Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 15 : Voice of heart 15 - ลาก่อนเชอรีน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 195
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ส.ค. 57

Voice of heart 15 – ลาก่อนเชอรีน

 

            แสงสว่างจากหลอนไฟนีออนมากมายกำลังส่องสะท้อนกันไปมา แต่ทว่านัยน์ตาของอ้นทำได้เพียงมองหน้าคนตรงหน้าที่แน่นิ่งสนิท ไม่ต่างจากผักบ้า ถึงแม้ว่าเตียงเข็นกำลังจะเข้าไปในห้องฉุกเฉิน แต่อ้นรู้สึกไม่ดีเลย เขารู้สึกเหมือนจะเสียคนรักตรงหน้าไปตลอดกาล

 

            “โถ่ เอ้ย เพราะฉัน เพราะฉันคนเดียวเลย” อ้นสะบดไปมาอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน อย่างอ่อนแรง ถ้าเขาไม่ให้น้องเชอรีนไปซื้ออะไรให้เขากินละก็เชอรีนก็ไม่มีทางเป็นแบบนี้หรอก

 

            “ฮึก ฮึก ยัยชีน ฉันขอโทษ ถ้าฉันฟังมาดีดีมันคงไม่เป็นแบบนี้”น้ำตาสมายด์ไหลออกมาไม่หยุดหย่อน แก ฉันขอโทษ ฉันเป็นเพื่อนแกแท้แท้ แต่ฉันกลับทำอะไรไม่ได้เลย

 

            บรรยากาศเต็มไปด้วยความเงียบสนิท อ้นมองห้องฉุกเฉินอย่างร้อนใจ เขาไม่รู้ว่าในนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง ไม่รู้ว่าเชอรีนเป็นอย่างไร ไม่รู้จะได้เจอคนสำคัญของเขาอีกรึเปล่า  อ้นมองไปยังห้องฉุกเฉินด้วยความอ้อนล้าเขาทำได้เพียงนั่งจ้องมันอยู่อย่างนั้น

 

            “พี่อ้นคะ” อ้นมองใบหน้าอันสดใสของเชอรีน ที่ทุกวันมีแต่จะยิ้มให้เขาตลอดเวลา

 

            “หึ อะไรหรอคะ น้องชีน” อ้นเอ่ยพลางมองหน้าคนตรงหน้าเหมือนจะค้นหาความคิดในแววตา ยังเป็นเหมือนเดิมไม่มีผิด ผู้หญิงตรงหน้ายังเป็นคนคนเดียวที่เขาไม่สามารถอ่านใจอะไรได้เลย

 

            “ชีน มาลาค่ะ” เชอรีนเอ่ยพลางปาดน้ำตาของตัวเองที่ไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 

            “ลา เราจะลาพี่ไปไหน” อ้นเอ่ยพลางดึงคนตรงหน้ามาสวมกอด

 

            // ฉันก็ไม่รู้ค่ะ ฉันรู้แต่ว่า คงอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว // เชอรีนร้องไห้ออกมาอย่างหนัก มันเป็นเวลาที่เธอจะต้องจากพี่อ้นไปแล้ว ถึงแม้ว่าในใจจะเจ็บปวดแค่ไหนก็ตามที

 

            “ไปนะคะ พี่อ้น ขอให้พี่อ้นมีความสุขนะคะ อย่าทำอะไรแปลก ๆ เวลาที่ฉันไม่อยู่นะคะ” เชอรีนเอ่ยทั้งน้ำตา ก่อนจะคลายอ้อมกอดของอ้นออก แล้วโบกมือลาคนตรงหน้าคนที่เธอรักที่สุดทั้งน้ำตา

 

            “เชอรีน พี่ไม่อนุญาตให้เธอไป อย่าไปไหน” อ้นตะโกนออกมาเสียงดังลั่นในขณะที่น้ำตาของทุกคน ๆ ยังคงไหลออกมาไม่หยุด

 

            “ไม่เป็นไร อ้น ใจเย็นไว้ก่อน” แคนเอ่ยพลางตบไหล่คนตรงหน้าเขาที่แววตาเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด

 

            “ต๊อปหวังว่า เชอรีนจะไม่เป็นอะไรนะ” สต๊อปเอ่ยพลางตบไหล่แคนอีกคน เธอก็ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้มากนักหรอก ก่อนหน้านี้น้องเชอรีนยังบอกว่าอยากเจอเธออยู่เลย แต่เธอไม่ได้อยากเจอน้องในสถานะแบบนี้สักหน่อย

 

            “คุณหมอครับ” แคนเอ่ยหลังจากคุณหมอออกมาจากห้องฉุกเฉิน

 

            “หมอเสียใจด้วยนะครับ คนไข้เสียชีวิตแล้วครับ” อ้นรู้สึกเหมือนมีใครมาตบหน้าเขาอย่างแรง โลกทั้งใบของเขามันกำลังพังลงมาดังสนั่น มันหมายความว่ายังไง มันหมายความว่าเขาจะไม่ได้เห็นรอยยิ้มอันสดใสของเชอรีนอีกแล้วหรอ

 

            “ฮึก ฮึก พี่แกง ยัยชีนอะ ยัยชีน” สมายด์รู้สึกเหมือนเธออยากจะตายลงเสียตรงนี้ เป็นไปไม่ได้ ยัยชีน ยัยชีนไหนแกบอกว่า แกจะอยู่กับฉันนานไง แกพึ่งเป็นเพื่อนฉันได้ยังไม่ถึงปีเลยนะ

 

            “หมอขอตัวนะครับ” อ้นทำอะไรไม่ได้ เขารู้สึกเหมือนหัวใจทั้งดวงของเขามันหายไป

 

            ท่ามกลางความมืดสนิท ยังคงมีแสงสว่างเล็กน้อยจากแสงแฟลชของกล้อง ตำรวจมากมายกำลังสำรวจที่เกิดเหตุซึ่งเป็นหน้าบ้านของสมายด์

 

            “ผู้กองครับ เหยื่อเสียชีวิตแล้วครับ” ตำรวจนายหนึ่งเดินมาบอกเจ้าของคดี ซึ่งก็ไม่ใช่คนไกลที่ไหน โตโน่นั่นเอง เขาเองก็รู้จักผู้หญิงคนนี้พอสมควร ไม่คิดเลยว่าจะมาอายุสั้นแบบนี้

 

            ถึงแม้แสงไฟจะสว่างเพียงใด มีคนมากมายเดินไปมาหน้าบ้านมากมายขนาดไหน ก็ไม่อาจทำให้บรรยากาศอันเศร้าสร้อยของบ้าน ดีขึ้นแม้แต่น้อย ทุกคนกำลังมองรูปของเชอรีนที่ถ่ายร่วมกับสมายด์ ความทรงจำและความน่ารักของเชอรีนค่อย ๆ ลอยวนไปมาอยู่ในความทรงจำ

 

            อ้นรู้สึกจุกเจ็บปวดไปหมด น้ำตามันไม่ไหลออกมา เขาเจ็บมากเกินไป จุกเกินที่จะมีน้ำตาไหลออกมา เชอรีนพี่ได้ยินเสียงวิญญาณนะ เธอจะมาลาพี่แค่ครั้งเดียวเองหรอ พี่ยังไม่ได้บอกเรื่องสำคัญกับเธอเลย พี่คิด ว่า พี่จะมีเวลามากมายที่จะดูแลเธอและคอยอยู่ใกล้ ๆ เธอ แต่นี่มันสายเกินไปแล้ว

 

            “ลูก ๆ พักผ่อนกันซะหน่อยไหม ลูก หนูนั่งแบบนี้มาทั้งคืนแล้วนะลูก” แม่ของสมายด์เดินมาหาทุกคน ซึ่งตอนนี้อยู่ในสภาพไม่ต่างกัน

 

            “คุณแม่คะ เพื่อนหนูอะ เพื่อนมายด์อะ มายด์รับไม่ไหวจริง ๆ อะคะ ไม่เจ็บเกินไป คุณแม่” สมายด์โถมตัวเข้าไปกอดคุณแม่ของเธอ แม่ของสมายด์ก็ทำได้เพียงลูบศีรษะปลอบสมายด์เท่านั้น

 

            “พรุ่งนี้หนูไม่ต้องไปธุระให้แม่ก็ได้นะ มายด์ลูก”แม่ของสมายด์เอ่ยพลางมองลูกสาวของเธอที่ยังปล่อยโฮออกมาไม่หยุดหย่อน

 

            “ไม่เป็นไรคะ แม่ หนูไปนอนก่อนนะคะ”สมายด์เอ่ยพลางเดินขึ้นไปห้องนอนของตัวเอง

 

            “ต๊อป ฝากดู มายด์หน่อยสิ”แคนเอ่ยพลางหันไปบอกสต๊อปที่ออกอาการเศร้าไม่ต่างกัน ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เคยเจอเชอรีนเลยก็เหอะ แต่เด็กคนนั้นดูอยากจะเจอเธอจะตาย

 

            “ขอขึ้นไปข้างบนนะ” อ้นเอ่ยพลางเดินขึ้นไปชั้นบนอย่างช้า ๆ สภาพเขาตอนนี้มันก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากศพเดินได้ คนที่ไม่เหลือหัวใจ จะเรียกว่าเป็นคนได้ยังไง

 

            “มายด์ ฉันตั้งเพลงปลุกหลอน ๆ ไว้ให้แกนะ ให้แกบอกว่าถ้าให้ฉันติวหนังสือ ต้องมีเพลงประกอบนี่นา” เมื่อสองสามชั่วโมงก่อนหน้านี้ เชอรีนหยิบโทรศัพท์ของสมายด์ไปตั้งเพลงนาฬิกาปลุก

 

นาฬิกายังเดินและหมุนอยู่ทุกวัน
เพียงแต่ความทรงจำของฉันไม่หมุนตาม
มันหยุดไว้ตรงภาพเหล่านั้น วันเวลาที่แสนงดงาม
ทุกคืนยังจดจำและยังคงเฝ้าคอย

อีกสักครั้งฉันอยากจะฟังเสียงของเธอ
ยังคิดถึงเสมอไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน
คำอธิษฐานด้วยน้ำตาก็ไม่รู้ว่าเธอได้ยินบ้างไหม
เฝ้ารออยู่ทุกนาทีให้เธอคนนี้คนเดิมกลับมา

 

            “ยัยเพื่อนบ้า มันหลอนตรงไหนอะแก แกทำแบบนี้ฉันยิ่งคิดถึงแก เชอรีน เชอรีน” เพลงและน้ำเสียงอันไพเราะเหมือนสะท้อนเข้าไปในหัวใจของสมายด์ ทำไมกันนะชีน แกถึงได้คิดถึงแต่คนห่วง แกไม่เป็นห่วงตัวเองมั่งหรอ

 

            “คุณต๊อป อยู่แถวนี้รึเปล่าคะ ถ้าเพื่อนมายด์อยู่แถวนี้ช่วยบอก ด้วยนะคะ แต่ถ้าไม่ ก็ไม่ต้องทำอะไรนะคะ”สมายด์เอ่ย เธออยากรู้ว่า เชอรีน อยู่แถวนี้รึเปล่า

 

            “ไม่สินะคะ ยัยเพื่อนบ้า เพลงของแก มัน” ฉันคิดถึงแก ยัยเชอรีน

 

            อ้นยังไม่อยากเปิดประตูเข้าไปในห้องเขาเพียงยืนอยู่หน้าห้องและเดินหมุนไปมา น้ำเสียงเพลงอันไพเราะจากในห้องสมายด์ดังออกมา แต่เพลงนั้นมันมีแต่จะทำให้เขาคิดถึงคนที่พึ่งจากไปไม่ช้า ภาพความทรงจำแสนสุขของเขามันกำลังไหลเข้ามาเหมือนภาพฉาย

 

            “เอ๊ะ พูดอะไรนะ ตัวเล็ก” อ้นเอ่ยพลางขยี้หัวเด็กตรงหน้าอย่างยิ้ม ๆ อะไรกันฮะ พูดแค่นี้เขินแล้วหรอ

 

            “เปล๊าค่ะ แค่เขิน เอ๊ย” เชอรีนเผลอหลุดปากคำบางคำออกมา พลางยิ้มๆ

 

            “น่ารักจัง” อ้นเอ่ยพลางดึงน้องสาวคนสนิทมากอดอย่างแนบแน่น

 

            //  เอาอีกแล้วนะคะ พี่อ้น ดึงชีนไปกอดตลอดเลยอะ พี่ทำให้ชีนคุ้นชินกับไออุ่นแบบนี้นะ  // อ้นได้ยินเสียงของความคิดของเชอรีนดังสนั่นอยู่ในหัว

 

            “ฮึก ฮึก” ยิ่งโดนกอดเหมือนว่าเสียงสะอื้นของเชอรีนจะดังขึ้นเรื่อย ๆ

 

            //  ฉันคงคิดถึงพี่มาก ๆ แน่เลย ถ้าฉันไม่เจอพี่ ฉันจะทำไงดีนะ // อ้นยิ่งลูบหลังของเชอรีน เมื่อได้ยินเสียงความทุกข์ใจของเชอรีน

 

            “เปล่านะคะ ฉันยังจำพี่ได้ดีเลย พี่เป็นคนสำคัญของฉันนี่คะ” เชอรีนเอ่ยพลางแอบสูดดมกลิ่นตัวอันคุ้นเคยของคนตรงหน้า ไออุ่นแบบนี้คิดถึงจัง

 

            // ฉันก็คิดถึงพี่มากมากเหมือนกัน กอดแน่นกว่านี้ดีไหมนะ // อ้นสวมกอดเชอรีนแน่นขึ้นกว่าเดิม

 

            // รู้สิ่งที่ฉันคิดปะเนี่ย เขินนะ // เชอรีนรู้สึกว่าหน้าเธอเริ่มใจร้อน ๆ ขึ้นมาซะแล้ว

 

            “พี่คิดถึงเธอมาก ๆ เลยนะ ฟอดดด” อ้นเอ่ยพลางแอบหอมแก้มใส ๆ ที่ตอนนี้ดูน่าหอมซะเหลือเกิน

 

            “เหมือนกันคะ ว้าย พี่อ้นอะ บ้า >///<” เชอรีนเอ่ยแล้วดิ้นขลุก ๆ ไปมาอย่างเขิน ๆ ในอ้อมอกของอ้น

 

            เธอรู้ไหมว่าพี่คิดถึงเธอมากแค่ไหน ความทรงจำที่มีแต่เธอมันหมุนเต็มหัวไปหมด มองไปทางไหน พี่ก็เห็นแต่เธอ หันไปทางไหนพี่ก็เจอแต่ความน่ารักของเธอ มันเร็วเกินไปพี่ทำใจรับมันไม่ไหวหรอก

            พี่คิดถึงเธอมากเลย

 

            รู้ไหมเชอรีน

 

            อีกสักครั้งฉันอยากจะฟังเสียงของเธอ
ยังคิดถึงเสมอไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหน
คำอธิษฐานด้วยน้ำตาขอให้เธอได้ยิน
ขอให้เธอได้ยินขอให้เธอได้ยินได้ไหม

 

 

TBC

           

ตอนนี้เศร้าจังเลยอะ ฮือ ฮือ

 

ไรเตอร์บอกแล้ว ว่าจะเริ่มมาม่า

 

ติดตามกันต่อไปนะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #22 korbuaa (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2557 / 21:24
    ฮือๆ เศร้าาา~//สู้ๆนะคะไรท์
    #22
    0