Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 10 : Voice of heart 10 - คำถามของความไว้ใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 223
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    31 ก.ค. 57

Voice of heart 10 – คำถามของความไว้ใจ

 

จะรับได้ไหม จะเหมือนเดิมอยู่อีกไหม ภาพฉันที่เธอฝันไว้ สุดท้ายไม่ได้เลิศเลอ

จะรับได้ไหม จะไหวใจคนคนเดิมอยู่ไหมเธอ หากเขาทำเธอเสียใจ เพราะไว้ใจ

 

            เพลงอันไพเราะกำลังบรรเลงด้วยเสียงอันก้องใสกังวาน พาคนที่นั่งฟังได้แต่ยิ้มกว้าง อย่างไม่มีสาเหตุ เธอเป็นผู้หญิงคนนั้นหนึ่งที่โชคดีที่สุด ที่ได้มีแฟนนิสัยดีน่ารักขนาดนี้

 

            “ขอบคุณนะ เต้ มาร้องเพลงให้ฟังน่ะ มุกหายป่วยเลย” มุกยิ้มกว้างพลางจับมือของเต้เอาไว้แน่น ทำไมก็ไม่รู้เธอรู้สึกว่าช่วยนี้มือของเต้ดูเย็นเฉียบเกินไป

 

            “ไม่เป็นไรหรอกมุก เพื่อมุก เต้ทำได้เสมอ” เต้เอ่ยพลางยิ้มกว้าง เขามีความลับบางอย่างที่ยังไม่ได้บอกมุก ไม่รู้ว่ามุกจะรับมันได้รึเปล่า

            -----

                วันนี้ยังคงเป็นวันหยุดยาวอีกวันหนึ่ง ที่ทุกคนค่อนข้างจะว่างกันมากเลย พากันมาอยู่ที่บ้านของตั้ม เพราะใครบางคนเอาแต่นั่งร้องไห้ แล้วก็กอดรูปแฟนตัวเองเอาไว้ ไม่ใช่ใครที่ไหน คือแอปเปิ้ล น้องสาวตั้มนั่นแหละ แต่ดูเหมือนว่าการมาเต็มไปหมดไม่ได้ช่วยให้แอปเปิ้ลดีขึ้น สุดท้ายก็ร้องไห้จนหลับไป

 

            “เออ ตั้ม ฉันว่าฉันจะไปหาเต้ ซะหน่อยนะ พอดีต้องเอารูปที่น้อง ฝากล้างไปให้น่ะ” แคนเอ่ยพลางหันไปยิ้มให้    สต๊อปที่ออกอาการกระตุกเล็กน้อย ตั้งแต่วันนั้นแคนก็ยังคงไม่เลิกมองเธอด้วยสายตาหวานหยดย้อย เธอจะละลายอยู่แล้ว ไม่ต่างจากเชอรีนซึ่งเป็นอาการเดียวกัน

 

            “ฉันไปด้วย อยากไปดูรูปที่ เต้ มันถ่ายอะนะ รายนั้นก็ถ่ายรูปเก่ง” อ้นเอ่ยพลางจับมือเชอรีนไว้แน่น เหมือนกลัวว่าจะหายไปกลับอากาศ

 

            “โชคดีละกันนะ นายสองคน”ตั้มเอ่ยพลางหันไปมองน้องสาวเธอที่ยังคงนอนหลับในสภาพกอดรูปแฟนตัวเองไว้แน่นเหมือนเดิม

 

            “อือ อย่าเครียดนะ” อ้นเอ่ยพลางจูงมือเชอรีนเดินไปอีกทางหนึ่ง เชอรีนมองมืออ้นอย่างแปลกใจทำไมวันนี้ถึงได้จับมือเธอตลอดเลยนะ นี่ไม่กะจะปล่อยเลยรึไงนะ

 

            “ไปด้วยกันนะคะน้องชีน” อ้นเอ่ยพลางหันไปถามเชอรีนที่เดินตามอยู่ด้านหลัง

 

            “ค่ะ พี่อ้น” เชอรีนเอ่ยแล้วมองมือที่ประสานมือเธออย่างยิ้ม ๆ กลัวเธอหายรึไง ไม่ต้องจับแน่นขนาดนั้นก็ได้

 

            “แคน แคน รอต๊อปด้วยอิ” สต๊อปเอ่ยพลางเดินตามแคน แต่ที่เธอรู้สึกแปลก ๆ ก็คือวันนี้เธอเดินตามแคนไม่ค่อยทันเลย ทั้งที่ปกติแล้วเธอจะเดินเร็วกว่าแคนค่อนข้างมากเสียด้วยซ้ำ

 

            “ตึก” แล้วอยู่ดีดีเธอก็ทรุดตัวลงไป โอ้ย ทำไมปวดหัวใจขนาดนี้นะ หายใจไม่ออกอะ

 

            “ต๊อป ต๊อปเป็นอะไร” แคนเอ่ยพลางก้มตัวลงไปนั่งดู สต๊อปที่ดูเหนื่อยผิดปกติ

 

            “ไม่รู้ดิแคน ต๊อปดูเดินตามแคนไม่ค่อยทันยังไงไม่รู้อะ” สต๊อปเอ่ยพลางจับไปที่หัวใจของตัวเอง เกิดอะไรขึ้นกับร่างของเธอรึเปล่านะ เธอถึงได้เป็นแบบนี้เนี่ย

 

            “แย่จัง แบบนี้ต้องรีบหาร่างต๊อปให้เจอแล้วนะ” แคนเอ่ยพลางสายตาเป็นห่วงแบบสุด สต๊อปมองสายตาแบบนั้น

แล้วทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น

 

            “ไม่เป็นไรแล้วแหละ แคนไปกันเถอะ” สต๊อปเอ่ยพลางลุกขึ้นแล้วมองหน้าแคนที่ยังมองเธออย่างเป็นห่วง

 

            “ไม่เป็นอะไรจริงนะ” แคนเอ่ยพลางจับเอวของสต๊อปแล้วหมุนสต๊อปไปมา ก็เขาจับได้ที่เอวอย่างเดียวนี่นา

 

            “จริง ๆ ไปกันเถอะ” สต๊อปเอ่ยพลางเดินนำแคนไปด้านนำหน้าแคนไป ถึงจะจับได้เฉพาะเอว ไม่ได้แปลว่าเธอไม่เขินนะ แถมเห็นสายตาเป็นห่วงแบบนั้นยิ่งรู้สึกหวั่นไหวจัง

 

                ดวงอาทิตย์ยามกลางวันค่อย ๆ ย้าย เปลี่ยนตำแหน่งในขณะที่ชายคนหนึ่งกำลังมองคนรักของเขาด้วยสายตาเป็นห่วงแบบสุด ๆ โชคดีที่ช่วงนี้เป็นวันหยุดยาว ทำให้เขาไม่ต้องไปโรงเรียน และได้มีโอกาสดูคนที่เขารัก โดยที่จะไม่โดยสงสัยว่าจริง ๆ แล้วเขาไม่ใช่คน

 

            เต้มองคนรักของเขาอย่างยิ้มหวานพลางเปลี่ยนผ้าที่วางบนศีรษะให้กับคนรัก ถ้าอยู่ในบ้านหรือไม่ไกลมากนัก เขายังพอจะดูแลคนรักได้บ้าง แต่ถ้าไปโรงเรียนละก็จะต้องมีคนที่เห็นเขาและไม่เห็นเขา เขาอาจจะถูกจับผิดได้ แล้วความจริงที่ว่าเขาถอดจิตออกมาเพื่อดูแลมุก เพราะตอนนี้ร่างกายของเขามันไม่แข็งแรงพอที่จะดูแลมุกได้ ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมจิตของเขาถึงสามารถสัมผัสคนตรงหน้า รวมถึงดูแลได้ด้วย

 

            “ขอบคุณนะ เต้ มุกนี่อ่อนแอจัง” มุกเอ่ยพลางจับมือคนตรงหน้าเอาไว้ แล้วยิ้มแห้ง ๆ เต้เป็นคนดีจัง

 

            “ไม่หรอก เต้ อ่อนแอกว่ามุกเยอะเลยนะ” เต้เอ่ยพลางลูบศีรษะของคนรักและจัดผมไปมา

 

            “หมายความว่ายังไงหรอเต้” มุกเอ่ยพลางมองหน้าคนรักของเธอที่ดูอาการเศร้าผิดปกติ

 

            “เปล่า ไม่มีอะไรหรอก” เต้เอ่ยพลางยิ้มกลบเกลื่อน เรื่องอะไรจะยอมให้รู้ว่าเขากำลังป่วยเป็นมะเร็งตับ และไม่แน่ว่าจะอยู่ได้นานเท่าไหร่ ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาก็พยายามจะอยู่ให้นานที่สุดก็เถอะ

 

            “เต้ คือมุกไม่อยากนอนแล้วอะ ไปเดินเล่นกันนะ” มุกเอ่ยพลางเขย่ามือคนรักไปมาอย่างอ้อน ๆ

 

            “ได้สิมุก เพื่อมุกเต้ทำได้เสมอ” เต้เอ่ยพลางพยุงตัวคนรักให้ลุกขึ้นจากที่นอนแล้วพาเดินออกไปที่สวนอย่างช้า ๆ

 

            “น่ารักจัง” มุกเอ่ยพลางยิ้มกว้าง คิดถูกแล้วละที่เธอมีแฟนน่ารักแบบนี้ วันนี้พ่อกับแม่ก็ฝากเธอไว้กับเต้นี่แหละ จริง ๆ แม่ของเธอกับแม่ของเต้บอกว่าพอถึงเวลาจะให้มั่นกัน

 

            “น่ารักแล้วรักปะละ” เต้เอ่ยพลางยิ้มทะเล้น ๆ ใส่

 

            “รักสิ รักมากเลยด้วย” มุกเอ่ยพลางเล่นจมูกของเต้ เล่นมุขนี้อีกแล้วนะ

 

            “ฟอดดด” เต้เลยถือโอกาสหอมแก้มคนตรงหน้าเสียเลย

 

            “บ้าและ เต้ ทำบ้าอะไรเนี่ย >///<” มุกเอ่ยอย่างเขิน ๆ พลางจับคอตัวเองไปมาแก้เขิน

 

            “ก็หอมแก้ม คนน่ารักไงคะ” เต้เอ่ยพลางยิ้มกว้าง

 

            “บ้า” ยังจะมีหน้ามาชมอีก

 

            “ไปไปกันดีกว่านะ อยู่ตรงนี้เดี๋ยวเขินมากกว่าเดิม” เต้เอ่ยพลางจูงมือคนรักของเขาเดินออกนอกบ้าน บ้านของเขาตรงนี้ด้านหลังจะติดทะเลพอดี

            “สวยจังเลย ขอบใจนะ เต้” มุกเอ่ยพลางยิ้มกว้าง มองคู่รักคู่หนึ่งที่มาถ่าย Pre wedding ซักวันหนึ่งเธอเองก็จะแต่งงานกับเต้แบบนี้เหมือนกันสินะ

 

            “จ้า” เต้มองชุดแต่งงานดังกล่าวอย่างเศร้า ๆ เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะอยู่ถึงตอนนั้นรึเปล่า ตอนนี้เองเขาก็แทบจะไม่ไหวอยู่แล้ว เขาไม่แน่ใจจริง ๆ ว่าจะอยู่ถึงเวลานั้น

 

            “เดี๋ยวตอนเย็นแม่มุกก็กลับมาแล้ว เต้กลับบ้านนะ” เต้เอ่ยพลางยิ้มกว้างมองคนรักที่ยังคงยิ้มร่าเริง สำหรับฉันขอแค่เธอมีความสุขมันก็มากพอแล้ว สำหรับฉัน

 

            “อย่าพึ่งกลับที่เต้ มุกยังป่วยอยู่เลยนะ” มุกเกาะแขนคนรักอย่างอ้อน ๆ พลางเอนศีรษะซบคนตรงหน้า

 

            “อย่าทำตัวน่ารักนักสิ เดี๋ยวเต้อดใจไม่ไหวนะ” เต้เอ่ยพลางยิ้มทะเล้นใส่

 

            “บ้า หรอ อดใจเรื่องอะไรละ” มุกเอ่ยพลางทำแก้มป่องใส่

 

            “นะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ เต้พามาเดินเล่นใหม่นะ” เต้เอ่ยพลางจับหน้าของคนรักแล้วหยิกน้อย ๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

 

            “มาให้ได้นะ ไม่งั้นมุก งอนจริง ๆ ด้วย” มุกเอ่ยพลางแก้มป่อง และผายมือให้เต้เข้ามากอด

 

            “จ้า เดี๋ยวพรุ่งนี้มานะ” เต้เอ่ยพลางกอดคนตรงหน้าเอาไว้แน่น ยังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าพรุ่งนี้เขาจะยังอยู่แบบนี้รึเปล่า มุก เต้ขอโทษนะ ถ้าเต้อาจจะมาไม่ไหว

 

            เต้เดินมาส่งมุก ก่อนที่จะเดินกลับไปที่บ้านของเขาเอง ซึ่งอยู่ข้าง ๆ บ้านของมุก แล้วเจอกันนะครับ คนน่ารักของเต้ เต้ยิ้มพลางโบกมือลาคนรักของเขา

 

            เต้กำลังเดินเข้าบ้านตัวเองแต่พอหันไปด้านหลัง ก็เจอรุ่นพี่ของพวกเขากำลังเดินเข้ามาหา จะหลบดีไหมนะ แต่หลบตอนนี้คงไม่ทันแล้วละ

 

            “อ้าว เต้ พี่มีของจะให้อะ” แคนเอ่ยหลังจากเดินมายื่นซองรูปถ่ายให้ แต่ที่แคนรู้สึกแปลกคือ เขาไม่ได้ยินเสียงของเต้

 

            “ขอบคุณครับพี่” อ้นที่เดินจูงมือเชอรีนตามมามองอย่างไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงได้ยินแต่เสียงของเต้ ไม่เห็นจะเห็นตัวเต้เลย ยิ่งเชอรีนยิ่งแล้วใหญ่เธอมองไม่เห็นแล้วก็ไม่ได้ยินอะไรเลย

 

            “นี่เรากำลังโกหกอะไรพี่อยู่ใช่ไหม” แคนเอ่ยถามพลางมองเต้อย่างสงสัยคนตรงหน้าไม่ใช่คน น่าจะเป็นวิญญาณซะมากกว่า เพราะเขาเห็นอ้นยังคงมองหาอยู่เลยว่าเต้อยู่ไหน

 

            “ผมขอโทษครับพี่ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเป็นแบบนี้ ผมรู้แต่ว่าผมอยากดูแลมุกเหมือนเดิม” เต้เอ่ยพลางมองไปที่บ้านข้าง ๆ อย่างเศร้า ถ้ามุกรู้ว่าเขาเหมือนกับไม่ใช่คน มุกจะรับได้รึเปล่านะ

 

            “เข้าร่างเหอะ ฉันรู้ว่านายน่าจะใกล้ตายแล้ว แต่นายทำแบบนี้นายจะยิ่งตายเร็วขึ้น” อ้นเอ่ยพลางมองไปทางเสียงของเต้

 

            “ครับพี่” เต้หายตัวไป หลังจากนั้นเต้ ก็ค่อยเดินมาหาพี่ ๆ ของเขา คราวนี้เชอรีนมองเห็นแล้ว จริง ๆ เชอรีนก็เคยเห็นเรื่องแบบนี้ค่อนข้างปล่อยแล้ว เธอพอจะรู้ว่าอ้นมีสัมผัสพิเศษ แต่เรื่องที่เชอรีนไม่รู้ก็คือ เวลาที่อ้นกอดเชอรีนแล้ว เขาจะได้ยินแค่เสียงเชอรีนคนเดียว

 

            “ผมไม่อยากไปแสดงอาการป่วย ต่อหน้าเธอน่ะครับ” เต้เอ่ยพลางกุมท้องอาการของเขาเริ่มหนักขึ้น หนักขึ้นทุกวัน

            “แต่แกจะทำแบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่ได้นะเว้ย แกก็รู้ว่าถ้าแกตาย มุกต้องตายตามแกแน่” แคนเอ่ยพลางเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง เขาเองก็รู้จักมุก มุกค่อนข้างจะจริงจังกับสิ่งที่ตัวเองพูด

 

            “ผมรู้ครับ” เต้ได้แต่ทำหน้าเศร้า

 

            “ยังไงฉันก็บังคับอะไรแกไม่ได้อยู่แล้วละ  แต่ลองบอกมุกเขาสักหน่อยเหอะ” แคนเอ่ยพลางหันไปหาสต๊อป แต่รายนั้นหายตัวไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ อ้าวเฮ้ย สต๊อปหายไปไหนอะ

 

            “เรากลับกันดีกว่านะ น้องชีน” อ้นเอ่ยพลางจูงมือเชอรีนเดินไปอีกทางหนึ่ง

 

            “ค่ะ พี่อ้น ว่าแต่ไม่ต้องจับแน่นนักก็ได้นะคะ ชีนไม่หายไปไหนหรอก” เชอรีนกระซิบข้างหูอ้นพลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

 

            “ไม่ได้หรอก แถวนี้ทางเดินค่อนข้างชันนะ” อ้นก็อ้างไปอย่างนั้น เขาแค่อยากอยู่ใกล้คนตรงหน้าไปเรื่อย ๆ ก็เท่านั้น

 

            “ค่ะ ขอบคุณค่ะ” เชอรีนเอ่ยพลางเดินตามมือที่จูงเธอไป

 

            วันรุ่งขึ้น ทองฟ้าแจ่มใสอากาศดีอย่างน่าเหลือเชื่อ มุกวิ่งไปรอที่ชายหาด พลางยืนยิ้มกว้างอยู่คนเดียว ในระหว่างที่รอเธอก็เดินเตะน้ำทะเลเล่น ทำไมป่านนี้ยังไม่มาอีกนะ

 

            มุกกดโทรศัพท์โทรหาเต้ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงอะไรตอบกลับมาเลย เป็นอะไรรึเปล่านะ ชักเป็นห่วงแล้วนะ ไปดูที่บ้านดีกว่า มุกรีบวิ่งตรงอย่างรวดเร็วไปที่บ้านของเต้

 

            “ตึง ตึง” เหมือนเสียงอะไรบางอย่างหล่นลงมาจากโต๊ะ นั่นยิ่งทำมุกออกอาการตกใจไปใหญ่ เกิดอะไรขึ้นน่ะ เต้ เต้เป็นอะไร มุกวิ่งเข้าไปก็เห็นคนตรงหน้ากุมท้องไว้แน่น เหงื่อออกเต็มใบหน้า ท่าทางดูเจ็บปวดทรมานมาก

 

            “เต้ เต้ เต้เป็นอะไร” มุกเห็นอาการของเต้แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาไม่หยุด มันเกิดอะไรขึ้นทำไมเต้ถึงเป็นแบบนี้

 

            “เต้เป็นอะไร” หลังจากมุกเอายามาให้เต้กินทำให้อาการของเขาดีขึ้น

 

            “เต้เป็นมะเร็งตับ” เต้เอ่ยพลางเอ่ยอย่างเศร้า ๆ

 

            “ทำไมเต้ไม่บอกมุก เต้คิดว่ามุกเป็นอะไร” มุกรู้สึกโกรธที่คนตรงหน้าเอาแต่ทนเจ็บแล้วปล่อยให้เธอมีความสุขในขณะทีตัวเองกำลังเจ็บปวดแสนสาหัส

 

            “ไม่ใช่นะมุก เต้ไม่อยากให้มุกทรมานหรือทำอะไรบ้า เวลาที่เต้ตาย” เต้เอ่ยพลางมองหน้าคนรักที่ดูมีแต่ความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด

 

            “เต้ก็เลยถอดวิญญาณออกมาดูแลมุก ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะไม่อยากให้มุกดูแล มุกจะมีความสุขได้ยังไง ถ้าเต้ทรมานอยู่แบบนี้” มุกเอ่ยร่ายยาว พลางน้ำตาไหลออกมาอย่างเจ็บปวด

 

            “เต้ จะให้มุกดูแล เต้ไหม” มุกเอ่ยพลางเลื่อนเก้าอี้เข้าไปหาเต้

 

            “ไม่”เต้ส่ายหน้า ไม่เอาหรอก เขาไม่อยากให้คนรักมาเจ็บปวดกับเขาด้วย

 

            “ได้ เต้เลือกเองนะ” มุกเอ่ยนัยน์ตาแดงกล่ำ พลางเดินอย่างรวดเร็วไปที่โต๊ะแล้วหยิบมีดมาจี้ไว้ที่คอมือตัวเอง ถ้าเธอไม่ทำแบบนี้ เต้ไม่ยอมให้เธอดูแลแน่

 

           

            “จะให้มุกดูแลเต้ไหม” มุกยิ่งจี้มีดเข้าไปใกล้ข้อมือตัวเองเรื่อย ๆ เธอไม่ได้ทำเล่น ๆ นะ เธอเอาจริง  

 

            “มุกใจเย็น” เต้พยายามจะเข้าไปห้าม แต่มุกอยู่ห่างจากเขามากเกินไป

 

            “ไม่ มุกจะตายก่อนเต้ให้ดู มุกก็ไม่ยอมดูเต้ตายทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรเหมือนกัน” มุกเอ่ยน้ำตาไหลออกมามากกว่าเดิมเรื่องอะไรเธอจะปล่อยให้คนที่ตัวเองรักตาย โดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลย

 

            “1 2 3” มุกเอ่ยถึงสามและกำลังจะเลื่อนมีด

 

            “ได้ ๆ เต้ยอมทุกอย่างแล้ว อย่าทำแบบนี้” เต้โถมตัวเข้าไปกอดมุกเอาไว้แน่น

 

            “มุกจะดูแลเต้ ถ้าเต้ตายมุกจะตายตาม”มุกกอดคนรักเอาไว้อย่างแนบแน่น เพราะเธอไม่รู้ว่าวันไหน คนตรงหน้าจะหายไปจากเธอรึเปล่า

 

            “ไม่นะ” ที่เขาทำมาทั้งหมดเพราะเขาไม่อยากให้คนตรงหน้าตายเนี่ยแหละ

 

            “งั้นก็อย่าตายสิ” คิดแบบนั้นเต้ก็รู้สึกว่าเขาไม่กล้าตาย มุกเป็นคนที่พูดอะไรแล้วมักจะทำจริงเสมอ ถ้าเขาตายจริง ๆ มุกต้องฆ่าตัวตายตามเขาไปแน่นอน

 

                หลังจากนั้นวันเวลาก็ได้ผ่านไปหลายวัน อ้นกับเชอรีนมาเยี่ยมเต้ที่บ้านของเต้ อ้นมองดูคู่รักคู่หนึ่งที่กำลังดูแลกันยิ้มให้กัน เขินกันไป เขินกันมาอย่างน่ารัก ถ้าเป็นหลายอาทิตย์ก่อน คงไม่มีใครเชื่อว่า เต้กำลังจะตาย ตอนนี้เต้กับดูดีขึ้นกว่าเดิมและเริ่มจะหายแล้ว อาจเป็นเพราะว่ากำลังใจที่ดีจากมุกนั่นเอง

 

            “บ้า นี่ตั้งแต่เริ่มดีขึ้นนี่ ทะลึ่งตลอดเลยนะ” มุกเอ่ยพลางฟาดมือใส่ไหล่เต้แก้เขิน

 

            “โอ้ย ๆ เจ็บนะ” ได้ยินเสียงแบบนั้นมุกเรียบก้มหน้าไปดูใหญ่ แต่ก็ดันโดนขโมยจูบไปซะอย่างนั้น

 

            “บ้า นี่เจ็บจริงปะเนี่ย” มุกเลยฟาดมือรัวใส่คนตรงหน้าซะเลย

 

            “พี่อ้นคะ ถ้าเชอรีนป่วยแบบนั้นบ้าง พี่อ้นจะดูแลเชอรีนแบบนี้รึเปล่าคะ” เชอรีนถามพลางหันไปยิ้มน้อย ๆ กับคนตรงหน้า ความจริงเธอก็เคยป่วยหนักมาแล้วอะนะ

 

            “ดูแลได้ทั้งชีวิตเลยละ” อ้นเอ่ยพลางยิ้มหวานให้

 

            “เวอร์” เชอรีนยิ้ม

 

           

TBC

มีแอบอ้นเชอรีนมานิดนึงด้วยนะ

 

ขอบคุณ ที่เมนต์กันนะ

 

ช่วยนี้กลับมาเป็นป่าช้าวัดดอยอีกแล้ว

 

555 ไม่เป็นไรจ้า  ตอนหน้าก็น่ารักนะ ระวังเสียเลือดนะ 555

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น

  1. #16 korbuaa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 21:12
    เต้มุก น่ารัก // อ้นรีน น่ารัก กรุบกริบ // สู้ๆนะคะไรท์
    #16
    0