Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 13 : Voice of heart 13 - นัยน์ตาที่ผิดเพี้ยน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 ส.ค. 57

Voice of heart 13 – นัยน์ตาที่ผิดเพี้ยน

 

            “อื้อ อื้อ ลูกทำอะไรเนี่ย” เสียงเสียงหนึ่งพยายามพูดออกมาอย่างสุดแรงทั้ง ๆ ที่เขาถูกลูกของเขาเองหมัดผ้ารัดริมฝีปากเอาไว้ ทำให้พูดได้ลำบาก เขาเองก็ไม่เข้าใจมากนัก ว่าเกิดอะไรขึ้นกับลูกของเขา

 

            “คุณอย่าทำพูดหน่อยเลย คุณไม่ใช่พ่อผม” เสียงของลูกชายเอ่ยว่าผู้เป็นพ่อ เขาก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น อาจจะเป็นเพราะว่าเขาทำงานเป็นสายตำรวจมากไป ทำให้ใครบางคนแอบสลับเปลี่ยนตัวพ่อของเขา เพราะเขารู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ใช่พ่อของเขา

 

            “บูรณ์ ลูก แม่กับพ่อ เป็นพ่อ แม่ของลูกจริง ๆ นะ” แม่ของนายตำรวจคนหนึ่งนามว่าบูรณ์เอ่ยอย่างไม่เข้าใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ลูกเขาอาจจะป่วยอะไรรึเปล่า เพราะเมื่อสองสามวันก่อน บูรณ์เกิดอุบัติเหตุ

 

            “ฉันไม่เชื่อ อย่ามาโกหก ตำรวจเล่นอะไรกันแน่” ผมเป็นสายให้เขามาตลอด แต่กลับมาจับ พ่อแม่ แฟนเขาเป็นตัวประกันเนี่ย บูรณ์ดึงสลักปืนพลางยืนไปด้านหน้าชายทั้งสองคน

 

            “คุณพูดมาดีดี ดีกว่า”บูรณ์เอ่ยพลางยกปืนขึ้นขู่ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เขาเองก็ไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดจะฆ่าคนตายหรอกนะ

 

            “นี่พวก คุณเอา พ่อแม่ แฟน ผมไปซ่อนไว้ที่ไหน” บูรณ์เอ่ยอย่างโมโหสุด ๆ เขาไม่ได้ทำอะไรผิดทำไมตำรวจถึงทำกับเขาแบบนี้

 

            “ผมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลยนะครับ คุณบูรณ์ คุณใจเย็น แล้วผมจะให้คุณ พบแฟนของคุณ” เสียงของตำรวจที่รับผิดชอบคดีนี้เอ่ย ในขณะที่บูรณ์ยิงปืนขู่ไปอีกทางของตู้เสื้อผ้า

 

            “ถ้าคุณไม่ทำอะไรผมจะบุก ไปที่สถานีตำรวจ” บูรณ์เอ่ยพลางวางสายใส่ตำรวจคนดังกล่าว แล้วปิดประตูตู้เสื้อผ้า

 

            “ผมไม่เลว ถึงขนาดจะฆ่าพวกคุณ โชคดีนะ” บูรณ์เอ่ยแล้วเก็บปืนเดินออกไปจากบ้านของตัวเอง ฉันต้องหาเธอให้เจอแบมบี้ เธอถูกพวกนั้นจำไปแน่ ๆ

 

            “ทำยังไงดี ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะทำอะไรอีก” ตำรวจเจ้าของคดีเอ่ยพลางวางมือบนโต๊ะอย่างเซ็ง ๆ มันเกิดอะไรขึ้นกับสายตำรวจคนนั้นกันแน่ ปกติเขาไม่ได้เป็นคนแบบนี้นี่นา

 

            “ผมตามหมอริทมาแล้วครับ ผู้กอง”นายตำรวจคนหนึ่งเอ่ยพลางวิ่งให้หมอริทมาตรวจดูใบหน้าของคนร้าย กับรูปคดีที่เกิดขึ้น ทำไมอยู่ดีดี คนดีดี ก็เกิดคิดอะไรแปลก ๆ แล้วก็ร้ายขึ้นมาซะอย่างนั้น

 

            “พี่โน่ เกิดอะไรขึ้นครับ” หมอริทเอ่ยพลางมองรุ่นพี่ที่ตอนนี้กลายเป็นผู้กองไปแล้ว

 

            “ริท ช่วยดูแล้ววิเคราะห์ที่สิ ว่าเขาเป็นอะไรขึ้นมา แล้วเราจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง” โตโน่เอ่ยพลางวางรูปคนร้ายให้ริท ดูรวมทั้งประวัติเกี่ยวกับชายคนนี้ เราจะหยุดเขาได้ยังไงบ้าง

 

            “ผมว่า เขาเกิดอาการทางประสาท เนื่องจากการกระทบกระเทือนของสมองนะครับ” ริทเอ่ย เพราะดูจากรูปการแล้ว คงไม่น่าจะเป็นอย่างอื่นไปได้

 

            “สายตาของเขาน่าจะแย่ลงนะครับ ร่วมกับที่เขาทำงานที่ในลักษณะอันตรายมาตลอดทำให้เขามองและเห็นว่าคนใน

ครอบครัวของเขากลายเป็นตัวปลอม” ริทเอ่ยอย่างในลักษณะเป็นการคาดเดา

 

            “ทำยังดีละเนี่ย แบบนี้เป็นไปได้ว่า เขาอาจจะไปตามหาคนสำคัญที่เหลือของเขา” โตโน่บ่นออกมาอย่างร้อนใจ แฟนของเขา ชื่อ แบมบี้สินะ ต้องรีบไปคุ้มกันผู้หญิงคนนั้นเสียก่อน ไม่งั้นเกิดเรื่องแน่

 

            “ตอนนี้นะคะ คนร้ายกำลังจับพ่อกับแม่ของตัวเองเป็นตัวประกันนะคะ นายธัยญบูรณ์ค่ะ” เสียงดังจากทีวีของโรงอาหารพาเอาคนที่ได้ยิน แทบจะทำจานข้าวตกจากมือ มันเกิดอะไรขึ้นทำไมพี่บูรณ์ที่เธอรู้จัก ต้องไปจับตัวพ่อแม่ตัวเองเป็นตัวประกันด้วยละ พี่บูรณ์

 

            “พี่บูรณ์”แบมบี้มือไม้สั่นไปหมดอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนตรงหน้า ทำไมเขาถึงได้เป็นแบบนั้น

 

            “นี่คุณ ช่วยหลานผมด้วย มันไม่ได้ตั้งใจจะให้เป็นแบบนั้น” อ้นที่กำลังเดินเพลิน ๆ อยู่ในโรงอาหารกับแคนหันไปตามเสียงที่ตะโกนมาให้เขาได้ยิน

 

            “หลานคุณเป็นใครหรอครับ” อ้นถามอย่างงง ๆ คนในโรงเรียนนี้เนี่ย ญาติเยอะเหลือเกิน เขาชักจะช่วยไม่ไหว

 

            “หลานฉันชื่อ บูรณ์ มันกำลังป่วย ที่มันทำอยู่เนี่ย ไม่ใช่สิ่งที่มันอยากทำหรอก” ปู่ของบูรณ์เอ่ยพลางมองหน้าแคนกับอ้น ให้ตายสิ นี่เขากับแคนชักจะดังในหมู่วิญญาณมากไปแล้ว พักหลังมานี้มีวิญญาณมาขอให้พวกเขาช่วยเต็มไปหมด

 

            Ok ครับ ผมจะพยายามช่วยเขาละกันนะ ไปกัน แคน” อ้นเอ่ยพลางแตะไหล่แคน คดีนี้น่าจะอยู่ในความรับผิดชอบของผู้กอง เขาต้องโทรไปถามดู

 

            “ผู้กองครับ เกิดอะไรขึ้นครับ” แคนโทรถามโตโน่ว่าเกิดอะไรขึ้น โตโน่เลยเล่าเรื่องราวทั้งหมด แล้วบอกให้พาแบมบี้มาที่สถานีตำรวจ

 

            OK ครับ ผมจะพาแบมบี้ไปนะครับ” แคนเอ่ยพลางรีบวิ่งไปหาแบมบี้ที่ยืนค้างอยู่หน้าทีวี

 

            “แบม ไปเร็ว ถ้าอยู่ที่นี่แกอาจจะเป็นอันตรายนะ” อ้นเอ่ยพลางพาแบมบี้ไปที่สถานีตำรวจ

 

            “อือ” แบมบี้วิ่งตามอ้นไปในสภาพที่ไม่ต่างอะไรจากหุ่นยนต์ เธอไม่เข้าใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นทำไม พี่บูรณ์เป็นแบบนี้

 

            หลังจากนั้นเวลาผ่านไปหลายชั่วโมง อ้นกับแคนพาแบมบี้มาที่สถานีตำรวจ และพาแบมบี้ไปอยู่ในที่ปลอดภัยในขณะที่มีข่าวเข้ามาว่าบูรณ์กำลังบุกมาที่นี่ เพราะเขารู้ว่าตำรวจจับแฟนของเขามาที่นี่

 

            อีกด้านหนึ่งหน่วย SWAT บุกเข้าไปในบ้านของบูรณ์อย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะพบพ่อกับแม่ของบูรณ์ที่ถูกมัดอยู่ในตู้เสื้อผ้า 

 

            เชอรีนที่วันนี้เลิกเร็วเป็นพิเศษเนื่องจากเกิดเหตุการณ์เฉพาะกิจ ทำให้โรงเรียนปล่อยนักเรียนกลับบ้านเร็วกว่าปกติ เพราะมีข่าวว่าคนร้าย หรือ พี่บูรณ์จะบุกมาที่โรงเรียน ทำให้เธอได้กลับบ้านเร็ว แล้วก่อนหน้านี้พี่อ้นก็บอกว่าต้องไม่ช่วยงานของตำรวจ ให้เธอกลับบ้านไปก่อน บางทีเธอก็อยากไปด้วยนะ ชอบทิ้งให้เธอเป็นห่วงตลอดเวลา

 

            “ไม่ได้พอใจยากนัก แค่ไม่พอมีใครง่ายนัก” เชอรีนมองโทรศัพท์พลางกดรับ

 

            “หนูเชอรีน ลูก วันนี้เลิกเร็วใช่ไหม มาทำกับข้าวกับแม่ดีกว่านะ” แม่ของอ้นเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม เชอรีนก็แอบยิ้ม เธอก็

ดีใจนะ ที่แม่ของพี่อ้น ดูจะชอบเธอ คุณแม่เอ่ยแบบนี้ แล้วหนูจะกล้าปฏิเสธหรอคะ

 

            “ค่ะ คุณแม่ เดี๋ยวเชอรีน ไปนะคะ”เชอรีนเอ่ยพลางเดินไปอย่างยิ้ม ๆ หวังว่าทำแล้วจะถูกใจคุณแม่นะคะ

 

            “มาเร็ว ๆ นะ ลูก แม่คิดถึง” ค่ะ คุณแม่ ทำไมคนบ้านนี้น่ารักแบบนี้นะ

 

            “ค่ะ” เชอรีนโบกแท็กซี่ก่อนที่จะบอกทางไปบ้านของอ้น

 

            “เพร้ง” เสียงกระจกขนาดใหญ่ที่อยู่ชั้นที่หนึ่งของสถานีตำรวจกำลังถูกทุบเข้ามา ในขณะที่ตำรวจหลายนายพยายามหยุดบูรณ์ แต่บูรณ์ซึ่งค่อนข้างเก่ง ใช้ความสามารถส่วนตัวจัดการตำรวจทั้งชั้น

 

            “เปรี้ยง” บูรณ์ยิ่งปืนสกัดปืนของนายตำรวจคนหนึ่งที่ลุกขึ้นมาจากใต้โต๊ะ หลังจากนั้นตามไปเตะปืนทิ้งไป

 

            “เขามาแล้ว” ทุกคนมองจากกล้องวงจรปิด ตอนนี้บูรณ์กำลังอาละวาดใหญ่และเขากำลังวิ่งขึ้นมาชั้นที่สอง อ้นเอื้อมมือไปด้านหลังแล้วหยิบลูกเต๋าของเขามาวางในมือ ทั้งกรมตำรวจก็พอจะรู้ว่า เขามีความสามารถในเรื่องนี้และแอบตั้งฉายาอ้นว่า Sniper อาวุธที่เหมือนไม่มีอะไรนั่นสามารถฆ่าคนได้และสามารถสกัดการยิงของฝ่ายตรงข้ามได้

 

            “พวกคุณเอา แฟนผม กับ พ่อแม่ของผมไปซ่อนไว้ที่ไหน” บูรณ์เอ่ยพลางจ่อปืนไปทางโตโน่ ในขณะที่นายตำรวจทุกคนพากันเล็งปืนไปทางบูรณ์ รวมทั้งอ้นด้วย

 

            “คุณใจเย็นก่อนนะครับ คุณบูรณ์ คุณกำลังเข้าใจผิด” โตโน่เอ่ยพลางเดินเข้าไปใกล้ ๆ บูรณ์

 

            “อย่าขยับนะ” บูรณ์หันกระบอกปืนไปทางโตโน่และกำลังจะยิง แต่โดนเหล็กของอ้นชนปืนปลิวไปเสียก่อน

 

            “คุณก็รู้ใช่ไหม ผมเป็นเคยเป็นเจ้านายคุณ คุณทำเพื่อประเทศมามาก ผมไม่โกหกคุณ ผมจะให้คุณฟังเสียงคนรักของคุณ แต่ถ้าคุณเจอเธอ ผมขอให้คุณหลับตา คุณกำลังป่วยสายตาของคุณจะทำให้คุณเข้าใจผิด เชื่อผม ผมไม่โกหกคุณ” โตโน่เอ่ยพลางเดินเข้าตบไหล่ของบูรณ์

 

            “ได้ ผมจะเชื่อคุณ” บูรณ์เอ่ยทำให้ตำรวจทุกคนลดปืนลง

 

            “พี่บูรณ์ พี่บูรณ์ได้ยินเสียงแบม ใช่ไหมคะ พี่บูรณ์อย่าทำแบบนี้เลย แบมไม่ได้โดนเขาจับตัวมา พี่บูรณ์กำลังเข้าใจผิด แบมจะลงไปหาพี่บูรณ์นะคะ แต่พี่บูรณ์ต้องไม่ลืมตานะ ไม่งั้นเราอาจจะได้พบกันอีก” แบมบี้เอ่ย บูรณ์ได้ยินเสียงแบมบี้กำลังร้องไห้ นั่นทำให้จำใจหลับตาลง

 

            “พี่บูรณ์” แบมบี้วิ่งลงมาจากชั้นบนของอาคาร ก่อนจะเดินเข้าไปสวมกอดคนรักอย่างแนบแน่น

 

            “แบม จริง ๆ ใช่ไหม แบมสบายดีใช่ไหม”บูรณ์เอ่ยพลางกอดคนรักของเขาเอาไว้แน่น

 

            “พี่บูรณ์ฟังแบมนะ พี่บูรณ์กำลังป่วย พี่บูรณ์หายเมื่อไหร่เราจะได้พบกันนะคะ แบมจะรอพี่บูรณ์เสมอ แบมจะโทรไป และเข้าไปหานะคะ” แบมบี้กอดคนรักพลางน้ำตาไหลออกมา เธอคงไม่ได้เจอคนตรงหน้าอีกหลายเดือน

 

            บูรณ์กำลังจะลืมตาขึ้น แต่แบมบี้ใช้มือปิดตาบูรณ์เอาไว้ แล้วดึงคนตรงหน้ามาจุมพิต ก็ถ้าไม่ได้เบี่ยงเบนความสนใจด้วยวิธีแบบนี้คนตรงหน้าอาจจะทำอะไรที่น่ากลัวกว่านี้ก็เป็นได้ ทุกคนในสถานีตำรวจมองเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างเศร้าใจ แบมบี้เองก็ใกล้จะเรียนจบเต็มที่แล้ว ทั้งสองคนกำลังจะได้อยู่ด้วยกันแล้วแท้ ๆ แต่กลับเกิดเรื่องเศร้านี่ซะก่อน

            “แบม บอกพี่แล้วไง ว่าอย่าลืมตา ถ้าพี่พยายามลืมตาขึ้นมาอีก พี่ก็ไม่ต้องเจอแบมอีกเลยนะคะ”แบมบี้เอ่ย เธออุตส่าห์มองจูบแรกให้คนตรงหน้า ยังมีหน้าจะมาทำผิดข้อตกลงของเธอได้ยังไง ลืมตาเมื่อไหร่ ฉันจะกลายเป็นคนที่พี่ไม่รู้จักอีกนะ พี่บูรณ์

 

            “ค่ะ น้องแบม พี่จะรอละกันนะ” บูรณ์เอ่ย เข้าพอจะเข้าใจแล้วละ การกระทำของคนตรงหน้าแสดงให้เห็นว่าคนตรงหน้าคือ แบมบี้ สิรินโสพิศ ที่เขารู้จักจริง ๆ

 

            “พี่บูรณ์ แบมจะเดินไปกับพี่นะคะ” ตำรวจพากันล็อคตัวบูรณ์ไว้ และนำผ้ามาพันตาของบูรณ์เอาไว้ บูรณ์ก็ยอมถูกพันแต่โดยดี แล้วในที่สุดคดีนี้ก็จบลงด้วยดิ อ้นและตำรวจถูกคนพากันโล่งใจ ที่ทุกอย่างจบลงด้วยดี

 

            “ขอบคุณนะคะ แบม ไม่ต้องกลัวนะคะ พี่บูรณ์ แบมจะดูแล พ่อกับแม่พี่บูรณ์เอง” ในระหว่างที่พี่บูรณ์ต้องไปรักษาโรคดังกล่าวเธอจะคอยทำหลาย ๆ อย่างแทนพี่บูรณ์เอง

 

            “ขอบคุณมากนะ แคน อ้น” โตโน่ขอบใจสองคนที่มักจะช่วยคดีเขาเสมอ

 

            “งั้นผมกลับนะครับ ผู้กอง” อ้นเอ่ยพลางมองโทรศัพท์ที่มีข้อความจากแม่เขาส่งมาบอกว่า ให้ไปกินข้าวที่บ้านด้วย ตอนนี้ก็เย็นแล้วนะเนี่ย

 

            ณ คฤหาสน์ของตระกูลตุ่นแก้ว

 

            อ้นเปิดประตูเข้าไปในบ้านของเขา ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องก็เจอเชอรีนคนที่เขากำลังคิดถึงสวมผ้ากันเปื้อนกำลังยกอาหารมาวางบนโต๊ะ เป็นแม่ครัวแบบนี้ก็น่ารักดีนะ

 

            “อ้าวพี่ อ้น มากินข้าวด้วยกันนะคะ” เชอรีนเอ่ยพลางจูงมือคุณแม่มานั่งด้วยกัน

 

            “ทั้งหมดนี่อะ ฝีมือหนูเชอรีนหมดเลยนะลูก” แม่ของอ้นเอ่ยพลางยิ้มกว้าง ให้กับฝีมืออันยอดเยี่ยมของลูกสะใภ้

 

            “อือ อร่อยนะ” อ้นเอ่ยพลางกินข้างอย่างเอร็ดอร่อย ก็วันนี้ลุ้นเรื่องพี่บูรณ์ซะแทบตาย

 

            “ขอบคุณค่ะ” เชอรีนเอ่ยพลางมองคนตรงหน้าที่กินอย่างเอร็ดอร่อย นับวันยิ่งน่ารักนะคะเนี่ย

 

            แม่ของอ้นมองสายตาของลูกสาวกับลูกชายตรงหน้าอย่างยิ้ม ๆ นี่ถ้าจ้องกันหวานซึ้งขนาดนี้ก็แต่งงานกันเลยไหมลูก เมื่อไหร่ตาอ้นของเธอจะบอกรักหนูเชอรีนสักทีนะ ช้าไปเดี๋ยวก็โดนแย่งเอานะ

 

            “วันนี้ หนูเชอรีนก็นอนซะทีนี่นะ เดี๋ยวแม่โทรไปขออนุญาตเพื่อนแม่เอง” เธอหมายถึงแม่ของเชอรีนนั่นแหละ

 

            “แต่ว่าจะไม่เป็นไรหรอคะ เกรงใจแย่เลย” เชอรีนเอ่ย

 

            “ไม่ต้องเกรงใจหรอกจ้า ลูกสะใภ้ของแม่” แม่ของอ้นเอ่ยพลางจับเด็กตรงหน้าไว้ น่ารักแบบนี้ สนับสนุนตาอ้นเต็มที่ ทั้งหน้าตา กิริยามารทยาท ทุกอย่างเพียบพร้อมไปหมด

           

            “นอนห้องพี่ก้ได้นะ น้องชีน กอดเหมือนวันนั้นไง” อ้นเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ

 

             “บ้า พี่อ้น พี่ไม่ได้ป่วยนี่คะ ชีนไม่กอดหรอก” ใครจะไปนอนกอดพี่อีกละ เขินจะตายอยู่แล้ว >///<

           

            “ไปนะคะ” หลังจากรับประทานอาหารเสร็จ เชอรีนก็ขออนุญาตไปอาบน้ำชั้นบน

 

            ทุกวันนี้เจอคดีแต่ละคดี มีแต่คดีที่เจ็บปวดเรื่องความรักทั้งนั้น

 

            เขาอาจจะต้องรีบบอกรักเชอรีนเสียที

 

            เพราะเวลาของเขาอาจจะไม่ยาวเหมือนใคร ๆ

 

TBC      

 

ตอนหน้าจะเริ่มเข้มข้นกว่านี้อีกนะ

 

พลาด อย่าหาว่าไรท์ไม่ตื่นละอิอิ

 

ถ้าโมเมนต์รอกันแป๊บนะ จะเริ่มเข้าช่วงมาม่าและ

 

หัวเราะ แบบชั่วร้าย 55555

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #20 korbuaa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 21:35
    😝😝✌️✌️
    #20
    0