Voice of Heart เสียงกระซิบจากหัวใจ (อ้นชีน แคนต๊อป Kssm)

ตอนที่ 1 :

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 385
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    23 ก.ค. 57

Voice of heart 1 – อดีตที่แสนหวาน แต่เจ็บปวด

 

            แสงสว่างยามเช้ากำลังสาดส่อง ดุจดั่งรุ่งอรุณที่พระอาทิตย์ขึ้นยามเช้า ดอกพญาเสือโคร่ง กำลังบานสวยงามและร่วงหล่นเหมือนกับดอกซากูระของญี่ปุ่น กลีบดอกพญาเสือโคร่งปลิววนไปมาตามสายลมที่กำลังพัดเอื่อย ๆ ร่างสูงเพียงยิ้มและจับกลีบดอกไม้เอาไว้ และสูดดมอย่างคิดถึง

 

            ดอกไม้นี้เป็นของแทนใจบางอย่างที่คนสำคัญของเขาดูจะชอบเอามาก ๆ ถึงอย่างนั้นอ้นก็ไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากยืนมองมัน และคอยตามหาคนที่ชอบมัน

 

            ด้วยความสามารถพิเศษของเขา เขาได้ยินเสียงความคิดของผู้คนมากมาย ไม่เว้นแม้กระทั่งสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจสามารถมองเห็นได้ อ้นได้แต่พยายามเลี่ยงเสียงความคิดของคนบนโลกด้วยการพกสิ่งที่กลบเสียงพวกนั้นก็เท่านั้น

 

            // ฉันชอบพี่ พี่แกง // อ้นที่กำลังจะสวม Head phone บนหัว แต่กลับได้ยินเสียงหนึ่งเข้า นั่นมันรุ่นน้องเขาที่โรงเรียนนี่นา เขาคิดว่ารายนั้นแค่ปลื้มแกงส้มเฉย ๆ ไม่คิดว่าจะชอบจริง ๆ อย่างนี้ต้องช่วยซะหน่อย

 

            // ผู้หญิงคนนั้นสวยจัง ขอจับหน่อยนะ // อ้นหันไปตามเสียงอย่างรวดเร็ว ชายคนหนึ่งท่าทางน่าสงสัยกำลังเดินมาทางสมายด์ เฮ้ย ไกลไปวะ เดินไปช่วยไม่ทันแน่ บอกแกงละกัน มันยืนจับมือน้องอยู่นั่น

 

            “เฮ้ย แกง มีคนจะลวนลามน้องแก อยู่ด้านซ้ายมือแกอะ” อ้นพิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็วส่งไปหาแกงส้ม

 

            “น้องมายด์ หลบ” แกงส้มดึงตัวน้องสาวคนสนิทไปอยู่ด้านหลังทันที ก่อนจะหักข้อมือของโรคจิตที่กำลังจะลวนลามน้องสมายด์ของเขา

 

            “ย่องมาทำไมข้างหลัง จะลวนลามใช่มะ” นี่ถ้าไออ้นไม่บอกนะน้องสมายด์โดนลวนลามแล้ว คนยิ่งเยอะ ๆ อยู่ แล้วรายนั้นเป็นพวกชอบเก็บอะไรไว้ ไม่ยอมพูดซะด้วยสิ

 

            “โอ้ย ๆ เจ็บ” คนร้ายร้องออกมาเสียงหลง

 

            “ไปซะก่อน ที่ฉันจะจับแกส่งตำรวจ” แกงส้มปล่อยมันก่อนที่จะผลักออกไป

 

            “น้องมายด์ ไม่เป็นไรใช่มั้ย” แกงส้มเอ่ยจับมือน้องสาวคนสนิทไว้แน่น

 

            “ค่ะ ขอบคุณนะคะ พี่แกง” สมายด์ยิ้มกว้าง ทำไมพี่ชายตรงหน้าถึงได้น่ารักนักนะ เธอก็แค่น้องสาวที่อยู่ข้างบ้านแท้ ๆ เลย ไม่เห็นต้องดูแลขนาดนี้เลย

 

            // อยากกอดพี่แกงจัง >///< //  อ้นยิ้มออกมาเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงความคิดของสมายด์

 

            “ไม่เป็นไร จ้า” แกงส้มเอ่ยแล้วดึงน้องสาวเขาไปกอดเอาไว้หลวม ๆ

 

            // พี่แกงรู้ได้ไง ว่า เธออยากให้เขากอดอะ >///< // อ้นยิ้ม ๆพลางมองมือเธอ จะใครได้ละ นอกจากเขานี่ละ ที่ส่งไปบอก แกงส้ม ว่า น้องอยากโดนมันกอด ทีนี้ก็ถึงเวลาแห่งความสงบแล้วละ ฉัน อ้นดึง Head Phone สีน้ำเงินสวยครอบศีรษะเอาไว้  อีกอย่างนี่มันอยู่ในรถไฟฟ้าเสียงความคิดดังเต็มไปหมด ถึงเขาจะเริ่มควบคุมมันได้เริ่มก็เหอะ แต่มันก็น่ารำคาญอยู่ดี

 

            อ้นเดินออกจากรถไฟ แล้วหยิบจักรยานพับได้ที่เขาวางพึงไว้ ปั่นตรงไปที่โรงพยาบาลซึ่งพอเขาพักอยู่ เมื่อสองสามปีก่อน พ่อของเขาเคยเป็นนายกรัฐมนตรีของประเทศ พ่อทำงานอย่างซื่อตรงและสุจริต แต่เพราะเกิดเรื่องบางอย่าง ทำให้พ่อของเขาต้องมานอนเป็นเจ้าชายนินทาแบบนี้

 

            “พ่อ ผมจะหาคนที่มันพยายามฆ่าพ่อเอง” อ้นมองพ่อของเขาที่มีเครื่องช่วยหายใจอยู่ นี่ถ้าเป็นเหมือนในหนังละก็ เขาจะต้องหาพ่อเขาเจอ แต่ปัญหาคือเขาได้ยินเสียงวิญญาณอย่างเดียวอะสิ เขาไม่ได้มองเห็น

 

            “ตัวเล็ก ตัวเล็กอยู่ที่ไหนกันนะ” อ้นมองดอกพญาเสือโคร่งอยากยิ้ม ๆ พลางนึกย้อนไปถึงความทรงจำของเขา กับคนบางคน

 

            “พี่อ้นคะ นี่ต้นอะไรหรอคะ สวยจังเลยอะ” เด็กสาวตัวเล็กผมยาวแก้มป่อง กำลังเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม พลางกระโดดไปมาอย่างมีความสุข

 

            “พญาเสือโคร่งน่ะ ถ้าสวยก็มาบ้านพี่บ่อย ๆ นะ” เด็กชายตัวน้อยยิ้มรับกับความน่ารักของน้องสาวข้างบ้านเขา ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ

 

            “ค่ะ ชีนจะมาทุกวันเลย ไม่ต้องห่วงค่ะ” เด็กสาวตัวน้อย แก้มป่องน่ารัก นามเชอรีนกำลังเอ่ยอย่างยิ้มแย้ม พี่เขาจะรู้ไหมนะว่า เราชอบพี่เขา จริง ๆ ที่อยากมาทุกวันไม่ได้อยากมาดูต้นพญาเสือโคร่งเท่าไหร่หรอก อยากมาหาพี่มากกว่า

 

            “จ้า พี่จะรอนะ” อ้น กรกฎ เด็กน้อยวัยรุ่น วัย 14 ปี ยิ้มกว้าง ทำไมก็ไม่รู้เด็กผู้หญิงตรงหน้า เป็นคนเดียวที่เขาอ่านใจไม่ได้เลยสักนิด ซึ่งมันเป็นเรื่องที่แปลกมาก เพราะปกติเขาอ่านใจได้ทุกคนเลย

 

            “ค่ะ ชีนมาหาพี่ทุกวัน ได้ไหมคะ” เชอรีนเอ่ยอย่างกล้า ๆ กลัวกลัว เธอกลัวว่าพี่อ้นจะไม่ให้เธออยู่ใกล้เขา ถ้าพี่อ้นรู้ว่าเธอชอบเขา

 

            “จ้า เอาสิ” อ้นยิ้มกว้าง ไม่รู้จริง ๆ นะเนี่ย ว่าเด็กตรงหน้าคิดเหมือนกันรึเปล่า

 

            “เย้ ดีใจจัง” เชอรีนเอ่ยแล้วกระโดดกอดอ้น

 

            // ฉันอยากเจอพี่ทุก ๆ วันเลย พี่ใจดีจัง // เอ๊ะ ทำไมอยู่ดีดีเขาถึงได้ยินเสียงความคิดของเชอรีน แต่เสียงแบบนั้นมันชวนเขินจังเลยนะ

 

            “อ้าว ไปได้แล้ว เดี๋ยวคุณแม่ เป็นห่วงนะ” อ้นเอ่ยพลางขยี้หัวเด็กตรงหน้าไปมา

 

            “ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ พี่อ้น” ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เธอเริ่มรู้สึกว่าอ้น เป็นมากกว่าพี่ชายข้างบ้านของเธอ ยิ่งอยู่ใกล้เธอยิ่งรู้สึกว่าอยากจะแกล้ง พี่เขามากขึ้น ๆ อาจจะเป็นเพราะเธอเริ่มชอบผู้ชายตรงหน้าขึ้นมาแล้ว แต่ว่าเธอพึ่งอายุ 13 เองนะ ลองไปถามคุณแม่ดูดีมั้ยนะ

 

            ตอนเช้าวันรุ่งขึ้น

 

            เด็กสาวยิ้มกว้างหน้าบานแฉ่ง วิ่งมาบ้านข้าง ๆ อย่างรวดเร็วพลางเคาะประตูบ้านพี่ชายเสียงดัง หวังว่าพี่อ้นคงอยู่นะ ไม่ได้บอกล่วงหน้าซะด้วยสิ

 

            “ตึง ตึง พี่อ้นคะ” เด็กน้อยเอ่ยเสียงใสยิ้มกว้าง เปิดเถอะ เปิดเถอะ

 

            “อ้าว น้องชีน” อ้นเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ แล้วดึงมือน้องสาวเธอเข้าไปในบ้าน แน่นอนว่าในบ้านมีแม่ของเธออยู่ด้วย เชอรีนชอบให้อ้นอ่านเรื่อง ประพฤติการณ์ของนายทองอิน รัตนเนตร์ ให้ฟัง

 

            ประพฤติการณ์ของนายทองอิน รัตนเนตร์ เป็นบทประพันธ์ของในล้นเกล้ารัชกาลที่ 6 ซึ่งเป็นนักสืบที่มีลักษณะดัดแปลงมาจากเชอร์ล็อก โฮมส์  ซึ่งอ้นชอบเป็นการส่วนตัวและอยากเป็นเหมือนเขา ทำให้อ้นคอยฝึกตัวเองให้เป็นเหมือนนายทองอิน ตั้งแต่เด็กอ้นมีความสามารถในการดีดได้อย่างแม่นยำ ทำให้เขาฝึกมันจนเป็นอาวุธ ของที่เหมือนไม่มีอะไร แต่อ้นสามารถใช้เป็นอาวุธได้ เช่นการดีดพวกลูกเต๋า หรือการปาลูกดอกได้อย่างแม่นยำ ก็พ่อเขาเป็นนายกนี่นา พ่อเขาก็เลยสอนทั้งการยิงปืน และทักษะหลาย ๆ อย่างให้ ซึ่งไอดอลของเขานายทองอิน ก็ต่อสู้ได้เก่งเช่นกัน

 

            “เออ พี่อ้นคะ แม่ของพี่อ้นบอกว่า วันนี้จะพาชีนกับพี่อ้นไปเที่ยวสวนสนุกไม่ใช่หรอคะ” เชอรีนยิ้มออกมาจนแก้มแทบแตก เมื่อได้รู้เมื่อวานว่าเธอจะได้ไปเที่ยวกับพี่อ้น

 

            “ใช่จ้า ชีนอยากไปใช่ปะละ พ่อพี่ไปด้วยนะ” อ้นยิ้ม ก็แปลกดีนะ ที่พ่อเขาอยากไปด้วยเนี่ย อ้นเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้เชอรีนแล้วยิ้ม

 

            /*พี่เลื่อนหน้า เขามาทำไมเนี่ย /* เชอรีนกระพริบตาปริบ ๆ พี่เขาไม่รู้รึไงว่าทำแบบนี้อะมันเขินนะ

 

            “เป็นอะไรเนี่ย หน้าแดงเชียว” อ้นเอ่ยพลางเลื่อนหน้าผากตัวเองเข้าไปชนหน้าผากเชอรีน

 

            /*ไม่เห็นต้องวัดไข้ แบบนี้เลย >///< /* เชอรีนรู้สึกว่าหน้าเธอกำลังร้อนผ่าว นี่พี่เขารู้รึเปล่าเนี้ย ว่าทำไมแบบนี้อะ มันน่าเขินอะ  

 

            “ไม่สบายรึเปล่าเนี้ย เป็นห่วงนะ” อ้นเอ่ยพลางมองเชอรีนด้วยสายตาอ่อนโยนสุด ๆ

 

            “ชีนไม่เป็นหรอกค่ะ” เชอรีนเอ่ยพลางยิ้มออกมา แล้วยืนหมุนไปหมุนมาให้ดูว่าเธอไม่เป็นอะไร

 

            “อ้าว อ้น ชีน ไปกันดีกว่าลูก” พ่อของอ้นที่พึ่งลางานมา เอ่ยอย่างยิ้ม ๆ วันนี้เป็นวันที่เขาว่างพอดี เพราะวันนี้ไม่ได้มีงานที่สำคัญอะไร เขาจึงขอลามามีเวลาให้ลุกบ้าง สำหรับลูกที่มีพ่อเป็นนายกคงไม่ค่อยเจอกันบ่อยหนัก

 

            “ไปกัน น้องชีน” อ้นเอ่ยพลางจับมือแบบประสานแล้ววิ่งตามพ่อกับแม่ของเขา

 

            “ค่ะ” เชอรีนเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ พลางมองมือ จับประสานกันทุกนิ้วแบบนี้ พี่รู้มั้ยว่า มันเหมือนคนเป็นแฟนเขาจับมือกัน

 

            “อะไรหรอ น้องชีน” อ้นหันหน้ามาพลางมองเชอรีนแบบสงสัย

 

            “คะ >///< เปล่าค่ะ” อะไรของพี่เนี่ย อยู่ดีดีก็หันมา ถ้าฉันอยู่ใกล้กว่านี้จมูกอาจจะชนกันแล้วนะ เธอคิดอะไรของเธอเนี่ย เชอรีน

 

            “อ้าว ลูก ไปกันเถอะจ้า” แม่ของอ้นเดินมาจับมือเชอรีนเดินตามไป ตามมาด้วยอ้น ที่เดินไปจับมือพ่อตามไปติด ๆ จริง ๆ เขาก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ออะนะ เขาพอจะเข้าใจว่า พ่อมีเหตุผลที่จะไม่ได้อยู่กับเขาทั้งวี่ทั้งวัน

 

            “ช่วงนี้ที่โรงเรียนเป็นไงบ้างละ ลูก” พ่อของอ้นเอ่ยพลางมองหน้าลูกชายที่นับวันจะโตไปใหญ่แล้ว ถึงแม้เขาจะเป็นคนสอนลูกในหลาย ๆ เรื่อง แต่อ้นก็โตขึ้นเองในหลาย ๆ เรื่องเช่นกัน

            “ก็ดีนะครับ พ่อ ผมได้ยินเสียง คนบ้างคน ก่อนที่เขาจะได้แกล้งใครซะอีก” อ้นเอ่ย ตอนที่เขาเด็กกว่านี้เขาไม่ค่อยชินกับเรื่องแบบนี้ แต่ตอนนี้ก็ชินแล้วละ ก็ได้ยินเสียงความคิดของคนอื่นไปทั่วเลยนะ แต่ดีที่ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ยินเสียงวิญญาณ

 

            “ดีนี่ ลูก สมเป็นลูกนายก” พ่อของอ้นเอ่ยอย่างติดตลกพลางขำออกมายกใหญ่ ทำเอาอ้นออกอาการฮาไปด้วย สวนสนุกไม่ห่างจากบ้านเขามากนัก และตอนนี้เขาก็ใกล้ถึงสวนสนุกแล้ว

 

            “พ่อก็พูดเวอร์ไปได้” อ้นเอ่ยอย่างยิ้ม แล้วหันหลังไปยิ้มให้ลุงอีกคนหนึ่งที่เดินตามหลังเขาอยู่ ถ้าถามว่าลุงคนนี้เป็นใครละก็ ลุงเขาเป็นพ่อบ้าน ประจำบ้านอ้น คอยดูเขา แล้วก็เรื่องอื่น ๆ ที่คุณแม่ไม่ได้ทำ เพราะคุณแม่เองก็มีร้านขนมเค้กที่เปิดไว้ต้องไปดูเหมือนกัน

 

            “คุณหนู ก็โต ขึ้นมากจริง ๆ ครับ” พ่อบ้านเอ่ยพลางยิ้ม ๆ เล็กน้อย เขาเป็นคุณลุงที่ดูอบอุ่นอะนะ รวมถึงเป็นบอดี้การ์ดในยามฉุกเฉินด้วย

 

            “อ้าว สองหนุ่ม เดินช้าจังเลย หึ” แม่ของอ้นเอ่ยแซว แล้วเดินกลับหลังมาหา ส่วนเชอรีนกำลังยืนมองดอกพญาเสือโคร่งข้างทางอยู่

 

            ในระหว่างที่อ้นกำลังยืนมองสาวน้อยตรงหน้าอยู่ ก็มีเสียงกระสุนปืนพุ่งเข้าใส่ท้ายทอยของพ่อเขา พ่อของอ้นล้มลงไปกับพื้น ตามมาด้วยของเขาที่ถูกยิงไปสองนัด พ่อบ้านดึงปืนออกมาแล้วพยายามยิงตอบโต้ แต่เขาก็โดนยินเช่นกัน

 

            เลือดกำลังไหลนองพื้น อ้นมองมันยังออกอาการตกตะลึง นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หมอนั่นเป็นใคร 

 

            // ฉันต้องจัดการพวกมันให้หมด // อ้นได้ยินเสียงความคิดของหมอนั่นชัดเจน ถึงแม้จะห่างกันหลายช่วงตึก ด้วยความที่เขามัวแต่อ่านความคิดมัน กระสุนกำลังพุ่งเข้ามาอ้น

 

            “พี่อ้น” เลือดไหลอาบเต็มแขนของอ้น ในวินาทีแห่งความเจ็บปวด เชอรีนกระโดดมารับกระสุนแทนเขา

 

            // พี่คะ พี่ไม่เป็นไรใช่มั้ย // อยู่ดีดีเขาก็ได้ยินเสียงความคิดของเชอรีนอย่างชัดเจน

 

            “เชอรีนนนนนนน” อ้นตะโกนเสียงดัง แก อ้นวิ่งหลบกระสุนปืนของมัน แล้วกลิ้งไปหยิบปืนของพ่อบ้าน เขายิงปืนใส่ไหล่ของคนร้าย

 

            “เปรี้ยง” เรื่องความแม่นเขาไม่เคยพลาด กระสุนพุ่งเสียบที่ไหล่ของคนร้าย แต่มันก็ยังคงพยายามยิงอ้นอยู่ อ้นวิ่งหลบกระสุนที่มาเป็นชุด เขากระโดดยิงปืนแล้วกลิ้งเข้าไปในโพรงหญ้า

 

            กระสุนอีกนัดพุ่งใส่ไหล่ของคนร้าย มันคงคิดว่ามันสุ่มยิงในระยะไกลขนาดนั้น คงไม่มีใครสู้มันได้ แต่มันคงลืมประเมินลูกชายนายกอย่างเขาไป อ้นยิงซ้ำไปที่ไหล่ของมันอีกรอบ

 

            “บ้า เอ้ย” แน่นอนว่าคนร้ายหนีไปได้ เพราะเขาคงไม่มีเวลาไล่ลามันที่อยู่บนตึกแน่ อ้นหยิบโทรศัพท์เรียกรถพยาบาลมา

 

            ใช้เวลาไม่นานรถพยาบาลก็มา อ้นยืนมองดูคนในครอบครัวของเขา ก่อนจะวิ่งขึ้นรถพยาบาลไปด้วย

 

            หลังจากเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้น ทำให้พ่อของเขากลายเป็นเจ้าชายนินทาที่หลับไม่ยอมตื่น คุณแม่ของเขารอดมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ ส่วนเชอรีนเธอก็ปกติดีคงจะเพราะรายนั้นค่อนข้างอึดละมั้ง

            แต่จากการตรวจร่างกายเชอรีนอย่างละเอียด ทำให้อ้นรวมถึงครอบครัวของเชอรีนได้รู้ว่าเชอรีนเป็นโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว มิน่าละเขาถึงได้รู้สึกว่าช่วงนี้เชอรีนดูไม่สบาย

 

            “ฉันจะหายไหมคะ พี่อ้น” เชอรีนถามพี่ชายคนสนิท นัยน์ตาเต็มไปด้วยน้ำตา อดก็ทำได้เพียงแค่ปาดน้ำตาให้เชอรีน

เท่านั้น

 

            “หายสิ เชอรีน” อ้นเอ่ยพลางลูบหัวน้องสาวคนสนิทยิ้ม ๆ 

 

            “จริงหรอคะ” เชอรีนมองหน้าพี่ตรงหน้า แต่ก็ยังคงร้องไห้อย่างต่อเนื่อง ฉันอยากอยู่บนโลกนี้มากกว่านี้นี่นา

 

            “จริงสิ เลิกร้องไห้ได้แล้ว” อ้นเอ่ยพลางดึงน้องสาวตรงหน้าเข้ามากอดเอาไว้ จะได้เขินไง เด็กตรงหน้าโดนเขากอดทีไรเขินทุกที

 

            “ค่ะ >///<” ทำไมชอบดึงเราไปกอดอยู่เรื่องเลยนะ พักนี้เนี่ย หรือว่าจะรู้ว่าเขิน เวลาพี่เขากอดอะ

 

            “คิดอะไรอยู่เนี่ย” อ้นเอ่ยอย่างยิ้ม ๆ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่เวลาที่เขากอดเชอรีน เขาจะได้ยินเสียงความคิดของเชอรีนแค่คนเดียว ซึ่งเชอรีนเป็นคนเดียวที่เวลาดึงมากอดเท่านั้นถึงจะได้ยินเสียงที่เชอรีนคิด ลองกับคนอื่นแล้วก็ไม่เห็นเป็นแบบเวลากอดเชอรีน

 

            // ก็เขินอะดิ ถามได้พี่อ้น // อ้นยิ่งยิ้มใหญ่เมื่อได้ยินเสียงความคิดของเชอรีน

 

            เวลาผ่านหลายอาทิตย์อาการของเชอรีนก็ไม่มีทางท่าทางจะดีขึ้น พ่อกับแม่ของเชอรีนจึงตัดสินใจว่าจะพาเชอรีนไปรักษาที่ต่างประเทศ

 

            "ฉันไม่สบาย ฉันอาจจะตายก่อนจะได้เจอพี่ อีกครั้งก็ได้นะ" เชอรีนเอ่ยออกมาแววตาเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด

 

            "อย่าพูดแบบนั้น เราต้องได้เจอกันอีก" อ้นเอ่ยพลางส่งสายตาดุ ๆ ไปให้เชอรีน นี่เธอพูดว่าตัวเองจะตายมาเป็นอาทิตย์แล้ว ไม่เบื่อบ้างรึไง

 

            "แต่ว่าฉัน อาจจะ" เชอรีนที่แววตาไร้ซึ่งความสดใส กำลังเอ่ยออกมาอย่างเลื่อนลอย

 

            "ถ้าเราพูดว่าตัวเองจะตายอีก พี่จะจูบนะ" อ้นรู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดนั้น เลยหาเรื่องพูดแกล้งเชอรีน

 

            "ค่ะ" ไม่พูดก็ได้งะ อะไรของพี่เนี่ย

 

            "วันนี้คุยกับพี่นานแล้ว นอนนะ" อ้นเอ่ยพลางหอมแก้มเชอรีน

 

            "พี่อ้นอะ >///<" เชอรีนดึงมาห่มมา แล้วหลับตาลง แก้เขิน พี่อ้นบ้า คนบ้า

 

            อ้นกระพริบตาเล็กน้อยรับแสงแดดยามเย็น ตอนนี้พระอาทิตย์ใกล้จะตกดิน อ้นยิ้มเล็กน้อยให้กับฝันของเขาที่มีทั้งเรื่องที่น่ารัก และเรื่องที่ชวนเจ็บปวด พ่อ เมื่อไหร่พ่อจะตื่น พ่อรู้ไหมว่า พรรคของพ่อน่ะ แพ้เพราะว่าพ่อไม่ได้เป็นหัวหน้าพรรค พ่อรีบกลับมาซะที่เหอะ มีแต่คนอยากเลือกพ่อ

 

 

 

tbc      

 

มาลงแล้วนะ ฟิคเรื่องที่สองของเขา

 

อย่างที่บอกเรื่องนี้จะหวานหน่อยนะ

 

แต่ช่วงกลาง ๆ เรื่องจะบู๊หน่อยนะ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

40 ความคิดเห็น