UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 92 : Ep.10 - Arthur

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1288
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    10 มิ.ย. 60

UNagain.10 – Arthur

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

กริชพึมพำ แม้จะแขนขาดสองข้าง กระนั้นชายหนุ่มก็ยังคงสติได้อยู่ เพราะตายมาหลายครั้งแล้วกระมั้ง? ตัวเขาจึงสามารถทนความเจ็บปวดไว้ได้ระดับหนึ่ง แม้เป็นอย่างนั้น แต่หากปล่อยทิ้งไว้ล่ะก็มีหวังได้ตายจริงๆแน่ กริชขบคิด ก่อนจะเบนสายตาไปยังเหตุการณ์ตรงหน้า

แพทตี้สามารถใช้อาคมได้ และสังหารนิรยบาลในดาบเดียว

———อาคมนั่นยังไงก็ต้องระดับสูงกว่าธนูนรกของเขา

พลังทำลายนั่นเผลอๆอาจจะเหนือกว่าของอาจารย์ด้วยซ้ำ ชายหนุ่มร่ำร้องเบาๆ ทว่าตอนนั้นเองที่ดวงตาของแพทตี้พลันดับวูบกลายเป็นสีน้ำทะเลอีกครั้ง แทบจะทันทีร่างบางก็เซถลาล้มลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพไร้ซึ่งสติ กริชเห็นดังนั้นจึงคิดก้าวออกไปรับ

ทว่าตอนนี้ตัวเขาเองก็ถึงขีดจำกัดแล้วเช่นกัน

ตึง!

กริชล้มลงหน้าทิ่มดิน ก่อนจะไม่รับรู้อะไรอีก

.

.

นี่นาย! นี่! ตื่นสิ..!”

เฮือก! กริชพลันสะดุ้งโพลงขึ้นจากความฝัน เขาหันซ้ายขวามองสภาพแวดล้อมปัจจุบัน เลยออกไปทางซ้ายมีอดีตซากศพของเขาอยู่ เลยออกไปทางขวาเองก็มีซากศพของนิรยบาลนอนแน่นิ่ง พอเห็นแบบนั้นเขาจึงสรุปได้ง่ายๆว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน แต่เป็นความจริง

เมื่อหันมองไปด้านข้างจึงพบเจอกับหญิงสาว

———เป็นแพทตี้ซึ่งกำลังกระพริบตาปริบๆ

หมับ!

นี่เธอไม่บาดเจ็บตรงไหนใช่ไหม!?”

เอ๋!? อ-อืม

พออีกฝ่ายตอบมาอย่างนั้น กริชจึงเบาใจลง ก่อนจะยิ้มขึ้นกล่าวว่า ไม่ไหวเลยตัวชั้น ดันมาตายง่ายๆแบบนี้พลางถามต่อ ว่าแต่เธอเถอะแพทตี้! ใช้อาคมได้อยู่แล้วทำไมไม่บอกกัน?”

แพทตี้?”

หล่อนทำหน้างุนงงก่อนจะหันซ้ายขวา แล้วชี้นิ้วมาที่ตนเองย้ำ

ชั้นเหรอ?”

หา? ก็เธอน่ะสิแพทตี้ จะเป็นใครได้เล่า?”

ชั้น...ชื่อแพทตี้งั้นเหรอ?”

ทันทีที่เอ่ยจบ ดวงตาของกริชจึงเบิกกว้างขึ้น กระนั้นเขาก็คุมสติได้ ก่อนจะมองอากัปกิริยาของหญิงสาวว่ามีอะไรแปลกไปบ้าง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่พบ กริชจึงใจชื้นมาพลางคาดว่าอีกฝ่ายกำลังหยอกล้อตน

จะว่าไปชั้นขอถามอะไรหน่อยสิ?”

หืม?”

ที่นี่คือที่ไหนเหรอ?”

.

.

ความจำเสื่อม หรือที่รู้จักในชื่อ <แอมเนสเซีย • ซินโดรม>

ความหมายง่ายๆคือผู้ป่วยจะไม่อาจจดจำเรื่องราวบางส่วนในชีวิตได้ มันคือการสูญเสียความทรงจำอย่างไม่มีกำหนด ไม่มีใครรู้ว่าอาการป่วยจะหายไปตอนไหน หนึ่งวัน สองวัน หรือเดือน หรือปี

———หรืออาจจะไม่มีวันกลับมาอีกเลยก็ได้

เรารู้จักกันมาก่อน ชั้นชื่อกริช พวกเราเป็นเพื่อนกัน

เห? เป็นอย่างนี้เองเหรอ?”

ชายหนุ่มเปลี่ยนเสื้อผ้าจากซากศพเก่าของตนพลางเหลือบมองเพื่อนสาวเป็นพักๆ เขาเรียนจบมหาลัยด้านจิตวิทยามาก่อนก็เลยพอคาดเดาสถานการณ์ได้ ว่านี่ไม่ใช่การละเล่น มันคือเรื่องจริง ท่าทีการแสดงออกถึงแม้จะน้อยนิด แต่แพทตี้ตรงหน้านั้นแตกต่างกับแพทตี้เมื่อห้านาทีก่อนอย่างชัดเจน

เธอไม่มีความเครียดหรือกังวลเหมือนคนก่อน เธอในตอนนี้ก็เหมือนกับเด็ก

———ที่ยังไม่รู้ถึงความน่ากลัวของนรก

นี่ๆแล้วเราจะไปที่ไหนกันเหรอ?” แพทตี้ยิ้ม ส่วนกริชก็ถอนหายใจ บางทีนิสัยเองก็อาจจะเปลี่ยนไปด้วยเช่นกัน คาดว่าที่เสียความทรงจำอาจเป็นเพราะมีอะไรบางอย่างไปกระตุ้นสมองอย่างฉับพลัน เพราะอย่างนั้นความทรงจำจึงหายวับภายในชั่วอึดใจ เขาว่า

เรากำลังจะออกจากขุม

ขุมคือไรอ่ะ?”

แม่งเอ๊ยยยยย..!? กริชลอบกู่ร้องในใจ ไอ้สภาพพี่เลี้ยงเด็กนี่ไม่ทำเขาดีใจเลยซักนิด กลับกันรู้สึกจะวุ่นวายเสียด้วยซ้ำ คิดก็ส่วนคิด เพราะชายหนุ่มเห็นสายตาใสซื่อของแพทตี้จึงได้ใจอ่อนตอบกลับไป ทั้งยังอธิบายถึงเรื่องต่างๆในนรกและอาคมให้เธอฟังอีกด้วย หล่อนทำท่าอมพะนำแล้วผงกศีรษะหงึกๆเชิงเข้าใจ

ไปกันเถอะ ก่อนที่พวกนิรยบาลตัวอื่นจะมาปิดทางไว้

อืม..!”

จากนั้นทั้งคู่จึงมุ่งหน้าออกสู่ช่องแคบของกำแพง เบื้องหน้านั้นคือทิวทัศน์ไกลสุดลูกหูลูกตา แมกไม้และดินดำซึ่งปูไว้เป็นทางเดินป่ายาวตลอดทาง กริชหันมองรอบด้านจนเมื่อเห็นปลอดภัยดีจึงเป่าปากโล่งอก ก่อนจะเดินนำออกไปโดยมีแพทตี้ตามติด ทางถนนนี้ยาวไกลถึงไหนตัวเขาย่อมไม่อาจทราบ

กระนั้นเพื่อความปลอดภัยชายหนุ่มจึงเรียกธนูอาคมมาถือไว้

ว้าว! นี่สินะอาคม อยากใช้ได้บ้างจัง เสียดายชะมัดแพทตี้บ่นออกมาเบาๆ โดยมีกริชเดินนำหาได้ใส่ใจต่อคำพูด ตลอดทางหญิงสาวจะทำตัวเหมือนสตาฟฝ่ายสีสัน คอยทำให้บรรยากาศอึมขรึมนี้ดูผ่อนคลายลง เพราะแบบนั้นการเดินทางของทั้งคู่จึงเป็นไปได้อย่างราบรื่นไร้ซึ่งความกังวล

———กระทั่งพวกเขาเดินพ้นออกจากแนวชายป่า

ทันใดนั้นสุดสายตาของทั้งคู่จึงปรากฏกำแพงเหล็กขนาดใหญ่ ภายในเผยให้เห็นเมืองมหานครยักษ์ตั้งตระหง่านอยู่ เมืองเนี่ยนะ? ชายหนุ่มขบคิดอย่างฉงน และแล้วตอนนั้นเอง

กึก!

ที่ขวานขนาดใหญ่ได้พาดคอของกริชไว้จากด้านหลัง

........!”

อย่าขยับ

เสียงทุ้มต่ำนี้ดังมาจากผู้ถือขวาน ทันทีที่เขาจ้องอีกฝ่ายดวงตาหรี่ลงอย่างวิตก มันคือนิรยบาล ร่างสูงสองเมตรเต็มไปด้วยมัดกล้ามไว้หนวดเคราดูน่าเกรงขาม กระทั่งมองเลยออกไปก็เห็นแพทตี้ถูกนิรยบาลอีกตนจี้หลังด้วยสามง่ามอยู่ห่างๆ สถานการณ์ในตอนนี้นับว่าย่ำแย่นัก

บทสรุปในครั้งนี้คงลงเอยได้แค่สองทาง

———หากไม่ตายก็เจ็บหนัก

แต่ดูรวมๆแล้วคงเป็นกรณีแรกเสียซะส่วนใหญ่ ชายหนุ่มตระหนักถึงหายนะที่กำลังมาเยือนดี ดังนั้นเขาจึงถอนหายใจ แล้วว่า เอาเลยสิ ยังไงพวกชั้นก็ทำอะไรแกไม่ได้อยู่แล้ว

.....ดี! เช่นนั้นก็จงคลายอาคมเสีย

กริชลอบสบถในใจพลางเดาะลิ้น เขาทำตามที่อีกฝ่ายบอกอย่างไม่อาจต้าน จากนั้นนิรยบาลร่างสูงจึงว่า เดินไปชายหนุ่มจึงได้แต่ทำตามมุ่งหน้าไปยังกำแพงเมืองขนาดใหญ่ กระทั่งสิ้นสุดทางเดินเขาจึงหยุดเท้าลงแล้วเอ่ย ทางตันแล้วนะ จะฆ่าพวกเราก็รีบฆ่าเถอะ มันเสียเวลา

นิรยบาลไม่ตอบคำ กลับกันก็ไม่ได้สนใจในตัวเขา ราวกับกริชเป็นเพียงอากาศธาตุ มันเดินเลยไปหยุดอยู่หน้ากำแพง ก่อนจะร่ายมุทราเป็นสัญลักษณ์สามครั้ง วูบ! ทันใดนั้นกำแพงเหล็กสีดำพลันเปิดออกเป็นวงดุจหลุมดำ จากนั้นนิรยบาลตนเดิมจึงกระชากคอเสื้อกริชแล้วว่า

เข้าไป

เอ๋..?”

จากนั้นมันจึงขว้างเขาออกไปราวกับหินก้อนหนึ่ง

ว-เหวออออออ!?

ร่างของกริชทะยานเข้าสู่หลุมดำก่อนจะตามติดด้วยร่างของแพทตี้ แล้วผู้คุมทั้งสองตามหลัง

.....กระทั่งทุกอย่างสิ้นสุดลง ประตูมิติเบื้องหน้าจึงเลือนหายไป ทิ้งให้เหลือแต่ความว่างเปล่า

۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. #637 RISAL (@pwangthiyxng) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 14:27
    เบื่อ//เบ๊ปาก
    #637
    0
  2. #494 Luciferce (@Luciferce) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 05:57
    เฮ้ออืด หน่ายไม่หนุกอะอันนี้คือขึ้นเนื้อเรื่องใหม่ใช่ปะไม่มีพระเอกตัวเก่านะ
    #494
    0
  3. #493 Khathawut Butprakhon (@yolove001) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 21:41
    พระเอกไปไนอะ
    #493
    0
  4. #492 [UNDEFINED] (@DeSpErAtOr) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:54
    ... หรุปแล้วแพทเป็นโรคความจำเสื่อม
    หรอนี่?
    #492
    0
  5. #491 Nono_P (@Nono_P) (จากตอนที่ 92)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:45
    เรื่องนี้ดีนะ เนื้อเรื่องดีมาก แต่ขึ้นภาคใหม่เนื้อเรื่องไม่กระดิกเลย5555
    #491
    0