี่ย

 

            “พี่คุณ”เชอรีนกระโดดกอดพี่ชายตัวเองอย่างคิดถึง

 

            “พี่เศร้าจะตายอยู่แล้ว คิดถึงจริง ๆ เลย ยัยเด็กตัวแสบ”นิชคุณเอ่ยพลางกอดน้องสาวอย่างยิ้มแย้ม

 

            “เข้าบ้านกันลูก ๆ วันนี้คงจะเหนื่อยกันมามาก พักผ่อนได้แล้วละ”แม่ของอ้นเอ่ยพลางสั่งแม่บ้านไปเตรียมห้องทั้งหมดไว้ให้เรียบร้อย คฤหาสน์ตุ่นแก้วซะอย่างมีหรือห้องไม่พอ ล้นซะด้วยซ้ำ

 

            วันรุ่งขึ้นเหมือนอากาศเป็นใจ ท้องฟ้าสดใส ก้อนเมฆสวยงามลอยละล่องไปมา เชอรีนอาจจะเป็นบ้าไปแล้ว เธอกำลังมองเห็นก้อนเมฆเป็นหน้าพี่อ้นและกำลังยิ้มให้เธออยู่ซะด้วย จริง ๆ พี่อ้นเขาไม่รู้ตัวรึไงกันนะ วันนี้วันเกิดพี่เขา ว่าแต่พี่ดิวก็ชวนไปทำงานชมรมด้วยนะ ลำบากใจจังเลยอะ เอาเถอะพี่อ้นสำคัญกว่าอะ

 

            “แต่งตัวเร็วจังเลยนะ สาวน้อย”อ้นเอ่ยพลางยิ้มหวานเลี่ยนชนิดที่ว่าเชอรีนอยากจะบิดตัวเป็นกิ้งกือจริง ๆ ถ้าทำได้อะนะ พี่อ้นบ้า เฮ้ย ลื่น

 

            “เฮ้ย เชอรีน” อ้นโถมตัวไปรับคนตรงหน้าไว้พอดี ในขณะที่พราวเพื่อนแอปเปิ้ลกำลังเดินมาพอดี ดีนะที่อ้นรับไว้พอดีไม่อย่างนั้นพราวคนได้แบนเพราะน้ำหนักของเชอรีนแน่

 

            “ชีน กับพี่อ้น เลิกมองตากันได้แล้วคะ พราวลุกไม่ได้อะ”พราวเอ่ยอย่างยิ้มๆ ให้ตายสินะ สวีทนึกถึงคนไม่มีคู่บ้างสิ ชิ

            “มีอะไรหรอ พราว” พราวออกอาการตกใจเล็กน้อยเมื่อหันไปก็เจอเพื่อนของแอปเปิ้ลอีกคนซะอย่างนั้น หัวใจ ทำไมหัวใจฉันต้องเต้นเป็นไม่เป็นส่ำด้วยอะ

 

            “ไม่มีอะไรอะ มุก” พราวเอ่ยแล้วรีบวิ่งลิ่วไปอย่างรวดเร็ว

 

            “พราวรอด้วยดิ” มุกวิ่งตามพราวไปทันที โกรธอะไรกันเปล่าเนี้ย

 

            “พี่ต๊อป”เชอรีนเอ่ยอย่างตกอกตกใจ เมื่อเห็นพี่สาวแฟนของพี่แคน ตัวเป็นเป็นแบบว่าไม่ใช่วิญญาณ ในชุดเดียวกับตอนที่เธอเป็นวิญญาณ พี่สต๊อปสวยมากเลยอะ ระยิบระยับอย่างกับมีออร่าอยู่เต็มไปหมดอะ

 

            “น้องเชอรีนอย่ามองพี่แบบนั้นสิคะ พี่เขินนะ”สต๊อปเอ่ยพลางบิดแขนไปมาซ้ายขวา

 

            “ก็พี่ต๊อปน่ารักนี่คะ ระยิบระยับเลยอะ”เชอรีนเอ่ยพลางทำสายตาเป็นปลื้ม

 

            “พอแล้ว พี่ไปเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ วันนี้ต้องไปเรียนและ”สต๊อปเอ่ยพลางหันไปยิ้มให้คนรักที่มองเธอตาไม่กระพริบตั้งแต่เธอเข้าร่างมาเมื่อสองสามชั่วโมงก่อนหน้านี้

 

            “แคนเปลี่ยนให้”แคนเอ่ยพลางยิ้มหวานเลี่ยนเหมือนเดิม

 

            “บ้าหรอแคน อย่าตามมานะ” สต๊อปหน้าแดงกล่ำพลางวิ่งหนีขึ้นไปชั้นบนอย่างรวดเร็ว

 

            “เป็นไงมาไงเนี่ย”อ้นที่เงียบมานาน ถามแคน

 

            “อ๋อ ไปโรงบาล มาแล้วเจอร่างของสต๊อปอะ พ่อกับแม่สต๊อปก็พึ่งฟื้นจากอาการนินทาเมื่อวานเหมือนกันอะ”แคนอธิบายอย่างละเอียด ในขณะที่เชอรีนเริ่มหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เธอพึ่งสังเกตว่าพี่อ้นนี่มองความสวยของพี่สต๊อปไม่กระพริบตาเลย ไหนบอกว่าคิดถึงชีนนัก คิดถึงชีนหนาไง ชิ

 

            “เมื่อกี้มองพี่ต๊อป นานเหลือเกินนะคะ เชอะ”เชอรีนเอ่ยพลางเดินหนีลงไปข้างใต้บันได แล้วกอดอกอย่างงอน ๆ

 

            “โหย อย่าหึงสิคะ พี่รักเชอรีนคนเดียว ก็รู้นี่” เชอรีนรู้สึกกระตุกเล็กน้อย เดี๋ยวนี้คำว่ารักทำไมพูดง่ายนักละคะ เห็นสมัยก่อนนี่ปากแข็งมากเลยอะ แต่เธอก็ยอมรับ ว่าคำไม่กี่คำเนี่ย ทำให้เธอหวั่นไหวแบบสุด ๆ ไม่ได้ต้องเก๊กฟอร์มไว้ แต่ฟอร์มของเชอรีนก็พังหมด เมื่ออ้นเลื่อนตัวเข้ามากอดจากด้านหลัง แล้วก็หอมแก้มไปฟอดใหญ่

 

            “บ้า พี่อ้นอะ” เชอรีนเอ่ยอย่างเขินแล้วกระทุ้งศอกไปหนึ่งที

 

            “พี่รักเชอรีนนะ” อ้นเอ่ยออกมาพลางยิ้มแย้ม

 

            “เชอรีนก็รักพี่ค่ะ” ไม่มีสักครั้งที่คำว่ารักของพี่อ้นจะไม่ทำให้หัวใจของเต้นแรงกระหน่ำ หน้าเธอเริ่มร้อนขึ้นมาอีกแล้วละสิ ทำไมคำ ๆ เดียวของพี่เขามีอิทธิพลกับฉันขนาดนี้นะ

 

            พี่รักเชอรีนนะ

 

            รัก รัก รัก

 

            อ๊าย พี่อ้น ไม่ต้องพูดแล้ว เขินนะ >///<

 

TBC

 

ไรท์ไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก 5555

 

นึกว่าตายกันแล้วอะสิ

 

ขอบคุณที่เมนต์กันนะทุกคน

 

ใกล้จบแล้วนะคะ อ่านกันนะ อ่านกันนะ เมนต์กันนะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น