Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 14 : Voice of heart 14 - ฆ่าปิดปาก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 180
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ส.ค. 57

Voice of heart 14 – ฆ่าปิดปาก

 

            แสงสว่างยามเช้ากำลังส่องประกายที่ปลายขอบฟ้า ลมทะเลพัดไปมาอย่างเย็นสดชื่น ร่างบางที่สัมผัสอากาศพวกนี้ไม่โดนอยู่แล้วเพียงยืนเฉย ๆ ยิ้มให้กับคนข้างเธอ ที่พาเธอมาที่นี่ทำไมก็ไม่รู้ ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ขึ้น แถมยังมานอนหลับอยู่ชายหาดอีกตั้งหาก

 

            “แคน แคน ตื่นได้แล้ว มีอะไรจะคุยกับสต๊อปไม่ใช่หรอ”  สต๊อปเอ่ยพลางใช้นิ้วชี้จิ้วไปมาที่แก้มของแคน จริง ๆ ก็จิ้มไม่โดนหรอก ก็เธอเป็นวิญญาณนี่นา แต่แค่อยากจะปลุกนี่นา

 

            “อือ คนน่ารัก รอแป๊ปนะ” แคนเอ่ยชมสต๊อปพลางกลิ้งไปอีกทางหนึ่ง กลายเป็นนอนคว่ำซะอย่างนั้น นั่นมีการมาชมฉันอีก รู้รึเปล่าละเนี่ยว่าฉันเป็นคนปลุกนายอะ

 

            “ตื่นได้แล้ว ชมกันซะงั้น” สต๊อปลูบแก้มตัวเองเล็กน้อยพลางมองคนที่กลิ้งไปมาบนทรายอย่างขำขำ

 

            “อือ ต๊อป ตื่นและ” แคนเอ่ยพลางตบใบหน้าตัวเองเบา ๆ สต๊อปยิ้ม ๆ กับท่าทีน่ารักของแคน

 

            “มีเรื่องอะไรจะพูดหรอ” สต๊อปเอ่ยพลางมองหน้าแคนอย่างตั้งใจ

 

            “แคนรักต๊อปนะ คือ...” แคนเอ่ยพลางยิ้มหวานให้สต๊อป ที่ตอนนี้เริ่มหน้าแดงขึ้นมา

 

            “คะ” ถ้าเป็นสมัยก่อนเธอคงจะไม่ได้รู้สึกอะไร แต่คราวนี้มันไม่ใช่คำว่ารักของคนตรงหน้ามีอิทธิพล ต่อหัวใจของเธอเหลือเกิน มันทำให้หัวใจดวงน้อย ๆ พองโตอย่างบอกไม่ถูก ถึงแม้จริง ๆ เธออาจจะไม่มีหัวใจที่เต้นได้อยู่ในตอนนี้

 

            “เป็นแฟนกับแคนนะคะ”แคนเอ่ยพลางเอ่ยเสียงหวาน และส่งนัยน์สุดอ้อนให้คนตรงหน้า เหมือนหัวใจของแคนจะหยุดลงในไม่ช้า ในระหว่างที่กำลังรอคำตอบ

 

            “แคนจะบ้าหรอ นี่แคนกำลังขอวิญญาณเป็นแฟนอยู่นะ” สต๊อปถามอย่างเขิน ๆ หัวใจของเธอมันตอบตกลงแคนไปตั้งนานแล้วละ

 

            “ก็แคนรักต๊อปนี่นา ยังไงต๊อปก็ต้องฟื้นอยู่ดีนี่ สร้อยนี้เดี๋ยวแคนใส่รวมกันไว้ก่อนนะ”แคนเอ่ยพลางยิ้มกว้าง ทำเอาหัวในคนตรงหน้าเขายิ่งรู้กระตุกไปมา อ๊าย แคนนายจะหวานไปแล้วนะ แคนซื้อสร้อยที่ประกอบรวมกันได้ไว้ เป็นคำว่า CanStop สามารถถอดแยกได้ด้วย

 

            “เป็นแฟนกับแคนนะ นะนะ นะคะ นะ” แคนเอ่ยพลางทำท่าเหมือนลูบแขนของสต๊อปพลางกระโดดไปกระโดดมา นายบ้าแคน ฉันตกลงตั้งแต่นายขอคำแรกแล้ว

 

             “อือ เป็นแฟนกันนะ” สต๊อปเอ่ยพลางรู้สึกอยากจะกระโดดกอดคนตรงหน้า แต่เธอเป็นวิญญาณนี่นา เอ้ย ลืมไปว่าตรงหน้าจับเอวเธอได้นี่นา

 

            “ขอบคุณนะ รัก รัก รัก รัก รักต๊อปจังเลย” โอ้ย นายแคนยกตัวฉันขึ้นทำไมเนี่ย พูดคำเดียวก็เขินจะตายอยู่แล้ว มาเป็นชุดเลยอะ เขินนะ

 

            “พอแล้ว เขิน” สต๊อปเอ่ยพลางลูบผมตัวเองแก้เขิน

 

            “ไปโรงพยาบาลกันดีกว่า” แคนเอ่ยพลางยิ้มกว้าง ตอนนี้พอจะมีข้อมูลแล้วละ ว่าโรงพยาบาลไหนบ้าง ทีสต๊อปน่าจะอยู่ มีตั้งเป็น 10 อะ ต้องรอให้ตั้มมันจำกัดวงให้เหลือสักสองก่อน

            “อือ ไปดิ” สต๊อปเอ่ยแล้วเดินตามแคนที่เดินนำหน้าไปที่โรงพยาบาลที่ไม่ไกลมากนัก

 

            “สงสัยจะอีกโรงพยาบาลหนึ่งอะ ต๊อป ผิดโรงพยาบาลซะแล้ว”แคนเอ่ยหลังจากที่เขาสำรวจรายชื่อทั้งโรงพยาบาลนี้แล้ว แต่ไม่มีชื่อ สต๊อป วรินทร เลย

 

            “หรือว่าจริง ๆ แล้ว สต๊อปไม่ได้อยู่ที่ไหนเลยรึเปล่า”สต๊อปเอ่ยพลางหลุบตาลงต่ำหน้าตาดูเศร้าหมอง จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้อยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้รึเปล่านะ การรอของแคนอาจจะเสียเปล่า

 

            “อย่าคิดแบบนี้สิ” แคนเอ่ยพลางอยากจะดึงคนตรงหน้ามากอดปลอบจริง ๆ เลย แต่คงทำไม่ได้หรอก

 

            “ถ้าต๊อปตายแล้วละคะ แคน” แล้วถ้าเธอตายแล้วละ แคนจะทำยังไง ถ้าเธอต้องรักผีขึ้นมาจริง ๆ ละ จะทำยังไง

 

            “งั้นแคนก็จะ” สต๊อปอยากปิดปากคนตรงหน้าจริง ๆ เลย แต่ก็ทำได้แค่ห้ามไว้เท่านั้น

 

            “ไม่เอานะ ถ้าบอกว่าจะตายตาม จะโกรธไปถึงปีหน้าเลย” สต๊อปเอ่ยอย่างจริงจัง จะมาตายตามเธอทำไมกันละ

 

            “ก็แคนทำใจไม่ได้ ที่จะไม่เจอสต๊อปอีกเลยอะ”แคนเอ่ยอย่างเศร้าสร้อย แววตาหม่นหมองของคนตรงหน้าทำให้สต๊อปรู้สึกเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูก ผู้ชายคนนี้คงเป็นคนแรกที่มีอิทธิพลต่อหัวใจเธอมากมายเหลือเกิน

 

            “เอางี้ ถ้าเป็นแบบนั้น แคนจะหาวิธีพิเลน ๆ ให้ต๊อปกลับมาเป็นคนละกันนะ”  แคนเอ่ย บ้านเขาก็เป็นบ้านที่ทุกคนก็มีพลังพิเศษกันทั้งหมดนี่นา แล้วเรื่องทำให้ใครคืนชีพอาจจะเป็นไปได้ก็ได้ ใครจะไปรู้ละ

 

            “เวอร์น่า นี่ออกมาจากหนัง หรอคะ”  สต๊อปเอ่ยทีเล่นทีจริง พลางหมุนหมวกสีเหลืองของเธอเล่น

 

            “งั้นลองไปอีกโรงพยาบาล แล้วเราไปเที่ยวกันดีกว่า” อยู่แต่ในบ้านกับโรงเรียนมาตั้งนานไปที่อื่นบ้างน่าจะดี

 

            “ไปไหนอะแคน ไม่ไปเรียนหรอ” อ้าวไม่ไปเรียนหรอเนี่ย

 

            “วันนี้แคนดูแล้ว อาจารย์ไม่ค่อยมากันหรอก” อาจารย์หยุดกันหมดและ เขาเช็คแล้ว อีกอย่างจะได้ทำให้คนตรงหน้าหายเศร้าสร้อยด้วย แววตาแบบนั้นเขาไม่ชอบเลย

 

            This is day first job great oh” เสียงดังออกมาจากทีวีจอแบนเครื่องใหญ่ที่กำลังถูกเสียบด้วยเครื่องเกมส์ Ps1 อ้นเพียงมองดูตัวละครในเกมส์ดังกล่าวอย่างยิ้ม ๆ เกมส์ก็คือเกมส์ละนะ ถ้าของจริงซอมบี้บุกเมืองขนาดนี้ได้เรื่องแน่ แต่ทำไมเขาต้องมานั่งเล่นเกมส์เก่า ๆ แบบนี้ด้วยนะ

 

            “พี่อ้นคะ สมายด์มีอะไรจะพูดด้วยค่ะ”เชอรีนที่ยิ้มจนตาหยีเอ่ยพลางจิ้มไหล่ของอ้นให้หันมาทางเธอ เห็นรอยยิ้มแบบนั้นทีไร มักจะทำให้หัวใจของอ้นพองโตเสมอ

 

            “น้องสมายด์ มีอะไรจะพูดกับพี่หรอคะ”อ้นเอ่ยพลางมองสมายด์อย่างไม่เข้าใจ ปกติรายนี้อะนะ คุยแต่กับแกงส้มไม่เคยคุยกับเขาเลย

 

            “มายด์กับพี่แคนไปหาหมอดูมาค่ะ เขาบอกว่าคนในกลุ่มที่มายด์เคารพและรัก จะมีอันเป็นไปได้” สมายด์เอ่ยหน้าตาจริงจังแบบสุด ๆ ก็หมอดูคนนี้แม่นมาก ๆ น่ะสิแล้วยังเป็นหมอดูที่ทำนายดวงให้บ้านเธอประจำ

 

            “แล้วยังไงต่อหรอคะ” อ้นเอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจ ถ้าหมอดูไม่ระบุอะไรเลย แล้วเขาจะทำอะไรได้อะ

 

            “เขาบอกว่า คนที่อายุ 17 18 ปี ในกลุ่มสมายด์ ที่สมายด์สนิท อาจจะมีอันเป็นไปได้ ตอนกลางคืนห้ามออกจากบ้านอะค่ะ” สมายด์เอ่ยสีหน้าจริงจังแบบสุด เพราะพ่อหมอคนนี้ทำนายอะไรมักจะแม่นเอามาก และเธอก็เป็นห่วงทุกคนที่อยู่ในกลุ่มพวกเธอ คนอายุ 17 ก็น่าจะมี พี่แกง พี่อ้น พี่แคน (ไรเตอร์ : สต๊อปอาจจะไม่นับรึเปล่า เป็นวิญญาณ 5555)

 

            “ค่ะ งั้นพี่จะระวังตัวนะครับ” อ้นเอ่ยพลางกำลังจะเดินไปอีกทางหนึ่งแต่เชอรีนกุมมืออ้นเอาไว้เสียก่อน

 

            “อะไรหรอคะ น้องชีน” อ้นหันมามองเชอรีนที่สายตาเป็นห่วงมาทางเขาอย่างเห็นได้ชัด

 

            “ไปพักบ้านสมายด์กันเถอะนะคะ เรายังพอกันอะไรได้บ้าง คอนโดฉันกับพี่ก็ไม่ได้น่ากลัวน้อยซะที่ไหนละ นะ เชอรีนเป็นห่วงพี่” เชอรีนลากยาวพลางส่งสายตาที่เหมือนจะมีน้ำตาคลออยู่เล็กน้อยมาให้เขา ฉันเป็นห่วงพี่นี่คะ ถึงพี่จะเก่งขนาดไหน ไม่ได้แปลว่าพี่ตายไม่ได้นะ ไปด้วยกันนะคะ

 

            “จ้า ไป ก็ไป” โดนลูกอ้อนของเชอรีนซะขนาดนี้ มีหรออ้นจะไม่ยอม เขาแพ้ลูกอ้อนของเชอรีนตั้งแต่เด็ก ๆ แล้วนี่นา

 

            “งั้นเดี๋ยวตอนเลิกเรียนไปบ้านสมายด์กันนะคะ พี่อ้นอยากได้อะไรบอกเชอรีนได้นะ เชอรีนอายุ 16 อะ”เชอรีนเอ่ยพลางยิ้มหวานแล้วทำหน้าตาน่ารักใส่

 

            “น่ารักจังเลย” อ้นขยี้ผมของเชอรีนไปมาอย่างเอ็นดู ทำเอาสมายด์แอบหมั่นไส้เล็กน้อย ถึงแม้ว่าเธอกับพี่แกงจะเป็นแฟนกันไปแล้วก็เหอะ

 

            “ผมยุ่งหมดแล้วอะ พี่อ้นอะ”เชอรีนบ่นพึมพำพลางมองคนตรงหน้าที่เล่นผมเธอเอง จัดผมให้เธอเอง

 

            “ว่าแต่วันนี้พี่แคนหายไปไหนหรอคะ” เชอรีนเอ่ยพลางหันไปมองซ้ายมองขวาหารุ่นพี่คนดังกล่าว เห็นเมื่อวานยังไปหาหมอดูเป็นเพื่อนสมายด์อยู่เลยอะ

 

            “อ๋อ มันบอกว่าจะพาสต๊อปไปที่โรงพยาบาลอะ”อ้นตอบพลางมองแกงส้มที่กำลังเดินมาหาสมายด์

 

            “พี่ต๊อปหรอคะ ทำไมชีนไม่เห็นเห็นเลยอะ” เชอรีนเอ่ยพลางเกาหัวอย่างงง ๆ ทำไม่เธอไม่เคยมองเห็นพี่สต๊อปเลยอะ แปลกจังเลย

 

            “ไม่แปลกหรอกจ้า ที่ไม่เคยเห็น”อ้นลูบหัวตัวเองอย่างขำ ๆ เชอรีนจะไปเห็นได้ยังไงละ ก็พี่เขาเป็นวิญญาณอะ

 

            “ทำไมหรอคะ” เชอรีนเอ่ยถามอย่างสงสัย ตอบมาเดี๋ยวนี้เลยนะคะ พี่อ้น

 

            “พี่เค้าเป็นวิญญาณ แบบเจ้าหญิงนินทาอะ”อ้นเอ่ยพลางอธิบายเรื่องสต๊อปให้ฟัง เชอรีนก็พยักหน้าอย่างเข้าใจ เหมือนในหนังสินะ ที่วิญญาณหลุดออกจากร่างอะ

 

            “อ๋อค่ะ แล้วพี่เขาแบบว่าผลักของ หรือว่า แบบทำอะไรน่ากลัว ๆ ได้ปะคะ” แม๋ ก็เธอก็อยากจะรู้จักพี่สต๊อปเหมือนกันนี่นา แต่ถ้าจะให้ลงทุน ถอดจิต หรือหาเรื่องพาวิญญาณตัวเองออกจากร่างคงจะไม่ใช่

 

            “ได้สิ ยัยนั่นเคยตบหัว ฉัน เจ็บโคตร” ตั้มเอ่ยหลังจากเดินมาแล้วบังเอิญได้ยินบทสนทนาพอดี ว่าแต่เมื่อวานเขาเหมือนเห็นเชอรีนรีบเดินกลับคอนโด ตอนกลางคืน แถมถือหลอดอะไรไม่รู้สีม่วง ๆ กับซองเอกสารด้วยนะ เขาคงฝันเพ้อเจ้าไปเองละมั้ง นี่มันไม่ใช่ภาพยนตร์บู๊ ๆ นะ

 

            “ก็ดีสิคะ งั้นเชอรีนก็คุยกับพี่ต๊อปได้” เชอรีนเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ เธอชอบอยู่เรื่องแบบนี้อะ จะได้เห็นวิญญาณที่นิสัยดีแล้วก็สวย ๆ แบบพี่สต๊อปสักที คราวที่แล้วที่เจอวิญญาณตัวเป็น ๆ นี่ หน้าตาแย่มาก แถมเอาขวาน จอบ เสียมไล่สับเธออีกต่างหาก

 

            “ยังไงหรอคะ น้องชีน”อ้นเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยเข้าใจ เชอรีนมองไม่เห็นวิญญาณนี่นา แล้วจะคุยกับสต๊อปรู้เรื่องได้ไงอะ งง

 

            “ก็ถามคำถามแบบใช่ไม่ใช่ไงคะ ถ้าใช่ให้ตบหัวพี่ตั้ม อะไรแบบนี้อะ” เชอรีนเอ่ยพลางยิ้มกว้าง แล้วหัวเราะออกมาอย่างน่ารัก ทำไมน่ารักแบบนี้ น้องชีน

 

            “อ้าว ไหง๋ มาตบหัวพี่ซะงั้นอะ”ตั้มเอ่ยพลางยิ้มขำ ๆ รับมุกเชอรีน เหอ ๆ ยัยต๊อปนั่นยิ่งมีปัญหากับฉันอยู่โดนตบขึ้นมาจริง ๆ จะทำยังไงดีเนี่ย

 

            “พี่อ้นคะ พี่อ้น” คนที่กำลังเหม่อลอยอยู่ หันไปตามเสียงของคนน่ารัก ที่กำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ เขาและหยิกแก้มเขาไปมาซ้ายขวาอย่างสนุกมือ

 

            “หึ อะไออ๋ออ่ะอ้องอีน” เพราะว่าโดนดึงแก้มอยู่ทำให้คำพูดออกมาไม่เป็นคำเท่าไหร่ แต่ก็เรียกเสียงหัวเราะจากรุ่นน้องตรงหน้า ได้เป็นอย่างดี

 

            “พี่อ้น หิวไหมคะ” อ๊าย เห็นหน้าพี่แบบนี้แล้ว หมั่นเขี้ยวอะคะ ขอแกล้งหน่อยนะคะ เชอรีนคิดพลางเลื่อนหน้าไปใกล้ ๆ เอาจมูกของเธอถูกไปมากับจมูกของพี่อ้น

 

            “กะ ก็ หิว นะ” เชอรีนมองคนตรงหน้าที่ออกอาการเขินจนมือไม้กดเกมส์ที่อยู่ในมือมั่วไปหมด

 

            “อยากกินอะไรอะคะ ในบ้านไม่มีหรอก เดี๋ยวชีนไปซื้อให้”เชอรีนเอ่ย เพราะท่าทางคนตรงหน้าดูหิว เพราะเอาแต่ลูบท้องตัวเองไปมา มาหลายนาทีแล้ว

 

            “ข้าวต้มปลา แต่ไม่เดินออกไปชุดนี้นะ น่ากลัวไป” อ้นเอ่ยพลางมองคนตรงหน้า ที่ใส่ชุดเสื้อยืดคอกลมสีขาวกับกางเกงขาสั้น ถึงมันจะไม่ได้สั้นมาก แต่มันก็ดูน่ากลัวเกินไปนะ

 

            “ค่ะ เดี๋ยวเปลี่ยนเป็นเสื้อชาติที่หนากว่านี้ละกันนะคะ” เชอรีนเอ่ยแล้วหายไปพักหนึ่งก่อนที่จะออกมาพร้อมชุดเดรสสีดำยาวโชว์ไหล่เล็กน้อยพลางยิ้มกว้าง

 

            “นี่ก็น่ารักไปนะ”อ้นเอ่ยพลางยิ้มกว้าง นี่ก็น่ารักเกินไปนะ

 

            “บ้า หรอคะ พี่ ชมกันหน้าตาเฉยเลยอะ ไปแล้วนะ” เชอรีนเดินออกไปจากเขิน ๆ ก็ไม่ได้แต่งหน้าเยอะอะไรเลยยังจะมาชมว่าเธอน่ารักอีก

 

            “กิ้ง” อ้นมองตามเสียงของเชอรีนที่เดินไม่นานก็เลยประตูรั้วบ้านของสมายด์ไปแล้ว

 

            “พี่นทคะ อย่าซนดิ” เสียงของแอปเปิ้ลกำลังบ่นนท ที่ตั้งแต่เธอย้อนเวลาช่วยมา นับวันจะยิ่งทำตัวซนจนน่ากลัว ไม่ได้อยู่กันสองคนนะคะพี่นทอะ

 

            “ก็คิดถึงอะ ไม่เจอกันตั้งหลายชั่วโมง”นทเอ่ยพลางเกาะแขนแอปเปิ้ลไปมาอย่างอ้อน ๆ โอ้ย พี่นท พี่จะอ้อนอะไรขนาดนั้น ฉันแพ้ทางพี่ตลอดเลยอะ

 

            “แคน” สต๊อปกับแคนที่เดินออกมาจากห้อง คุยกันท่าทางน่ารัก

 

            “ตอนไปสต๊อปได้ยินว่า อายุ 16 17 18 นะ ต๊อปไม่คิดไปเองใช่ไหมอะ” เธอไม่แน่ใจว่าจริง ๆ แล้วเธอน่ะหูดีรึเปล่า ก็เธอเป็นแค่วิญญาณดวงหนึ่งนี่นา

 

            “อะไรนะ อายุ 16 ด้วยหรอ”แคนออกเสียงอย่างตกใจ แล้วเชอรีนอยู่ไหนอะ

           

            ทุกคนที่เดินมารวมกันพากันตกใจเป็นการใหญ่ เมื่อเสียงแคนดังขึ้น ตอนนี้คนที่อยู่ในบ้าน มีทั้งเชอรีน อ้น แคน สต๊อป แกงส้ม สมายด์ นท แอปเปิ้ล ตั้ม พากันตกอกตกใจวิ่งออกไปหน้าบ้านอย่างรวดเร็ว เหมือนมีลางสังหรณ์อย่างรวดเร็ว

 

            เชอรีนที่กำลังเดินกลับเข้ามาในบ้านอย่างยิ้มแย้ม เธอค่อยเปิดประตูเล็กของบ้านอย่างช้า ๆ แต่เธอไม่ได้สังเกตเลยว่ามีเงาคนซุ่มอยู่ในพุ่มไม้กำลังหยิบเชือกเดินมาจากด้านหลัง

 

            “อื้อ อื้อ” เชอรีนร้องออกมาพลางจับคอตัวเองไว้แน่น แต่เชือกนั่นก็รัดคอของเธอแน่น จนเธอเริ่มไม่มีอากาศหายใจ เชอรีนมองทางข้างหน้าอย่างเลือนราง 

 

            “อ๊อก” เชอรีนพยายามดึงเชือกออกอย่างดิ้นพล่านไปมา เธอไม่มีอากาศหายใจแล้ว เธอไม่ไหวแล้ว

 

            พี่อ้น พี่อ้น ช่วยด้วย

 

            เชอรีน ไม่ไหวแล้ว

 

            ตึง เชอรีนรู้สึกว่าสติของเธอมันได้ดับวูบลงไปแล้ว

 

TBC

 

ตอนหน้าเป็นความลับนะ

 

ขอไม่บอกอะไร 5555         

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #21 korbuaa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2557 / 21:16
    พี่เชออย่าเป็นไรไปนะ
    #21
    0