UNagain ขอเกิดใหม่,พระเจ้า(ไม่)ให้

ตอนที่ 86 : Ep.04 - Amnesia

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1473
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 51 ครั้ง
    26 พ.ค. 60

UNagain.04 – Amnesia

กร้วมกร้วม!

นั่นเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอเห็น แขนและขาของแพทยามนี้กลับถูกแยกออกจากกายไปแล้ว ขณะเดียวกันชายชราก็เคี้ยวเนื้อสดๆของเธออย่างเอร็ดอร่อย

ด้วยจำนวนคนที่มากกว่า เพราะอย่างนั้นพวกเขาจึงถูกสังหาร

———โดยไม่ต่างจากปศุสัตว์ตัวหนึ่ง

จ๊อกๆ จ๊อกๆ

แพทตี้ถูกแขวนไว้กับตะขอเหล็กในท่าห้อยหัว ส่วนคมอันขดงอนี้กำลังทึ้งร่างส่วนสะโพกไว้อยู่ ส่วนกลางลำตัวเองก็เผยรอยกรีดหยาบปล่อยให้โลหิตของหล่อนไหลรินเป็นสายลงสู่โอ่งใบใหญ่

.....เจ็บปวดและทรมาน หญิงสาวรับรู้ได้เพียงเท่านั้น

ฮ่าฮ่าฮ่าเนื้อหญิงสาวสดๆนี่มันสุดยอดจริงๆ!”

ติ๋ง!

กระทั่งเลือดหยดสุดท้ายหล่นลงสู่ผิวน้ำ ดวงตาของหญิงสาวจึงกลายเป็นขาวโพลนตาเหลือกค้าง ปากของเธอกำลังอ้าพะงาบๆอยู่อย่างนั้นโดยมีน้ำเลือดน้ำลายไหลย้อยยืดยาวลงมา

ชายแก่แค่นลมหายใจ ก่อนจะผละจากเนื้อในมือมาดูหญิงสาว มันจ้องเธอเขม็ง จากนั้นจึงค่อยยื่นมือออกไปลูบคลำเนินอกทั้งสองอย่างนิ่งสงบ ความจริงมันย่อมอยากมีเซ็กส์กับหญิงสาวในขณะที่ยังมีลมหายใจอยู่ ทว่าหากทำเช่นนั้นรสชาติของเนื้อก็จะผิดเพี้ยนไปทันที เขาถอนหายใจ

มันตายแล้ว ใครอยากสนุกกับร่างสดใหม่ก็เชิญ

เฮเฮเฮเฮเฮเฮเฮ!

ในถ้ำซึ่งปกคลุมไปด้วยซากศพ———

ยามนี้กลับปรากฏเค้ารางอันน่าสะอิดสะเอียนขึ้น

 

เฮือก!

แพทลืมตาขึ้น เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ง รอบด้านล้วนปกคลุมไปด้วยกลิ่นคาวเลือด———ที่นี่ก็คือ <ขุม> สถานที่ซึ่งมีดงหอกจำนวนมากพวยพุ่งไปทั่วสารทิศ

นี่เราตายอีกแล้ว..?

ฟุ่บ!

โอ๊ย!” ความรู้สึกเจ็บพลันแล่นขึ้น ที่แขนเธอกลับปรากฏรอยถากเป็นทางยาว นี่คือแผลอันเกิดจากกระสุนหอกเล่มหนึ่ง แพทถึงกับใจหายวาบรีบคลานต่ำลงกับพื้น เธอหอบหายใจ

แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก! บ้าจริง!”

แพทตี้สบถอยู่อย่างนั้น ก่อนจะหันซ้ายขวามองสภาพแวดล้อมตนอีกครั้ง กริชล่ะ? เธอฉุกคิดขึ้นในใจ กระนั้นแม้จะหันมองจนทั่วแต่ผลลัพธ์ก็คือความว่างเปล่า

ตอนที่ถูกกลุ่มชายชราจับตัว เธอก็ไม่ทราบอีกเลยว่าชายหนุ่มเป็นเช่นไร

———เป็นไปได้สูงว่าอีกฝ่ายจะถูกจับกินไปแล้ว

ถ้าอย่างนั้นก็แปลก หากเป็นเช่นนั้นจริงเขาก็คงฟื้นขึ้นมาใหม่เหมือนเธอแล้วแท้ๆ หรือว่าทางนั้นจะถูกจับตัวไปทรมานกัน? แพทตี้ขบคิดอย่างหวาดหวั่น กระทั่งนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อครู่

กึกๆๆๆๆ

ร่างกายของเธอสั่นสะท้าน ปากฟันกระทบไปมาอย่างไม่อาจต้าน

.....แม้จะเป็นอย่างนั้น

ต้องไปช่วย

แม้ทั้งคู่จะเพิ่งรู้จักกัน ทว่าชายหนุ่มกลับเสี่ยงชีวิตช่วยเธอเอาไว้หนหนึ่ง กึด! พอคิดอย่างนั้น นิ้วทั้งห้าจึงกำหมัดแน่น แพทเงยหน้าขึ้นเผยแววตาวาวโรจน์ออกมาอย่างเด่นชัด

ไม่ว่ายังไงก็ต้องช่วยให้ได้!”

หญิงสาวกัดฟันแน่น จากนั้นจึงคลานต่ำไปข้างหน้าโดยมีห่ากระสุนเหล็กตามหลังลอยเหนือศีรษะ ฟุ่บ! ฟุ่บ! เสียงแหวกอากาศดังแว่วทุกๆ 3 วินาที ราวกับนี่เป็นเวลารีโหลดกระสุน ความจริงข้อนี้แพทกลับมองออก เพราะอย่างนั้นเมื่อสัญญาณเสียงเงียบลง เธอจึงเหยียดกายขึ้น

แล้วทะยานฝีเท้าหนักพุ่งออกไปสุดแรง

หนึ่ง!

ระยะทางตรงหน้าคือ 100 เมตร

สอง!

ระยะทางตรงหน้าคือ 80 เมตร

สาม!

ระยะทางตรงหน้าคือ 70 เมตร

ฟุ่บ!

ทันใดนั้นมวลหอกมหาศาลจึงพวยพุ่งออกมาอีกครั้ง

———แพทตี้กลิ้งล้มลงไปกองกับพื้น

แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก! เฉียดไปแล้วไหมล่ะ

หล่อนพึมพำกับตัวเองเบาๆ พลางเหม่อมองกระสุนหอกบินผ่านหน้าไปอย่างเหนื่อยอ่อน กระทั่งครบเวลาอีกครั้ง เธอจึงหมุนตัวไปด้านหน้าตบเท้าแน่นทะยานต่อไป หญิงสาวใช้วิธีนี้ต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งระยะห่างเริ่มสั้นลง สองครั้ง สามครั้ง สี่ครั้ง

ในที่สุดเธอก็มาถึงปากถ้ำแห่งหนึ่ง

เอื้อก!”

แพทตี้กลืนน้ำลายฝืดลงคอ กระนั้นเธอก็ตัดสินใจไปแล้ว เพราะแบบนั้นหล่อนจึงก้าวเท้าเปล่าออกไป แล้วมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวถ้ำอันมีแสงไฟสลัวอยู่เบื้องหน้า

อ-อา! ฮึก! พอเถอะ! ชั้นขอร้องล่ะ! ฮือออ.....

ฮ่าฮ่าฮ่า! พองั้นเหรอ? ดูท่าแกจะเข้าใจอะไรผิดนะไอ้หนุ่ม

ตรงหน้านั้นเผยให้เห็นกลุ่มคนจำนวนหนึ่ง พวกมันกำลังยืนล้อมกรอบชายหนุ่มซึ่งมีแผลฉกรรจ์ไปทั่วร่าง คนๆนั้นก็คือกริช ขณะเดียวกันคู่สนทนาก็คือชายเฒ่าผู้สังหารเธอเมื่อคราวก่อน

ชายหนุ่มในตอนนี้กำลังร่ำไห้น้ำตานองหน้า

ดูยังไงแกก็มีความสุขอยู่ชัดๆไม่ใช่เรอะไง! หา!?”

.....กริชกำลังทำเรื่องอย่างว่ากับศพของแพทตี้อยู่

ฮ่าฮ่า! จริงของท่านผู้นำ หากเอ็งไม่อยากทำจริงก็คงไม่มาต่อถึงสามยกแบบนี้หรอก

หน้าไอ้ห่านี้แม่งโคตรฮาเลยว่ะ! ทำเหมือนตัวเองไม่เคยเอามาก่อนงั้นแหละ

ฮ-ฮึก! ฮือออ.....บัดซบ! จะฆ่าก็ฆ่าสิโว้ย! ทำไมต้องมาทรมานกันแบบนี้วะ!”

ทำอย่างนั้นไม่ได้หรอกไอ้หนุ่ม

ชายชราเอ่ยเสียงชาออกมา ก่อนจะเหลือบมองไปยังกรงเหล็กด้านข้าง แพทตี้ซึ่งซุ่มมองอยู่หลังโขดหินเมื่อเห็นดังนั้นก็ถึงกับตื่นตะลึง

ภายในเผยให้เห็นกลุ่มหญิงสาวจำนวนมาก

———พวกเธอล้วนไร้ซึ่งแขนขา

เพราะสภาพอันสมบูรณ์ของแกน่ะเหมาะกับการเป็นพ่อพันธุ์

พ-พ่อพันธุ์?”

ใช่แล้ว นังผู้หญิงพวกนี้ล้วนผ่านมือพวกเรามาจนคร่ำคลีได้ การที่จะเอาตัวเองไปเสี่ยงผสมพันธุ์มันก็กระไรๆอยู่ เพราะทางนี้เองก็ยังไม่อยากติดโรคซะด้วย

.....อย่าบอกนะว่า––

หน้าที่ของแกคือการทำให้มันคลอดแหล่งอาหารของพวกเรามายังไงเล่า! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”

۞۞۞

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 51 ครั้ง

784 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 20:27
    อุบาทว์,XD
    #471
    0
  2. #470 Arsenide (@Arsenide) (จากตอนที่ 86)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 12:35
    ...9เดือนเลยนะ....มันจะรอไหวเหรอ?
    #470
    0