UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 96 : Ep.14 - Adjure

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1062
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    19 มิ.ย. 60

UNagain.14 – Adjure

บัดซบ..!”

ทันใดนั้นต้วนฮุ่ยจึงฟาดฝ่ามือลงเก้าอี้จนแตกโพลงเป็นเสี่ยงๆ มันเหยียดกายขึ้นด้วยใบหน้าแดงก่ำพลางชี้นิ้ว คิดว่าตัวเองเป็นใคร!? เห็นพวกข้าสนใจในตัวเจ้านิดหน่อยก็คิดจะกำเริบเสิบสานงั้นเรอะ..!?” มาคัสกัดฟันเอ่ย มารดามันเถอะ! พวกเราอุตส่าห์เสนอตัวเป็นอาจารย์ แต่มันกลับเมินเฉยเราราวกับเป็นตัวตลก

อังกอร์เองก็เช่นกัน ยามนี้เขากำลังสั่นกำหมัดแน่นโดยไม่พูดจาใดๆ

———ผิดกับซือเมี่ยวที่หัวเราะและจางลี่ที่กำลังอึ้งอยู่

เอ่อ...ข้าเป็นประมุขนะ การรับเจ้าเป็นศิษย์มันออกจะไม่ยุติธรรม––

ท่านไม่มีลูกศิษย์เลยอย่างนั้นเหรอครับ?”

ไม่ใช่ ข้าในตอนนี้มีศิษย์ในสังกัดอยู่หนึ่งคน

เช่นนั้นแล้วทำไมท่านถึงรับผมป็นศิษย์ไม่ได้ล่ะ?”

ข้ารับเจ้าเป็นศิษย์ได้ เพียงแต่––

ชายชราเหลือบมองผู้อาวุโสทั้งสี่ โดยเฉพาะพวกที่เสนอตัวเมื่อครู่ เขาได้แต่ถอนหายใจออกมา แล้วว่า มันเป็นธรรมเนียมน่ะว่าเจ้าต้องชนะการประลองในเทศกาลสำนัก โดยทุกๆปีข้าจะรับผู้ได้อันดับหนึ่งมาเป็นศิษย์ จนกว่ามันผู้นั้นจะถูกคนอื่นล้มในงานเทศกาลปีถัดไป

ถ้างั้นเพียงแค่ผมเอาชนะการประลองสำนักได้ก็พอสินะ?”

........!” คิ้วทุกคนพลันกระตุก ไม่เพียงกลุ่มอาจารย์กระทั่งเหล่าศิษย์เองก็เช่นกัน พวกมันล้วนมองท่าทีโอหังของกริชอย่างไม่พอใจนัก ประมุขสำนักกระแอมคอคำหนึ่ง แล้วถาม

เอาล่ะ เจ้าจะเลือกใครเป็นอาจารย์?”

.....ถ้างั้นผมเลือกท่านต้วนฮุ่ยครับ พอชายหนุ่มตอบอย่างนั้นชายอ้วนฉุจึงฉีกยิ้ม ก่อนจะทำเป็นสบถแสร้งตีหน้าไม่พอใจ แล้วตบเท้าทะยานเข้าไปหากริช แล้วเอ่ย เฮอะ! ดีที่ข้าจิตใจกว้างขวางดั่งมหาสมุทร ดังนั้นข้าจะยอมรับเจ้าเป็นศิษย์คนหนึ่ง กราบข้า!”

กริชไม่ตอบคำ เขาเพียงแค่คารวะสามครั้งตามธรรมเนียม จากนั้นจึงลุกขึ้นประสานมือกล่าวว่า เรื่องเมื่อครู่ผมต้องขอโทษด้วย ตัวศิษย์นั้นไม่ได้คิดลบหลู่ท่านอาจารย์แต่อย่าใด

อืม! เป็นเช่นนั้นได้ก็ดี เป็นผู้ใหญ่ข้าย่อมไม่ถือสาคำพูดเด็ก

มันเอ่ยจบจึงเรียนต่อประมุขและผู้อาวุโสท่านอื่นๆว่า พวกท่านเองก็คงไม่เอาความมันหรอกกระมั้ง?” จากคำพูดว่า เป็นผู้ใหญ่ไม่ถือสาเด็กนั้นหากพวกมันคนใดคนหนึ่งอาละวาด ก็เท่ากับว่าตนเป็นเพียงลูกเต่าตนหนึ่ง ดังนั้นทั้งมาคัสและอังกอร์จึงได้แต่กัดฟันไม่สบอารมณ์เท่านั้น

ทางด้านจางลี่เมื่อเห็นพิธีรับศิษย์เรียบร้อยแล้ว มันจึงโผกายเข้ามาใกล้ก่อนจะยื่นป้ายสำนักซึ่งเป็นตราหยดน้ำสลักลายวิจิตรให้แก่พวกเขา ทั้งสองรับมันไว้ จากนั้นประมุขจึงว่า

ทีนี้พวกเจ้าก็แยกย้ายไปพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้จะได้มีแรงฝึกวิชา เอาล่ะ...ข้าขอจบพิธีแต่งตั้งเพียงเท่านี้

ฮ่ะห์..!!”

เหล่าศิษย์และผู้อาวุโสล้วนขานรับ จากนั้นประมุขจางจึงก้าวออกจากห้องไป ปล่อยให้ศิษย์อาจารย์เริ่มพูดคุยกัน ซึ่งหลักๆจะเป็นการแนะนำตัวอีกครั้ง และพูดถึงที่พักของสังกัดตน อันแบ่งออกได้ทั้งสิ้น 4 หลังตามจำนวนอาจารย์ ได้แก่ ตึกอุดร ตึกทักษิณ ตึกบูรพา และ ตึกประจิม ที่พักของกริชคือหมู่ตึกทักษิณ สังกัดต้วนฮุ่ย

ส่วนของแพทคือหมู่ตึกบูรพา สังกัดจิวซือเมี่ยว

———ทั้งสองสบตากันครู่หนึ่ง

งั้นชั้นไปก่อนนะ

อืม เธอก็รักษาตัวด้วยล่ะ

เป็นการบอกลาอย่างง่ายๆ กระนั้นในใจของชายหนุ่มกลับรู้สึกกังวลไม่น้อย พอคิดจะหันกลับไปพูดต่ออีกซักประโยค หญิงสาวก็กลายเป็นมุ่งหน้าออกไปไกลแล้ว กริชยื่นมือค้างทั้งอย่างนั้น ภาพความทรงจำตั้งแต่ได้พบกับแพทตี้ครั้งแรกกำลังไหลย้อนกลับ.....เราจะต้องแข็งแกร่งให้มากกว่านี้ ชายหนุ่มคิด

กึด!

จะไม่ทำให้ยัยนั่นต้องบาดเจ็บอีกแล้ว!

.

.

โย่! ข้าชื่อไวโอเล็ตยินดีที่ได้รู้จักนะ

.....ชั้นชื่อบัทเตอร์ฟราย

ส่วนข้ามีนามว่าคริซซี่ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันนะศิษย์น้อง

หญิงสาวสามสไตล์ตรงหน้าเธอก็คือรูมเมทในหมู่ตึกบูรพา พวกหล่อนเป็นศิษย์ของสตรีเฒ่าจิวซือเมี่ยว แพทตี้เห็นดังนั้นจึงโค้งคำนับให้พลางยิ้มแหยๆ ในห้องพักนั้นเป็นแบบเตียงสองชั้นสองหลัง ที่ว่างซึ่งเหลืออยู่ก็คือชั้นบน พอเห็นดังนั้นบัทเตอร์ฟรายซึ่งเป็นหญิงสาวผมทองหน้ากึ่งยุโรปจึงว่า

ขี้เกียจปีน....เธอนอนบน

ช่างเป็นผู้หญิงคูลๆชิคๆเสียจริง เธอลอบรำพึงในใจก่อนจะขึ้นไปปูผ้ากับหมอนซึ่งได้มาจากส่วนกลางอย่างลวกๆ กระทั่งเสร็จสรรพ ไวโอเล็ตซึ่งมีใบหน้าเอเชียไว้ทรงหน้าม้าจึงทัก

ศิษย์น้องชื่อแพทตี้สินะ?”

อ๊ะ!...ค่ะ นั่นชั้นเอง

อืมๆ ได้ข่าวว่ายังใช้อาคมไม่ได้งั้นเหรอ? ไหนๆเราก็เป็นรูมเมทแล้วจะให้ข้าสอนอาคมซักบทสองบทหน่อยไหม?” หล่อนฉีกยิ้มเป็นมิตรออกมา ใจดีเกินไปแล้ว แพทคิดอย่างนั้น ก่อนจะตอบ

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ถึงศิษย์จะสอนให้ แต่ที่ชั้นใช้ไม่ได้ไม่ใช่เพราะไม่รู้บทร่าย หรือมีเมอร์ริธไม่พอหรอกนะคะ ที่ชั้นใช้ไม่ได้น่ะเป็นเพราะไม่มีเมอร์ริธต่างหาก

ไม่มีเมอร์ริธ? หมายความว่าไง?”

คำพูดนี้เรียกความสนใจจากกลุ่มสามสาวได้ไม่น้อย แพทตี้เห็นดังนั้นจึงได้แต่ถอนใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะโดดลงมาจากขั้นบันไดข้าง แล้วชูฝ่ามือให้พวกเธอได้เห็น ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ว่าตัวชั้นน่ะไม่มีทั้งสัญลักษณ์และค่าบุญบาปเลยแม้แต่น้อยค่ะ

.....ไม่น่าเชื่อ คริซซี่เจ้าพอรู้อะไรบ้างไหม?”

หลังจากไวโอเล็ตถาม หญิงสาวผมสั้นสีซิลเวอร์พิงค์ก็ส่ายหน้าตอบกลับไป แม้ข้าจะอ่านหนังสือและตำรามาเยอะ แต่กรณีนี้ข้าเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก แล้วเจ้าล่ะว่าไง?” หล่อนถามบัทเตอร์ฟรายต่อ

.....ไม่รู้

เมื่อสามสาวจนปัญญา พวกเธอจึงแสดงท่าทีวิตกขึ้นมาถนัดตา พอแพทตี้เห็นอย่างนั้น เธอจึงรีบส่ายมือไปมา แล้วว่า ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ ถึงจะใช้อาคมไม่ได้ แต่ชั้นยังพอจะหุงข้าวซักผ้าได้อยู่นะคะ

ฮะฮะ ศิษย์น้องช่างใจดีซะจริง อย่าห่วงเลย! หากเจ้ายังมีพวกข้าอยู่ก็อย่าได้กลัวว่าจะถูกใครรังแก!”

ใช่แล้ว! ข้าจะไม่ปล่อยให้เจ้าลำบากเพียงลำพังแน่

อ่า.....ชั้นด้วย

คำพูดของทั้งสามช่างกินใจเด็กใหม่อย่างเธอไม่น้อย ท-ทุกคน เธอพึมพำพรางตาเปียกชื้นนิดๆ ไวโอเล็ตหัวเราะร่วนเข้ามากอด แล้วว่า ยัยบ้า! ใครใช้ให้ร้องไห้กัน? เดี๋ยวพวกข้าก็ถูกเข้าใจผิดว่าไปทำอะไรเจ้ากันพอดี ส่วนหญิงสาวนามว่าคริซซี่เองก็ยืนหัวเราะเบาๆโดยมีบัตเตอร์นอนอ่านหนังสือยิ้มมุมปากนิดๆอยู่

ที่นี่ช่างสงบสุขเหลือเกิน แพทตี้คิดอย่างนั้นโดยบริสุทธิ์ใจ

.....หากเป็นเช่นนี้ตลอดไปก็คงดีสินะ

۞۞۞


เจ็ดถึงแปดบทหลังจากนี้จะดราม่าแล้วนะครับ โปรดเตรียมสุขภาพจิตไว้ให้ดี

ปล.ด้วยรักและห่วงใยจากไรท์ ^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #505 baimon2003 (@baimon2003) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 20:10
    เด๋วๆๆ นี้ติด Rov ใช่ใหมครับเนี่ย-*- เกลเราไหมไหนนนนน
    #505
    1
    • #505-1 oOfOo (@fighterser) (จากตอนที่ 96)
      19 มิถุนายน 2560 / 20:11
      รีดรู้!?
      #505-1
  2. #504 Khathawut Butprakhon (@yolove001) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 19:08
    ไรพระเอกไปไน
    #504
    0
  3. #503 BomS_Za (@dautoloot) (จากตอนที่ 96)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2560 / 19:04
    เห้อๆๆๆถามหาความสงบสุขจากเรื่องนี้ คงมีหรอก ไร โรคจิตขนาดนี้.
    #503
    1
    • #503-1 oOfOo (@fighterser) (จากตอนที่ 96)
      19 มิถุนายน 2560 / 19:07
      หืมมมมมม
      #503-1