Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 12 : Voice of heart 12 - อาการเป็นไข้ กับ หึงหรอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 249
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    2 ส.ค. 57

Voice of heart 12 – อาการเป็นไข้ กับ หึงหรอ

 

            แสงสว่างยามเช้าสาดส่องอย่างสวยงามในขณะที่ร่างสูงกำลังมองแสงอาทิตย์อย่างยิ้ม ๆ ไว้นี่ก็เป็นวันก่อนที่จะถึงวันเสาร์อาทิตย์สินะ จะได้ไปเที่ยวกับเชอรีนแล้ว แต่อ้นไม่ได้รู้ว่าอาจจะได้รับข่าวที่ช็อคเล็กน้อย

 

            “กึก ไปหาน้องชีนดีกว่า” อ้นวิ่งออกจากห้องไปเคาะห้องข้าง ๆ อย่างร่าเริง ทำไมไม่รู้ ไม่เจอหน้ากันแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็คิดถึงแล้วอะ

 

            “น้องชีนคะ” อ้นเรียกพลางยืนหน้าห้องอย่างงง ๆ ปกติน้องเชอรีนของเขาไม่เคยออกมาช้าอย่างนี้นี่นา เป็นอะไรรึเปล่านะ อ้นคิดพลางหมุนลูกบิดประตู อ้าวเฮ้ยไม่ได้ล็อคซะงั้นอะ

 

            “กึก” อ้นเปิดประตูเข้าพลางออกอาการตกใจเล็กน้อย เมื่อร่างเล็กของเชอรีนล้มลงมาใส่เขา ดีที่อ้นรับไว้พอดี เป็นอะไรเนี่ยทำไมหน้าดูแดง ๆ ผิดปกติละเนี่ย

 

            “พี่อ้น” คนตรงหน้าเอ่ยพลางมองหน้าอ้นอย่างอ่อนแรง

 

            “ทำไมตัวร้อนแบบนี้คะ เนี่ย เชอรีน ไปกินยาก่อนดีกว่านะ” อ้นเอ่ยพลางอุ้มเชอรีนเข้าไปในห้องของเขา แล้วเปิดตู้ยาออกมา

 

            “น้องชีนคะ กินยาลดไข้หน่อยนะ” อ้นเอ่ยพลางป้อนยาให้เชอรีน แต่เชอรีนที่ไม่ค่อยชอบกินยาเท่าไหร่ก็เลื่อนหน้าหนีไปด้านหลัง

 

            “ไม่เอาอะ พี่อ้น มันไม่อร่อยอะ” เชอรีนเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอยู่ดีดีเธอถึงไม่อยากกินยาขึ้นมาซะอย่างนั้น อย่าบังคับกันสิคะ พี่อ้นอะ มันไม่เห็นจะอร่อยเลยอะ

 

            “เดี๋ยวก็ป่วยหนักกว่านี้หรอก” อ้นเอ่ยพลางเลื่อนยาเข้าไปใกล้เชอรีน แต่คนตรงหน้าก็ถอยหนี น้องเชอรีนอย่าดื้อสินะ หน้าแดงกล่ำเป็นมะเขือติดพิษแล้วเนี่ย ยังไม่ยอมกินยาอีก

 

            “ไม่กินอะ ไม่กิน” พี่อ้นมองฉันอย่างคิด ๆ อะไรของฉันละเนี่ย ทำไมอยู่ดีดีก็ไม่อยากกินยาขึ้นมาซะงั้นนะ อาจจะเพราะว่าเป็นไข้ละมั้ง ใช่แน่

 

            “ไม่กินใช่มั้ย” อ้นเอ่ยอย่างเคร่ง น้องชีนนะ น้องชีน ทำไมอยู่ดีดีถึงดื้อขึ้นมาซะอย่างนั้น แบบนี้ต้องใช้วิธีเฉพาะแล้วละ ไม่งั้นไม่ยอมกินแน่ เดี๋ยวก็ไปล้มที่โรงเรียนกันพอดี

 

            “ค่ะ” เชอรีนเอ่ยพลางถอยหลังไปจนติดเตียง ทำไมก็ไม่รู้ความรู้สึกบนหน้ามันเหมือนจะบอกเธอว่าจะเจออะไรเข้าแล้วอะสิ พี่อ้นจะทำให้เชอรีนรึเปล่าคะ

 

            “ได้งั้นเจอกันนะ” อ้นเอ่ยเดินเข้าไปใกล้ร่างบางพลางกินยาเข้าปากตัวเอง ก่อนจะดื่มน้ำตาม แล้วป้อนยาเชอรีนผ่านทางริมฝีปาก เชอรีนที่ถูกป้อนยาทางอ้อมหน้าแดงกล่ำ กลืนยาลงไปอย่างลืมตัว

 

            “ไม่ขมใช่ไหมละ น้องชีน” อ้นเอ่ยพลางยิ้มหวานให้เชอรีน พี่อ้น อะ ว่าแล้วไง ว่าต้องใช้วิธีแบบนี้อะ นี่หน้าฉันคงแดงกล่ำยิ่งกว่าตอนไข้ขึ้นเมื่อกี้ซะอีกนะเนี่ย

 

            “หวานค่ะ เอ้ย ก็ไม่ขมนี่คะ” เชอรีนออกอาการไปไม่ถูกก็เมื่อกี้พึ่งถูกจูบไปนี่นา ก็หวานดี อร่อยด้วย เอ้ย โอ้ย ฉัน

เป็นบ้าอะไรเนี่ย ไปไม่ถูกแล้ว

 

            “ไปโรงเรียนดีกว่าค่ะ” เชอรีนเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วพลางจับหน้าตัวเอง พลางภาพช็อตเมื่อกี้มันก็ลอยไปลอยมาอยู่ในหัวสมอง จนหน้าที่แดงยิ่งแดงหนักกว่าเดิม

 

            อ้นเพียงมองคนตรงหน้าอย่างยิ้ม ๆ แล้ววิ่งตามไป เขาคิดผิดคิดถูกเนี่ย อะไรจะออกอาการเขินมากมายขนาดนั้น

 

ณ บ้าน แคน

 

            “ต๊อป ต๊อป ต๊อป ต๊อปปปป สายหยุดที่รัก”แคนที่พึ่งออกมาจากห้องน้ำเอ่ยเรียกสต๊อปที่ไม่รู้ว่าป่านนี้หายไปไหน

แถมเรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมมาด้วย เขาเลยประชดด้วยการเรียก ที่รักซะเลย

 

            “อะไรหรอ แคน ว้าย” สต๊อปหายตัวกลับมาห้องของแคน แต่ก็ต้องร้องกรี๊ดออกมา เมื่อแคนยังใส่เสื้อนักเรียนไม่เสร็จเลย ทำให้ร้องกรี๊ดออกมา พลางเอามือปิดตาตัวเอง นายบ้าแคน นายเอาอีกแล้วนะ ทำไมนายไม่ใส่เสื้อให้มันดีดีละ

 

            “นายแคน นายเอาอีกแล้วนะ ฉันบอกให้นายใส่เสื้อไง” โอ้ย ตาบ้า แคน นายก็รู้ว่าความรู้สึกฉันนับวันมันจะยิ่งมากขึ้นทุกวัน ๆ แล้วนะ แล้วนายไม่ใส่เสื้ออย่างนี้ ฉันเขินนะยะ กล้ามเป็นหมัด มีซิกแพ็ค ด้วย โอ้ย อยากจะบ้า

 

            Ok Ok” แคนเอ่ยพลางใส่เสื้อให้เรียบร้อย ก่อนจะเอ่ยบอกสต๊อปให้เปิดตา น่ารักจังแฮะ วิญญาณเขินเนี่ย

 

            “นายเรียกฉันทำไมหรอ” แถมยังเรียกว่าที่รักด้วยสิ >///< ถ้าแต่งงานกันเมื่อไหร่ก็อยากให้เรียกอย่างนั้นนะ

 

            “แม่ฉันชวนเธอไปกินข้าวด้วยอะสิ”แคนเอ่ยพลางยิ้มกว้างมองคนตรงหน้า แม่เลือกชุดถูกจริง ๆ นะ ชุดนี้อะสต๊อปดูสง่างดงาม จนเขาแอบคิดว่า ถ้าคนตรงหน้าเป็นคนละก็ เขาคงได้ตามหึงแหลกแน่

 

            “ฉันอ้วนหมดแล้วนะ นายแคน”สต๊อปเอ่ยพลางลูบท้องไปมา กินของไหว้จนชักจะอ้วนไปใหญ่แล้วเนี่ย

 

            “อ้วนจริงเปล่า” แคนเอ่ยพลางเดินเข้าไปลูบท้องคนตรงหน้าอย่างลืมตัว อ้าวทำไมจับท้องได้ด้วยละเนี่ย ไม่เห็นอ้วนเลยนะเนี่ย

 

            “เออ คือ” สต๊อปเอ่ยอย่างเขินพลางมองมือของแคน นายจะเลิกจับหน้าท้องฉันได้รึยังอะ

 

            “โทษที ไปกินข้าวกัน” แคนเอ่ยพลางเดินนำสต๊อปไปก่อน                         

 

            “วันนี้ตอนกลางวัน มีเล่นดนตรีบริจาคเงินช่วยเด็กด้วยนะ ต๊อปไปดูด้วยนะ” แคนเอ่ยพลางส่งสายตาอ้อนสุดขีดพลางทำท่าลูบแขนสต๊อปไปมา

 

            “อือ นายแคน ฉันไปแน่” ไม่ต้องอ้อนก็ได้ แค่เจอสายตานายฉันก็แพ้แล้ว

 

            “ติ๊ด”สต๊อปหันไปมองแคนที่กดรับโทรศัพท์ คุยกับใครนะ ทำไมต้องยิ้มหวานแบบนั้นด้วยอะ สต๊อปมองพลางใช้พลังส่วนตัวผลักโทรศัพท์เลื่อนมาวางบนโต๊ะ น้องนัทหรอ นัทไหนอะ

 

            “อะไรหรอ ต๊อป” แคนเอ่ยพลางกดวางโทรศัพท์ ทำไมทำท่าเหมือนหึงเขาเลยอะ

 

            “เปล่านี่ เห็นท่าทางมีความสุขดี” สต๊อปเอ่ย แล้วก็หายตัวไปซะเฉย ๆ ชิ นายบ้า อยากจะคุยกับใครก็เชิญตามสบายเลย ฉันไม่สนใจสักนิด

 

            “อ้าว ลูกเมื่อกี้ฝีมือหนูสต๊อปใช่ไหม ทำอะไรให้หนูต๊อปเขางอนไปง้อด้วยนะลูก” แม่ของแคนเอ่ยพลางเก็บจานที่แคนกินอยู่ซะอย่างนั้น

 

            “ครับ แม่” นี่ขนาดยังไม่ได้เป็นลูกสะใภ้เต็มตัว ยังเข้าข้างกันขนาดนี้ เป็นลูกสะใภ้เมื่อไหร่เขาตายแน่

 

            แคนรีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว ป่านนี้สต๊อปคงจะหายตัวไปโรงเรียนแล้วละ เขาต้องรีบไปไม่งั้นอาจเกิดเรื่อง รึเปล่านะ คงไม่มั้ง สต๊อปท่าทางเหมือนหึงเราเลยอะ คิดมากน่า แคน

 

            เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ใกล้จะถึงเวลาเรียนคาบแรกของสมายด์แล้ว ในขณะที่สมายด์กำลังเดินหนีใครบางคนอย่างงอนงอน มีอย่างที่ไหนอยู่ดีดีก็ลากเธอออกมาตอนที่กำลังคุยงานกับรุ่นพี่ในชมรมอยู่ จะหึงอะไรเธอ ให้มันมีขอบเขตหน่อยไม่ได้รึไง งานชมรมเธอเลยไม่เสร็จสักทีเนี้ย

 

            “มายด์ เดี๋ยวมายด์ มาคุยกับพี่ก่อน” แกงส้มเดินตามสมายด์มาอย่างหงุดหงิด

 

            “ปล่อยคะ พี่แกง” สมายด์เอ่ยในขณะที่คนตรงหน้ากำลังลากเธอไปทางตู้ล็อคเกอร์ของโรงเรียน

 

            “ไม่ ตึง” สมายด์เริ่มรู้สึกกลัวพลางเดินถอยหลังไปจนติดตู้ล็อคเกอร์ ทำไมพี่แกงน่ากลัวแบบนี้อะ

 

            “พี่แกง มายด์กลัวพี่แล้วนะ” สมายด์เอ่ยพลางรู้สึกว่าน้ำตาเธอเริ่มไหลออกมา

 

            “ทำไม ต้องคุยอย่างสนิทกับคนแบบนั้น” แกงส้มเอ่ยพลางเลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้สมายด์มากขึ้น เขารู้จักหมอนั่นดี หมอนั่นมันจอมฉวยโอกาส มันชอบพาน้องสมายด์ไปคุยงานในที่ลับ ๆ มันใช่หรอ เขาว่าไม่ใช่นะ แล้วอีกอย่างเพื่อนเขาเมื่อชาติที่แล้ว ก็ฝากสมายด์ไว้กับเขาด้วย

 

            “มายด์ คุยกับงาน กับเขาเฉย ๆ ถ้าพี่แกงไม่เข้าใจ ก็ตามใจ”สมายด์เอ่ยพลางมองแกงส้มอย่างน้ำตาไหลออกมา วันนี้ตอนเช้า ที่ยัยแฟนคลับพี่แกงส้มมาอาละวาดเธอแล้วยัยนั่นก็กระโดดลงน้ำไปเอง พี่แกงมาถึงก็หาว่าเธอไปทำร้ายยัยนั่น แล้วยังเรื่องเมื่อกี้นี้เอง พี่แกงไม่คิดจะเชื่อใจเธอเลยรึไง  พอพี่แกงหึงเธอก็ไม่ว่าอะไร แต่พอเธอตามหึง ผู้หญิงที่ทำตัวเกาะแกะพี่แกงบ้าง พี่แกงกับเอาแต่ว่าเธอ

 

            “อย่ามาประชดพี่นะ เดี๋ยวนี้เราเป็นอะไรถึงไปตามหึงพี่ทุกทีเนี่ย” ไม่ใช่ว่าไม่ชอบนะ แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมน้องสมายด์ต้องตามไปหึงหวงเขาซะทุกที เขาไม่เข้าใจ

 

            “พี่ไม่เข้าใจจริง ๆ หรอคะ ว่าทำไมฉันถึงทำแบบนั้น พี่รู้ไหมว่าผู้หญิงพวกนั้นมองพี่ด้วยสายตาแบบไหน พี่ต้องถามฉันด้วยหรอคะ ว่าฉันไปตามหึงพี่แบบนี้ เพราะอะไร พี่อยากให้ฉันอยู่ห่าง ๆ พี่ใช่ไหมคะ ได้ค่ะ พี่ไม่อยากให้ฉันตามพี่นิ” สมายด์ระเบิดออกมาพลางน้ำตาไหลออกมาอย่างหนัก ทำไมพี่แกงถึงไม่เข้าใจเธอเลย ว่าทำไมเธอทำแบบนี้ พี่ไม่รู้รึไงว่าเวลาที่ผู้หญิงพวกนั้นอยู่ใกล้พี่มากเกินไป ฉันเจ็บปวดแค่ไหน

 

            “มายด์ อย่าพึ่งไป มายด์ พี่ขอโทษมายด์ มายด์อย่าหนีพี่ มายด์” แกงส้มเอ่ยพลางดึงรั้งสมายด์เอาไว้ในอ้อมกอดของเขา ในขณะที่สมายด์ก็พยายามดิ้นออกจากอ้อมกอดคนตรงหน้า

 

            “ฉันไม่สำคัญอะไรหรอก พี่มาสนใจฉันทำไม” สมายด์ดึงมือที่กอดเธอจากด้านหลังออก แต่แกงส้มกับหมุนตัวเธอมากอดเอาไว้ ไม่ อย่ามากอดฉัน

 

            “มายด์ พี่ขอโทษ พี่รู้แล้วว่าเรารักพี่ขนาดไหน พี่ขอโทษ” แกงส้มเอ่ยพลางกอดคนตรงหน้าไว้แน่น ในขณะที่สมายด์ ดูมีแนวทางแน่วแน่ที่จะเลิกกับเขา

 

            “ฉันไม่อยากเก็บไว้อีกแล้ว พี่ก็รู้ว่าฉันรักพี่มากขึ้นทุกวัน ฉันแทบจะเป็นบ้าตายเวลาที่ผู้หญิงพวกนั้น พยายามอยู่ใกล้พี่ พยายามเลื่อยไปมาเหมือนงู แบบนั้น พี่จะบอกว่าไม่ให้ฉันหึงหรอ” สมายด์เอ่ยระบายออกมาพลางรู้สึกเหมือนแกงส้มพยายามกอดเธอไว้แน่น เหมือนกลัวเธอจะหายไป

 

            “พี่ขอโทษนะคะ มายด์ มายด์ให้โอกาสพี่อีกนะ พี่สัญญาว่าจะระวังผู้หญิงพวกนั้นมากขึ้นนะคะ นะ” แกงส้มเอ่ยพลางมองคนตรงหน้า ที่ไม่มีแม้แต่แววตาที่หวานซึ้งเหมือนเคย

           

            “พี่แกง ทำไรคะ” สมายด์พลางมองแกงส้ม ที่นั่งคุกเข่าเหมือนจะขอแต่งงาน

 

            “มายด์ พี่ขอโทษ พี่รู้ว่า พี่ทำตัวไม่ดี ให้โอกาสพี่นะคะ” พี่เป็นบ้าอะไรของพี่อะคะ แค่พี่ขอโทษเมื่อกี้นี้ฉันก็หายโกรธไปครึ่งหนึ่งแล้ว แล้วพี่จะมานั่งคุกเข่าทำไมอะ คนเริ่มมากันแล้วด้วย

 

            “พี่แกงคะ มายด์ไม่ได้โกรธพี่ขนาดนั้นนะคะ ลุกขึ้นเถอะค่ะ” สมายด์เริ่มเปลี่ยนเจ้าเศร้า เป็นเขินไปซะแล้ว ก็คนมองกันเต็มไปหมดแล้วเนี่ย

 

            “งั้น พี่มีอะไรจะให้ค่ะ” แกงส้มเอ่ยพลางเปิดแหวนสีเงินที่เขียนคำว่า KS กับ SM ออกมาพลางดึงแหวนคำว่า KS ออกมาให้สมายด์

 

            “พี่แกงทำอะไรของพี่อะคะ”สมายด์เอ่ย พลางหันไปมองซ้ายขวา โอ้ย พี่แกง

 

            “เป็นแฟนกับพี่นะคะ” แกงส้มเอ่ยพลางยิ้มกว้าง

 

            “พี่แกงคิดกับมายด์แบบนี้หรอคะ ตอนนี้เนี่ยนะคะ” สมายด์เอ่ยพลางเดินหนีแกงส้มไปอีกทางหนึ่ง

 

            “น้องมายด์ เดี๋ยวก่อนสิ” แกงส้มเอ่ยแล้ววิ่งตามสมายด์ไป

 

            “ขอบคุณค่ะ พี่แกง พี่แกงเป็นแฟนมายด์แล้วนะคะ พี่แกงเตรียมตัวไว้ให้ดีนะคะ ถ้าพี่ทำตัวเหมือนเดิม ฉันจะฆ่าพี่”สมายด์เอ่ยแล้วรับแหวน ก่อนจะหอมแกงส้ม แล้ววิ่งหนีไป

 

            “นี่ฉันคิดถูกใช่ไหมเนี้ย ที่เป็นแฟนเนี้ย” แกงส้มเกาหัว

 

            “ได้ยินนะคะ พี่แกง” สมายด์ตะโกนกลับพลางเดินต่อไป

 

            “อูย”

 

            สต๊อปยืนมองแคนที่ตอนนี้กำลังเล่นดนตรีกับวงดนตรีของเขาอยู่ ทำไมแคนเวลาที่อยู่กับเปียโน แคนถึงดูมีออร่าเป็นประกายจับเต็มตัวไปหมดเลยนะ เพลงที่วง Breakfast Tea ร้องออกมาชั่งไพเราะจับใจ จนพาเด็กทั้งโรงเรียนกรี๊ดกันยกใหญ่ เงินบริจาคในตู้บริจาคกำลังไหลมาเทมา ในขณะที่สายตาสต๊อปมีแต่ผู้ชายคนที่เป็นมือคีย์บอร์ด

 

              // ฉันเริ่มบ้าไปใหญ่แล้วสิ ฉันเริ่มรักนายมากเกินไปแล้วอะสิ นายแคน // อ้นที่เล่นกีตาร์อยู่หันไปมาอย่างงง ๆ เสียงใครอะ อยู่ตรงหน้าเวทีนะ รู้สึกแปลก ๆ ไม่ใช่คนแน่เลย ว่าแต่เชอรีนมาด้วยอะ ขอบคุณนะคะน้องชีน

 

            “พี่อ้น” พี่อ้นเปล่งประกายชะมัดยาดเลยอะ เวลาอยู่บนเวทีอะ

 

            หลังจากคอนเสริ์ตจบ ก็มีการแจกลายเซ็นของแต่ละคนในวง นี่ก็เป็นเวลาเลิกเรียนพอดี เชอรีนพยายามจะเดินเข้าไปหาอ้น แต่ว่าแฟนคลับของอ้นก็เดินเข้าไปกันเต็มไปหมด เธอจึงตัดสินใจว่า วันนี้เธอจะกลับบ้านเองก็แล้วกัน แต่เวียนหัวเหมือนกันนะเนี่ย

 

            เชอรีนคิดแบบนั้น เธอก็เดินออกไปอีกทางหนึ่ง อ้นที่เห็นเชอรีนเดินไปแล้ว ก็รีบขออนุญาตแฟน ๆ แล้วเดินตามเชอรีนไป ไม่สบายอยู่ จะกลับได้ยังไงกันละ

 

            “พี่แคนคะ ขอลายเซ็นหน่อยค่ะ ขอจับมือหน่อยนะคะ”สต๊อปมองผู้หญิงแฟนคลับคนหนึ่งของแคนที่กำลังเดินเข้าไปใกล้แคนมากเกินไปจนเธอรู้สึกหงุดหงิด นี่ยัยบ้า ทำไมเธอต้องไปใกล้แคนขนาดนั้นด้วยอะ แล้วเสื้อนักเรียนเนี้ย จะปลดกระดุมบนทำบ้าอะไรยะ จะยั่วแคนของฉันหรอ ไม่ยอมนะ

 

            “เฮ้ย ทำอะไรละเนี่ย” จะซบไหล่แคนอะไรหนักหนา เล่า ชิ  แฟนคลับคนอื่นเขาก็กลับบ้านกันหมดแล้วเนี่ย แต่ยัยนี่ยังดื้อด้านยั่วแคนไม่หยุดอยู่นั่น เฮ้ย จะดันแคนฉันไปไหนนะ

 

            “ปึง โอ้ย” เสียงของบางอย่าง คล้าย ๆ กิ่งไม้ลอยไปกระแทกศีรษะของแฟนคลับคนดังกล่าวอย่างจัง แคนหันมองไปตามทางที่กิ่งไม้ลอยมา ก็เห็นสต๊อปยืนอยู่ท่าทางหงุดหงิด เป็นอะไรของเขาละนั่น

 

            “เจ็บขาอะค่ะ แคน” แคนอะ ไปช่วยมันอีกทำไมอะ ยัยนั่นก็ออดอ้อนแคนอยู่นั่นอะ ชิ ไปไกล ๆ เลยนะ คนหล่อ ๆ ก็มีตั้งเยอะอย่ามาอ้อนนายแคนนะ   สต๊อปคิดพลางเสกลมให้พัดผู้หญิงคนนั้นลอยออกไปทางหน้าต่าง

 

            “เป็นไรเนี่ย ต๊อป” แคนหันมาเอ่ยพลางยิ้มกว้างจับผิด มองสต๊อปอย่างไม่วางตา เป็นอะไรเนี่ย

 

            “เปล๊า” สต๊อปเอ่ยอย่างเสียงสูงผิดปกติ แล้วทำไมฉันต้องสนใจผู้หญิงคนเมื่อกี้ด้วยนะ ไม่หรอกฉันแค่หงุดหงิดผู้ใหญ่อะไรแต่งตัวชุดนักเรียนได้แย่ที่สุด เหมือนจะมายั่วแคนยังไงก็ไม่รู้

 

            “หึงหรอ”แคนเอ่ยแทงใจดำ พลางมองสต๊อปด้วยรอยยิ้มกว้างใจละลาย จนเห็นลักยิ้ม หึงฉัน ก็แปลว่าเธอฉันอะสิ ฉันดีใจมากเลยนะ ต๊อป

 

            “หึงเอ๊ย >///< เปล่านะ” หึง เฮ้ย ฉันพูดบ้าอะไรเนี่ย ฉันไม่ได้หึงนายนั่นสักหน่อย โอ้ย นายแคนเลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสักที อ๊าย เริ่มเขินแล้วอะ ชิ่ง ดีกว่า

 

            “อ้าวหายไปไหนแล้วอะ แคนกลับบ้านนะ ไปรอที่บ้านนะ” แคนเอ่ยบอกสต๊อปพลางเดินออกไปจากเวที

 

            พระอาทิตย์เริ่มตกดินแล้ว ในขณะที่เชอรีนยังคงเดินออกมาจากเวทีได้ไม่กี่ก้าว เธอก็เจอน้ำจากไหนไม่รู้สาดลงมาใส่ศีรษะเธอ น้ำมาจากไหนเนี่ย เชอรีนแหงนหน้าไปมองชั้นสองของอาคารด้านข้าง หน้าตาเหมือนแฟนคลับพี่อ้น เลยแฮะ โอ้ย เปียกไปหมดทั้งตัวเลยอะ ให้ตายสิฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ว่าแต่ทำไมรู้สึกหนาวจังเลยนะ มึน ๆ ด้วยอะ ลำบากจริง ๆ เลยชีวิต โอ๊ะ อูย ทางทำไมกลายเป็นสองทางอะ

 

            “ให้ตายสิ น้ำเย็นด้วยอะ” เชอรีนบ่นพึมพำออกมา ถึงเธอจะเป็นคนดีแค่ไหน แต่เธอก็ไม่ใช่นางฟ้านะ อย่าให้รู้ว่าแฟนคลับพี่อ้นคนไหนอะ แม่จะไปฆ่าถึงที่เลย ถึงแม้ว่าสภาพตอนนี้ไม่เอื้ออำนวยเท่าไหร่ ว่าแต่มึนหัวจังเลยอะ

 

            “โอย” สติของเธอเริ่มเลือนรางไปใหญ่ ตายแล้ว ฉันมองไม่เห็นทางแล้วนะเนี่ย โอย กลายเป็นสามทางแล้วอะ กรรมเดินไปทางซ้าย ขวา หรือตรงกลางดีหว่า  

 

            เชอรีนมองทางอย่างมึนงง ก่อนที่เท้าเจ้ากรรมของเธอจะลื่นซากอะไรซักอย่าง จากน้ำเมื่อกี้นี้จนศีรษะของเชอรีนกำลังจะกระแทกพื้น แต่ดีอ้นเห็นเชอรีนกำลังจะล้มลง ก็เลยรีบกระโดดอย่างสุดตัวพุ่งไปรับคนตรงหน้าเอาไว้พอดี

 

            “เห้อ อย่าให้ฉันรู้นะว่า คนไหนทำแบบนี้” อ้นตะโกนเสียงดังลั่น ถ้าเชอรีนเป็นอะไรขึ้นมานะ ฉันจะไม่ให้อภัยเด็ดขาด นี่มันทำเกินไปแล้วนะ เด็กตรงหน้ายังไม่เคยแสดงอาการว่าเป็นเจ้าของเขาเลยสักครั้ง แถมเวลาเขาอยู่ผู้หญิงคนอื่นก็ไม่ว่าอะไร แถมเข้าใจด้วย หาคนน่ารักแบบนี้ได้กี่คนกันเชียว

 

            อ้นแบกเชอรีนเดินกลับไปที่บ้านของเขา ให้คนที่บ้านเขาดูแลดีกว่า คอนโดเขาไม่ค่อยมียาเท่าไหร่ อีกอย่าง ถ้าขืนเขาไปนอน หรือนั่งเฝ้าแล้วมีพวกปาปารัสซี่ของโรงเรียนไปถ่ายขึ้นมาจะกลายเป็นเรื่องใหญ่เอา

 

TBC

 

ตอนนี้ค่อนข้างมีหลากหลายคู่นะ แกงสมายด์เป็นแฟนกันไปแล้วนะ

 

เชอรีนตอนนี้เป็นไข้ ออกจะมึน ๆ หน่อย 555

 

สต๊อปก็หึงสุดตัว 555 ตอนหน้าจะบู๊เล็กน้อย แล้วพอตอนที่ 14

 

จะมีเหตุการณ์ใหญ่อีกหลายเหตุการณ์ ถ้าพลาดต่อจากนี้อีกสักตอนอาจจะเศร้าได้นะ ทุกคน         

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #19 korbuaa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 21:38
    อ้นเชอ ฟินอ่าา >///<
    #19
    0