UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 97 : Ep.15 - Adjure

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1011
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    19 มิ.ย. 60

UNagain.15 – Adjure

งานของเธอคือทำกับข้าว

ศิษย์พี่ชายคนหนึ่งว่าในท่าเท้าสะเอว แพทตี้รับทัพพีกับผ้ากันเปื้อนมาสวมไว้ จากนั้นมันจึงกล่าว เจ้าไปหุงข้าวกับล้างผัก จากนั้นเจ้าตัวจึงสะบัดผ้าคลุมหยิบผ้าผืนหนึ่งขึ้นคาดศีรษะไว้

———อืม หุงข้าวกับล้างผักสินะ ดีล่ะ!

เพล้ง!

เอ๊ะ..?” แพทตี้ร้องฉงนพอหันกลับไปก็พบกับเศษจานที่แตกเป็นเสี่ยงๆกองอยู่กับพื้น น-นี่เราชนมันตกงั้นเหรอ? ราวกับนี่เป็นคำตอบย้ำ เพราะทันทีที่เสียงจานแตกดังขึ้นศิษย์พี่คนเดิมก็พลันหันขวับ ก่อนจะอึ้งจะลึงงันอยู่กับที่ กระทั่งมันได้สติจึงตวาดออกไป

นี่เธอทำบ้าอะไรเนี่ย..!?”

ว-หวา! ข-ขอโทษค่ะ

เพล้ง!

เพราะก้มลงโดยไม่ระวังบั้นท้ายของเธอจึงไปชนเข้ากับหม้อดินเผาด้านหลังอย่างจัง ผลลัพธ์คือมันแตกเป็นเสี่ยงๆอีกชิ้นหนึ่ง อ๊ะ.. แพทอุทานได้แค่นั้น ศิษย์พี่ก็กู่ร้องอออกมาดังลั่น

ม่ายยยยยยยยยยยย~~!

ศ-ศิษย์พี่ใจเย็นๆนะ เดี๋ยวชั้นจะ––

เพล้ง!

อาเร๊ะ?”

ฮว้ากกกกกกกก~!

ศิษย์พี่อย่าตะโกนงั้นสิ เดี๋ยวคนเขาก็มามุงกันหรอกแพทตี้เหงื่อแตกพลั่กหันมองซ้ายขวาอย่างกังวล ทว่าตอนนั้นชายตรงหน้ากลับทุบโต๊ะดัง ปึง! แล้วคำรามว่า พอเลย!” พร้อมกับวาดมือออกไป

ชั้นไล่เธอออก..!”

.

.

งานของเธอคือทำความสะอาดทางเดินหอ

หนนี้เป็นศิษย์พี่หญิงอีกคนหนึ่ง เธอยื่นไม้ถูพื้นกับถังน้ำมาให้ แล้วว่า เอ้า! ทำงานได้แล้วก่อนจะหันหลังกลับไป แพทตี้เมื่อรับไม้ถูพื้นมาก็ได้แต่กระพริบตาปริบๆ จากนั้นจึงแค่นลมหายใจดัง ฮึ! ออกมา

———แค่ถูพื้นเองสินะ? ดีล่ะ!

คว้ากก!

.....เอ๊ะ?”

เพราะถูพื้นแรงไปหน่อย ก็เลยทำให้ไม้หลุดมือพุ่งออกไปแทงประตูโชจิซึ่งเป็นบานเลื่อนกระดาษแบบญี่ปุ่น ด้วยเหตุนี้เองตรงหน้าของเธอจึงปรากฏไม้ม๊อบปักคากลางประตูห้อง

.....ช-ชิบหายแล้วค่าาา~~!

แพทตี้กู่ร้องในใจ จากนั้นจึงหันซ้ายขวามองดูลาดเลา ดูเหมือนศิษย์พี่จะออกไปแล้ว ดังนั้นเธอจึงเบาใจขึ้นมาหน่อย แพทตี้จับไม้ถูพื้นดัง หมับ! พร้อมกับกระชากมันออกมา

โครม!

ผลลัพธ์คือบานประตูหลุดติดออกมาด้วย แพทตี้ในตอนนี้ถึงกับชะงักค้าง ซึ่งทั้งนี้เป็นเพราะตนทำบานประตูหลุดออกมาทั้งแถบ และส่วนอีกเหตุผลหนึ่งก็คือบุคคลซึ่งอยู่ภายในห้อง

———คนๆนั้นก็คือซือเมี่ยว

โฮ่? เจ้าทำความสะอาดอยู่เรอะแพทตี้?”

อ-อาจารย์!?”

.

.

ฮ่าฮ่าฮ่า! ศิษย์น้องเจ้านี่มันสุดยอดจริงๆเลย ให้ตายสิ!”

ศิษย์พี่..!” แพทตี้แหวใส่ พร้อมกับทำยู่หน้าไม่พอใจเล็กน้อย โดยมีไวโอเล็ตหัวเราะร่าใคร่จะใส่ใจ ตอนนั้นเองที่คริซซี่แย้ง เดี๋ยวเถอะ! ไวโอเล็ตเจ้าอย่าไปล้อศิษย์น้องอย่างนั้นสิ พอเธอแก้คำให้แพทตี้จึงยิ้มกริ่ม จากนั้นบัทเตอร์ฟรายก็กล่าวเสริม

ศิษย์น้อง...สุดยอด...

อุ้บ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

เพราะอย่างนั้นไวโอเล็ตจึงหลุดขำออกมาอีกครั้ง เมื่อลงเอยเช่นนี้แพทตี้จึงได้แต่ถอนหายใจ ส่วนทางด้านคริซซี่ก็หันไปติเพื่อนสาวของตนราวกับตัวเองเป็นพี่เลี้ยงคนหนึ่ง บรรยากาศสนุกสนานของพวกเธอนับว่าเป็นที่ตื่นตาตื่นใจแก่หนุ่มๆไม่ใช่น้อย กระนั้นคิดก็ส่วนคิด เพราะหญิงสาวรุ่นพี่ของเธอนั้นจัดว่าเป็นยอดฝีมือคนหนึ่ง ดังนั้นหากคิดจะจีบเธอล่ะก็บางทีอาจจบแบบศพไม่สวยก็ได้

ว่าแต่เจ้าจะลงเรียนวิชาเขียนยันต์รึเปล่า?”

ก็ที่นี่เป็นตึกสำหรับผู้เรียนวิชาเขียนยันต์นี่คะ?”

ดูเหมือน...ไม่รู้...นะ

สาวสุดคูลอย่างบัทเตอร์กล่าวจบ ไวโอเล็ตจึงเอ่ยต่อ ก็จริงว่าวิชาเอกของที่นี่น่ะคือวิชาเขียนยันต์ แต่ว่านอกเหนือจากนั้นก็ยังมี วิชาหลักทั่วไป อย่างวิชาการสงคราม วิชายุทธ์ วิชาก่อสร้าง และวิชาพยาบาลอยู่ด้วยนะ เธอชี้นิ้วที่ตัวเองกับบัทเตอร์ฟราย ข้ากับมันน่ะเรียนวิชายุทธ์ควบคู่กับวิชาเขียนยันต์ จากนั้นคริซซี่จึงว่า

ส่วนข้าเรียนวิชาพยาบาล วิชาการสงคราม และวิชาเขียนยันต์น่ะ แล้วศิษย์น้องคิดเห็นเช่นไร?”

นั่นสินะคะ ชั้นเองก็อยากเรียนวิชายุทธ์คู่กับการเขียนยันต์อยู่หรอก

โอ้! เช่นนั้นก็นับดีเลย––

แต่ว่าน่าเสียดายจัง ที่ชั้นใช้อาคมไม่ได้น่ะ ฮะฮะฮะ...

หญิงสาวยิ้มเหยเกออกมา บรรยากาศครื้นเครงพลันกลายเป็นหมองหม่นไปชั่วขณะ คริซซี่เห็นท่าไม่ดีจึงว่า อ-เอาน่า ถึงตอนนี้ยังใช้ไม่ได้ ก็ไม่ได้แปลว่าอนาคตจะใช้ไม่ได้ซะหน่อยนี่? จริงไหม?”

ใช่แล้ว...อย่าท้อ

เอ้า!” ทันใดนั้นไวโอเล็ตจึงตักเนื้อย่างลงถาดข้าวของเธอ แพทตี้งุนงง เธอสลับมองมันกับหญิงสาวตรงหน้า ซึ่งเจ้าตัวก็ฉีกยิ้มดัง ฮี่! ออกมาแล้วกล่าว

ข้ายกให้! เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนเจ้าจะต้องยิ้ม แล้วก็อย่าได้กลัวต่ออุปสรรคข้างหน้า!”

............

แพทตี้ถึงกับอื้ออึงไปชั่วขณะ

ทุกคนเป็นห่วงเรางั้นเหรอ?

หึ! ตอนนั้นเองที่เธอยิ้มมุมปากขึ้นก่อนจะจิ้มเนื้อในจานขึ้นมากิน หนึ่งคำ สองคำ สามคำ  กระทั่งมันหมดลง แพทตี้จึงหลับตาแล้วพูดขึ้นต่อเหล่าศิษย์พี่ตรงหน้า

ขอบคุณมากนะคะ พรุ่งนี้ชั้นจะลองเข้าไปเรียนวิชายุทธ์ดูค่ะ

ศิษย์น้อง..!?”

พอได้ยินดังนั้น ใบหน้าของทั้งสามก็พลันยิ้มยินดีขึ้นมาด้วย ไวโอเล็ตพยักหน้าให้กับตัวเอง แล้วเปรยว่า เป็นเพราะเนื้อของข้าสินะ? อืมๆ จากนั้นคริซซี่จึงหันขวับ แล้วตอกกลับไป เป็นเพราะคำสอนข้าต่างหาก!” และแทบจะพร้อมเพรียงกันบัทเตอร์ฟรายก็แย้ง ไม่...เป็นเพราะชั้น

อะไรเล่า!? จะเอารึไง?”

เจ้านั่นแหละ จะหาเรื่องเอาหน้าคนเดียวรึไง!?”

ผิดทั้งคู่...นั่นแหละ

อุ้บ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

ทันใดนั้นแพทตี้ก็หัวเราะขึ้น สร้างความฉงนให้กับทั้งสามจนต้องละสายตามามองครู่หนึ่ง หญิงสาวโบกมือหยอยๆ แล้วว่า ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่ตลกพวกศิษย์พี่น่ะ

..........

เอ๋? ไหงจ้องกันอย่างนั้นล่ะคะ?” ไม่ทันขาดคำดี จู่ๆบัทเตอร์ฟรายก็เข้ามาล็อกหลังไว้ ส่วนคริซซี่กับไวโอเล็ตก็ตีกระนาบเข้าซ้ายขวา แพทตี้ถึงกับตื่นตะลึงร้องว่า จ-จะทำอะไรน่ะ!?”

บังอาจว่าพวกข้าเป็นตัวตลก!”

ช่างไม่รู้ที่ต่ำที่สูงเสียจริง

หัวเราะจนตาย...ซะเถอะ

เอ๊ะ?...เหหหหหหห!?” หญิงสาวพอจะมองเห็นเค้าลางของหายนะได้ลางๆแล้ว ขณะเดียวกันเธอจึงร้องว่า อย่านะศิษย์พี่ ชั้นผิดไปแล้ว นี่มันกลางโรงอาหารเลยนะ จะทำอะไรก็––

สายไปแล้ว! จั๊กจี้มัน!”

รับ...ทราบ

ม่ายยยยยยยยย!

.

.

นี่เรอะฝีมือของผู้ที่ล้มนิรยบาลด้วยเมอร์ริธ 4 จุด ถุ้ย!

แปะ! น้ำลายหยดหนึ่งถ่มเข้าใส่กลางศีรษะของชายหนุ่ม มันผู้นั้นก็คือกริช ตัวเขาในตอนนี้กำลังสวมชุดของสำนักอยู่ แม้จะเป็นเช่นนั้นแต่สภาพชุดกลับยับเยินพอๆกับร่างกายของเขา หลังจากผ่านมาสองวัน เขาก็ถูกจับฝึกวิชาเพียงเดียวเท่านั้น หากไม่นั่งสมาธิเพิ่มเมอร์ริธ ก็จะเป็นนั่งท่องบทร่ายไม่ก็ประลองฝีมือ

ทุกอย่างไม่มีปัญหา ยกเว้นข้อสุดท้าย

———ใช่ ประลองฝีมือ

เพราะเขาโม้ไปว่าตัวเองเอาชนะนิรยบาลได้แทนแพทตี้ ดังนั้นชายหนุ่มจึงถูกตั้งความหวังไว้สูงเลยทีเดียว และเพราะอย่างนั้นเองเขาจึงถูกพวกรุ่นพี่รวมถึงรุ่นเท่าๆกันเขม่นอยู่ตลอดเวลา ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะคำพูดเมื่อตอนนั้น ตอนที่พูดในห้องโถงว่าจะเอาที่หนึ่งของสำนัก

เฮอะ! เป็นสวะที่ไม่เจียมตัวซะจริง

ผล่อก!

อั่ก..!?” กริชสำรอกเลือด โดยมีศิษย์พี่ร่างสูงใหญ่ระดมลูกเตะเข้าไปอย่างไม่หยุดยั้ง จนกริชต้องตัวงอเป็นกุ้ง เพราะที่นี่เป็นมุมอับหลังโกดัง ดังนั้นโอกาสที่ใครจะผ่านมาช่วยก็คงแทบเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

กึด! ทว่าตอนนั้นเองที่กริชกอดเท้ามันไว้แน่น

นี่เจ้าคิดจะทำอะไร?”

.....ขอร้อง...พอเถอะ ชั้นยอมแพ้แล้ว

หืมมมมม!? ฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ตะกี้เจ้าว่าอะไรนะ?”

.....ชั้น...แพ้...แล้ว

หาาา!? บ่นอะไรของเจ้าวะ? ข้าฟังไม่รู้เรื่อง!” ศิษย์พี่คนนั้นเอ่ยเสียงเหี้ยม พร้อมกับทำท่าป้องหูตนเองอย่างขบขัน การได้เหยียบย่ำศัตรู สำหรับมันนั้นนับเป็นความบันเทิงชนิดหนึ่ง ทว่าช่างน่าเสียดายนัก

สวบ!

ที่นี่จะเป็นการเหยียบย่ำศัตรูครั้งสุดท้าย

ชั่วเสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายหันข้างไปทำท่าป้องหู จังหวะนั้นก็คือช่องโหว่ กริชคว้ามีดจากปลอกเอวของอีกฝ่ายแล้วทะยานร่างขึ้นเสือกแทงอาวุธในมือเข้าใต้คางของมัน

อ-อ่อก!? แอ่ก! ค่อก..!” มันถึงกับงุนงงเอนเอียงซ้ายทีขวาที

———เพราะอย่างนั้นเขาจึงเตะตัดขามันอย่างรวดเร็ว

ตึง!

ศิษย์ล้มตึงหัวฟาดพื้นจนหมดสติ แน่นอนว่ากริชก็รู้ถึงความข้อนั้นดี ทว่าเขากลับไม่ใส่ใจต่อความจริงตรงหน้า เขาผิวปากอย่างสบายอารมณ์ก่อนจะควงมีดไปมา แล้วคว้าหมับเปลี่ยนอิริยาบถ

เจ็บจังเลยน้า ให้ตายสิ

ชายหนุ่มนั่งทับลงกลางอกของมัน——

จากนั้นจึงบรรจงมีดกรีดลงผิวหน้าของอีกฝ่ายอย่างแช่มช้า

ใบหน้านั่นชั้นขอรับไปล่ะนะ

———นรกขุมที่หนึ่งว่าด้วยการชื่นชอบทรมานสัตว์

เพราะอย่างนั้นเขาจึงอยู่ที่นั่น เพราะอย่างนั้นในตอนที่แพทตี้เกิดถึงไม่มีคนอื่นๆอยู่นอกจากพวกเขา...ใช่ คนอื่นๆล้วนถูกเขาฆ่าไปจนหมดสิ้น! หากแพทตี้สังเกตซักหน่อย

ก็จะพบกับซากศพที่ไร้หนังหน้ากองอยู่กับพื้นนับไม่ถ้วน

สวบ! สวบ! สวบ!

.

.

ในมือของมันคือใบหน้ามนุษย์ซึ่งถูกถลกออกมาอย่างประณีต

———กริชเหยียดยิ้มออกมา ก่อนจะเลียนิ้วมือที่เปื้อนเลือด

ฮะฮะ...ฮี่ฮี่! ฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! สวยงาม! ช่างสวยงามอะไรเช่นนี้!? อ่า! ชั้นนี่มันอัจฉริยะจริงๆ สามารถเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตน่ารังเกียจให้กลายเป็นผ้าเช็ดหน้าผืนงามแบบนี้ได้

เขาพริ้มตาดมกลิ่นของโลหิตในมือ ก่อนจะลืมตาเปล่งประกายวาวโรจน์ออกมา

.....รอก่อนเถอะ แพทตี้

รอยยิ้มสะอิดสะเอียนพลันผุดขึ้นบนใบหน้าของกริช

ชั้นจะเอาเธอมาเป็นของชั้นให้ได้! ไม่ว่ายังไงก็ตาม! เธอต้องเป็นของชั้นนนนนนน! ของชั้นเพียงคนเดียวเท่านั้น..! ฮะฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ฮี่ฮี่ฮะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!

———ชายหนุ่มแผดร้องอย่างบ้าคลั่ง

ขณะเดียวกันคาร์ม่าก็เพิ่มขึ้นเป็น 14 จุดอย่างเงียบงัน

۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #506 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 97)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2560 / 06:06
    รอตอนต่อไปคร้าบบบ
    #506
    0